Tytuł oryginału: A Thousand Perfect Notes

Przekład: Marta Faber

Redaktor prowadzący: Anna Kubalska

Redakcja: Słowne Babki

Korekta: Ida Świerkocka

DTP: Studio 3 Kolory

First published in Great Britain in 2018 by The Watts Publishing Group
Text copyright © C.G. Drews, 2018
The moral right of the author has been asserted.

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2019
All rights reserved

Wydanie I

ISBN 978-83-8154-293-7

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa
tel. 22 379 85 50, fax 22 379 85 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Jesteś wart więcej niż tysiąc idealnych nut.

Pragnie obciąć sobie dłonie.

Najlepiej w nadgarstkach.

Już nigdy nie czułby tępego zmęczenia zaczynającego się w opuszkach palców i sięgającego aż po łokcie. Czy to nie chore? Musi w tym być coś naprawdę niebezpiecznie złego, skoro w nocy, leżąc na twardym jak skała materacu, rozmyśla, jak odetnie sobie kończyny i zakrwawionymi kikutami wysmaruje na ścianach „HA!”. To byłoby jak scena z horroru.

I byłby wolny. Bez dłoni jest dla niej bezwartościowy.

Dla Maestro.

Dla swojej matki.

Jednak marzenia o obcięciu sobie rąk wymagają działania, a nie jedynie fantazjowania o nim. Działanie nie jest jego mocną stroną. Nie wchodzi w grę nawet coś tak małego, jak sprawienie przyjemności młodszej siostrze, aby zamiast trzymać się sztywnego grafiku nałożonego przez Maestro, spontaniczne zboczyć z drogi do domu i wstąpić do lodziarni na rożek karmelowego loda z bitą śmietaną. Nawet nie próbuje. Dlaczego? Smak karmelowego loda i wolność nie są tego warte?

Nie.

Nie jest ani typem buntownika, ani ryzykanta.

Nadaje się jedynie do fantazjowania. Chore marzenia o samookaleczaniu. A tak w ogóle to którą rękę by sobie odciął? Prawą czy lewą?

Te myśli, które niekiedy pojawiają się w jego głowie – to właśnie przeraża Becka Kevericha.

Zegar elektroniczny wskazuje na piątą dwanaście rano. Ciemno i zimno. W lecie jest mu łatwiej wygramolić się z łóżka, lecz teraz, gdy jesień objęła wszechświat nagimi, patykowatymi palcami, ma wrażenie, że jego budzik zaczyna wrzeszczeć w środku nocy. Powinien wstać dwanaście minut temu. Zadziwiające, że Maestro jeszcze nie dobija się do drzwi jego pokoju, złoszcząc się, że jest taki opieszały.

Beck podnosi głowę z poduszki. Chciałby w nią przeniknąć. Czy spał w nocy? Nadgarstki bolą go, jakby żonglował betonowymi klockami. Skończył o dwudziestej trzeciej? A może o północy?

Palce jęczą: idioto, to była północ. Mówią też: ogrzej nas i pozwól nam dzisiaj rano odpocząć; zwiniemy się w pięść i będziemy walić w ścianę tak długo, aż się pogruchotamy. Jego palce są marudne, zrzędliwe.

Beck pociera wnętrza dłoni o siebie, chucha na odrętwiałe, zesztywniałe palce i siarczyście przeklina w świat. W tym momencie to szybsze niż zagłębianie się w pokłady nienawiści, jaką czuje do Maestro.

Podchodzi do przedmiotu będącego jego zgubą, jego życiem, wykładnią jego wartości.

Z hukiem unosi pokrywę fortepianu. Steinway to jedyna świetność tego pokoju. Zresztą i tak jest w nim niewiele rzeczy: łóżko, na którym spanie przypomina wtulanie się w skałę, połamane żaluzje w oknie, szafa z ubraniami z drugiej ręki, buty posklejane taśmą i wart dwadzieścia tysięcy dolarów fortepian. Ich nadzieja.

Jak mawia Maestro: Cała nadzieja w dobrym fortepianie, że mein Sohn poprawi schreckliche granie.

Beck mieszkał w Niemczech jedynie przez pierwsze lata życia, lecz z konieczności pozostał dwujęzyczny, no bo w końcu musi wiedzieć, gdy jego matka rzuca w niego obelgami. Jej uniesione kąciki ust i piorunujące spojrzenie też są całkiem wymowne.

Schreckliche znaczy ohydny. Okropny.

To słowo podsumowuje Becka.

Jesteś okropnym pianistą. Nie ma przed tobą przyszłości. Nie masz talentu. Czemu nie grasz szybciej, lepiej, czyściej? Dlaczego ciągle uderzasz w niewłaściwe nuty? Robisz to specjalnie? Graszźlespecjalnietybezwartościowymały...

– Jesteś do dupy – mówi do siebie spokojnie Beck. – Zabieraj się do roboty.

To jego rutynowa gadka motywacyjna w zimne, ciemne poranki. Zabieraj się za staccato. Duodecymy. Ćwiczenia septym zmniejszonych. Ozdobniki – tryle dla jego zmrożonych palców do przebiegnięcia.

Obudzi Maestro – pewnie i tak już nie śpi i kipi ze złości, że zaczął później – oraz młodszą siostrę. Tak jak i sąsiadów, którzy go nie cierpią, a okoliczne psy zaczną wyć. Strząśnie sen z chwastów podduszających ścieżkę i z pękniętej w jakiejś pijackiej burdzie szyby oraz z bezdomnych, którzy czają się na pobliskim zawilgoconym, nieprzyjaznym dzieciom placu zabaw.

Do ósmej będzie miał wrażenie, że jego place są jak sflaczałe kluski, a powieki pokrywa warstwa cementu.

Nieustannie marzy o odcięciu sobie rąk, a możliwe, że też i uszu.

O odejściu stąd na zawsze.

Marzy o całkowitej ciszy, tak by ukryty gdzieś w nim zalążek muzyki mógł się wydobyć. Hałas w jego głowie jest pełen komponowanych przez niego piosenek. Maestro nic to nie obchodzi, więc pozostają one w niej zamknięte.

Graj muzykę z nut na papierze. Nikt nie jest zainteresowany utworami w twojej głowie.

Drzwi od pokoju otwierają się zamaszyście i z rykiem dzikiego kota pojawia się w nich jego młodsza siostrzyczka. Joey jest jak nastawione na największą prędkość i najgłośniejszą opcję kłębowisko splątania i plam od dżemu na ubraniu. Od samego patrzenia na nią Beck czuje się wyczerpany.

– Za piętnaście minut wychodzimy z domu – wydziera się. Jest szczerze przekonana, że Beck podczas grania nie słyszy niczego poza muzyką. Oczywiście że ją słyszy, lecz po prostu nie umie robić kilku rzeczy naraz i jeszcze odpowiadać.

Huragan muzyki zamiera, z palców sączy się cisza. Ulga. Gdyby w tym momencie Chopin wszedł do sypialni, Beck udusiłby go sznurówką. Nienawidzi tych kawałków, których nauczenia się wymaga od niego Maestro.

Jest po ósmej, a on nawet jeszcze się nie ubrał i nie zjadł śniadania.

– Nie znoszę poniedziałków – mamrocze pod nosem, sięgając po koszulę do szkoły. Gdy się mieszka w pokoiku wielkości skrytki na miotły, przynajmniej wszystko jest w zasięgu ręki.

Joey marszczy buzię.

– Dzisiaj nie jest poniedziałek.

– Codziennie jest poniedziałek.

Nieustanny ciąg poniedziałków. Naprawdę znajduje się w horrorze.

Dopiero za drugim razem obolałym palcom udaje się zapiąć guziki.

– Przygotowałam dla ciebie drugie śniadanie – obwieszcza Joey, wspinając się na ramę drzwi. – To niespodzianka. Przepyszne śniadanko niespodzianka.

– Brzmi przerażająco. – Beck zwija dziurawą górę od piżamy w kulkę. Ciska ją w twarz siostrze, a ta piszczy z oburzeniem i zeskakuje.

By udowodnić, że ma rację i, no dobrze, dlatego że Joey lubi teatralne sceny, Beck opada na kolana, składa ręce i zawodzi niczym nabity na pal morświn. Jeszcze nie zaczął jej błagać, a mała już chichocze.

– O pani, nie karz mnie! Proszę. Cóż takiego uczyniłem, by sobie zasłużyć na te tortury?

– To nie tortury! – oburza się Joey. – Wspaniale gotuję. Mimo że jesteś złym bratem, bo się wczoraj po mnie spóźniłeś.

To z powodu nauczyciela angielskiego, pana Boyne’a, który nagle rozgorzał gadką „zależy mi na twoich okropnych stopniach i dam ci ochrzan, żeby to udowodnić”, co między innymi oznaczało, że Beck miał się wykazać zrozumieniem tekstu. Oczywiście żadnego „zrozumienia tekstu” nie było. Toteż Beck spóźnił się do przedszkola po siostrę. Przypominająca mu z twarzy wielkiego kraba przedszkolanka naskoczyła na niego, że też ma „obowiązki”.

– Gdybym była wiedźmą, zamieniłabym cię w ropuchę – mówi poufnie Joey – bo wszyscy się wściekają, że przez ciebie musimy jechać do miasta, a mama mówi, że niedługo znowu tam pojedziemy.

Skręca go na samą myśl o tym. Zbliża się stanowy konkurs mistrzowski, po to by wszyscy musieli się stresować. Co za radocha... A porażka z Maestro nie wchodzi w grę.

– Potem bym cię odczarowała w chłopca. – Siostra łagodnieje. – Lubię cię, mimo że w kółko grasz to samo, bo mama mówi, że jesteś Schwachkopf...

Beck zakrywa jej usta dłonią.

– OK, uspokój się. Moje delikatne poczucie wartości nie poradzi sobie z niczym więcej. Czy Maestro ma już pianę na ustach?

Joey rzuca mu krzywe spojrzenie zza zakrywającej jej buzię dłoni. Beck zabiera rękę.

– Przepraszam, że ciągle gram ten sam utwór. Ćwiczę. Przygotowuję się do tego ważnego koncertu.

Ćwiczy czy nie i tak wściekłość Maestro nie będzie miała granic.

– Nachyl się do mnie bliziutko – mówi Joey – a wyszepczę ci w ucho, że ci wybaczam.

Beck robi to bez zastanowienia. Siostra, wyjąc niczym kaktusowy kociak, skacze na niego. Chłopak zapada się w stertę splątanych podkoszulków i niepasujących do nich guzików.

Joey to zaledwie jego przyrodnia siostra – Maestro ma skłonność do krótkich kończących się krzykami związków i ani on, ani Joey nie znają swoich ojców – jednak w jego mrocznej egzystencji jest jak promyczek słońca. Beck musi ją kochać dwa razy mocniej, aby zrównoważyć grzech nienawiści, którą czuje wobec matki.

Jak było do przewidzenia, na śniadanie są płatki kukurydziane z dodatkiem dezaprobaty. Czy kiedykolwiek Maestro nie przywitała go piorunującym spojrzeniem? Siedzi w kącie maleńkiej kuchni o żółtawo-pomarańczowym wystroju, który prawdopodobnie był modny trzydzieści lat temu. Kogo Beck nabiera? Ten odcień żółtego nigdy nie wyglądał dobrze. Obok kubka z kawą leży przypalony tost z masłem. O ile nie przeszkadza komuś stukanie się łokciami, przy stole kuchennym mogą siedzieć trzy osoby. Teraz jednak, jak zwykle zresztą, jest usiany arkuszami z nutami. Maestro wykłada na uniwersytecie muzykalność i teorię muzyki. Becka zastanawia, czy często studenci przez nią płaczą.

Prześlizguje się koło niej, mówiąc sobie w duchu, że zrobił wszystko dobrze. Matka nie ma powodu do złości. Wszystko jest w całkowitym porządku. Sięga po dwie miski, podczas gdy Joey plącze mu się koło nóg i papla o tym, że gdy dorośnie, to będzie kucharzem.

– Nazwę moją restaurację – nabiera głęboko powietrza, żeby wrzasnąć – „Najlepsze żarcie u Joey!”. – Dźga brata łyżką w żebra, by zwrócił na nią uwagę. – Świetna nazwa, prawda?

– Hej, tak. – Zabiera jej łyżkę z ręki.

Najpierw napełnia płatkami miseczkę Joey, przez co dla niego pozostały pokruszone kawałeczki i kukurydziany pył. Napęczniały od mleka będzie jak szlam. Cudownie. Stawia miseczkę siostry na różowym dziecięcym stoliku stojącym w rogu i oparłszy się o lodówkę, zjada swoje płatki.

Joey opisuje ze szczegółami, jak będzie wyglądał jej fartuch szefa kuchni. Gada coś, że będzie miał kształt jednorożca. Nikt jej nie słucha.

Beck obserwuje siekający nuty czerwony długopis Maestro. Prace studentów będą wyglądały, jakby kogoś na nich zamordowano.

Ogląda plastikową torebkę ze zgniecioną kanapką. Joey ma bzika na punkcie robienia mu drugiego śniadania. Wyczuwa zapach masła orzechowego, sosu pomidorowego i... Czy to są muszelki surowego makaronu? Wolałby nie wiedzieć.

– Spóźnisz się. – Głos Maestro jest głęboki i chropowaty. Nawet gdyby nie miała temperamentu byka i tak wygląda onieśmielająco: szerokie ramiona, sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu, burza sztywnych czarnych włosów przypominających szczecinową szczotkę i długie pajęczaste palce stworzone do grania na fortepianie.

Beck szybko wpycha do ust ostatnie grudki kukurydzianego mułu i biegnie po plecaki. Do swojego wkłada nietkniętą pracę domową i kanapkę. Więcej czasu poświęca plecakowi Joey, sprawdzając, czy siostra ma czyste ubrania do przebrania się, czy jej gumowce są suche, a kurtka w kolorach tęczy nie jest zbyt brudna. Palcami przeczesuje kręcone włosy, sklejone taśmą buty lądują na jego stopach. Jest gotowy.

Joey wyskakuje ze swojego pokoju ubrana w ogrodniczki. Na opornych na czesanie czarnych lokach ma różową, luźną czapkę. Chwyta z jego rąk kurtkę i tanecznych krokiem zmierza do drzwi wejściowych. Na szczęście w przedszkolu nie ma regulaminu dotyczącego stroju. Beck od tak dawna nosi tę samą szkolną koszulę, że nie jest już czerwona, lecz raczej różowata.

Już mają wybiec z domu, gdy Maestro odsuwa papiery i mówi:

– Chwileczkę, mein Sohn.

Naprawdę? To musi być akurat teraz? Nie mogła ten jeden raz pozwolić, aby wyślizgnęli się za drzwi – z dala od jej włosów i bez uprzedniego przegnania go przez rozżarzone węgle?

Joey w błyszczących gumiakach kopniakiem otwiera drzwi.

– Ścigajmy się! Będę pierwsza! – wrzeszczy.

Beck cofa się do kuchni. Idzie powoli ze wzrokiem wlepionym w brzydką kafelkową podłogę. Jeśli nie będzie patrzył w oczy tygrysowi, to może nie zostanie pożarty? Pewnego dnia po prostu wybiegnie przez te drzwi i, zamiast zachowywać się jak posłuszny szczeniaczek z rezygnacją oczekujący kolejnego kopniaka, choć raz przeciwstawi się matce.

– Ja, Mutter? – Mówi po niemiecku, bo może w ten sposób uda mu się ją udobruchać.

Maestro odkłada czerwony długopis i rozmasowuje palce. Drgawki już się dzisiaj zaczęły. Drżenie rąk, które zniszczyło jej własną karierę i zmieniło ją w tornado w zajmowaniu się karierą Becka.

Boleśnie powolne sekundy są niczym ciosy w twarz Becka.

Musi się stąd wydostać.

Musi wyjść.

– Wstałeś za późno – mówi Maestro. – W tym domu nie ma przyzwolenia na Faulheit.

– Nie miałem zamiaru być leniwy. – No tak zaspał całe dwanaście minut... – Przepraszam.

Podlizuj się jej. To jedyny sposób, by wyjść z tego żywym.

Maestro parska z niezadowoleniem.

– Nie stać cię na zaangażowanie i systematyczność? Chcesz przestać robić postępy? – Podnosi kubek. Trzęsie się tak mocno, że kawa się rozbryzguje. – A może to przejaw nastoletniego buntu? – Z szyderstwem wymawia słowo „nastoletni”, tak jakby nigdy nie była nastolatką. To zresztą całkiem prawdopodobne. Beck zawsze sobie wyobraża, że zamaszyście wkroczyła na ten świat jako zgorzkniały gigant, gotowa zdzielić każdego fortepianem.

– Przepraszam.

Zwalcza w sobie potrzebę rzucenia okiem na drzwi wejściowe, aby sprawdzić, jak daleko odeszła Joey. Nie lubi, gdy siostra sama przechodzi przez ulicę.

– Ja, no jasne, że teraz przepraszasz. Mała papuga, która nic więcej nie umie powiedzieć. Leniwa papuga, która... Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię! – Matka podnosi trzeszczący głos. Wyprostowuje się, więcej kawy ucieka z jej kubka i ścieka po nadgarstku.

Och, nie chce znowu przez to przechodzić. Spóźni się.

– Mutter, proszę. Muszę iść do szkoły. – Beck pośpiesznie zerka na zegar.

Ręka matki wyskakuje nie wiadomo skąd i zdziela go w twarz. Szok uderzenia odpycha go na kilka kroków. Ciągle zapomina, jak ona szybko umie się poruszać.

– Masz mnie szanować! – warczy. – Szkoła nie ma znaczenia. Mówię do ciebie, i tylko to jest ważne.

Beck nic nie robi.

– W twoim życiu liczy się tylko fortepian. – Od jej słów drży tynk na suficie. – Twoje życie to pianino. Za każdym razem, kiedy się lenisz, zamiast ćwiczyć, przynosisz mi wstyd. Okrywasz hańbą moje nazwisko. Do niczego nie dojdziesz, Sohn. Do niczego! Słuchasz mnie?

– Tak, Mutter – mówi do swoich butów Beck.

– Myślisz, że moja rada to taki żarcik? Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię!

Beck szybko podnosi głowę i wpatruje się w oczy matki. Maestro ciska kawę prosto w jego twarz. Przerażająca sekunda – ta przelatująca przez głowę myśl, że napój jest gorący i za moment jego skóra będzie cała poparzona. Kawa jest jednak letnia. Spływa po twarzy, moczy włosy i kołnierzyk. Beck czuje dławienie; zdecydowanie nie jest to łkanie, być może to wzbierająca w nim złość. Za plecami zaciska dłonie w pięści.

– Nadal uważasz, że sobie żartuję? – pyta Maestro.

Beck nie ociera twarzy. Stoi nieporuszony i ponownie patrzy jej prosto w oczy.

– Nie.

Maestro opuszcza pusty kubek, co Beck uznaje za pozytywny znak. Przynajmniej nie roztrzaskała mu go o czaszkę, aby w ten sposób dokończyć lekcję.

– Tak właśnie się czuję – ciągnie Maestro – kiedy rzucasz mi w twarz wszystko, co dla ciebie poświęciłam. A teraz idź do szkoły, du Teufel.

Ty diable.

Beck nie prosi o możliwość przebrania się. Nie zamierza ryzykować pozostawania blisko matki, która a nuż jeszcze zmieni zdanie i ciśnie mu kubek prosto w zęby. Dlatego jedynie przytakująco kiwa głową i biegnie do drzwi.

Do widzenia, mamo. Dziękuję, mamo. Co bym zrobił bez twojej rady, mamo?

Ma ochotę coś zniszczyć, zadać czemuś ból. Ale jedyne, co może zrobić, to cichutko i z szacunkiem zamknąć za sobą drzwi, odwrócić się i przywalić pięścią w ceglaną ścianę budynku.

Nie za mocno.

Nie może poharatać dłoni, bo matka naprawdę by go zabiła.

Bąbelki krwi pojawiają się na kostkach palców, gdy idzie do Joey zbierającej na podjeździe chwasty i mlecze, które porastają przerwy między zniszczonymi płytami chodnikowymi prowadzącymi do domu.

– To dla mojej pani wychowawczyni – z dumą obwieszcza dziewczynka.

– Na pewno bardzo jej się spodoba, że wybrałaś dla niej te chwasty.

Beck rozluźnia dłoń: idiota, idiota, idiota. Jest zadowolony, że nie podnosi głosu i zachowuje się miło. Nie dopuści, aby cokolwiek wpłynęło na to, jak odnosi się do Joey.

Siostra marszczy nosek.

– Dlaczego jesteś mokry?

Beck zakrwawioną dłonią bierze ją za rączkę.

– Och, to tylko taki żart.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki