Corrie Jackson

PERFECT VICTIM

przełożyła Agnieszka Szling

Tytuł oryginału: The Perfect Victim

Copyright © 2017 by Corrie Jackson

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIX

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Szling, MMXIX

Wydanie I

Warszawa MMXIX

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Spis treści

- Dedykacja

- ***

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- 35

- 36

- 37

- 38

- 39

- Epilog

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Mamie i tacie

***

2 kwietnia 1998

Matka śpi.

Wiotkie kończyny wsunęła w zagięcia kanapy. Guzik od dżinsów ma odpięty, a zielona koszulka, którą nosi od trzech dni, wystaje ze spodni i odsłania wałek białego ciała o barwie kleiku. W świetle żółtej narożnej lampy widać lepką strużkę wyciekającą z ust. Łapie powietrze, a każdy kwaśny wydech owiewa chłopca. Chłopiec chce dotknąć jej kasztanowych włosów, ale cofa rękę, przełykając łzy.

Gryzie palce aż do bólu. Patrzy na zdarte adidasy z dziurą z przodu. Ma małe stopy jak na swój wiek. Wszystko ma małe jak na swój wiek. Okres dojrzewania zadrwił sobie z niego. Są pewne oznaki – pogrubiający się głos, młodzieńczy zarost, potrzeby. Ale on nie nadąża. Udaje, że go to nie obchodzi, lecz ciężar gniecie go w żołądku jak kamień.

Chłopak trzęsie się i ciasno otula dresową bluzą. Spogląda na jasnoróżowy odtwarzacz płyt w rogu. Matka miesiącami oszczędzała na ten zakup. Widzi ją, wirującą po pokoju w brudnym niebieskim szlafroku i śpiewającą na cały głos przebój 99 Red Balloons. Nie wiedziała, że ją obserwował, kiedy sięgała po butelkę i chłeptała resztkę skwaśniałego wina. Ani kiedy upadła na podłogę i rzygała.

Chłopak patrzy na zegarek: 23:48. Podchodzi do lodówki i otwiera puszkę coli. Wodzi oczami po narysowanym kredkami obrazku przyczepionym do drzwi. Bąbelki odbijają mu się od podniebienia. Rysunek wisi tam od tak dawna, że jego brzegi zawinęły się i pożółkły. Przedstawia kobietę z potarganymi kasztanowymi włosami i plączącymi się nogami, a tam, gdzie zielona kredka się obsunęła, jedna noga jest dłuższa. Obok widnieje mały chłopiec o stopach większych niż głowa. Oddech mu przyspiesza, gdy przygląda się nagryzmolonemu niebieskiemu sercu między dwiema postaciami.

Za oknem krzyk przeszywa powietrze. Chłopiec spogląda nerwowo w tamtą stronę. Ogród otacza ceglany mur, a za nim są pola. Sznurek na pranie łopocze na wietrze. Wiatr, myśli. Idealnie.

Zgniata puszkę po coli małymi dłońmi i odkłada ją na blat. Idzie w stronę drzwi do piwnicy i podnosi je, żeby nie zgrzytały o kamienną podłogę. W nozdrza uderza go zapach – wilgotna zgnilizna zmieszana z czymś jeszcze. Sól. Ich domek stoi raptem trzy mile od morza i słone powietrze przenika wszystko: dom, ubrania, skórę. Chłopak nie musi zapalać światła. Dobrze zna drewniane schody prowadzące na dół, uważa, żeby ominąć czwarty, połamany stopień. Gdy staje na betonie, czuje, jak coś przemyka obok. Prawdopodobnie mysz. Często widzi je tu na dole.

Serce mu wali, kiedy wyciąga z kieszeni latarkę i świeci nią za pralką. Wyciąga cegłę i zaciska palce na czymś pierzastym. Pisklę, tak lekkie jak suche liście. Dziwi się, że wciąż żyje. Jest tu od wielu dni. Inne są pochowane głębiej w ścianie i nie miały tyle szczęścia.

Jedną dłonią obejmuje ptaszka, a drugą otwiera kosz na bieliznę i grzebie w nim. Butelka wina leży na dnie, tam, gdzie schowała ją matka. Odczekuje chwilę i wbiega po schodach do kuchni.

Mija matkę na palcach. Kiedy obok przejeżdża samochód, przednie światła wyolbrzymiają cienie pokoju. Zamiera, nieprzyzwyczajony do widoku auta w tym odludnym miejscu. Kobieta się porusza, prycha, masuje brzuch grubym czerwonym paznokciem. Chłopak liczy do pięćdziesięciu. Miękki chory ptaszek drży mu w dłoni. Kładzie go na dywanie obok śpiącej matki, przez chwilę zwierzątko się trzęsie, po czym przestaje. Wygląda spokojnie, ale jego oczy zakrywa biała przedśmiertna mgła.

Chłopak odkręca korek butelki. Potem wylewa płyn na dywan, wokół sofy, petów, popielniczki, pustych skrzynek po winie, resztek pizzy. Alkohol brudzi mu buty, spływa po nadgarstkach. Kilka kropli zachowuje na pisklę.

Po raz ostatni spogląda na matkę i zapala zieloną zapalniczkę. Drga nikły płomień. Zdaje sobie sprawę, że trzęsie mu się ręka. Przechyla głowę na jedną stronę i gasi zapalniczkę. Adidasy skrzypią, gdy idzie chwiejnym krokiem – dziecięcym zygzakiem – przez kuchnię i zrywa rysunek z drzwi lodówki. Zwija go w stożek, podpala jeden koniec i rzuca na dywan. Kiedy płomienie zataczają wściekłe pomarańczowe kręgi, w głowie chłopca pojawiają się słowa: „Sam wprawdzie ocaleje, lecz tak jakby przez ogień”1.

Chłopak czeka, oczy zachodzą mu łzami, płuca wypełniają się dymem, patrzy, jak płomienie obejmują pisklę. Wtedy pada na kolana i wyczołguje się na korytarz. Właśnie ma otworzyć drzwi, gdy słyszy dochodzący z pokoju kaszel. Matka się obudziła. Zbliża rękę do klamki. Wówczas przypomina sobie rysunek.

Kobieta. Chłopak. Serce.

Otwiera drzwi i wybiega w mętną księżycową poświatę.

1

Dzisiaj

Zroszona trawa ocierała się o moje kostki, kiedy stałam w słońcu, nasłuchując sygnałów śmierci. Przez pomrukiwania nisko lecącego samolotu docierał do mnie przerywany syk policyjnego radia. Pobiegłam w stronę rzeki, szurając w kopcach różowego kwiecia. Tamiza była płaska jak powierzchnia lustra i błyszczała w poniedziałkowym świetle poranka. Zatrzymałam się, żeby popatrzeć na trzy kobiety z wózkami. Ta najbliżej mnie podrapała się po grubym karku i zaskrzeczała coś do komórki. Pozostałe dwie żonglowały zasmarkanymi maluchami na biodrach. Po ich swobodnych, zrelaksowanych ruchach poznałam, że nie były częścią tej historii. Dobry reporter kryminalny wie, że to wyczucie czasu decyduje o różnicy między tekstem z pierwszej strony gazety a tym z piątej. Na miejscu przestępstwa walutą są chwile. Przebłyski. Nigdy nie wiem, ile mam czasu, zanim ogrodzą scenę zbrodni taśmami. Zanim „tak” zamieni się w „nie”.

Przyglądając się tłumowi, rozmasowywałam sztywność w karku i próbowałam pozbierać się po cholernym weekendzie. Wczołgałam się do łóżka w piątek wieczorem, wyłączając i telefon, i świat zewnętrzny. Po trzech minutach serce zaczęło galopadę. Po pięciu – płonęły mi dłonie. Po ośmiu – ponure myśli odbijały się od uszu jak nietoperze od ścian strychu. Liczyłam oddechy, tak jak uczył mnie mój terapeuta, doktor Spado. To nowy element mojego życia. Zapisałam się do niego zgodnie z polityką „London Herald” po tym, jak cudem przeżyłam spotkanie z seryjnym zabójcą i zaliczyłam pobyt w szpitalu Chelsea and Westminster. Nie protestowałam. Szczerze powiedziawszy, chętnie skorzystałam z pomocy. Ale podczas moich cotygodniowych wizyt w pokrytym stiukiem budynku na Leamington Row doktorowi Spado nie zajęło wiele czasu dojście do wniosku, że dręczące mnie koszmary miały niewiele wspólnego z bliskim spotkaniem ze śmiercią. Nie tak dawno wychudzone ciało mojego młodszego brata wypłynęło pod mostem Księcia Alberta. Tommy był moim fundamentem, powodem, dla którego wstawałam co rano. Był także bezdomnym narkomanem. Jego śmierć przecięła mnie na pół. Oficjalnie było to samobójstwo, ale ostatnio odkryłam prawdę, albo przynajmniej jej część.

Tommy został zamordowany.

Nie posunęłam się ani o krok i każdy dzień, który morderca Tommy’ego spędza na wolności, jest kolejnym, kiedy nawalam. Poczucie winy i żal są toksycznymi towarzyszami. Rozsadzają mi głowę, serce, płuca, aż nie mogę oddychać. Najgorsze są noce. Bez pomruków dnia nie ma gdzie się ukryć. Żeby zapobiec atakom paniki, które przychodzą, gdy tylko zgaszę światło, doktor Spado zasugerował „relaks kontrolowany”. Zazwyczaj szukam bardziej zaawansowanej pomocy, korzystając ze „środków nadzwyczajnych”, jak je nazwał. Czasami dozuję sobie tabletki nasenne jedna po drugiej, żeby zwiększyć efekt. Innym razem łykam je hurtowo, ciesząc się na zjazd w nieświadomość. Ostatnia noc była nocą trzech tabletek, a tyle zawsze zostawia we mnie pustkę.

Westchnęłam, kiedy telefon zawibrował mi w kieszeni. Dopiero rano go włączyłam i już odczuwałam skutki dwudniowej przerwy technicznej. Zalew mejli i wiadomości, których nawet nie zaczęłam przeglądać.

Kiedy przecierałam zaczerwienione oczy, kobieta w czerwonej kamizelce, trzymająca pod pachą czarnego teriera, przysunęła się do mnie. Wiatr smagał jej twarz kredowoszarymi lokami.

– Kochanie, nie podchodź bliżej. Uwierz, nie chcesz tego widzieć.

– Widzieć czego?

– Ciała. W rzece. Właśnie je wyciągnęli.

Przycisnęła psa do obfitej piersi, przygniatając grube okulary bibliotekarki.

– Dobrze się pani przyjrzała? – Wyciągnęłam notatnik i wtedy zauważyłam, jak zmarszczyła brwi. – Jestem reporterką.

Kobieta przekrzywiła głowę.

– Jakiej gazety?

– „London Herald”.

Stanęła na palcach w klapkach i prychnęła:

– Wolę „Posta”.

Grzecznie się uśmiechnęłam, skinąwszy głową w stronę rzeki.

– Czy może mi pani powiedzieć, co pani widziała?

Kobieta cmoknęła na wiercącego się psa, a skóra na jej szyi zmarszczyła się jak rozciągnięte gacie.

– To pójdzie do gazety?

– Jeśli się nada. – Zdałam sobie sprawę, że zabrzmiało to niegrzecznie, i zmusiłam się do uśmiechu. – Przepraszam, mój szef właśnie mnie ochrzanił. Jeśli nie dostarczę mu szczegółów… – Wykonałam gest podcinania gardła.

Spojrzała na mnie bystro.

– Może powinna pani zająć się czymś innym?

Roześmiałam się i zaryzykowałam spojrzenie na zegarek. Nie kłamałam w sprawie szefa. Mack Winterson, redaktor sekcji wiadomości „Heralda”, dzwonił dziesięć minut temu.

– Przerwij to, co teraz robisz, i jedź do Bishop’s Park. Znaleziono ciało.

Właśnie przeprowadzałam wywiad z ratownikiem medycznym z karetki pogotowia z Hammersmith, która zderzyła się z autobusem numer 14 na rogu Fulham Road. Szczęśliwie nikt nie ucierpiał, ale zignorowanie człowieka w połowie rozmowy musiało wyglądać kiepsko.

– Jeszcze coś. – Mack wydawał się zdekoncentrowany. – Musimy zapełnić rozkładówkę.

– Czemu?

– Ogłoszenie wyroku w sprawie Rowntree się opóźnia. Jakiś nagły wypadek z członkiem ławy przysięgłych.

– Kurwa.

Krajowe media czekały w gotowości na wynik rozprawy sądowej Erica Rowntree. Pięćdziesięcioczteroletniemu hydraulikowi postawiono zarzut zamordowania żony i trzech małych synów. Rowntree, z ogromnymi czarnymi bokobrodami, przetłuszczającym się kucykiem i małymi wydętymi ustami, wyglądał, jakby zwyciężył w konkursie na obłąkanego mordercę do obsady badziewnego filmu, na którym krytycy zaśmiewają się do rozpuku. Najwyraźniej jego żona Linda, mająca po kokardę bycia przysłowiowym workiem treningowym, wygoniła go z domu przed samym Halloween. Plotka głosiła, że zdradzała go z miejscowym taksówkarzem Allanem Holmesem. Rowntree rzekomo odpłacił się, zabijając ją wraz z dziećmi w ich mieszkaniu w Battersea. Rzekomo? Czemu się łudziłam? Rowntree był winny. Wszyscy to wiedzieli. Ale prokurator miał duży problem z przedstawieniem dowodów. Kamera monitoringu na stacji benzynowej naprzeciwko domu Lindy była tamtej nocy popsuta. Gdyby działała, zarejestrowałaby Rowntree wślizgującego się do domu. Śledczy wciąż jednak robili postępy. Czekaliśmy tylko na ostateczne potwierdzenie. Wyrok miał zapaść wczoraj po południu, potem przeniesiono jego ogłoszenie na dzisiaj, na dziewiątą rano, a teraz…

Wierciłam obcasem dziurę w ziemi.

– Czego jeszcze nie jesteśmy pewni?

– Na razie figa z makiem. Nikt nie zwraca uwagi na nic innego. Mamy przechlapane.

Przewróciłam oczami. Mack pod presją nie był łaskawcą. Mogłam go sobie wyobrazić chodzącego tam i z powrotem przy biurku, jego wypolerowane czarne buty wycierające to, co zostało z resztek błękitu wykładziny w „Heraldzie” – tak zwaną ścieżkę Macka, jak mówiono na nią w biurze. Mack był surowym tyranem, ale jego determinacja brała się z lęku. Lęku, że nie był wystarczająco dobry, lęku, że inni się o tym dowiedzą. Otuliłam się kurtką, bo słońce schowało się za chmurę. Stwierdzić, że Mack i ja mieliśmy wspólną historię, byłoby niedopowiedzeniem. Pieprzenie się z moim żonatym szefem było jedną z najbardziej popapranych rzeczy, jakie ostatnio zrobiłam. Kiedy życie katapultuje cię w kosmos i nie widzisz drogi powrotnej, podejmujesz głupie decyzje. Lepszą było skończyć romans. Mack się z tym nie zgadzał, ale w końcu zrozumiał. Był w trakcie rozwodu i od tamtej pory osiągnęliśmy kruchy rozejm, zgodziliśmy się zostawić przeszłość za nami i zachowywać jak dorośli. Ale w tym, jak ze sobą walczyliśmy, nie było nic dojrzałego. Tak szczerze to myślę, że obojgu nam brakowało rozładowania napięcia. Zatracanie się w kimś innym może uzależniać.

– Ryczywół zwołuje konferencję w trybie pilnym na dzisiejszy ranek. Nie przychodź z pustymi rękami.

Ryczywół to redaktor „Heralda”, Philip Rowley, zwany tak z uwagi na swój piskliwy nosowy głos. Mimo niskiego wzrostu budził szacunek. Lubiłam myśleć, że przynajmniej to nas łączy.

Głośny krzyk przebił powietrze. Policjant pochylił się nad poręczą, jedną ręką trzymając się za czapkę, a drugą pokazując coś, czego nie mogliśmy widzieć.

– Jak pani myśli, co to jest? – zapytała zdyszanym głosem kobieta z pieskiem.

Z notatnikiem w ręku podeszłam do grupy ludzi, gotowa zacząć rozmowę, ale przejście zablokowała policjantka. Była drobna i ładna, z brodą, która wyglądała jak wystrugana w temperówce. Naparła na mnie, krzyżując ręce na piersi.

– W czym mogę pomóc, pani Kent?

Rozpoznałam posterunkową Debbie Waters.

– Idealny poranek na przechadzkę.

Posłałam jej szeroki uśmiech, ale nie odwzajemniła go. Była zbyt mądra, żeby dać się wrobić, i to w niej ceniłam. Pocztą pantoflową dowiedziałam się, że po rozstaniu z partnerem próbowała połączyć pracę w policji z planem zajęć swojego małego syna. Mówiąc o „poczcie pantoflowej”, mam na myśli wywieranie nacisku na wszystkich moich informatorów. Lubię wiedzieć, ile tylko się da, o każdym nowym rekrucie. W mojej pracy informacja to waluta wymienna. Wiedziałam, że posterunkowa Waters szybko stawała się prawą ręką głównego inspektora Sama Duranda A jeżeli chodzi o niego, w moim interesie jest wiedzieć jak najwięcej. Pracowaliśmy razem przez lata. Durand jest doświadczonym policjantem z wystarczającą ilością brudu na rękach. Zbliżyliśmy się do siebie ostatnio. Na tyle, że zastanawiam się, czy aby nie ma między nami czegoś więcej. Wyrzuciłam z głowy wyobrażenie Duranda z jego surowym obliczem i kasztanowymi włosami. Łatwiej było wmawiać sobie, że nasza relacja opiera się na wzajemnych przysługach. I nic więcej. A przynajmniej nie w tym życiu. Nauczyłam się na własnych błędach, że łączenie pracy i przyjemności było najszybszą drogą do otrzymania wypowiedzenia. Jeśli docierały do mnie pogłoski o czymś więcej między Durandem a Waters, zaliczałam je do plotek. Taki sam szum jak w przypadku każdej kobiety odnoszącej względne sukcesy w środowisku zdominowanym przez mężczyzn.

– Nie przekraczam granicy. – Gestem wskazałam na biało-niebieską taśmę policyjną.

Waters spojrzała w stronę rzeki. Długi brązowy warkocz opadł jej na ramię. Na końcu był związany czerwoną wstążką. Wyobraziłam sobie ją tego ranka: kilka dodatkowych chwil poświęconych na ozdobienie włosów. Drogocenne sekundy, które mogła spędzić z synem.

– Jak życie w policji?

– Kwitnąco. Jak życie w „Heraldzie”?

Przyjrzała się mojej twarzy, rejestrując oczy nabiegłe krwią, ciemne sińce i brudne włosy. Wiedziałam, że chciała zapytać o więcej. Widziała mnie w najgorszych momentach. W dniach, kiedy leżałam w szpitalnym łóżku, nieumyta i blada, z nieświeżym oddechem wypełniającym nos, nie będąc w stanie spojrzeć w lustro na bordowe siniaki znaczące moją szyję. Gdy Waters spisywała zeznania w tym surowym białym pomieszczeniu, udawała, że nie zauważa drżenia w moim głosie ani tego, jak chwytam się łóżka. Później się dowiedziałam, że kilka razy dzwoniła do „Heralda”, żeby zapytać, jak się czuję. Nie zapomnę jej tego życzliwego gestu.

– Czytałam twój tekst o zamieszkach na Edgware Road – powiedziała. – Nieźle napisany.

Uśmiechnęłam się, wskazując głową w stronę rzeki.

– No więc co mamy?

– Sophie, słuchaj, powinnaś wie… – Zauważyła coś za mną, zarzuciła warkoczem i wyprostowała się. – Proszę pana, właśnie prosiłam media, żeby nie przekraczać taśmy.

Obok nas pojawił się mężczyzna o dzikim spojrzeniu malującym się na młodej twarzy. Kłaki piaskowych włosów wystawały mu z czaszki jak liście z ananasa. Tani szary garnitur wisiał na chudej sylwetce.

– Waters, idź i sprawdź rejestr – powiedział oschłym głosem.

Zrobiłam krok do przodu, przyklejając uśmiech do twarzy.

– Nie przypominam sobie, żebyśmy się poznali. Jestem…

– Wiem, kim jesteś.

Skrzywiłam się.

– Jest pan odpowiedzialny za tę sprawę? – Kiedy nie odpowiedział, wskazałam na taśmę policyjną. – Jestem reporterką kryminalną. To jest miejsce zbrodni. Wykonuję swoją pracę.

– A ja swoją.

Dotknął ręką płatka ucha, wyładowując gniew w krótkim, gwałtownym ucisku.

Przyglądałam mu się, próbując ocenić sytuację. Niełaska policji nie jest czymś, co spędzałoby mi sen z powiek. Istnieje milion powodów, dla których gliniarze nie lubią reporterów. Po pierwsze, nie robimy tego, co nam się mówi. Po drugie, oczekujemy od nich wyjaśnień. Ale wrogość tego mężczyzny była tak silna, że czułam ją w powietrzu.

Nagle z trzymanej przez niego krótkofalówki wydobył się skrzeczący głos.

– Szefie, właśnie znaleźliśmy torebkę przyczepioną do poręczy. Musi należeć do niej.

Zdziwiłam się.

– Czyli to kobieta.

Popatrzył na mnie wilkiem, a potem pochylił się, bekając mi w twarz oddechem śmierdzącym kawą.

– Bez komentarza. A teraz spadaj.

– Mnie także miło pana poznać! – krzyknęłam, kiedy odchodził. Ale moja brawura nie zrobiła na nim wrażenia. Policjant wydziału kryminalnego z osobistymi animozjami szkodził interesom dziennikarzy.

Słyszałam w głowie głos Rowleya: „Kent, znajdź mi dziesięć sposobów na ominięcie słowa «nie»”.

Radiowóz wturlał się na ścieżkę i zaparkował obok poręczy. Wyciągnęłam komórkę, żeby porobić trochę zdjęć, i zamigała mi wiadomość na monitorze: na pocztę głosową nagrał mi się Charlie Swift, redaktor działu ekonomicznego „Heralda” i jeden z moich najlepszych przyjaciół. Wyłączyłam wiadomość i zrobiłam jeszcze kilka zdjęć dwóch postaci wysiadających z wozu i zakładających białe kombinezony ochronne.

W tym momencie łańcuszek reporterów zaczął kierować się w stronę miejsca zbrodni. Rozpoznałam Stuarta Thorpa z „Posta” przepytującego trzy mamuśki. Skubałam skórkę przy paznokciu. Coś pominęłam? Powędrowałam wzrokiem w prawą stronę i zauważyłam postać skuloną na ławce pod dużym dębem. Był otulony folią ochronną i równie dobrze mógł stanowić łatwy cel.

Obejrzałam się przez ramię i pospieszyłam w jego kierunku. Miał na sobie sportowe ciuchy: obcisłą czarną koszulkę i limonkowozielone spodenki do biegania.

– Chce się panu pić?

Podniósł gwałtownie głowę, a ja sięgnęłam do torby po butelkę z wodą, której nie miałam jeszcze czasu otworzyć.

– Proszę.

Wręczyłam mu ją i usiadłam na ławce. Na chwilę odsunął ode mnie nogę, by za moment wrócić do poprzedniej pozycji. Była gładka i pozbawiona włosów. Kiedy pił wodę, ukradkiem mu się przyglądałam. Dwudziestokilkulatek, blond zarost, białe ślady na linii włosów, w miejscu, gdzie pot pokrył osadem jego skórę.

– Domyślam się, że to ty ją znalazłeś – zagadnęłam.

Przytaknął i wbił łokcie w muskularne uda.

– Możesz mi coś o tym powiedzieć?

Wodził palcami po swoim skórzanym naszyjniku. Nawleczone na niego koraliki układały się w napis W-O-J-O-W-N-I-K-D-U-S-Z-Y, a całość wyglądała jak coś, co ludzie w przejściowych okresach swojego życia kupują w tanich butikach w trakcie podróży po południowej półkuli.

– Jesteś z policji?

Zawahałam się, a potem zaprzeczyłam ruchem głowy.

– Media. „London Herald”.

– Powinienem z tobą rozmawiać?

– Często biegasz po Bishop’s Park?

– Przygotowuję się do maratonu. Dwadzieścia mil tygodniowo.

Kaszlnął znowu – krótkim, astmatycznym kaszlnięciem – a folia ochronna zaszeleściła.

– Biegłem rok temu, ale biodro mi dokuczało. Jeśli zmieszczę się w czterech godzinach, będę szczęśliwy.

Pokiwałam głową, gryząc policzek. Nie próbowałam go pospieszać, ale nie chciałam też zmarnować okazji. Spojrzałam w stronę rzeki.

– Jak masz na imię?

– Adrian. – Chrząknął. – Adrian Bronson.

Zdjął okulary i przetarł je koszulką.

Wyciągnęłam notatnik i dostrzegłam, jak mrugnął nerwowo na jego widok.

– Chcę tylko ustalić kilka faktów – powiedziałam w chwili, gdy Adrian zakręcał trzymaną w dłoni butelkę. – Nie chciałabym zaszkodzić ofierze, przekręcając jakąś informację. Jak ją zauważyłeś?

Adrian przez chwilę się zastanawiał.

– Zatrzymałem się tylko, żeby złapać oddech. Tam, przy poręczy.

Wskazał na miejsce, gdzie technicy kryminalistyki rozkładali biały namiot.

– Zauważyłem coś w wodzie. Najpierw myślałem, że to płaszcz. Potem zobaczyłem włosy. – Wyciągnął z kieszeni inhalator. – Mnóstwo włosów. Rudych. Z czymś przyczepionym do nich. Liśćmi. I jeszcze czymś innym. Przeszedłem przez poręcz, żeby się lepiej przyjrzeć. I wtedy zobaczyłem resztę.

Adrian włożył do ust inhalator i zaciągnął się mocno. Nie odzywałam się, dając mu czas, wiedząc, jakie to trudne. Z mojego doświadczenia wynika, że topielcy są najgorsi.

Pierwszy trup, którego widziałam na własne oczy, to była trzydziestoośmioletnia bezdomna kobieta, znaleziona w kanale za stacją metra Swiss Cottage. Policja złapała mordercę, tchórzliwego, sapiącego pijaczynę z kompleksem niższości. Napisany przeze mnie tekst zilustrowaliśmy ostatnim zdjęciem kobiety. Delikatna twarz z małymi ostrymi zębami i nauczycielską grzywką. Była ładna. Nie żeby to miało znaczenie, ale nie mogłam pogodzić tej fotografii z napuchniętą bryłą na stole patologa. To właśnie woda robi z twarzą. Wiedziałam więc dokładnie, przez co przechodzi Adrian.

– O której ją znalazłeś?

Spojrzał na błyszczący zegarek.

– Jakąś godzinę temu. Jak tylko sobie uświadomiłem co to, zadzwoniłem na policję. Czekałem tutaj. Nie chciałem, żeby była sama. Albo żeby odpłynęła czy coś.

Wbił piętę adidasa w ziemię i znowu zakaszlał.

– W co była ubrana?

Adrian oblizał usta, próbując odblokować przepływ słów.

– Czarny płaszcz. Spódnica. Bez butów. – Przełknął ślinę. – Jej prawa ręka… coś było z nią nie tak.

– Co masz na myśli?

– Jakby ją pocięto albo coś podobnego.

Zebrało mi się na wymioty, co mnie zaskoczyło. Nie byłam przewrażliwiona. Wzięłam głęboki wdech, nie chcąc mu przerywać.

– Widziałeś coś jeszcze?

Adrian odkaszlnął w dłoń i ponownie zaciągnął się inhalatorem.

– Nie wiesz, jak długo będę musiał tu zostać?

Zamknęłam notatnik i dałam mu wizytówkę.

– Czy ktoś spisał twoje zeznania?

Potrząsnął głową.

– Pogadaj z tą policjantką, tam. Tą z warkoczem.

Wstał, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa i osunął się z powrotem na ławkę. Posłał mi cierpki uśmiech.

– Przepraszam, zazwyczaj nie jestem taki…

Uśmiechnęłam się.

– To posterunkowa Waters.

Mój telefon zadzwonił, gdy odchodził.

– No i? – Warknięcie Macka zaskoczyło mnie.

– To kobieta. Właśnie rozmawiałam z biegaczem, który ją zobaczył. I znaleziono torebkę, policja myśli, że należy do niej.

– Kim jest?

– Tego jeszcze nie wiem.

– Ruchy, ruchy, Kent. Nie masz już czasu.

Rozłączył się, a ja zwaliłam się na ławkę i zamknęłam oczy, czując spadek adrenaliny.

Westchnęłam i poszukałam wiadomości od Charliego. Kiedy potrzebowałam wsparcia na duchu, Charlie był właściwą osobą na właściwym miejscu. Wyluzowany, popularny, znany ze swoich dowcipnych uwag i zaraźliwego śmiechu. Co budzi jeszcze większy podziw, kiedy weźmie się pod uwagę podwójną tragedię, której doświadczył. Nigdy nie poznałam jego zmarłej żony. Wiem, że nie byli długo małżeństwem, kiedy zdiagnozowano u niej białaczkę. Ale ostatecznie nie zmarła na tę chorobę. Poszła popływać w kąpielisku Serpentine i nigdy nie wróciła. Charlie wziął dwa tygodnie wolnego i wrócił do biura, przyjmując z zaciśniętymi ustami kondolencje. Z czasem uśmiech stał się szerszy, a dawna charyzma powróciła. Większość szybko zapomniała. Ale ja nie należałam do większości. Im bliżsi sobie się stawaliśmy, tym lepiej rozumiałam, jak głęboko Charlie ukrył swój ból. Wiem, ile go kosztował przyklejony uśmiech, bo sama tak robiłam. Przez lata pomagaliśmy sobie wrócić do normalności, a wiele długich nocy spędzonych w redakcji przerodziło się w przyjaźń, którą tak cenię. Któregoś wieczoru, trzy lata temu, Charlie powiedział mi, że zaczął spotykać się z Emily, młodą, piękną organizatorką ślubów, która koordynowała przygotowania do jego ślubu z Lizzie. Podniósł głowę i czekał na osąd, ale jestem ostatnią osobą, która mogłaby kogokolwiek oceniać.

Nacisnęłam „odtwórz” i głęboki głos Charliego wlał mi się do ucha. „Cześć, czy to ta wspaniała Sophie Kent, nadzwyczajna reporterka?”. Przewróciłam oczami na brzmienie jego obciachowego amerykańskiego akcentu. „Zadzwoń, jak odsłuchasz wiadomość. Muszę z tobą pogadać o czymś… osobistym”.

Wybrałam „oddzwoń” i przytknęłam telefon do ucha, bo nad moją głową przelatywał akurat nisko samolot. Włączyła się poczta głosowa Charliego: „Dodzwoniłeś się do Charliego Swifta. Zostaw wiadomość”.

Wbiłam paznokcie w drewnianą ławkę.

– To wiadomość dla ciebie: poniedziałki są do kitu. Jestem na miejscu przestępstwa i policjant prowadzący dochodzenie chciałby mnie widzieć martwą. Stary, przysięgam. Jego wzrok… A poza tym wygląda jak szurnięty ananas. Przypomniało mi się: czy możesz mi kupić jedno z tych radioaktywnych smoothie ze stołówki? I, ten, chcę też do niego bitą śmietanę. Tak jak powiedziałam, poniedziałki są do bani. Niedługo będę w redakcji. Nie mogę się doczekać osobistych zwierzeń. Zdecydowałeś się w końcu ujawnić? Do twojej wiadomości: dobór skarpetek zdradzał cię od lat…

Rozłączyło mnie. Spojrzałam w stronę poręczy, gdzie posterunkowa Waters ściskała za ramię Adriana. Wytrzymała moje spojrzenie i lekko skinęła głową. Wtedy zauważyłam jej szefa, mężczyznę w szarym garniturze. Spostrzegł, że na niego patrzę, kiedy wbijał kościsty palec w twarz policjanta, i skrzywił się.

Ku mojemu przerażeniu poczułam, że do oczu napływają mi łzy. Zmusiłam się do wstania z ławki i pobiegłam w stronę stacji metra.

2

Przycisnęłam telefon do ucha, patrząc na Spencera Storeya, naczelnego „Heralda”, wrzucającego wysokim łukiem kulki z papieru do kosza przy biurku. Trafił dokładnie w chwili, gdy detektyw Durand odebrał telefon, a z biurka sekcji lokalnej podniosły się gwizdy.

– Co to za hałas?

– Dzieciaki biurowe. Gdzie byłeś rano? Ciało w Bishop’s Park. To twój rewir. – W tle słyszałam wysokie dźwięki porannej telewizji. – Gdzie jesteś?

Głęboki głos Duranda muskał mnie w ucho.

– To nie jest dobry moment, Sophie.

Zabębniłam długopisem o biurko, ignorując jego słowa.

– Kim jest ten nowy człowiek?

– Który?

– Książę z bajki.

Nastąpiła cisza.

– Aha, więc poznałaś głównego inspektora Toby’ego Goldena.

– Skąd kojarzę to nazwisko?

Durand odchrząknął.

– Jego ojciec. Paul.

Długopis zastygł mi w powietrzu.

– Kurwa.

Główny inspektor Paul Golden był już na emeryturze, ale w 1994 roku nadzorował sprawę morderstwa Amandy Barnes, nastoletniej modelki, którą uduszono w lesie niedaleko jej domu w Liverpoolu. Policja znalazła ślady DNA w szopie na końcu jej ogrodu i zamknęła dochodzenie. A kiedy odkryto więcej dowodów DNA, zignorowano je, bo ci, którzy rządzili, uznali, że znaleźli już winnego. Decyzja ta kosztowała życie dwie kolejne kobiety. Człowiekiem, który ją podjął, był inspektor Paul Golden. Kiedy niedawno ponownie przyglądałam się sprawie, „Herald” ujawnił nazwisko Goldena. Było to brutalne, a ekipa wiadomości długo w noc spierała się, czy opublikować jego personalia. Takie sytuacje rzadko kiedy są czarno-białe. Inny gliniarz zwrócił mi uwagę, że ekspertyzy są drogie i trzeba ustalać priorytety. Golden podjął decyzję. Złą. A Rowley żądał sprawiedliwości. Z tym że w tekście nie pojawiało się nazwisko Rowleya.

– Czyli nie jest fanem „Heralda”?

Szybko pożałowałam impertynenckiego tonu, gdy usłyszałam niechęć w jego głosie.

– Chodzi o coś więcej. Jego ojciec naprawdę cierpiał. Graffiti na ścianach domu, listy z pogróżkami, te sprawy. Ludziom w tamtej okolicy nie trzeba dodatkowych pretekstów, żeby nie ufać policji.

Zagryzłam zęby, aby nie dać się wciągnąć w wymianę zdań o tym, kogo winić za utratę zaufania do policji w społeczeństwie. I tak trudno było działać w tym systemie, nawet bez dodatkowych kłód rzucanych mi pod nogi.

– Więc Golden wini mnie osobiście?

Durand wyłączył telewizor.

– Słuchaj, Golden jest młody. Agresywny. Ma spore osiągnięcia, ale kiedy wpadnie na trop, trudno go zatrzymać. – Przerwał, a potem usłyszałam w jego głosie rozbawienie. – Kogoś ci przypomina?

Roześmiałam się wbrew sobie, a napięcie w barkach lekko zelżało.

– Jak ty to robisz?

– Co robię?

– Tak łatwo odwodzisz mnie od moich zamiarów.

– Myślisz, że to takie łatwe?

Ogarnęła nas przyjemna cisza. Wyobraziłam sobie uśmiech, powoli rozlewający się na twarzy Duranda, i zaczerwieniłam się.

Odchrząknęłam.

– Czyli Golden to nowy ty?

– Na tę chwilę.

Rozważałam, czy nie pociągnąć tego dalej, ale zmieniłam zdanie.

– Jesteś w to zaangażowany?

– Powiedzmy, że jestem w temacie.

– Więc tożsamość kobiety w rzece…

– Nie podano jej jeszcze do publicznej wiadomości. Niezła próba.

– Sam, przestań. Jestem do tyłu, zwłaszcza teraz, kiedy główny inspektor Kutas mnie blokuje.

Durand przerwał i poczułam, jak stężało powietrze. Jak zawsze, gdy mam usłyszeć coś kluczowego.

– Powiem ci, tylko tobie – odezwał się cicho. – Ofiara to prawniczka. Z pierwszej piątki kancelarii prawnych.

– I jej nazwisko kończy się na… – Tylko żartowałam, ale Durand już się rozłączył.

Otworzyłam szufladę i wyjęłam z niej batonik. Nie jadłam śniadania, rano byłam na miejscu przestępstwa i pusty żołądek upominał się o swoje prawa. Wyciągnęłam szyję, wypatrując Charliego, ale nigdzie go nie widziałam. Westchnąwszy, wzięłam zestawienie największych firm prawniczych w kraju i zaczęłam przypatrywać się zdjęciom pracowników, szukając kobiety z długimi rudymi włosami. Dziesięć minut później przeciągnęłam się. Ziewnęłam, a przede mną pojawił się kubek. Na odległość czułam zapach kawy. Sposób, w jaki Kate Fingersmith ją parzyła, sprawiał, że działała jak amfa w kubku.

– Voilà! Mocna i czarna. Tak jak lubię…

– …byłych prezydentów. No wiem.

Zmusiłam się do uśmiechu. Kate opadła na krzesło, rechocząc. Wciąż miała obsesję na punkcie Baracka Obamy. Jego zdjęcia wisiały przyklejone taśmą do jej komputera. „Wszystko przez tę charyzmę…” – powiedziała mi raz. „Może nacisnąć mój atomowy guzik, kiedy tylko chce”.

Przechyliłam się na krześle do przodu.

– Co się dzieje?

Kate zawinęła brązowy lok wokół palca.

– Ten sam syf, tylko inny dzień. Jest progres w sprawie wyroku Rowntree. Mój informator mówi, że wyjdzie na wolność.

– Ale przecież jest winny.

Kate prychnęła w kubek.

– Nie urodziłaś się wczoraj, żeby nie wiedzieć, że to nic nie znaczy. Coś tam z niedopuszczalnością materiału genetycznego jako dowodu. Po konferencji jadę do sądu.

Przytaknęłam, wzdrygnąwszy się, kiedy kawa dotarła do podniebienia. Kate przewróciła oczami.

– Nie rób takiej miny, ty niewdzięcznico. Następnym razem sama sobie zaparzysz.

Z powrotem usiadłam do komputera. Dwadzieścia minut później miałam dwa tropy: Laura Bradley z kancelarii Thorman & Gray i Sabrina Hobbs z Hamilton Law.

Wykręciłam pierwszy numer.

– Thorman & Gray – powiedział mechaniczny głos.

– Czy mogę rozmawiać z Laurą Bradley?

– Chwileczkę, proszę poczekać.

Bujałam stopą w rytm sygnału oczekiwania.

– Laura Bradley przy telefonie – odezwał się pogodny głos.

– Przepraszam, pomyłka. – Rozłączyłam się i wystukałam drugi numer.

– Dzień dobry. Hamilton Law.

– Poproszę z Sabriną Hobbs. – Czekałam, kartkując notes i czując lekkie mdłości na wspomnienie tego, co biegacz mówił mi o ręce ofiary.

– Mówi asystentka Sabriny, Rachel Cornish. W czym mogę pani pomóc?

– Czy Sabrina jest w biurze?

– Obawiam się, że nie. Jest na spotkaniu.

– Czy wie pani, kiedy skończy?

– A kto mówi?

– To prywatna sprawa. – Miałam nadzieję, że nieco bardziej władczy ton zakończy serię pytań.

– Dobrze, cóż. Powinna już być, ale coś ją zatrzymało. Przekażę jej, że pani dzwoniła – powiedziała gładko, ale za szybko. Kłamie.

Rozłączyłam się i zapatrzyłam na zdjęcie na monitorze. Rude włosy Sabriny sięgały kilka centymetrów za obojczyk. Miała twarz w kształcie serca, malutki podbródek z dołeczkiem pośrodku i uśmiech nieodsłaniający zębów. Wyglądała jak kobieta, która na imprezach w pracy udaje, że zamawia gin z tonikiem, i zastępuje go wodą mineralną. W Hamilton Law była wspólniczką. Ukończyła z najlepszym wynikiem Uniwersytet Edynburski. Nie miała konta na Facebooku, ale to mnie nie dziwiło. Moja współlokatorka Poppy Reynolds była prawniczką i powiedziała mi kiedyś, że pracownicy kancelarii mają nakaz trzymać się z daleka od mediów społecznościowych.

Coś mnie tknęło i sprawdziłam asystentkę Sabriny – Rachel Cornish. Ograniczenie najwyraźniej nie dotyczyło pracowników biurowych. Przeklikałam jej zdjęcia. Rachel wirująca na parkiecie w brzoskwiniowej sukience druhny, wyciągnięta przy basenie z przyrumienionymi ramionami, pokazująca niewyraźne kciuki w górę w czapce Świętego Mikołaja na głowie. Napis głosił: „Hamilton Law wie, jak się baaaawić”.

Zrobiłam zbliżenie na gąszcz ludzi za Rachel. Po prawej była Sabrina, z kieliszkiem wina w ręku, opierająca się o ciemnowłosego mężczyznę, który całował ją w szyję. Uniosłam brwi ze zdumienia. Może nie była aż taką sztywniarą, na jaką wyglądała. Skierowałam strzałkę myszki na jego twarz i wyświetliło się nazwisko: Bert Hughes. Młodszy wspólnik w Hamilton Law. Machinalnie otworzyłam Twittera. Była tam: @SHobbsLaw. Sabrina głównie udostępniała króciutkie wiadomości i wyroki sądowe. Nagle coś przykuło mój wzrok. Pięć dni temu Sabrina polubiła tweeta Charliego Swifta. Przebiegłam wzrokiem ich konta. Często to Sabrina jako pierwsza odpowiadała na tweety Charliego lub on jej.

Dopiłam kawę i poszłam do działu gospodarczego. Zastępca Charliego Adam Gamble rozmawiał przez telefon. Usiadłam na biurku Adama, zdekoncentrowana zgiełkiem dochodzącym z sekcji fotograficznej. Austin Lansdowne, zastępca redaktora naczelnego „Heralda” grający rolę złego policjanta, krzyczał na analityczkę prasową.

– Chcemy, żeby ludzie kupowali gazetę, debilko – powiedział, waląc pięścią w stół i strzykając śliną na przerażoną kobietę. – Nogi. Chcemy widzieć nogi. Jeśli jeszcze raz zobaczę zdjęcie Middleton od pasa w górę, to zepchnę cię z dachu. – Lansdowne odmaszerował, szukając kolejnej ofiary.

Adam dał znak ręką, mamrocząc „dwie minuty”, a ja, żeby zabić czas, przeglądałam wczorajsze wydanie. wyrok w sprawie rowntree: końcowe odliczanie. Pod tytułem było zdjęcie trzech synów Rowntree, zrobione w zeszłe święta Bożego Narodzenia. Harry, Danny i Jamie siedzieli wokół stołu, z potarganymi włosami, pryszczami i wystającymi zębami. Czapeczka na głowie Harry’ego zsunęła mu się z głowy, sprawiając, że uszy odstawały mu jak u myszki. Pochylał się w stronę najstarszego brata, Danny’ego, którego rysy zaczynały przypominać szczurze. Lecz teraz twarze chłopaków Rowntree już niczego nie będą przypominały.

– Kent, co mogę dla ciebie zrobić?

Oderwałam wzrok od pierwszej strony gazety. Czarne wąsy Adama zdobiła kawowa piana, a górny guzik koszuli, pod krawatem, był rozpięty.

– Muszę pogadać z Charliem.

– Nie ma go.

– Gdzie jest?

– Skąd mam niby wiedzieć? – Adam szybko przetarł rękawem okulary w rogowej oprawie, potem napotkał moje spojrzenie i westchnął. – Pewno na odprawie.

– Gdzie jest twoja lista zagłady?

Miałam na myśli kolorowy rozkład zajęć przyczepiony do ściany nad biurkiem Charliego. Lansdowne niedawno zmusił każdy dział do posiadania takiego planu, to była jego metoda, żeby mieć pracowników na oku. Nikomu się to nie podobało. Rowley trzymał swoich reporterów na długiej smyczy. Im mniej przebywaliśmy w biurze, tym lepiej. Chciał, żebyśmy byli na wolności, goniąc za tematami. Ale czasy się zmieniły. Spojrzałam na plan działu gospodarczego. Na dziś nic w nim nie przewidziano.

Odepchnęłam się od biurka Adama.

– Kiedy jego wysokość się pojawi, przekaż mu, żeby przywlókł swoją dupę do działu wiadomości. I powiedz mu, że wisi mi smoothie.

Kiedy wróciłam do swojego biurka, znowu zadzwoniłam do Charliego. „Dodzwoniłeś się do Charliego Swifta. Zostaw wiadomość”.

Cień przemknął przez moje biurko.

– Kent. – Głos Macka wibrował gdzieś między irytacją a desperacją. – Rowley mnie ciśnie o treści. Jak stoisz ze sprawą ciała z Tamizy?

– Wstępnie potwierdzona tożsamość, ale brak konkretów.

Mack podciągnął rękaw koszuli. Zauważyłam spinkę do mankietów, okrągłą i srebrną, z wygrawerowanym pośrodku inicjałem W.

– Gdzie jest Kate? – zapytał. – Jak jej idzie ze sprawą wypadku ciężarówki na M4?

– Sam jej zapytaj.

Kate pojawiła się przy nim i zrobiła swoją minę.

– Co słychać, dzieciaki?

Spojrzenie Macka pociemniało na jej widok. Kate uwielbiała stroszyć piórka. Miała twarz pokerzysty i ludzie często brali ją za sukę. Nie przejmowała się tym. Była weteranką działu wiadomości, z jajami i ostrym językiem. Nie znała granic. Mack nie wiedział, jak z nią postępować. Nie pomagało też, że jego poczucie wartości zależało od szacunku, którym darzyli go inni, i nie rozumiał, że na szacunek należy sobie zasłużyć. Do perfekcji doprowadził udawanie zajętego, zwłaszcza przed Rowleyem, ale minęły miesiące, od kiedy dostarczył jakiś tekst. Podejrzewałam, że tak naprawdę sprowadzało się to do braku pewności siebie; efekt wspinania się na mgliste wyżyny stanowiska szefa działu bardziej poprzez sztuczki polityki biurowej niż ciężką pracę. Dziwiło mnie, że Macka awansowano wyżej niż Kate.

Mack otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale przerwał mu ryk Lansdowne’a z drugiego końca biura. „Konferencja… NATYCHMIAST”.

Zerwaliśmy się i wtłoczyliśmy do sali konferencyjnej obok gabinetu Rowleya. Klimatyzacja była popsuta, więc „nagły wzrost wiosennych temperatur” oznaczał, że w środku panował większy upał niż zazwyczaj. Ktoś na potrzebę chwili postawił w kącie wiatrak, który zdmuchiwał kartki ze stołu. Nanosił też do pomieszczenia stęchły zapach kanalizacji, więc zatkałam nos.

– Cholerny Bannerman – powiedziała Kate przez zaciśnięty nos, gdy Douglas Bannerman, redaktor prowadzący „Heralda”, usiadł na swoim miejscu. Pięćdziesięcioparoletni Bannerman charakteryzował się spopielałą cerą osoby, która spędza długie godziny w zamkniętych pomieszczeniach, a jego spowolniony układ trawienny był legendą redakcji. Każdego ranka wypijał podwójne espresso, znikał w kiblu z egzemplarzem gazetki „Jakie Auto?”, a potem przez cały dzień ciągnął zapach za sobą.

Konferencja zwołana w trybie pilnym wymagała obecności kluczowych pracowników: redakcyjnej elity i ekipy wiadomości. Rahid Sawney, młodszy reporter „Heralda”, kartkował notatki trzęsącymi się dłońmi. Zauważył mnie i posłał mi lekki uśmiech. Odwzajemniłam go zachęcająco. Konferencje wciąż wiele mnie kosztowały, mimo że pracowałam w „Heraldzie” od lat. Sprzedawanie pomysłów to była ta chwila, kiedy człowiek się wychylał. Widziałam już wiele osób skróconych o głowę. Ciśnienie, żeby się pokazać z dobrej strony, wzrastało wraz ze spadkiem poziomu czytelnictwa, a ograniczone zasoby i media społecznościowe osłabiały i tę resztkę wpływów, jakie jeszcze zachowaliśmy.

– No więc – Lansdowne wpadł przez drzwi – Rowntree nas wycyckał. Biada każdemu w tym pokoju, kto zrobi to samo. – Usiadł na krześle z takim impetem, że jego notatnik przefrunął przez stół i plasnął o podłogę. Spojrzał na Rahida, który podniósł przedmiot i wręczył mu go.

Drzwi otworzyły się ponownie i wparował przez nie Rowley. Kiedy usiadł u szczytu stołu, jego pękate brzuszysko wystawało z niezapiętej marynarki. Łysa głowa miała kolor lasu sosnowego. Właśnie wrócił z tygodniowych wakacji na Seszelach, gdzie sądząc po liczbie mejli, które dostawali szefowie poszczególnych działów, w ogóle nie odklejał się od laptopa.

– Załatwmy to szybko – powiedział swoim piskliwym głosem. – Mam spotkanie zarządu w południe.

Wokół stołu zapanowała zbiorowa nerwówka. Plotki krążyły od chwili, kiedy miesiąc temu do gabinetu Rowleya wparował pierwszy rzut ludzi w garniturach i z ponurymi minami. Czy chodziło o połączenie firm? Przejęcie? Koniec świata? Rowleya coraz częściej nie było, a Lansdowne zachowywał się jeszcze bardziej impulsywnie. Cała redakcja była postawiona na baczność. Mężczyźni w garniturach nigdy nie wróżą nic dobrego.

Rowley spojrzał na sufit, potem na Macka.

– Twoja najlepsza trójka, bardzo proszę.

Mack otworzył notes i przygładził błyszczące czarne włosy.

– Pracujemy nad szczegółami kraksy ciężarówki w Coventry. Cztery osoby są w stanie krytycznym: trzech Polaków i Brytyjczyk. Rahid sprawdza przeszłość kierowcy.

– Powód wypadku? – Ostre jak brzytwa spojrzenie Lansdowne’a kontrowało znudzony ton jego głosu. Lubił udawać, że nie słucha, tak żeby nie można było się spodziewać prawego sierpowego.

– Prawdopodobieństwo jazdy pod wpływem alkoholu. Niedługo będziemy wiedzieć więcej, jesteśmy o krok od rozmowy z nim. Jeśli kierowca zgodzi się na wywiad, zajmie on całą stronę, prawda? – Mack grzebał paznokciem w zębach.

Rowley zamruczał niewyraźnie, co miało oznaczać „nie marnuj mojego czasu”.

Kate głęboko zaczerpnęła powietrza.

– Trzy słowa: strajk pracowników metra. – Kate była człowiekiem orkiestrą. Jedyna pracowniczka, która, jak się zdawało, nie odczuwała ciśnienia. W redakcji mogłaby wybuchnąć bomba, a Kate jakby nigdy nic otrzepałaby się, wzięła notes i pomogła wszystkim wydostać się z budynku wyjściem ewakuacyjnym, jednocześnie spisując zeznania świadków i redagując nagłówki.

– Skurczybyki planują atak na stolicę w dniu wolnym od pracy. – Zrobiła dramatyczną przerwę, dobrze wiedząc, że teściowie Rowleya przylatują z wizytą z RPA i naczelny musi zostać w Londynie.

Szczęki Rowleya zacisnęły się na samą myśl o zakorkowanym mieście i tysiącach turystów w weekend.

– O co chodzi? – zapytał.

Kate pochyliła się do przodu.

– Chodzi o to, że minister transportu chciał z nimi porozmawiać, ale przewodniczący związków zawodowych nie powiedział o tym związkowcom. Nie sądzę, żeby byli tym szczególnie zachwyceni.

Lansdowne walnął pięścią w stół.

– Tak, naturalnie, ale gdzie jest śmierć? Chcecie mi powiedzieć, że w sześćdziesięciomilionowym państwie nie ma nic lepszego niż strajk pracowników metra i wypadek ciężarówki na M4? – Podniósł w górę grubą dłoń. – To, czego ludzie naprawdę chcą, to seks i śmierć. Więc o ile nie macie jakiegoś seksskandalu, którym chcielibyście się podzielić…

Przewróciłam oczami, ale zaraz pożałowałam, bo Lansdowne przyszpilił mnie wzrokiem do krzesła i posłał mi groźny uśmieszek.

– Sophie, chcesz nam coś powiedzieć? Daj znać, jeśli nie zgadzasz się z ponadsześćdziesięcioletnim doświadczeniem siedzącym u szczytu tego stołu.

Adrenalina zaczęła mi krążyć w żyłach. Odkleiłam język od podniebienia.

– Mam morderstwo. Ciało kobiety znalezione rano w Tamizie.

Lansdowne odchylił się na krześle i skrzyżował ręce na piersiach, natychmiast udobruchany perspektywą martwego ciała. Kobiecego zresztą. Najlepszy sort, pomyślałam złośliwie. Opowiedziałam im o dotychczasowych ustaleniach.

Rowley postukał telefonem w stół.

– Więc mamy nazwisko i miejsce pracy.

– Nazwisko nie jest jeszcze potwierdzone – powiedziałam, słysząc przepraszający ton w moim głosie i nienawidząc go. – Ale jadę do jej kancelarii, a to znalazłam na Facebooku. – Pchnęłam zdjęcie z przyjęcia bożonarodzeniowego w ich stronę. – Ten człowiek mnie interesuje, Bert Hughes. Ponadto ofiara kontaktowała się z Charliem Swiftem na Twitterze, więc to może być kolejny ślad prowadzący do jej życia.

Mack, zachęcony wyrazem twarzy Rowleya, położył łokcie na stole i nachylił się do przodu.

– Serio, wydaje mi się, że to może zagrać. Na fali przemowy premiera o zmniejszającym się wskaźniku przestępczości i próby przyciągnięcia głosów kobiet. – Wstrzymałam oddech, zaklinając Macka, żeby nie przerywał. – Jej śmierć wszystko przyspieszy. I sprawi, że ci idioci torysi będą się źle prezentować, prawda?

Moja dobra wola wobec Macka znikła. Nie przyznawał się, że miał dzieci w prywatnych szkołach i mieszkał w Wiltshire, licząc, że to pomoże mu wejść w dupę Rowleyowi. Rowley pochodził z Yorkshire, zatwardziały socjalista, pierwszy z rodziny, który skończył szkołę, nie mówiąc już o pójściu na uniwersytet. Mack lubił narzekać na kapitalizm, ale wszyscy wiedzieliśmy, że robił to na pół gwizdka. Niełatwo głosić idee socjalistyczne, kiedy szofer wozi człowieka błyszczącym mercedesem.

Rowley odchrząknął.

– Hierarchia ważności: martwa prawniczka, wypadek ciężarówki, strajk pracowników metra. Mack, wyślij mi aktualizację o szesnastej. A jeśli do tej pory będzie wiadomo, co z Rowntree, to możemy odetchnąć z ulgą.

Zamknął notes i wszyscy wstaliśmy, spiesząc do wyjścia.

– Sophie, proszę, zaczekaj chwilę.

Kiedy wszyscy wyszli, Rowley spojrzał na mnie spoza swoich okrągłych okularów.

– Jak się czujesz?

– Chętna do pracy.

– Jak poszła terapia?

Przypomniałam sobie ostatnią sesję. Doktor Spado w swoim firmowym sweterku polo, bawiący się okularami i niepotrafiący ukryć irytacji, kiedy unikałam odpowiedzi na pytania o rodziców. Kiepska relacja z narcystyczną matką i despotycznym ojcem to była moja sprawa, nie jego.

– Jak pani sypia? – zapytał doktor Spado, skanując brązowymi oczami moją twarz.

Obgryzałam paznokcie. Ostatnio pozwoliłam, żeby życie prywatne ograniczyło moją zdolność trzeźwego myślenia. Popełniłam błąd – dokonałam niewłaściwego osądu – który postawił moją gazetę w trudnej sytuacji i Rowley mnie zwolnił. Tak po prostu. Wtedy uświadomiłam sobie, że „Herald” to nie była tylko praca, lecz latarnia morska, która wskazywała mi drogę w ciemności. Mimo że w końcu przywrócono mnie na stanowisko, lęk o stratę wszystkiego rozrastał się we mnie jak pnącze. Gdybym wyznała prawdę doktorowi Spado, nigdy nie pozwoliłby mi na powrót do „Heralda”. Więc powiedziałam, że koszmary nocne już trochę odpuściły. Potem pokazałam mu nasze zdjęcie z Tommym, które zaczęłam nosić przy sobie. Stwierdziłam, że już mogę patrzeć na jego nieśmiały uśmiech i piegowaty nos, i mój mózg nie przeskakuje bezpośrednio do kolejnej myśli: że mój młodszy brat został zamordowany i że dzwonił do mnie po pomoc, ale byłam na niego wściekła i nie odebrałam telefonu, więc zmarł, uważając, że nic mnie nie obchodzi. To wspomnienie nie powoduje już, że chcę schować się między łóżko a ścianę i nigdy stamtąd nie wyjść. Powtarzałam to w kółko, uśmiechając się, aż zdrętwiała mi twarz. Doktor Spado westchnął i wypisał swoim czarnym wiecznym piórem receptę. Tamtej nocy wróciłam do domu i odliczyłam tabletki, odliczając tym samym godziny snu.

Odchrząknęłam.

– Terapia wiele zmieniła. – Gwar w moim mózgu był nieznośny: mrugaj, uśmiechaj się, mrugaj, uśmiechaj się. – Śpię, pracuję. Dochodzę do siebie. Serio. Nie musisz pytać.

Rowley spojrzał na mnie przenikliwie i gestem wskazał drzwi.

– Będę pytał, dopóki nie powiesz mi prawdy.

3

Kancelaria Hamilton Law, wysoki budynek z czerwonej cegły po północnej stronie Manchester Square, kryła się pod rusztowaniami. Wyminęłam grupę turystów ubranych w kurtki z kapturem i przez obrotowe drzwi weszłam do recepcji pachnącej miętą i drogimi perfumami. Po holu niosło się echo dźwięków wody, spływającej kaskadami do owalnej sadzawki. Jaskrawopomarańczowe rybki zygzakiem pływały w ciemnym zbiorniku.

Zatrzymałam się przy recepcji, gdzie na marmurowej ścianie duże miedziane litery układały się w napis hamilton law.

Ładna Azjatka spojrzała na mnie z obojętnym uśmiechem.

– W czym mogę pani pomóc?

– Czy zastałam Berta Hughesa?

– Jest pani umówiona?

– Jestem znajomą rodziny. Przelotem. Myślałam, że zrobię mu niespodziankę.

– Obawiam się, że nie mogę pani wpuścić bez pozwolenia.

Oparłam się o kontuar i uśmiechnęłam do niej.

– Nawet gdy chodzi o niespodziankę?

Spojrzała na mnie chłodno i podniosła słuchawkę.

– Louise, tu Dawn z parteru. Jest gość do pana Hughesa. Znajoma rodziny. – Bębniła palcami po kontuarze. – Jasne, przekażę jej. – Rozłączyła się. – Pan Hughes jest teraz w Nowym Jorku. Wraca jutro. Czy chce pani zostawić dla niego wiadomość?

Szczupła brunetka wyszła z windy, kiedy otwierałam usta, żeby coś powiedzieć. Szukała czegoś w torbie z wyrazem niezadowolenia na kanciastej twarzy. Obserwowałam ją, jak sunęła przez hol – jej ruchy były pełne gracji niczym u baletnicy.

– Rachel Cornish? – Ruszyłam za nią do obrotowych drzwi.

Odwróciła się, podnosząc do góry ciemne brwi.

– Tak?

Włosy miała ściągnięte w ciasny koczek, co napinało jej skórę na skroniach, oczy zaś zaczerwienione, jakby płakała. Czy wiedziała już, że Sabrina Hobbs nie żyje?

– Czy mogę zająć ci chwilę?

– Kim jesteś?

Zawahałam się, a potem postanowiłam powiedzieć prawdę.

– Sophie Kent. Jestem reporterką „London Herald”. Pracuję nad tekstem o…

Rachel podniosła zadbaną dłoń.

– Tak, wiem. O zastraszaniu w zakładzie pracy. Nie chcę się angażować. A to miejsce niech piekło pochłonie. – Ostatnie słowa wykrzyczała, spojrzawszy ponad moim ramieniem. Brwi recepcjonistki drgnęły.

Zrównałam krok z Rachel, kiedy przemierzała ulicę gwałtownymi, pełnymi wściekłości susami.

– Czy mogę zaprosić cię na kawę?

Nie zaoponowała. Po chwili westchnęła.

– Czy kiedykolwiek pracowałaś w miejscu, gdzie, no nie wiem, bez względu na to, jak ciężko pracujesz, to i tak sam fakt, że nie masz penisa, jest najważniejszy?

Prychnęłam i złapałam się na tym, zobaczywszy poważny wyraz jej twarzy.

– Pracuję w gazecie. Największej fabryce kiełbasek.

Rachel uniosła kąciki ust.

– Biorę twoją fabrykę kiełbasek i przebijam ją kancelarią prawną. Szczerze, gdyby tylko… – Zatrzymała się, przypominając sobie, z kim rozmawia.

Dotarłyśmy do małej kawiarenki z dwoma stolikami na zewnątrz, bez krzeseł, z czerwoną markizą i zalaminowanym menu wetkniętym za pobrudzone tłuszczem okienko. Weszłam do środka za Rachel.

– Co mogę ci zaproponować?

Pochyliła się elegancko nad kontuarem.

– Americano. Czarne. Na zdrowie!

Wyjęła telefon i wystukała coś na klawiaturze czerwonymi paznokciami.

Stanęłam w kolejce, rozważając, jak ją podejść. Nie zachowywała się, jak gdyby dopiero co usłyszała, że jej szefowa została zamordowana. Co oznaczało, że czeka mnie dziwna rozmowa. Przekazywanie złych wiadomości jest w mojej pracy koniecznością. Nigdy nie lubiłam tego robić, ale nigdy też nie lubiłam gubić tropu.

Podałam jej kawę.

– Chcesz zaczerpnąć powietrza?

Rachel wrzuciła telefon do torebki i wyszła za mną na zewnątrz. Milcząc, podążyłyśmy z powrotem w kierunku Manchester Square.

Wreszcie się odezwała.

– Przepraszam. Za to wcześniej. To jeden z tych poranków.

– Co się stało?

Rachel usiadła na ławce i sączyła kawę małymi łyczkami. Skrzywiła się, kiedy poparzyła sobie wargi.

– Wiesz, naprawdę nie chcę być wciągnięta w sprawę seksizmu. To nie jest w moim stylu.

Zastanawiałam się, o czym mówi, i właśnie miałam ją o to zapytać, gdy spojrzała na zegarek.

– Nie mam zbyt dużo czasu, przepraszam… jak masz na imię?

– Sophie. – Pokiwałam głową. – W takim razie przejdę do rzeczy. Chodzi o twoją szefową, Sabrinę. Obawiam się, że mam smutne wieści. – Odchrząknęłam. – Nie żyje. Tyle udało się ustalić.

– Sabrina nie żyje? – Rachel potrząsnęła kubkiem i rozlała kawę.

Wzięłam go od niej, a ona otrzepała dłoń z gorącego płynu.

– Wszystko w porządku?

– Nie. A niech to! Sabrina nie żyje?

Wolno pokiwałam głową, dając Rachel chwilę. Wiedziałam, że będzie miała pytania, i nie chciałam przerywać jej wypowiedzi.

Rachel podmuchała na poparzoną skórę.

– Jak to się stało?

Zawahałam się i złagodziłam głos.

– Jej ciało znaleziono dziś rano w rzece. Byłam tam, piszę o tym. Tak mi przykro.

Rachel odwróciła wzrok. Przez chwilę siedziałyśmy w ciszy, obserwując przekarmionego gołębia dziobiącego resztki hamburgera. Czułam, że Rachel próbuje utrzymać się w ryzach, więc rzuciłam jej koło ratunkowe, zadając obojętne pytanie:

– Od kiedy pracujesz w Hamilton Law? – Wręczyłam jej kawę.

– Trzy… nie, cztery lata. – Zapatrzyła się w ziemię, głos jej drżał. – Przedtem byłam tancerką. Chodziłam do London Dance Academy, byłam najlepsza na roku.

To tłumaczyło jej figurę.

– Co się stało?

– Dałam jedno przedstawienie, chórek w Kabarecie. Przewróciłam się i to się stało. – Uderzyła dłonią w kolano. – Zerwane więzadło. Żegnaj, kariero taneczna.

– Więc teraz pracujesz w kancelarii prawnej.

Delikatnie się uśmiechnęła.

– Jestem sekretarką. Lekka degradacja po scenicznych światłach West Endu.

– Zawsze pracowałaś dla Sabriny?

Rachel potrząsnęła głową.

– Nie. Najpierw dla pana Whitakera, dopóki nie odszedł. Potem dla pana Hughesa, i dopiero dla Sabriny.

Zmarszczyłam brwi.

– Pana Hughesa? Berta Hughesa?

– Tak. Ale tylko kilka miesięcy.

– Czemu?

Odwróciła wzrok.

– Nie pasowaliśmy do siebie.

Dopiłam kawę, a pusty kubek włożyłam do torebki. Jej pochylona głowa sugerowała, że nie posuwałam się dalej. Pochyliłam się do przodu i wzięłam wdech.

– Rachel, muszę napisać o śmierci Sabriny. Nie chcę jej zawieść. Czy możesz mi o niej opowiedzieć? O czymś, co da mi jakiekolwiek wyobrażenie o niej?

Rachel przesunęła się.

– Słuchaj, nie chcę problemów. Nie pałam miłością do HL, ale nie mogę pozwolić na to, żeby mnie wylali.

Przytaknęłam.

– Nie podam twoich personaliów.

Rachel wzięła głęboki haust powietrza.

– To jakieś szaleństwo. Dopiero co w sobotę rano z nią rozmawiałam.

– Jaka była?

– Jak Sabrina.

– Co masz na myśli?

Rachel westchnęła.

– Zadzwoniła do mnie od akupunkturzystki. Metody alternatywne bardzo ją interesowały. Akupunktura, reiki, kryształy, te klimaty. Musiałam wygospodarowywać w jej kalendarzu czas na regularne wizyty.

– Więc sobotnia rozmowa…

– …odbyła się, bo nie mogłam połapać się w jej grafiku. Umówiłam ją na reiki zamiast na refleksologię i to ją zdenerwowało.

– Rozumiem.

Rachel zauważyła mój ton i uśmiechnęła się.

– Słuchaj, Sabrina jest… była wymagająca. Atrakcyjna, odnosząca sukcesy, bogata, wysportowana. Ale oprócz pracy w jej życiu niezbyt dużo się działo. Wellness stało się jej hobby.

Pokiwałam głową.

– I nic więcej. Czy to znaczy, że nie miała życia uczuciowego?

Rachel znieruchomiała.

– Nie mogę tego skomentować.

Widziałam, że szok mijał i zaczynała zdawać sobie sprawę, że siedzi obok reporterki, odpowiadając na delikatne pytania. Czas podbić stawkę.

Wygładziłam spodnie.

– Wiesz, „Herald” raz w roku wydaje dodatek prawniczy. Zestawienie pięćdziesięciu najlepszych i najgorszych miejsc pracy. Mogę wspomnieć ekipie o tej kwestii. W dzisiejszych czasach żadna kancelaria nie chce znaleźć się na marginesie z powodu nieprzestrzegania zasad równouprawnienia. To może przewrócić wszystko do góry nogami.

Rachel spojrzała na mnie dziwnie.

– Spóźniłaś się.

– Co masz na myśli?

– Nasza kancelaria już została zdemaskowana. Przez gazetę, dla której pracujesz.

Zmarszczyłam brwi.

– „Herald” pisze o Hamilton Law?

Rachel uśmiechnęła się smutno.

– Sabrina nie była typem osoby, która by to tak zostawiła. Wiedziała, że najlepszą metodą walki z zastraszaniem jest ujawnienie go.

– Masz na myśli prasę?

Rachel przytaknęła.

– Z kimś się spotykała. Z facetem. Nie znam jego imienia, ale wiem, że był zainteresowany sprawą.

Klamka zapadła. Zalogowałam się do Twittera i odszukałam zdjęcie Charliego Swifta.

– Czy to z tym dziennikarzem rozmawiała?

Rachel spojrzała na wyświetlacz telefonu.

– Tak. To on. Przystojniak.

Pokiwałam głową, przyzwyczajona do takiej reakcji. Połowa kobiet w „Heraldzie” podkochiwała się w Charliem po kryjomu, druga połowa oficjalnie. Kilka lat temu Charlie niechcący spowodował masową histerię, przebierając się na imprezę biurową za Spider-Mana. Nie dałam mu nigdy zapomnieć o czerwonym trykocie.

Oparłam się o ławkę, zirytowana, że sprzątnięto mi szansę sprzed nosa.

– O co Sabrina w rzeczywistości walczyła?

Rachel poruszała palcami u stóp.

– Niedawno awansowała na wspólnika, pokonując także ostrą wewnętrzną konkurencję.

– Ale czy to nie obala twojej seksistowskiej teorii?

– Pewnie. Z jednej strony. Ale to, co się wydarzyło potem, zmartwiło ją. Słyszałaś o stronie internetowej Prawnik pod Lupą? – Rachel dopiła kawę i zgniotła kubek w drobnych dłoniach. – To plotkarski portal branży prawniczej. Kto gdzie się przenosi, kogo zatrudniono, kogo zwolniono. Jest tam sekcja „Podłe plotki”. Każdy może wrzucić, co mu się podoba. – Pociągnęła nosem. – Niedawno pojawiły się wzmianki o Sabrinie.

– Jakie wzmianki?

– Że brała antydepresanty, że była niestabilna psychicznie, niezdolna do pracy, tego typu rzeczy.

– Była na antydepresantach?

Rachel zmrużyła oczy.

– Nie o to chodzi.

Czyli była.

– Wymieniono ją z nazwiska?

– Nie, ale nie ma zbyt wielu rudowłosych wspólniczek w wielkiej piątce londyńskich kancelarii prawniczych.

Rachel miała rację. Mnie samej nie zajęło dużo czasu, żeby ją namierzyć. Dźwięk syreny odezwał się gdzieś na ulicy, przeczekałam, aż się oddali.

– Czemu Sabrina się nie poskarżyła?

– Poskarżyła się. Usunięto komentarze. Ale potem pojawiło się ich więcej.

Wiedziałam, o czym mówiła Rachel. I na mnie jako dziennikarkę przypadała spora część komentarzy z gatunku tych poniżej pasa. Kolegów płci męskiej krytykowano za dobór słów, mnie – ponieważ miałam za małe cycki albo „sama się o to prosiłam”.

– Czy Sabrina wiedziała, kto zamieszczał komentarze?

– Nie mam pojęcia. – Rachel strąciła eleganckiego buta ze stopy na ziemię.

Wiedziałam, że coś ukrywa, ale nie chciałam jej spłoszyć. Wyciągnęłam telefon i weszłam na profil Rachel na Facebooku.

– Czy możesz mi coś powiedzieć o tej fotografii?

Rachel przysłoniła wyświetlacz przed promieniami słońca.

– Przyjęcie bożonarodzeniowe? Co chcesz wiedzieć?

– Za tobą, tu. Sabrina i Bert Hughes. Czy coś było między nimi?

Wzruszyła ramionami.

– Wiesz, jakie są te przyjęcia bożonarodzeniowe.

– Wcześniej powiedziałaś chyba, że nie miała czasu na związek.

– Zdefiniuj „związek”. – W jej głosie pobrzmiewała gorycz.

– Nie akceptowałaś Berta?

– Co mam ci powiedzieć. Ma gość charyzmę. – Rachel przewróciła oczami. – Nie znam szczegółów. Cały zespół pojechał w lutym na żenującą imprezę integracyjną. Sabrina i ja trochę za dużo wypiłyśmy pierwszego wieczoru i przyznała się, że ma kogoś. Nie zdradziła więcej. Tylko że chce zakończyć ten związek.

– Dlaczego?

– Nie nadawał się.

Skrzywiłam się, patrząc na zdjęcie.

– Myślisz, że chodziło jej o Berta?

– Powiedzmy, że nie byłby pierwszym z zespołu, z którym się przespała.

Pokiwałam głową, przyglądając się Rachel kątem oka.

Zadzwonił jej telefon; spojrzała na wyświetlacz, zanim odrzuciła połączenie.

– Cholera, muszę już iść. – Wstała, po czym zawahała się, spoglądając na mnie niepewnie. – Co mam powiedzieć w biurze? O Sabrinie?

Położyłam jej rękę na ramieniu.

– Co chcesz. Być może policja już poinformowała prezesa. Tajemnicy nie da się dłużej utrzymać. – Dałam jej swoją wizytówkę. – Bardzo mi pomogłaś, Rachel, ale jeśli sobie o czymś jeszcze przypomnisz…

Skinęła głową i odpłynęła, jeszcze bardziej przypominając baletnicę.

Na sekundę zamknęłam oczy i popatrzyłam na słońce. Potem wysmarowałam mejla do Charliego.

Mówię serio, nie bądź taki nieuchwytny. Muszę z Tobą pogadać o Sabrinie Hobbs i Hamilton Law. ODEZWIJ SIĘ.

Salwa śmiechu sprawiła, że spojrzałam w górę. Uczniowie maszerowali przez plac, trzymając się liny rozciągniętej między nimi, obijając się o siebie i rozpychając jak kaczuszki. Spojrzałam na chłopczyka na końcu. Czapka mu spadła, ukazując puszyste blond włoski. Ścisnęło mnie w gardle. Gdy zadzwonił telefon, rzuciłam się na niego.

– Charlie?

– Chciałabym. Kate. Możesz rozmawiać?

– Mogę. – Wzięłam urywany wdech, przerzuciłam torbę przez ramię i poszłam w stronę ulicy.

– Słuchaj, policja tu była.

– Co?

– Byli u Ryczywołu. Dwójka. Mężczyzna i kobieta.

– Blondyn? – Przemknął mi przez myśl wściekły wyraz twarzy detektywa Goldena. Czyżbym miała problemy?

– Ryczywół naradza się teraz z Lansdowne’em, ale Sophie – Kate ściszyła głos – myślę, że chodzi o Charliego.

Zatrzymałam się.

– Charliego?

– Mack podsłuchał, jak pytali o jego powiązania z Sabriną Hobbs.

Widząc przechodzącą obok grupę urzędników, przycisnęłam się do poręczy.

– Cały czas próbuję go złapać – powiedziałam jej. – Ale posłuchaj tego. – I zrelacjonowałam jej to, co przekazała mi Rachel.

– Czyli że Charlie pracował nad tekstem z ofiarą?

– Na to wygląda. Możesz zapytać o to Adama?

– Sama go zapytaj. Chce dołączyć do naszej rozmowy.

Chwilę później usłyszałam przełykającego ślinę Adama.

– Soph? Słuchaj, nie wściekaj się, ale rano nie byłem z tobą do końca szczery. Charlie… to nie pierwszy raz, kiedy znika ostatnio.

– O czym mówisz? – Obok przetoczyła się ciężarówka, zapiszczały hamulce. Dźwięk przenikał prosto przeze mnie.

Adam wciąż mówił.

– Od kiedy… umarła… zachowywał się…

Przysłoniłam ucho dłonią, czekając, aż ciężarówka wreszcie przejedzie.

– Co? Nie słyszałam.

– Od kiedy matka Charliego zmarła. Dziwnie się zachowuje.

Przeszłam na trawnik, gdzie było ciszej.

– Co powiedziałeś?

– Matka Charliego zmarła.

– Kiedy?

– Wydaje mi się, że niedawno. – Cisza. – Myślałem, że ci powiedział. Hm. Wiesz, nie sądzę, że ogłosił to wszystkim.

– Adam, ale ja to nie wszyscy.

Schyliłam się, wycieńczona. To nie było podobne do Charliego, żeby nie powiedział mi o śmierci matki. Vanessa była alkoholiczką. To jedna z tych spraw, które nas połączyły. Oboje wiedzieliśmy, co znaczy mieć nałogowca w rodzinie: niepokój, wina, dół, jeszcze większy dół. „Ostatnią przysługą, którą mi wyświadczyła, było wyciśnięcie mnie z jej wiesz czego, czterdzieści lat temu” – tak mi kiedyś z grymasem na twarzy powiedział Charlie. Z tego, co wiem, miał słaby kontakt z Vanessą, ale mimo wszystko jej śmierć musiała nim wstrząsnąć.

Nagle dotarły do mnie wcześniejsze słowa Adama.

– O co ci chodziło, gdy mówiłeś, że to nie jest pierwszy raz, kiedy Charlie zniknął?

Adam westchnął.

– Słuchaj, nie chcę go pogrążać. Mówię to tylko dlatego, że Rowley pyta o niego i nie wiem, co robić.

Przytaknęłam. Charlie był typem faceta, za którego chciało się nadstawiać karku. Takim, który zawsze zrobiłby to samo dla ciebie.

– Pamiętam dzień, kiedy zmarła jego matka, bo mój młodszy syn Greg miał grypę żołądkową i wymiotował, a w robocie mieliśmy mało ludzi – ciągnął Adam. – Odetchnąłem z ulgą, kiedy Charlie powiedział, że przyjdzie tak czy owak. – Przerwał. – Najpierw wydawał się w porządku. Ale zaczął się zachowywać coraz dziwniej. Spóźniał się, zmywał nam głowę. Wiesz, że to nie ten typ. Czasami nawet wcale nie przychodził do pracy. Robię, co mogę, żeby go kryć, ale teraz Rowley się na mnie uwziął i…

– Adam. – Usłyszałam w jego głosie narastającą panikę i przerwałam mu. Doskonale wiedziałam, o czym mówił. Charlie z czymś się ostatnio zmagał, ale ilekroć chciałam z nim pogadać, zamykał się w sobie. Jak mógł mi nie powiedzieć, że jego matka zmarła? – Słuchaj, nie mów jeszcze nic Rowleyowi. Daj mi go znaleźć. – Mój głos brzmiał lepiej niż to, jak się czułam.

– Gdzie jesteś? – Kate wydawała się roztargniona.

– Na Manchester Square – odpowiedziałam, kiedy w oddali zabrzmiał dźwięk kolejnej syreny, przyprawiając mnie o zgrzyt zębów. – Czy ktokolwiek skontaktował się z jego żoną, Emily?

Kate westchnęła.

– To kolejny powód, dla którego dzwonię. Emily nie odbiera telefonu.

– Chcesz, żebym poszła do nich do domu?

– Z tobą porozmawia, Soph. Przynajmniej nas nakieruje. Zadzwoń do mnie za godzinę.

Wyszłam ze stacji metra Regent’s Park i przebiegłam Albany Street obok rzędów szeregówek z białą sztukaterią, przypominających filmowy plan zdjęciowy z epoki. Słońce stało wysoko, więc przysłoniłam oczy, szukając budynku, w którym mieszkali Charlie i Emily. Dziesięć minut później trzymałam się czarnej barierki na rogu Delaware Street. Serce waliło mi w piersiach. Odczekałam chwilę, aż adrenalina wyparuje. Nie chciałam zmartwić Emily.

Mimo że dzielnica Regent’s Park była przestronną, zieloną częścią Londynu, Swiftowie mieszkali na jej podupadłym końcu, sprawiającym jeszcze gorsze wrażenie przez stan ich budynku. Zbudowano go w latach sześćdziesiątych – krótki i szeroki, z małymi oknami i brudną żółtawą cegłówką – a teraz modernizowano. Deweloper kupił grunt obok i łączył dwa budynki, ale ktoś nie zadbał o szczegóły na zezwoleniu budowlanym i projekt odrzucono po tym, jak prace się już zaczęły. Teraz wyglądało to przerażająco. Połowa bloku pod rusztowaniami. Duża płachta powiewająca na wietrze. „Tak to wygląda od miesięcy” – powiedział mi Charlie w kolejce do stołówki któregoś ranka. „Totalny bajzel. Budowlańcy porobili dziury w całym budynku, potem je zaszpachlowali i ulotnili się”.

Czekałam, aż serce przestanie mi walić, i myślami wracałam do dnia, kiedy po raz pierwszy odwiedziłam to mieszkanie. Parapetówka dwa lata temu, zanim Emily i Charlie się pobrali: gin w roli głównej, Michael Bublé i tysiące świeczek. Charlie przysunął się do mnie, kiedy stałam przy zaimprowizowanym barze w salonie.

Wskazałam na gigantyczne wiaderko w kształcie flaminga wypełnione lodem, a Charlie westchnął: „Emily idzie na całość”.

Wtedy poznałam Emily. Śliczna blondynka z ogromnymi niebieskimi oczami, które nadawały jej przestraszony wygląd. Pachniała cytrynami i kiedy ją cmoknęłam w oba policzki, wręczyła mi wizytówkę. Gruby biały kartonik z czarnym nadrukiem: „Emily Danson, organizatorka ślubów”.

– Charlie mi o tobie opowiadał – powiedziała głosem o wysokiej barwie. – Chętnie zajmę się zaplanowaniem twojego ślubu.

Zakołysałam drinkiem.

– Znajdziesz mi też pana młodego?

– Jestem pewna, że nie potrzebujesz mojej pomocy. Przyjrzyj się sobie! – Zmarszczyła nos.

Emily opowiedziała mi o planach rozszerzenia działalności o śluby ekologiczne – „kolejne odkrycie” – i jak jej dwuletni pobyt w Kalifornii wzbudził jej szacunek i podziw dla planety.

– Ludzie tam są dużo bardziej świadomi. Jedna panna młoda wzięła ślub w sukni zrobionej w całości z papieru toaletowego.

– Idealna na przedślubne nerwy – powiedziałam, kiedy poczułam na podniebieniu smak martini.

Charlie chrząknął, a Emily położyła mu rękę na piersi.

Redaktor inicjujący: Magdalena Gołdanowska, Joanna Maciuk

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Przekład: Agnieszka Szling

Redakcja: Piotr Królak

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Ida Świerkocka

Projekt okładki: Anna Gaik-Czasak

Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki: © Karina Vegas/Arcangel Images

Skład i łamanie: www.pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-6689-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.