Ulla Rasmussen

Zjawa

Saga

Zjawa
Przełożyła
Martyna Sławińska
Tytuł originału
Gengangeren
Copyright © 2008, 2019 Ulla Rasmussen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711871812

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział 1

Sklepikarz powiedział, że w fabryce straszy. Wśród najczarniejszej nocy światła unoszą się tam

w ciemnościach. Widział to wiele razy… i słyszał.

Wracając do domu po zakończeniu sezonu piłkarskiego, Henrik też to zobaczył. Był ostatni weekend przed wakacjami.

– Szkoda, że tego nie widziałeś, Mikkelu. To coś poruszało się z jednego pomieszczenia do drugiego… tak jakby trochę unosiło się nad podłogą. To nie było światło latarki, bardziej takie… no wiesz… jak upiór … albo zjawa. – Henrik jechał bez trzymanki i ręką pokazywał, jak wyglądało to światło.

–Zjawy są trochę jak duchy… tylko o wiele gorsze.

Miałem nadzieję, że Henrik całkiem zapomniał o tym świetle, ale w głębi duszy dobrze wiedziałem, że to niemożliwe. Duży Henrik uwielbiał się bać – a ja uwielbiałem Henrika. Dlatego byliśmy właśnie w drodze do fabryki, żeby „trochę powęszyć”, jak określił to Henrik.

Grzybownia leżała za miastem, między szkołą jeździectwa a obwodnicą.

Kiedyś była tu pełna życia fabryka. Pieczarki rosły wszędzie w ogromnej, ciemnej hali. Zasadzono je w skrzynkach, ustawionych jedna na drugiej.

Mój starszy brat pracował tam ostatniego lata przed zamknięciem fabryki. Podczas zbierania grzybów trzeba było czołgać się po wąskich deskach wysoko pod sufitem, z latarką przy pasie.

Pewnego dnia chłopak spadł spod sufitu. Wylądował na betonowej podłodze i umarł. Prawdopodobnie przejechał go w ciemnościach wózek widłowy, zanim go znaleźli.

I zamknięto fabrykę. Obowiązywał zakaz wstępu na jej teren, ale wszyscy wiedzieli, gdzie była dziura.

To tam zmierzaliśmy… do dziury w płocie.

Samochód za nami zatrąbił i wyprzedził nas szerokim łukiem. Tak się przestraszyłem, że skręciłem kierownicą ostro w prawo. Rower wpadł w poślizg i prawie wjechałem do rowu.

– Idiota! – Henrik krzyknął za samochodem. – Zrobiłeś sobie coś?

Pokręciłem przecząco głową. Daleko w dole,

za wysokimi drzewami, widać było dach Grzybowni.

– Może zrobimy najpierw rundkę wokół fabryki, żeby zobaczyć, czy ktoś jest

w środku?

Henrik nie odpowiedział. Odbił od drogi i ostatni kawałek przejechał w poprzek bruzd ścierniska. Stał na swoim rowerze górskim i przypominał Armstronga, który podczas Tour de France przejechał

w poprzek przez zaorane pole.

Mój rower nie przejechałby w poprzek niczego. Łańcuch wciąż spadał, nawet kiedy zjeżdżałem

z krawężnika. Zeskoczyłem z siodełka

i przeciągnąłem rower przez pole.

Henrik czekał przy płocie.

Oparłem rower o najbliższe drzewo i zapiąłem blokadę.

Siedzieliśmy kiedyś z Henrikiem właśnie na tym drzewie

i szpiegowaliśmy jakichś starszych chłopaków, którzy

biegali wokoło budynków i strzelali do siebie

z pistoletów do paintballa. Mieli czarne maski

na twarzach i chusty wokoło głowy. Przypominali terrorystów. Cały czas obawiałem się, że nas zauważą, ale Henrik twierdził oczywiście, że to bardzo ekscytujące.

To był jedyny raz, kiedy tu byłem.

– Idziesz? – Henrik uniósł zardzewiałe ogrodzenie jedną ręką.

– W porządku, idź pierwszy.

Zrobiłem krok do tyłu. Henrik na czworakach przeczołgał się przez dziurę.

Rozdział 2

Częściowo zjechaliśmy w dół, a częściowo ześlizgnęliśmy się w stronę pustych budynków, które stały w jednej linii – trochę przechylone.

– To stamtąd dochodziło światło. – Henrik wskazał palcem na rząd okienek na samej górze, zaraz pod dachem. Większość z nich została zabita deskami, ale w kilku pojedynczych miejscach deski odpadły. Ptak zniknął pod krawędzią dachu, a inny wyszedł kawałek dalej.

