Peter Gotthardt

Dzieci królowej elfów 5 - W obozie wroga

Księga piąta

Saga

Dzieci królowej elfów 5 - W obozie wroga

Przełożyła

Agata Lubowicka

Tytuł originału

Elverdronningens børn 5 - I fjendens lejr

Copyright © 2011, 2019 Peter Gotthardt i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711870150

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

1.

– Uważaj, Stokrotko! – wykrzyknęła Borówka.

Stokrotka odskoczyła na bok, unikając świszczącego cięcia. Wtedy uniosła swój miecz, aby zadać cios przeciwnikowi. On zdążył jednak ustawić się do nowego pchnięcia. W ostatniej sekundzie udało się jej je odeprzeć.

– No, dalej, atakuj go! – wrzasnął Mniszek. – Nie jesteś dość szybka.

„Niechże w końcu siedzą cicho i zachowają dla siebie swoje cenne rady” – pomyślała Stokrotka. „I tak jest już wystarczająco trudno”.

Zacisnęła zęby i mocniej ścisnęła miecz w dłoni.

– Powinniśmy chyba zrobić przerwę w treningu… – Zawilec opuścił swój miecz.

Stokrotka usiadła i otarła pot z czoła. Borówka podała jej kubek wody.

– Jak sobie radzę? – zapytała Stokrotka. Bardzo chciała nauczyć się walki wręcz, a Zawilec obiecał, że będzie ją szkolił.

– Całkiem nieźle – odpowiedział. – Chociaż może być dużo lepiej. Musisz więcej ćwiczyć. Dopóki płyniemy, mamy na to dużo czasu.

Przemieszczali się w dół rozległej rzeki. Coraz dalej na wschód, gdzie znajdowała się ich ojczyzna.

Razem było ich pięcioro. Wśród nich znajdowała się córka królowej elfów Stokrotka i jej brat Mniszek, który został przemieniony w wilka. Towarzyszyli im przyjaciółka Stokrotki Borówka i rycerz Zawilec. Ostatni z podróżników nazywał się Smardz. Był człowiekiem, który dołączył do grupy elfów, żeby pokazać im drogę.

Na dziobie stał kapitan, który nieustannie obserwował trasę. Teraz podszedł do nich i oznajmił:

– Wkrótce podróż dobiegnie końca. Zbliżamy się do miejsca, gdzie rzeka znika.

– Znika? – nie zrozumiał Zawilec. – Jak to?

– Jej wody wpływają do szczeliny między skałami – objaśnił kapitan. – Miejsce to jest nazywane Gardzielą. Niektórzy uważają, że rzeka wpada prosto do świata podziemi. Inne teorie głoszą, że płynie pod ziemią i wypływa ponownie na powierzchnię w jakimś innym kraju. Nikt nie wie, kto ma rację. Ale jedno jest pewne: ta łódź wkrótce będzie musiała zawrócić. Dlatego pytam: gdzie was wysadzić? Na północ czy południe od rzeki?

Stokrotka rozejrzała się. Na północy aż do samego brzegu rzeki widać było strome skały. Po drugiej stronie rzeki, jak tylko okiem sięgnąć, rozciągała się rozległa równina.

– Najłatwiej będzie nam się przemieszczać po stronie południowej – stwierdziła. – Jak ty uważasz, Smardzu? Znasz choć trochę te okolice?

– Niestety, nie znam ich w ogóle – wyznał. – Nigdy nie byłem w tej części świata. Niezbyt się wam przydam jako przewodnik.

Borówka wyglądała na bardzo nieszczęśliwą.

– Ale zostaniesz z nami, prawda? – zapytała go.

– Jeśli mogę – odpowiedział. – Od kiedy opuściłem mój lud, byłem zupełnie sam. Jesteście moimi pierwszymi przyjaciółmi.

– Jak sądzisz, Borówko? – Stokrotka zwróciła się do przyjaciółki z żartobliwym uśmiechem. – Powinniśmy pozwolić mu zostać?

Borówka cała spąsowiała. Smardz spojrzał zdziwiony na obydwie.

– Chodźcie! – Stokrotka przywołała wszystkich. – Zaraz schodzimy na ląd.

Kapitan znalazł dogodne miejsce, gdzie łódź mogła dobić do brzegu. Stokrotka i jej przyjaciele wyskoczyli na ląd.

Po chwili łódź odbiła od brzegu, zawróciła i popłynęła z powrotem tą samą trasą. Zostali sami na nieznanym terytorium. Na rozległej równinie świstał wiatr. Z oddali dochodził ich słaby szum – to masy wodne znikały pod ziemią w Gardzieli.

2.

– Co teraz zrobimy? – zapytał Mniszek, kiedy powędrowali dalej wzdłuż rzeki.

– Idziemy na wschód. Co innego moglibyśmy zrobić? – odpowiedziała Stokrotka.

– Jak dużo nam jeszcze zostało? – dopytywał się Mniszek.

