Cepik Karolina

Introtorsje

© Cepik Karolina, 2019

Zbiór tekstów pisanych prozą poetycką. Znajdziesz w nim hołd dla świata wewnętrznego, stop — klatki codziennych czynności, rozłożonych na części pierwsze oraz surowe, zimne spojrzenie na rzeczywistość. Jest to esencja introwertycznego świata autorki, ale z całą pewnością czytelnik o podobnej wrażliwości odnajdzie w „Introtorsjach” siebie.

Zbiór zawiera również zdjęcia zestawione do każdego tekstu.

ISBN 978-83-8155-512-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Introtorsje

2. Introtorsje

3. Gwieździste uzależnienie

4. Plus i minus

5. Trudno

6. Napisz do niego

7. Połączenia

8. Śniegi

9. Pozorność

10. Marzenie ściętej ćmy

11. Proza nieżycia

12. Cierpienia młodego introwertyka

13. Miło poznać, prawie

14. Czy to już?

15. Tak mi się wydaje

16. Lęki

17. Karły

18. Trwanie

19. Wrodzony optymizm

20. Samotrzymanie

21. Hasztag

22. Motywacja

23. Fuga dysocjacyjna

24. Entering the void

25. Przezorny

26. Synonim

27. Zakończenie

28. Lepsze zakończenie

Introtorsje

a czy Ty

myślisz czasem

o sobie samym

i o tym, że jesteś

tylko produktem

pomijanym przez setki

wycenionym zbyt wysoko

wciąż jednak zupełnie

bezwartościowym?

...

skądże, ja też nie.

Gwieździste uzależnienie

nareszcie

otulam się byciem sam na sam

ze sobą

mieszkanie niby przedłużenie

całej mnie

krew biegnie w przeciwnym kierunku

twarz wilgotnieje od naporu wzruszeń

tego wieczoru uciszam nawet prąd

ja i dziesiątki pomniejszych ognisk

czekamy na przebudzenie gwiazd

musimy pomilczeć

nareszcie nam

wolno

Plus i minus

opis mojej struktury

w ułamku sekundy

pochłonąłby lata świetlne

w głuchej pustce

budzi zainteresowanie

w rzeczywistości

nikt się nie zbliża

Trudno

w poszukiwaniu planety idealnej

przeszkadza mi jedynie

wrodzone domatorstwo

Napisz do niego

codziennie siadam w zgiełku

ludzkich odruchów

prowokując własne

wymiotne

tumany kurzu z naskórkow

dopadają falami

elektryzując

osiadając na włosach

bywam tu codziennie żałując,

że w tym ludzkim

postępowym świecie

nie można wysyłać

wiadomości

do psów,

które czekają

w domu

Połączenia

tymczasowo

nie mam możliwosci tonąć

w szczęścia dźwięku

najgłośniejsze wypełniacze dnia?

głuche telefony —

to ja.

sprawdzam czy jeszcze

jestem

Śniegi

oczy ropieją na widok

pierwszego śniegu

ostatni z liści już

na wpół przeżarty

topi się w mrozie

koty schowane w silnikach

wydają ostatnie pomruki

widzę to wszystko przez okno i

nie chcę tego dotykać

nie dzisiaj

nie jutro

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.