Poszliśmy za róg. Oba budynki wyglądały

na opuszczone i sprawiały niepokojące wrażenie. Czerwona cegła zasłonięta była zielonymi roślinami, które wiły się w stronę dachu.

Na dziecińcu leżały sterty starych skrzynek, a pod zniszczonym zadaszeniem stał zardzewiały wózek widłowy bez opon.

Z tej strony budynku nie było żadnego okna, tylko wielkie, stare drzwi, które zwisały

z pojedynczego zawiasu i bujały się na nim. Wyglądało to tak, jakby ktoś otworzył je kiedyś kopniakiem.

Henrik chwycił za drzwi i odepchnął je

na bok. Na wszelki wypadek obejrzałem się

za siebie, zanim wszedłem za Henrikiem

do Grzybowni. Prosto na zakazany teren.

Weszliśmy do wielkiej hali. Było duszno

i śmierdziało zgnilizną. Dwa długie przenośniki taśmowe ciągnęły się z jednego końca hali

na drugi. Palety i skrzynki leżały bezładnie porozrzucane po całej podłodze. Przydymione, szare światło wpadało do środka przez potłuczone okna i rysowało wzory w powietrzu.

Henrik podszedł do przenośnika i palcem wskazującym narysował kreskę w kurzu. Wytarł zakurzony palec w spodnie i poszedł dalej w głąb budynku. Przez chwilę stałem bez ruchu

i nasłuchiwałem, zanim poszedłem za nim.

Na zewnątrz dokazywały pisklęta, ćwierkały

i pogwizdywały na swoich rodziców. Ale w samej hali było cicho. Cicho i trochę za ciemno.

Za skrzynkami coś zaszeleściło i gruby szczur czmychnął zaraz koło moich stóp. Zniknął za stertą czarnych plastikowych worków. Miał poraniony ogon, a jego futerko było wyleniałe i różowe.

Gwałtownie zsunąłem stopy

i zatoczyłem się do tyłu, prosto w wysoki stos skrzynek. Skrzynki ze szczytu przewróciły się

na podłogę, a szara chmura kurzu zawirowała

w powietrzu.

– Co ty, do cholery, robisz?

– To był szczur. Prawie przebiegł mi po stopach…

Henrik kichnął. Zacisnął palcem jedną z dziurek

w nosie i wydmuchał smarki na podłogę.

– Gdzie się schował?

Wskazałem palcem na worki i serce mi zakołatało jak szalone. Na podłodze były ślady stóp. Świeże ślady stóp pośród kurzu.

Henrik przykucnął i zmierzył rękami ślady.

– To nie są ślady ducha ani zjawy. Zostawił je człowiek – potężny mężczyzna w butach… Zobacz.

Wzdłuż śladów rysowała się w kurzu szeroka linia.

– Ciągnął coś za sobą. – Henrik podniósł głowę

i spojrzał na mnie. – Może ciągnął zwłoki! Ślad jest dokładnie takiej szerokości, jaką zostawiłby trup ciągnięty po podłodze.

Słońce schowało się za chmurę i w hali zrobiło się jeszcze ciemniej.

Złapałem Henrika za kurtkę. Wyrwał mi się

i zaczął skradać się do przodu. Ciemność sprawiała, że ślady były ledwo dostrzegalne. Przyłożył palec do ust. Ślady prowadziły do klapy w podłodze. Była zamknięta. Kurz wokół klapy był prawie całkiem zadeptany. Po drugiej stronie ślady ciągnęły się dalej przez halę już bez szerokiej linii.

Ktoś wrzucił coś lub kogoś… wprost do dziury.

Henrik nachylił się i chwycił za żelazny uchwyt.

– Co wy tu, u diabła, robicie? – Niski głos zagrzmiał w hali.

To był ten albinos, który zawsze stał pod sklepem z browarem w ręku. Jego długie, tłuste włosy były spięte w kucyk. Trzymał w dłoni przezroczystą reklamówkę pełną piw. Odstawił reklamówkę i zrobił krok w naszą stronę.

Odwróciłem się i co sił w nogach pognałem

za Henrikiem, wyminąłem taśmę montażową

i wszystkie skrzynki, wypadłem przez drzwi

i popędziłem przez dziedziniec, przez dziurę i do rowerów. Dopiero gdy minęliśmy pole, rzuciliśmy rowery i z jękiem padliśmy bez tchu do rowu.

– To był ten cholerny albinos. – Henrik usiadł.

–

Położył się na plecach z rękami pod głową i wpatrywał się w niebo.