Marianne Gade

Walka Disy

Saga

Walka Disy

przełożyła

Martyna Sławińska

tytuł oryginału

Disas kamp

Copyright © 2009, 2019 Marianne Gade i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711868218

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

1

Z krateru, na którym Disa stoi właśnie ze swoim tatą, widać ogromne wejście do Czarnych Zamków.

To tam, pomiędzy poskręcanymi kolumnami lawy, znajduje się Alva, siostra bliźniaczka Disy. A może jest nawet dalej, gdzieś za Czarnymi Zamkami!

Alva może być zamrożona – tak samo jak tata, zanim Disa go odczarowała. Disa chce uwolnić siostrę przy pomocy jaskra Arktyki. Ale co się stanie, jeśli jej się nie uda? Wtedy Disa już zawsze będzie sama. Chociaż nie będzie tak samotna jak kiedyś, bo teraz ma tatę! Disa sięga po dłoń taty i ściska ją mocno. Jego uścisk jest delikatny i ciepły.

– Zostaniemy tu do końca dnia, żeby odpocząć – mówi tata.

– Jechaliśmy całą noc i musimy się przespać. Kiedy się ściemni, zakradniemy się do Czarnych Zamków. Ludzie nazywają je Dimmurborg, ale to natura je stworzyła. Wulkany pluły ogniem i stopiły skały – w ten sposób powstał ten krajobraz – wyjaśnił tata.

– Czy w Czarnych Zamkach ktoś mieszka? – pyta Disa.

– Tak, życie tętni nawet w tych najbardziej jałowych i odludnych miejscach, Skały i głazy zamieszkują trolle, elfy i krasnoludy. Ale, co dziwne, nie mieszkają tu huldry – odpowiada tata, po czym nakazuje Kambanowi, który stoi obok nich:

– Jedź do domu, jak tylko będziesz gotowy!

– Wolałbym zostać z wami – odpowiada Kamban.

– Nie ma mowy. Twoi rodzice nie wiedzą, gdzie jesteś – mówi Asbjørn. – Poza tym podróż do Czarnych Zamków może się okazać niebezpieczna. Nigdy bym sobie nie wybaczył, gdyby coś ci się stało.

– Ale przecież będziecie potrzebować samochodu, żeby wrócić! – nalega Kamban. – Poza tym my, elfy, nie potrzebujemy tyle snu co ludzie i huldry.

– Słyszałeś, co powiedziałem – mówi ostro Asbjørn.

Kamban kopie kamień, który z pluskiem wpada do wody zebranej na dnie krateru. Wygląda na niezadowolonego, ale nie mówi nic więcej.

Schodzą ścieżką w dół, a Disa nagle zdaje sobie sprawę z tego, jaka jest głodna i zmęczona.

– Mamy szczęście – mówi tata, jakby czytał jej w myślach. – Jest tu mnóstwo jeżyn i jagód. Zjedzmy tyle, ile damy radę.

Ale według Disy jeżyny są gorzkie i suche. Jagody na szczęście są słodsze i mają lepszy smak. Po raz pierwszy je owoce prosto z krzaków. W Børnely owoce brały się z torebek w zamrażalniku.

Asbjørn pozbierał paprocie i wrzosy, po czym zrobił z nich posłanie. Słońce wzeszło wyżej i grzeje tak, że Disa musi zdjąć kurtkę.

Najedzona i w zaskakująco dobrym nastroju kładzie się wygodnie pomiędzy tatą a Kambanem i zlizuje z rąk czerwony sok. Wrzosy pachną słodko i przyjemnie. Ale jest jeszcze jeden zapach, zapach taty. Całkiem nowy, ale w pewnym sensie bardzo dobrze znany.

Zanim zapada w sen, myśli o tym, czy Regitze już

odkryła, że dała nogę. Może zdążyła już też zauważyć, że klaun również zniknął...

Disę budzi zimno. Słońce przesunęło się na niebie. Ma się właśnie obrócić, kiedy kątem oka dostrzega coś białego. Rozlega się suchy szelest i chwilę później ogon lisa polarnego znika w trawie. Po chwili dziewczynka znowu zasypia.