– Nie wiem – przyznała się Stokrotka. – Ale będziemy iść, dopóki nie dojdziemy.

Mniszek zwiesił uszy, a jego ogon zaczął się wlec po ziemi.

– Gdybyśmy tylko mogli posuwać się szybciej – zauważył z westchnieniem. – Tak jak wtedy, gdy płynęliśmy łodzią.

– Też o tym marzę… – Stokrotka pogłaskała brata po głowie.

Zawilec jak zwykle miał baczenie na każde potencjalne niebezpieczeństwo, jakie mogło im zagrażać.

– Coś idzie. Jakieś wielkie zwierzę – powiedział nagle, pokazując na równinę.

– To tylko koń – stwierdziła Borówka chwilę później.

Koń biegł kłusem w ich kierunku. Było to piękne zwierzę o czarnej, lśniącej sierści, długich nogach i pięknym, falującym ogonie. Jego siodło i uprząż wykonane były z rudobrązowej skóry.

Koń zatrzymał się w pewnej odległości i popatrzył na nich.

– Co on tu robi? – zdziwił się Smardz. – Przecież w promieniu kilometra nie ma tu żadnego domostwa.

Stokrotka zaczęła powoli podchodzić do konia, jednocześnie przemawiając do niego łagodnym głosem. W końcu położyła dłoń na jego szyi. Koń w dalszym ciągu stał spokojnie.

– Co chcesz zrobić? – zapytał Zawilec.

– Ten koń jest oswojony. I musiał tu skądś przybiec – rozważała Stokrotka. – Z jakiegoś miejsca, gdzie z całą pewnością są także inne konie. I ludzie, od których moglibyśmy je kupić.

Uczepiła się siodła i wskoczyła na koński grzbiet.

– Nie podoba mi się to – zaprotestował Zawilec. – Nie wiesz…

– Mówisz tak, jak bym nie nawykła do konnej jazdy – zaśmiała się Stokrotka i ścisnęła konia piętami.

Zniknęła, zanim Zawilec zdążył powiedzieć coś więcej.

Koń szybko przeszedł w galop. W krótkim czasie zdążył unieść Stokrotkę daleko. Wiatr targał jej włosy i sprawił, że oczy nabiegły jej łzami.

„Prawie jakbym leciała w powietrzu!” – zaczęła triumfować. „Gdybyśmy tylko mogli kontynuować naszą podróż konno. To zupełnie coś innego, niż iść pieszo na własnych nogach”.

Popuściła cugle, żeby koń sam znalazł swój dom. Na horyzoncie wciąż nie ukazywały się żadne budynki. Widać było jedynie rozległą równinę porośniętą wysoką trawą i sporadycznie ciernistymi krzewami.

„Mam nadzieję, że niedługo dojedziemy na miejsce” – pomyślała Stokrotka.

Nagle z wysokiej trawy po jej prawej stronie wyskoczył jakiś cień. Był to wielki pies o sierści czarnej jak smoła. Obnażył zęby i zaczął ochryple warczeć.

Teraz z lewej strony pojawił się drugi pies, równie wielki i tak samo drapieżny.

Koń parsknął ze strachu i zwiększył prędkość. Wystrzelił pędem przez równinę niczym strzała wyrzucona z łuku.

Stokrotka wczepiła się w grzywę konia, żeby nie spaść podczas tej dzikiej jazdy.

„Jak mogłam być taka bezmyślna?” – zganiła się. „Dlaczego nie zostałam z innymi?”

Nie miała odwagi pomyśleć o tym, co się stanie, jeśli koń się potknie.

Obydwa psy trzymały się blisko ofiary, każdy po swojej stronie. Koń nie był w stanie robić nic innego, niż przed nimi uciekać, coraz bardziej oddalając się od rzeki.

W końcu Stokrotka dostrzegła jakieś mury hen przed sobą. Przed nimi pasło się stado koni. W niebo wzbijała się smuga dymu z ogniska.

„Musi tam być ktoś, kto przegoni te psy” – pomyślała z ulgą.

Nachyliła się jeszcze bardziej i szepnęła do konia:

– Ostatnia długa i jesteśmy uratowani!

3.

Wkrótce potem dojechali. Mury okazały się ruinami kilku potężnych budynków. Pomiędzy nimi rozbito chyba sześć okrągłych namiotów.

Koń zatrzymał się i padł wyczerpany na ziemię. Stokrotka zdążyła z niego zeskoczyć w ostatniej chwili.

Z najbliższego namiotu wyszło dwóch mężczyzn. Ich stroje były udekorowane kłami i czaszkami zwierząt. Na czole odznaczało się charakterystyczne znamię.

Stokrotka wpatrywała się w nich z przerażaniem. Natychmiast rozpoznała w nich myśliwych.

– Nasza przynęta zadziałała – odezwał się jeden. – Ofiara wpadła prosto w naszą pułapkę.

„Muszę uciekać” – zdecydowała Stokrotka. „Jeśli tylko uda mi się dobiec do któregoś z ich koni”.