Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

Rozdział 1

Tytuł oryginału: LOVE HACKED

Projekt okładki: © Penny Reid

Zdjęcie na okładce: Sundikova / Bigstockphoto.com

Adaptacja projektu okładki i skład: JOANNA RENIGER

Projekt typograficzny: MARZENNA DOBROWOLSKA

Redaktor prowadzący: PAULINA POTRYKUS-WOŹNIAK

Redakcja: MAGDALENA GERAGA

Korekta: JOLANTA KUCHARSKA

Copyright © 2014 PENNY REID
Copyright © for the Polish edition by Poradnia K, 2019
Copyright © for the Polish translation by Maria Kabat, 2019

Wydanie I

ISBN 978-83-66005-29-7

Poradnia K Sp. z o.o.
ul. Wilcza 25 lok. 6, 00-544 Warszawa
e-mail: poradniak@poradniak.pl
www: www.poradniak.pl
Zapraszamy do naszej księgarni internetowej: sklep.poradniak.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Mojemu mężowi:

Dziękuję Ci za to, że kochasz mnie,

kurioza i niepokojąco szybki

postęp technologiczny

(dokładnie w tej kolejności).

1

Był łysy; kojarzył mi się jednocześnie z melonami i z seksem. Jasnobrązowy garnitur, zielony krawat, biała koszula – Chuck, jak nic, był melonem. Słodkim melonem.

Poznałam go w kolejce do sklepiku na meczu baseballowym Cubsów. Od razu wiedziałam, że to właśnie on: facet, o którym pisali w moim niedzielnym horoskopie. Jak każda kobieta sukcesu z wysokim ilorazem inteligencji mam zwyczaj czytania horoskopu codziennie rano – tuż po lekturze nekrologów, a przed zabraniem się za komiksy. Tego ranka w moim horoskopie stało jak byk: Bądź czujna. Dziś poznasz kogoś, kto zaważy na twojej przyszłości.

Kiedy, co tu dużo mówić, osaczyłam go i zmusiłam, żeby ze mną porozmawiał, miał na sobie czapkę z daszkiem. Spodobały mi się jego twarz i życzliwy uśmiech. Chociaż wyczułam, że był trochę oszołomiony i zaskoczony moją atencją, ochoczo przystał na propozycję randki.

Tyle że teraz, bez czapki, w świetle świecy stojącej na stoliku, jego szczęka zdawała się równie okrągła jak czubek głowy – błyszczącej, nijakiej, w kolorze żółtego melona.

– Bella costa to doskonały wybór, świetny rocznik. Ma lekki aromat, ale pikantny posmak z nutą jeżyn i mielonego pieprzu – mówił właśnie z uśmiechem. Oczekiwał mojej aprobaty.

Bezwiednie uniosłam lewą brew.

– Pieprz? W winie?

– Tak jest – zachichotał. – Wybacz, proszę. Jestem koneserem wina, no, staram się być. Powiedzmy, że jestem badaczem winogronowych dzieł. Zeszłego lata spędziłem tydzień na warsztatach sommelierskich w winiarni Louis Martini w Napa.

– Doprawdy, Chuck?

Znowu zachichotał, kiwając wielką, okrągłą głową.

Chuck, chichoczący melon.

– Wiesz, Sandro, jesteś szalenie zabawna.

– Naprawdę? Nie miałam pojęcia, że powiedziałam coś śmiesznego – odparłam, marszcząc nos i chichocząc razem z nim, chociaż tak naprawdę nie miałam pojęcia, dlaczego się śmiejemy. Często mi się to przytrafiało: ludzie uważali, że jestem przezabawna, a ja nie byłam w stanie zrozumieć, co takiego było źródłem ich rozbawienia. Już dawno nauczyłam się, żeby w takich sytuacjach odwzajemniać uśmiech i potakiwać, a jednocześnie nadal pozostawać szczerą. To zazwyczaj sprawiało, że moi rozmówcy śmiali się jeszcze bardziej.

Większość ludzi jest rozczarowująco przewidywalna w swojej normalności. Nie chciałam jednak pozwolić, żeby potencjalna przewidywalność Chucka zakłóciła mój wewnętrzny optymizm. Specjalnie na tę randkę kupiłam sukienkę – krwistoczerwoną, bez ramiączek, nieprzyzwoicie obcisłą, podkreślającą mój skromny biust – w stylu: „Och, witaj, jak się miewasz?”, i ogólnie zrobiłam się na bóstwo. Być może szpilki w zebrę, które pożyczyłam od mojej przyjaciółki Janie, były lekką przesadą, ale cóż, wiązałam z Chuckiem spore nadzieje.

Według horoskopu ten facet jawił się jako katalizator mojej przyszłości, a ja byłam bardziej niż gotowa na to, żeby moja świetlana przyszłość wreszcie się rozpoczęła.

Starałam się nie wyobrażać sobie zbyt wiele, ale przychodziło mi to z ogromnym trudem. Już kiedy szykowałam się na tę randkę, mój umysł produkował kolejne pseudoinstagramowe wizje naszej wspólnej przyszłości: sezonowe karnety na Cubsów, wspólne bluzganie na fanów Cardinalsów, jedzenie hot doga w knajpie typu Portillo’s, leżenie nago na kanapie i oglądanie horrorów w każdy piątek, wspólne czytanie gazety w niedzielne poranki, no i, rzecz jasna, multum sypialnianych wygibasów.