Zmierzcha, kiedy ponownie się budzi. Niebo pokryły chmury, musi być wieczór.

– Dobrze, że już się obudziłaś, moja Diso. Czas ruszać – mówi tata. – Lepiej obudźmy Kambana,

chociaż śpi jak kamień.

Znajdują samochód Kambana ukryty pod kamykami i plandeką.

– Szerokiej drogi, „ty, który nie potrzebujesz tyle snu, co inni”. Pozdrów mamę i powiedz, że udał jej się syn – mówi tata i podaje Kambanowi rękę.

Kamban robi się czerwony jak burak. Następnie wsiada do samochodu, kiwa na pożegnanie i odjeżdża.

Kiedy samochód Kambana jest już tak daleko, że Disa i tata prawie nie mogą go dostrzec, ruszają w stronę wejścia do Czarnych Zamków.

Jest ciemno. Ciemniej niż na zewnątrz. To najpewniej przez wysokie kolumny lawy. Powietrze wydaje się zimne.

– Jesteś głodna? – tata odwraca głowę i spogląda na nią.

Oprócz porannych jagód nie jedli nic innego.

Disa kręci głową.

– Ja jestem głodny – mówi tata. – Pójdziemy do Błękitnego Ludu i coś zjemy. Bez jedzenia i picia nie zajdziemy daleko.

– Kim jest Błękitny Lud? – pyta Disa.

– To moim przyjaciele – odpowiada tata. – Mieszkają niedaleko stąd.

Disa idzie krok za tatą i odkrywa, że podążanie czyimiś śladami jest uspokajające. Ma wrażenie, że kiedyś już to robiła. Także później, kiedy docierają do bagnistych terenów i zmuszeni są skakać z jednego suchego kawałka ziemi na drugi, odnosi takie samo wrażenie. Disa mierzy wzrokiem odstęp i ląduje bezpiecznie na chwiejącym się pagórku. Lekko i bez trudu, jakby jej ciało samo wiedziało, co robić.

– Zaraz będziemy na miejscu – mówi tata, kiedy podmokły teren jest już za nimi.

Nad ich głowami wznoszą się ciemne skały

uformowane w wysokie kolumny. Pionowe ściany z ostrymi pęknięciami, które błyszczą matowo. Jest tu całkowicie cicho.

– Gdzie mieszka Błękitny Lud? – pyta Disa. – Nie widzę tu żadnych grot.

– Błękitny Lud nie mieszka w grotach – wyjaśnia tata.

– Wśród elfów uważa się ich za królewski lud, mieszkają w zamkach, Czarnych Zamkach.

Tata Disy staje u podstawy kolumn lawy i przyciska dłoń do jednej z nich.

Z wnętrza góry rozlega się głęboki dźwięk i przez

dłuższy czas nic się nie dzieje. Potem otwierają się drzwi, które Disa dostrzega dopiero teraz. Przez powstałą szparę głowę wsuwa elf.

– Asbjørn! Czy to ty? – pyta. – Kim jest ta dziewczynka, którą tu przyprowadziłeś?

Disa jest zdziwiona. Była prawie pewna, że twarz elfa będzie niebieska!

– To Disa, moja córka – odpowiada z dumą tata i obejmuje ją ramieniem. – Odnalazła jaskra Arktykę i zdjęła ze mnie urok. Teraz szukamy Alvy, moje drugiej córki, siostry Disy.

– To zaszczyt spotkać kogoś, kto znalazł jaskra

Arktykę – mówi elf i kłania się z szacunkiem. – Mam na imię Naddi. Wejdźcie, poznacie moją rodzinę.

Wchodzą do wnętrza góry i idą dalej wąskim korytarzem. W przymocowanych do ścian uchwytach palą się pochodnie. Disa przesuwa palcami po skalnej ścianie. Jest gładka jak jedwab. Kilka stopni prowadzi do dużego pomieszczenia z kominkiem, w którym bucha ogień.