Najpierw jednak musiałam pogodzić się z faktem, że mój towarzysz wydawał się całkiem zwyczajnym facetem.

Przestał już się śmiać. Teraz tylko z uśmiechem wyjaśnił:

– Nikt już nie mówi do mnie Chuck. Wolę być Charlesem.

– Och. – Ja też przestałam się śmiać. – W takim razie przepraszam, Charles. Nie wiedziałam...

– Nie, nie, w porządku. – Położył dłoń na środku stolika między nami. – Nie przeszkadza mi, kiedy ty się tak do mnie zwracasz.

Ach. No tak. Masz ci los.

Na dźwięk tych słów poczułam, jak żołądek zaciska mi się z niepokoju. Z największym wysiłkiem odwzajemniłam jego ciepły, melonowy uśmiech. Duch nieco we mnie osłabł, ale nie byłam jeszcze gotowa na złożenie broni.

– Cóż, nie znasz mnie zbyt dobrze. Może się okazać, że jestem wariatką.

– Jesteś urocza – zachichotał.

Rozpogodziłam się nieco na ten komplement.

– Czy to dlatego zgodziłeś się spotkać ze mną tak późno? Ze względu na mój urok? Swoją drogą, bardzo cię za to przepraszam. Kończyłam dyżur o dziewiątej. Nie każdy facet zdecydowałby się na pierwszą randkę o dziesiątej wieczorem.

– To żaden problem. – Lekceważąco machnął ręką. – Niecodziennie mam okazję spotkać rudowłosą piękność, z którą na dodatek tak świetnie się rozmawia.

Świetnie się rozmawia.

Uśmiechnęłam się tylko w odpowiedzi, próbując zamaskować nadciągające uczucie osamotnienia, po czym skoncentrowałam się na karcie dań leżącej na moich kolanach. Z trudem powstrzymałam westchnienie.

Nasza pierwsza randka dopiero się rozpoczęła, a ja już teraz musiałam z całych sił walczyć z uczuciem, że równie dobrze mogłaby się zakończyć. Wiedziałam, że o ile Chuck nie powie czegoś absolutnie niesamowitego w ciągu następnych pięciu minut, o tyle jest bardziej niż pewne, że nie będzie on katalizatorem niczego poza kolejnym nieudanym wieczorem, podczas którego po raz dwudziesty dziewiąty zostanę pozostawiona sama sobie w hinduskiej restauracji.

Oczami wyobraźni widziałam kolejne wydarzenia dzisiejszego wieczoru, zupełnie jakby stały się faktem. Bo poniekąd tak właśnie było. Wszystkie moje pierwsze randki wyglądały identycznie.

Zawsze zaczyna się tak samo: facet mówi mi, że czuje się wyjątkowo komfortowo w moim towarzystwie, mimo że nie znamy się jeszcze zbyt dobrze. Przeszukuje zakamarki swojego umysłu w poszukiwaniu wyjaśnienia tej sytuacji, po czym oznajmia, że przypominam mu kogoś – pierwszą dziewczynę, tę z sąsiedztwa albo ową idealną, która jednak mu się wymsknęła. Zaczynam drążyć temat i niebawem okazuje się, że chodzi jednak o jakąś starszą kobietę, życzliwą nauczycielkę, jego ciocię albo, co gorsza, matkę. Opowiada mi, jak ważna była dla niego ta relacja, po czym zalewa mnie zwierzeniami na temat swojego życia, marzeń i oczekiwań, mówiąc, jak bardzo zawiódł swoich rodziców, rodzeństwo albo przyjaciół, tudzież jak srodze oni zawiedli jego. A na koniec wybucha płaczem. Jeśli dopisuje mi szczęście, ta część ma już miejsce poza restauracją. Wreszcie dziękuje mi. Powtarza, że jestem wspaniała, i ściska moją dłoń. Pyta, czy mógłby jeszcze kiedyś zadzwonić i pogadać. Daję mu wizytówkę mojego kumpla, Thomasa, psychiatry specjalizującego się w terapii rodzinnej. Rozstajemy się w przyjaźni, a moje liczne grono kolegów płci męskiej zyskuje kolejnego członka. Jeszcze jeden facet do pomocy przy wieszaniu obrazów albo do dźwigania kartonów przy przeprowadzce. A ja jestem dla niego „tylko przyjaciółką”, przedstawioną po pewnym czasie dziewczynie, która zostanie jego żoną.

Staram się jednak nie poddawać kompletnej rezygnacji i przeglądam menu, tak naprawdę wcale go nie czytając. Wiem doskonale, co zamówię. Był to jeden z dwóch powodów, dla którego wybieram tę restaurację na swoje kolejne pierwsze randki. Kurczak w sosie pomidorowo-maślanym jest tu absolutnie armagedoobłędny (połączenie słów „Armagedon” i „obłędny”). Gdybym miała wybierać swój ostatni posiłek przed apokalipsą, zdecydowanie byłby to tutejszy kurczak w sosie pomidorowo-maślanym.

Drugi powód, dla którego odwiedzałam ten lokal, miał pojawić się niebawem przy moim felernym stoliku, co skonstatowałam z nagłym zadowoleniem.

– Wiesz, przypominasz mi kogoś. – Słowa Chucka dobiegły moich uszu zgodnie z harmonogramem. Mogłam niemal deklamować bezgłośnie razem z nim: – Pewną dziewczynę, którą znałem dawno temu.

Nie pofatygowałam się nawet, żeby spojrzeć mu w oczy, bo szczerze mówiąc, przestałam go już słuchać. Całą sobą szykowałam się na TEN moment. A raczej na osobę, która miała się zaraz pojawić.

Jak w zegarku wyczułam zbliżającego się kelnera. Nie musiałam podnosić wzroku, żeby wiedzieć, że niósł dla nas dwie szklanki wody. Dla mnie bez lodu i bez cytryny.

– Dobry wieczór – odezwał się, a jego cudownie aksamitny głos sprawił, że całe moje ciało, od czubka nosa po koniuszki palców u stóp, przeszył rozkoszny dreszczyk. – Jestem Alex, czym mogę dzisiaj służyć?

Tylko spokojnie. Uspokój się, zachowuj się spokojnie. Wycziluj, bądź jak lód. Jesteś kostką lodu. Tylko spokojnie.

Poczułam gorąco wpełzające na szyję i policzki, nie byłam jednak zaskoczona jego pojawieniem się, zatem udało mi się stłumić rumieniec, zanim zdążył zostawić na mojej twarzy widoczny ślad. Odczekałam chwilę, wzięłam głęboki oddech, uniosłam podbródek i spojrzałam mu w oczy.

Ach. Kelner Alex.

Kelner Alex plasował się na trzecim miejscu na mojej sekretnej liście niegrzecznych chłopców, tuż za Henrym Cavillem – aktorem i Henrym Cavillem – Supermanem. Był dowodem na istnienie Boga kochającego heteroseksualne kobiety.

Jak zwykle przyglądał mi się głęboko osadzonymi oczami w kolorze indygo, ukrytymi za czarnymi rogowymi oprawkami okularów. Jak zwykle po jego twarzy przemknął delikatny, ulotny uśmiech. Jak zwykle stał przy rogu stolika: imponujące metr dziewięćdziesiąt wyczekującej, umięśnionej, smukłej stuprocentowej męskości. Na jego mocnej szczęce, pokrytej kilkudniowym zarostem, rysowała się głęboka nierówna blizna, ciągnąca się od dolnej wargi przez policzek. Miał odrobinę krzywy nos, ewidentnie nieraz złamany. Krótko przystrzyżone czarne włosy były nieco dłuższe na samym czubku, jakby miały aspiracje przyjąć pozę irokeza. A usta wydawały się nieco zbyt szerokie i miękkie na tle reszty szorstkiej twarzy. Jak zwykle ubrany był na czarno.

Dla osób lubujących się w szorstkich, zawadiackich, niewymuszenie zmysłowych, niebezpiecznych młodych facetach o budowie pływaków olimpijskich – do grona których zwykle się nie zaliczałam – spełniał wszystkie wymagania i przyciągał jak magnes swoją seksualnością.

Mnie ciągnęło zazwyczaj do miłych facetów... to znaczy do takich, którzy dużo się uśmiechali, grywali w golfa, płacili za parkowanie, kupowali porządne garnitury i buty, a pulower uważali za odpowiedni strój na każdą niedzielę. Mężczyzn, którzy odróżniali gatunki kaczek i byli świetnie zorganizowani; teoretycznie stanowiących idealny materiał na mężów i ojców. Bez zewnętrznych objawów bagażu emocjonalnego.

Alex w żaden sposób nie wpisywał się w schemat miłego faceta. Zdawał się mieć na czole migoczący neon ostrzegawczy rodem z Las Vegas, krzyczący BAGAŻ EMOCJONALNY. A jednak coś mnie do niego ciągnęło. Kiedy pierwszy raz usłyszałam, jak mówi, wsiąkłam z kretesem, a mój żołądek zaczął wyczyniać dzikie akrobacje. Jego głos przywodził na myśl muzykę jazzową, klimat sypialni i striptiz: melodyjny, głęboki, kojący, nieco szorstki, z nutką zuchwałej swobody.

Fantazjowałam o nim, wyobrażając sobie, jak czyta mi książkę, gazetę, kartkę z życzeniami, pismo windykacyjne, wszystko jedno. Jakkolwiek dziwnie by to brzmiało, zadurzyłam się w jego głosie. Często pytałam o różne szczegóły dotyczące potraw – mimo że wiedziałam, co zamówię – tylko po to, żeby go usłyszeć. Kiedy mówił, czułam, że życie jest piękne. Niesamowicie na mnie działał.

Kelner Alex ze swoim sypialnianym głosem niemal nadawał moim wszystkim nieudanym randkom sens, bo mruczący: „Czym mogę dzisiaj służyć”, stanowił zazwyczaj najlepszy moment całego wieczoru. Potem było już tylko gorzej.

Uprzejmie skinęłam głową na przywitanie, a usta Aleksa, jak zwykle, zacisnęły się w kreskę.

Wyglądało na to, że kelner Alex niespecjalnie za mną przepadał.

– Chciałam zapytać o...

– Pozwól, że zamówię za ciebie. – Chuck zaskoczył mnie, wyciągając rękę, żeby wziąć ode mnie kartę dań.

Przeniosłam wzrok z Aleksa na melonową głowę.

– Ależ nie, nie ma takiej potrzeby, wiem, co...

– Nalegam. W ten sposób bezbłędnie dopasuję dla nas wino. – Chuck puścił do mnie oko, po czym zwrócił się do Aleksa: – Poprosimy najpierw o butelkę Parducci, schłodzoną w czterech stopniach przez dziesięć minut, następnie przewietrzoną. Dla mnie będzie kurczak tandoori, a dla mojej towarzyszki saag paneer. – To mówiąc, wręczył Aleksowi nasze karty, po czym wyszczerzył się w moją stronę bardzo z siebie zadowolony. Nie odwzajemniłam uśmiechu. Nie mam w zwyczaju nagradzać nieodpowiedniego zachowania.

Alex nawet nie drgnął, nie licząc momentu odbierania kart.

– Tak więc jak już mówiłem, Sandro – podjął Chuck – przypominasz mi pewną dziewczynę, o której chciałbym ci opowiedzieć. – To mówiąc, pochylił się nieco w moją stronę i przysunął nóż kilka milimetrów bliżej łyżki.

– Dziewczynę? – chrząknęłam w pełni świadoma faktu, że Alex wciąż jeszcze nad nami stał.

– Tak. Przypominasz mi ją. – Wpatrywał się w swoje sztućce, mamrocząc bardziej do siebie niż do mnie: – To naprawdę niesamowite.

Gapiłam się na Chucka z przerażeniem. Alex chrząknął dyskretnie, zwracając na siebie moją uwagę. Chyba spodobało mu się moje przerażone spojrzenie, bo znowu się uśmiechał, szeroko, co było dla niego dość nietypowe.

– Kurczak w sosie pomidorowo-maślanym? – spytał.

Przytaknęłam, po czym westchnęłam cicho.

– Tak. To nie potrwa długo.

Alex kiwnął głową w odpowiedzi, a jego czarne brwi uniosły się leciutko.

– Czy w takim razie mam anulować to poprzednie...?

– Tak, bardzo proszę. Dzięki.

Alex uśmiechnął się krzywo, a jego zamglony wzrok błądził po mojej twarzy. Z zaskoczeniem zauważyłam, że jego spojrzenie zawisło na chwilę na moich ustach. Po chwili obrócił się na pięcie i powolnym krokiem oddalił w stronę kuchni. Jego chód był zuchwały, niedbały – nie tyle luzacki, ile sypialniany. Tak jak jego głos.

Westchnęłam ponownie, myśląc, jaka to przyjemność patrzeć na odchodzącego Aleksa. Przyłapałam się na tym, że zastanawiam się, ile może mieć lat. Podejrzewałam, że jakieś dwadzieścia dwa, może dwadzieścia trzy. Późno dojrzewa. Jego ciało wciąż wydawało się nie do końca rozwinięte: ręce były odrobinę za długie, miał też charakterystyczną dla nastolatków swobodę.

Jego spojrzenie jednak było nieodgadnione i nieugięte. Kiedy patrzyłam mu w oczy, reszta jego ciała zdawała się dorośleć. Miał oczy dorosłego mężczyzny. Co za pokręcony facet.

– Sandro?

Oderwałam wzrok od pleców Aleksa i natrafiłam na zdezorientowane spojrzenie melonogłowego.

– Co to wszystko miało znaczyć? – spytał Chuck, ruchem głowy wskazując w stronę oddalającego się Aleksa. Najwyraźniej oczekiwał wyjaśnienia naszej dziwnej wymiany zdań.

– Och, nic takiego. Opowiedz mi o swojej matce. – Położyłam dłonie na kolanach, przygotowana na wysłuchanie tego, co Chuck miał mi do powiedzenia.

– Yyy, ja wcale... to znaczy, nie mówiłem o mojej matce.

– Spędziłeś dzieciństwo z ojcem, prawda? – ciągnęłam łagodnym głosem, z twarzą pozbawioną wyrazu.

Przytaknął, jednocześnie zaintrygowany i zaskoczony.

– Tak, ale skąd wiedziałaś?

– Ale tak naprawdę nie wychowywał cię, zgadza się? Dużo podróżował, może sporo pracował?

Chuck pochylił się w moją stronę, prawie uderzając o blat stołu. Jego historia popłynęła wartkim strumieniem niczym krew z otwartej rany.

– Nie, nie podróżował. Moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałem siedem lat. Mama wzięła siostrę, ja zostałem z ojcem. Pracował, pracował cały czas.

I się zaczęło.

Słuchałam jego opowieści z wyższej klasy średniej o dzieciństwie naznaczonym zaniedbaniem i odtrąceniem. Było mi go żal, naprawdę, podobnie jak wszystkich jego poprzedników. Wyglądało na to, że nasze społeczeństwo wychowało całe pokolenie okaleczonych emocjonalnie dzieci, bardziej wdzięczne dodatki do swoich rodziców, nie zaś żyjące, oddychające, czujące jednostki. Podłączane do telewizji i gier komputerowych, wyciągane na zewnątrz tylko wtedy, gdy dorosłym było wygodnie, zazwyczaj w okolicy świąt.

Chuck nawet nie zauważył, że Alex przyniósł butelkę wina, bo tkwił właśnie po uszy w opowieści o nowej żonie ojca. Zauważyłam, iż nadal mówił o tej kobiecie per „nowa żona tatusia”, mimo że byli małżeństwem już ponad piętnaście lat.

Zerkając to na Chucka, to na Aleksa, próbując skupić uwagę na obu, odbyłam obowiązkowe próbowanie wina i kiwnęłam głową w stronę Aleksa, potwierdzając, że odpowiada mi przyniesiona butelka.

Kiedy Alex wrócił z czosnkowym chlebkiem naan, Chuck z impetem uderzał pięścią w stół. Był pogrążony we wspomnieniach o tym, jak w liceum wygrał bieg przełajowy: wielki sukces, o którym jego ojciec, aż do dziś, nie miał zielonego pojęcia.

Gdy Alex przybył z moim kurczakiem, Chuck chował twarz w dłoniach i cicho szlochał. Tuż po tym, jak stanął przede mną talerz, Chuck podniósł się chwiejnie od naszego stolika, nawet nie zauważając, że kelner nie przyniósł jego dania. Podparłam go i pomogłam utrzymać się na nogach, jednocześnie wciskając mu w dłoń wizytówkę Thomasa.

– Boże, Sandro, jestem ci niewymownie wdzięczny... Ja... ja po prostu czuję... – urwał, a z jego ust wyrwał się krótki szloch.

Pogłaskałam go po ramieniu.

– Z czasem będzie coraz lepiej. Wszystko się zmieni, kiedy zaczniesz z kimś o tym rozmawiać.

Pokiwał tylko głową – najwyraźniej nie chciał albo nie był w stanie mówić – i otarł oczy wierzchem dłoni.

– Nie jesteś w tym sam, Charles.

Chuck chwycił mnie za rękę.

– O, Boże. Kolacja. Bardzo cię przepraszam. – Chuck omiótł stolik nieprzytomnym spojrzeniem, a ja ścisnęłam go uspokajająco za ramię. Wydawał się kompletnie nieświadomy obecności klientów przy sąsiednim stoliku. Rzucali w naszym kierunku ciekawskie spojrzenia, starając się robić to dyskretnie.

– W porządku, Chuck. Po prostu jedź do domu i zatroszcz się o siebie. – Delikatnie pociągnęłam go za rękę i odprowadziłam w stronę drzwi. – Prześpij się, a rano zadzwoń do gabinetu Thomasa. – Kiedy jego otępiałe z szoku spojrzenie napotkało moje, oczy znowu niebezpiecznie wypełniły się łzami, szybko więc się uśmiechnęłam. – Powiedz mu, że przysyła cię doktor Fielding, to dostaniesz zniżkę na pierwsze dwie sesje.

Pokiwał głową, przyciągnął mnie do siebie gwałtownie i przytulił, a po chwili, równie gwałtownie, odsunął się i pospiesznie ruszył w stronę wyjścia. Przez chwilę obserwowałam, jak się oddala, uświadamiając sobie, że teraz będę musiała sama wypić całą butelkę wina. Nie było to takie złe. Soboty miałam wolne, można odespać. Odczekałam, aż Chuck zniknie za rogiem, po czym wróciłam do swojego kurczaka. Po drodze usunęłam się na chwilę na bok, przepuszczając wychodzących gości. Tym samym stałam się ostatnią klientką w całej restauracji. Idąc w kierunku stolika, postanowiłam, że poproszę Aleksa o spakowanie kurczaka na wynos i zakorkowanie wina. Nie chciałam, żeby przeze mnie musiał siedzieć do późna.

Gdy dotarłam do stolika, okazało się, że jest zajęty. A raczej, że miejsce Chucka jest zajęte. Przez Aleksa. Moje czekało puste. Zwolniłam odrobinę, kiedy nasze spojrzenia się spotkały.

Alex przyglądał mi się w taki sposób, jakbym była przedmiotem obserwacji i analizy. Jego spojrzenie, tak bezceremonialnie nieufne, stawało się uważniejsze z każdym moim krokiem.

Przystanęłam niepewna, jak się zachować. To był naprawdę niecodzienny moment. Podeszłam do stolika i zatrzymałam się w tym miejscu, w którym zazwyczaj stawał Alex. Jakbyśmy zamienili się rolami.

– Cześć – powiedziałam.

– Cześć – odpowiedział.

Przeniosłam wzrok na stół. Przed Aleksem stał talerz chyba z jagnięciną – nie byłam tego pewna – oraz chutneyem mango. Skonsumował już też część nietkniętego wcześniej czosnkowego chlebka naan. A na dodatek nalał sobie kieliszek mojego wina. Znów spojrzałam mu w oczy. Powściągliwość malująca się w jego spojrzeniu wprawiała mnie w zakłopotanie. Oblizał usta.

– Siądź, proszę – zaproponował, wskazując nietkniętą porcję kurczaka.

Zerknęłam na niego. Potem na wino. A także na nietkniętą porcję kurczaka. Wzruszyłam ramionami.

– W sumie, czemu nie?

Usiadłam, rozłożyłam serwetkę na kolanach i podniosłam do ust porządny kęs kurczaka z ryżem jaśminowym. Był to, jak zawsze zresztą, smakowity substytut kontaktu fizycznego, moje comfort food, jedzenie na pocieszenie.

Ponownie spojrzałam na Aleksa. On też wydawał się wielce smakowity, ale obserwował mnie z miną, jakbym ja absolutnie taka nie była. Jego spojrzenie mówiło raczej, że jestem obrzydliwa. Z niewyjaśnionych powodów serce zaczęło mi bić szybciej, jak u spłoszonego królika. Była to rzecz warta odnotowania, biorąc pod uwagę fakt, że zazwyczaj czułam się jak radosna ośmiornica.

– I jak twój kurczak, Sandro?

Zastygłam z widelcem w połowie drogi do ust, ale szybko się pozbierałam.

– Skąd wiesz, jak mam na imię, Alex?

– Twoja karta kredytowa, Sandro. W każdy piątek wręczasz mi ją, żeby opłacić rachunek.

– Ach, racja. – Zmarszczyłam czoło. Co było z nim nie tak? Wydawało mi się, że mnie nie lubi, a jednak siedział tutaj ze mną, nieproszony, i jadł kolację. Nie przywykłam do bycia nielubianą. Hmmm... ciekawe, ciekawe. – Wcale nie bywam tutaj w każdy piątek.

– Niech będzie, co drugi piątek. – Kurczak jest całkiem niezły. – Zignorowałam jego komentarz. – A jak twoje mięso, cokolwiek to jest?

– Jagnięcina saag. Barrrdzo smakowita.

Prawie się zakrztusiłam, kiedy powiedział „smakowita”. Czyżby potrafił czytać w moich myślach? Jego głos sprawiał, że wszystko brzmiało cudownie.

– To wspaniale, Alex. No dobrze, to może opowiesz mi trochę o sobie?

Uśmiechnął się, ale wcale mnie to nie uspokoiło. Jeśli już, to moje serce jeszcze bardziej przyspieszyło, łomotało teraz nie jak u spłoszonego, ale przerażonego królika, którego tylko krok dzielił od zawału serca.

Zdziwniej i zdziwniej!

– A co chciałabyś wiedzieć, Sandro?

– Po pierwsze przestań powtarzać co chwila moje imię. To dziwne i krępujące.

– A to czemu?

– Ponieważ nigdy nie powiedziałam ci, jak mam na imię.

– No i?

Zignorowałam jego pytanie.

– Poza tym, może zacznijmy od twoich rodziców.

– Moich rodziców – powtórzył bezbarwnym głosem.

– Tak, opowiedz mi o swoich rodzicach.

– Jasne. – Wytarł palce w serwetkę i rozsiadł się wygodniej. Wyglądał na zrelaksowanego. – Moi rodzice byli rumuńskimi artystami cyrkowymi. Wychowałem się w cyrku.

Gapiliśmy się na siebie w milczeniu. Wiedziałam, że kłamie. Powściągliwość, która malowała się zazwyczaj w jego oczach, została przyćmiona teraz przez odrobinę emocji. Coś jakby rozbawienie. Tego faceta trudno było rozszyfrować.

Pokręciłam głową i odłożyłam widelec na talerz. Obserwowałam go uważnie. Kącik jego ust drgnął delikatnie, ale to w żaden sposób nie ociepliło wyrazu jego twarzy.

– To nieprawda – stwierdziłam rzeczowo.

Uśmiechnął się szerzej szczerym, ale pozbawionym ciepła uśmiechem.

– Masz rację. To nieprawda.

Przyglądałam mu się przez dłuższą chwilę, zanim zadałam oczywiste pytanie:

– Dlaczego w takim razie tak powiedziałeś?

– Ponieważ doprowadzasz facetów do płaczu.

Wytrzeszczyłam na niego oczy. Zaskoczył mnie, nie powiem. Punkt dla Aleksa.

– Ach, to. – Pokiwałam głową, sięgając po kieliszek wina. – Przejrzałeś mnie. Jestem pożeraczką męskich serc. I nie tylko serc – dodałam i wzięłam porządny łyk.

– Skoro tak, to mam nadzieję, że jesteś bardzo głodna?

Zakrztusiłam się, rozkaszlałam i tylko cudem udało mi się nie opluć winem całego stolika. Wytrzeszczyłam oczy jeszcze bardziej. Czy kelner Alex właśnie pozwolił sobie na dwuznaczny komentarz do mojego komentarza? Czy to się naprawdę wydarzyło? Cóż za zbereźność!

– Napij się wody. – Wskazał podbródkiem nietkniętą szklankę wody, jednocześnie dolewając mi wina do kieliszka.

Po dwóch wielkich łykach wody odzyskałam zdolność mówienia, chociaż mój głos wciąż był nieco bardziej ochrypły niż zwykle.

– Wiesz, Alex, to był raczej nieprzyzwoity tekst.

Powściągliwość w jego oczach przygasła, kiedy usta rozciągnęły się w niespiesznym, zdecydowanie lubieżnym grymasie. Wstrzymałam na chwilę oddech. Gdy się uśmiechał, wyglądał nieco bardziej niewinnie, a jednocześnie przebiegle. Chłopięcy i zawadiacki jednocześnie. Zniewalał mnie i sprawiał, że czułam się jak nastolatka, podkochująca się w największym łobuziaku w szkole.

Nagle nabrałam strasznej ochoty, żeby go pocałować. Zamiast tego pospiesznie sięgnęłam po swój kieliszek i wypiłam pół jego zawartości, obserwując Aleksa znad szklanej krawędzi.

Wreszcie to on przerwał milczenie, oznajmiając z wyraźnym zadowoleniem:

– To rzeczywiście był nieprzyzwoity tekst, nie?

Przytaknęłam, odstawiając kieliszek.

– Taki był twój cel?

W odpowiedzi na moje pytanie tylko zmrużył oczy.

– Dlaczego doprowadzasz facetów do płaczu? – wypalił.

Znowu sięgnęłam po wino.

– Naprawdę to robię?

– Owszem, co drugi piątek. Chcesz usłyszeć moje teorie na ten temat?

– Masz więcej niż jedną?

– Czy zdarza ci się kiedykolwiek nie odpowiedzieć pytaniem na pytanie?

– Czy to ci przeszkadza?

– Nie. Tylko potwierdza moją hipotezę.

– Jaką?

Westchnął ciężko i w tym momencie cała flirciarska atmosfera naszej wymiany zdań ulotniła się bez śladu.

– Jesteś psychiatrą – oznajmił. Równie dobrze mógłby oskarżyć mnie o bycie zdrajcą, mordercą albo jedną z Kardashianek.

Dopiłam wino, a on od razu napełnił mi kieliszek. Kątem oka zauważyłam, że sam nie tknął swojego.

– Skąd pomysł, że jestem psychiatrą?

Zmarszczył brwi, patrząc na mnie powściągliwie.

– Na początku sądziłem, że przyprowadzasz tu tych facetów, żeby z nimi zerwać, ale za często się pojawiałaś. Oczywiście rozważałem też inną opcję: ci faceci pracują dla ciebie, a ty ich tu zwalniasz. Wiesz, jesteś szefową i zapraszałaś ich, aby przekazać złe wieści.

– Ale to też wykluczyłeś. – Przez chwilę sączyłam wino, ale ostatecznie dopiłam je wielkimi łykami. Trzymałam teraz pusty kieliszek w dłoniach, jakby miał służyć mi za tarczę. Nie mam pojęcia, dlaczego.

Kiwnął głową.

– Od czasu do czasu zdarzyło mi się słyszeć fragmenty waszych rozmów i nabrałem przekonania, że nie znasz tych mężczyzn. Zastanawiałem się, czy nie przekazujesz im jakichś innych złych wieści, może o chorobie albo śmierci bliskiej osoby.

– Ale to także wykluczyłeś. – Dopiłam kolejny kieliszek. Ruchem ręki polecił, żebym postawiła go na blacie, tak też zrobiłam. Znowu go napełnił, koncentrując uwagę na butelce i kieliszku.

– Wyglądało na to, że nie znasz tych facetów, w każdym razie niezbyt dobrze. Potem stało się dla mnie oczywiste, że na tych spotkaniach po raz pierwszy masz z nimi porozmawiać. Zacząłem się zastanawiać, czy nie są twoimi nowo poznanymi klientami. Ale to nie wyjaśniało, dlaczego doprowadzałaś do płaczu każdego z nich, bez wyjątku.

– Racja, punkt dla ciebie. – Moje kiwanie głową mogło być nieco bardziej gwałtowne, niżbym sobie tego życzyła. Zaczęłam czuć działanie dwóch wypitych jeden za drugim kieliszków wina.

– Dlaczego właściwie to robisz? – Jego ton, jak również spojrzenie, które przeniósł na mnie, wydawały się ostre i zimne. Był tak zły, że niemal groźny.

Szkoda. Wyglądał na przystojnego, kiedy pozwalał sobie na uśmiech. Aczkolwiek, odezwała się podpita część mnie, niebezpieczny, wściekły kelner Alex również miał w sobie to coś.

Jak najbardziej, z całą pewnością.

– Nie robię tego specjalnie.

– Och, doprawdy? – Widać było, że mi nie wierzy.

– Tak, właśnie tak. – Starałam się wytrzymać ciężar jego granitowego spojrzenia. – Nie znoszę, kiedy płaczą. To dlatego zawsze umawiam się na randki tak późno.

Zrzucił złowrogą maskę, a szerokie, zmarszczone brwi opadły niczym ponure parasolki.

– Zaraz, co takiego? Randki? Chcesz mi powiedzieć, że te spotkania to są randki? Poważnie?

Przytaknęłam z przygnębieniem, chociaż miałam wrażenie, że wygląda to bardziej jak żenujące kiwnięcie głową wieszczące szybki sen. Tak na dziewczynę, która od dwóch lat z nikim się nie całowała, działa nadmierna ilość czerwonego wina, wlewana na pusty żołądek.

– Tak. Randki. Pierwsze randki. Myślałeś, że ci faceci to moi pacjenci?

Alex świdrował mnie spojrzeniem, jakby próbował przewiercić czaszkę i odczytać prawdę z szarej materii mojego mózgu. Po dłuższej chwili odetchnął ciężko.

– Czyli... naprawdę jesteś psychiatrą?

Pokiwałam ciężko głową nad swoim na wpół wypitym trzecim kieliszkiem wina i prawie nietkniętym kurczakiem.

– Jestem psychiatrą.

– Jesteś psychiatrą, która na randkach doprowadza facetów do łez.

Zareagowałam na oskarżycielski ton jego głosu.

– Hola, hola, czy ty myślisz, że ja to robię specjalnie? Naprawdę sądzisz, że lubię kończyć randkę pożegnalnym rykiem zamiast pożegnalnego pocałunku? – Być może słowo „pocałunek” wypadło nieco bełkotliwie. Nie byłam pewna. – Tak czy inaczej, moje pytania napotkały jedynie nieustępliwe milczenie. Alex uniósł kącik ust z wyraźnym niedowierzaniem. Ale wyglądał na zaciekawionego, więc mówiłam dalej: – Chcesz wiedzieć, kiedy się ostatnio całowałam? Zgadnij! – Machnęłam ręką w jego stronę, po czym rąbnęłam nią o blat. Alex nawet nie drgnął. – Dwa lata – oznajmiłam. – Być może słowo „lata” zabrzmiało nieco bełkotliwie. Nie miałam pewności. – Dwa. Lata. Właściwie to więcej niż dwa lata. Dwa lata i parę ładnych miesięcy, może być, że nawet z dziesięć, co daje nam prawie trzy lata. I wiesz co? Tamten ostatni pocałunek... – Skrzywiłam się i z obrzydzeniem pokręciłam głową na samo wspomnienie. Pochyliłam się i wypowiedziałam szeptem kolejne słowa, dzieląc się z nim sekretem z mojego nieistniejącego życia erotycznego. – To nie był dobry pocałunek.

Jego wargi ledwo dostrzegalnie zesztywniały. Byłam nieco podpita, ale nie uszedł mojej uwagi fakt, że w czasie owej tyrady wzrok Aleksa przeniósł się na moje usta. Pewnie przyglądał się im w poszukiwaniu grzybicy albo jakiegoś innego widocznego usprawiedliwienia pocałunkowej abstynencji.

– A ja naprawdę dobrze całuję, do cholery! – Chwyciłam kieliszek i opróżniłam go dwoma haustami, rozkoszując się przyjemnym zawrotem głowy, czającym się w mojej głowie i łaskoczącym w dziąsła. Odstawiłam puste szkło na stole i spróbowałam wbić w Aleksa przenikliwe spojrzenie, by natychmiast odkryć, że z trudem powstrzymuję zeza. – I nie, nie mam grzybicy ust, jeśli nad tym się właśnie zastanawiasz.

Natychmiast przeniósł uwagę z moich ust na oczy.

– Nie zastanawiałem się, czy masz grzybicę ust, ale cóż, fajnie, że mamy tę niezręczną rozmowę za sobą. Dzięki.

– Ależ bardzo cię proszę! – Przesunęłam się na skraj swojego miejsca. Wszystko wokół było troszkę rozmazane. Całe pomieszczenie zakołysało się nieco, kiedy wstałam, żeby ogłosić światu: – Muszę siku!

– Łazienki są za...

– Wiem, gdzie są łazienki, Alex. – Rzuciłam mu krzywe spojrzenie, potknęłam się i mimowolnie wykonałam jazzową figurę taneczną w celu utrzymania równowagi. – W końcu przychodzę tutaj na wszystkie moje pierwsze randki. Z facetami, którzy zazwyczaj wychodzą z nich jeszcze przed przystawką. A teraz przepraszam na chwilę.

Nie wiedzieć czemu, zrobiłam coś na kształt półukłonu i ruszyłam do toalety. Czułam głęboką satysfakcję ze sposobu, w jaki utarłam nosa temu pretensjonalnemu wymoczkowi. Jak on śmie! Jak on śmie oskarżać mnie o to, że z premedytacją doprowadzam facetów do płaczu na randkach! Jak on śmie być tak męski, silny i seksownie posępny! Jak on śmie gapić się na moje usta i rozgrzewać do czerwoności moje organy wewnętrzne! Jak on śmie roztapiać swoim magmowym głosem lód, stal i moje kobiece rejony! Jak on śmie...

Chwila, moment.

Zamrugałam, przystanęłam, zrobiłam dwa kroki wstecz i zajrzałam do kuchni. W środku było ciemno. Zastanowiłam się nad tym przez chwilę i doszłam do wniosku, że kuchnia jest już zamknięta, a kucharz, menedżer i zmywacz poszli do domu. Wzruszyłam ramionami do nikogo, po czym ruszyłam w dalszą wędrówkę do łazienki. Zapaliłam światło, zamknęłam drzwi, zrobiłam, co miałam do zrobienia, jednocześnie próbując nieudolnie ponownie wzbudzić w sobie wcześniejsze oburzenie. Zamiast tego jednak zajęłam się słowami „męski, silny i seksownie posępny”. Potem przypomniało mi się słowo „pocałunek”.

Mmm... pocałunek.

W zamyśleniu umyłam ręce i przejrzałam się w lustrze. Moja wystrzałowa czerwona sukienka bez ramiączek nadal wyglądała bosko i nawet swoim zamazanym wzrokiem byłam w stanie dostrzec, że opina ciało we wszystkich strategicznych miejscach, na które podobno lubią patrzeć mężczyźni.

Puściłam oko do swojego odbicia, jak to miałam w zwyczaju.

– Cześć, seksowna laseczko. Nie jestem pijana, a po prostu odurzona twoją urodą.

Moje lustrzane przedstawienie wywołało krótki śmiech, połączony z zażenowanym jęknięciem. Zakryłam twarz dłońmi. Ta sukienka, i to w połączeniu ze stanikiem push-up, powinna zapewnić mi noc pełną gorącej namiętności. Po to ją kupiłam. A mimo to ja – fanka orgazmów – byłam bliska bezbrzeżnej frustracji, gdyż najbardziej seksualną rzeczą, jaka mnie dziś spotkała, był uścisk dłoni Chucka, rozchichotanego, a chwilę potem zapłakanego melona.

Podniosłam wzrok i zauważyłam, że moje zęby w związku z konsumpcją czerwonego wina przybrały zielonkawy odcień. Bez wyraźnego powodu sięgnęłam po papierowy ręcznik i zaczęłam szorować je, dopóki nie zaczęły wydawać mi się nieco bielsze. Często to robiłam, szczególnie będąc pod wpływem.

Z satysfakcją skinęłam głową w kierunku swojego odbicia i wytoczyłam się z łazienki z jedną kabiną na malutki korytarz na tyłach restauracji. Zrobiłam może trzy kroki i wtedy uświadomiłam sobie, że droga prowadząca do sali głównej była zablokowana przez Aleksa.

A ten fakt odkryłam, zderzając się z jego klatą.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki