Faza pierwsza

1

Judith poczuła nagle silny ból, który szybko jednak ustąpił. Sprawcą tego bólu był on. Tak właśnie wkroczył w jej życie.

– Przepraszam – powiedział.

Ona:

– Nie szkodzi.

On:

– To przez ten tłok.

Ona:

– Tak.

Przesunęła po nim spojrzeniem, jakby był nagłówkiem w dziale sportowym gazety. Chciała zobaczyć, jak wygląda osobnik, który w Wielki Czwartek znalazł się na zatłoczonym dziale z serami i nadepnął jej na piętę. Jego wygląd niczym jej nie zdziwił, mężczyzna wyglądał zupełnie normalnie. Był całkiem przeciętny; nie wyróżniał się ani na plus, ani na minus. Dlaczego wszyscy muszą kupować na Wielkanoc ser? pomyślała. I to w tym samym supermarkecie? A na dodatek w tym samym czasie?

Przy kasach znów znalazł się tuż obok niej. Wyłożył zakupy przy jej sprawunkach. Judith zdążyła już zapomnieć, jak wyglądał, ale rozpoznała go po charakterystycznym zapachu brązowej skórzanej kurtki. Chociaż nie, nie mogła zapomnieć jego twarzy, bo przedtem przecież jej nie zapamiętała. Spodobały jej się zwinne, celowe, a przy tym delikatne ruchy jego rąk. Choć mamy już XXI wiek, to nadal rzadko zdarza się, by mężczyzna koło czterdziestki robił w supermarkecie zakupy, wykładał je na taśmę i umieszczał w wózku w sposób, który zdradzał, że nie była to dla niego pierwszyzna.

Gdy wychodziła z marketu, znowu się na niego natknęła – wyglądało na to, że nie przez przypadek. Przytrzymał jej drzwi i popisał się przy okazji pamięcią długoterminową, mówiąc:

– Jeszcze raz przepraszam.

Ona:

– Ach, już zapomniałam.

On:

– Nie, nie, przecież zdaję sobie sprawę, że coś takiego może porządnie zaboleć.

Ona:

– Aż tak bardzo nie bolało.

On:

– To dobrze.

Ona:

– Tak.

On:

– W takim razie...

Ona:

– Tak?

On:

– Wesołych świąt.

Ona:

– Nawzajem.

Zazwyczaj lubiła takie pogawędki w supermarkecie, ale w tym momencie miała wszystkiego dość. W drodze do domu zastanawiała się jeszcze przez moment nad zakupionymi przez niego bananami. Pięć czy siedem albo może nawet osiem sztuk, olbrzymia kiść, którą zapakował na jej oczach do torby. Na kogoś, kto kupuje siedem albo osiem bananów, czeka w domu pewnie dwoje, troje, a może czworo głodnych dzieci. Pod skórzaną kurtką miał prawdopodobnie kamizelkę w duże romby w kolorach tęczy. Typowy tatuś, pomyślała, taki co robi pranie dla pięcio – albo sześcioosobowej rodziny, a potem wywiesza je do wyschnięcia. Wszystkie skarpety przypuszczalnie w jednym rządku, parami, biada, jeśli ktoś zakłóci porządek na sznurku do suszenia.

Gdy znalazła się w domu, zakleiła zaczerwienioną piętę szerokim plastrem. Na szczęście nie uszkodziła ścięgna Achillesa. Mimo obtartej pięty Judith czuła, że nic nie może jej zranić.

2

Wielkanoc spędziła jak co roku.

W sobotę przed południem – wizyta u mamy.

Mama:

– Jak się ma ojciec?

Judith:

– Nie wiem, będę u niego po południu.

W sobotę po południu – wizyta u ojca.

Ojciec:

– Co u matki?

Judith:

– Wszystko dobrze, byłam u niej przed południem.

W niedzielę koło południa – wizyta u brata Alego na wsi.

Ali:

– Jak się mają mama i tata?

Judith:

– Dobrze, byłam u nich wczoraj.

Ali:

– Znowu są razem?

Na wielkanocny poniedziałek zaprosiła gości. Właściwie dopiero na wieczór, na kolację, ale już od rana przygotowywała się na ich przyjście. Miało być ich w sumie sześcioro: dwie pary i dwie osoby samotne (z których jedna była zdeklarowanym singlem, a drugą ona sama).

Pomiędzy kolejnymi daniami przyjaciele toczyli ambitne rozmowy, głównie o tym, jak gotować potrawy, żeby zachować witaminy, i jak zapobiegać powstawaniu kamienia podczas fermentacji wina. Tworzyli jednomyślną, homogeniczną grupę; momentami, gdy zażarcie opowiadali się przeciwko wojnie, biedzie i niehumanitarnym metodom tuczu gęsi, przypominali nawet spiskowców. Świeżo zawieszony secesyjny żyrandol rzucał ciepłe światło, nadając ich twarzom wyraz życzliwości. Grupa The Divine Comedy nagrała właśnie nową płytę, tuż przed świętami, akurat w samą porę, żeby uświetnić ich spotkanie.

Pierwsza para to Ilse i Roland. Ona raz nawet się do niego uśmiechnęła, on przez dwie sekundy masował jej prawe ramię – i to po trzynastu latach małżeństwa, dorobieniu się dwójki dzieci i codziennej kanonadzie strzałami z kołczanu antynamiętności. Druga para, młodsza, Lara i Valentin, nie wyszła jeszcze z fazy trzymania się za rączkę. Lara co rusz zaciskała obydwie dłonie na palcach ukochanego, może po to, by go mocniej i trwalej ze sobą związać. Gerd jak zwykle tryskał dowcipem, robiąc za duszę towarzystwa, jakby uważał, że jego misją jest rozwiązywanie ludziom języków i przemiana mruków w luzaków. Judith żałowała, że Gerd nie jest gejem. Gdyby był, chętnie spotykałaby się z nim częściej sam na sam, by zwierzać mu się z bardziej prywatnych spraw, o których nie chciała mówić w szerszym gronie, zwłaszcza wśród „sparowanych” znajomych.

Gdy po przyjęciu zostawała w domu sama wśród stosów brudnych naczyń, miała w zwyczaju zastanawiać się, czy jest jej dobrze tak, jak jest. Jak zwykle przez mniej więcej godzinę porządkowała kuchnię, otworzyła okna i wpuściła do salonu świeże powietrze, wykonała kilka głębokich wdechów, zażyła profilaktycznie tabletkę od bólu głowy, a potem wtuliła się wreszcie w ulubioną poduszkę. Zakodowała sobie, że ma wstać o ósmej rano. Uznała, że samotność ma zdecydowaną przewagę nad męczeniem się z partnerem, który teraz, tak jak i ona, byłby przypuszczalnie pijany. Jak to dobrze, że nie musi się zastanawiać, co siedzi w głowie jej mężczyzny. Czy jej mrukliwy, uciążliwy i bałaganiarski facet ma jeszcze tego wieczora ochotę na seks, czy może wręcz przeciwnie? Jak to dobrze, że przynajmniej tym nie musi się stresować. Tylko rano kogoś jej brakuje – mężczyzny tuż obok, pod kołdrą. Ale Judith nie chce, żeby to był pierwszy lepszy mężczyzna, nie chce nawet, żeby był jako taki. Nie, Judith oczekuje określonego typu faceta. I dlatego w grę nie wchodzi nikt, kogo zna.

3

Judith chętnie chodziła do pracy. A jeśli zdarzało się inaczej, jak to często bywa po przerwie świątecznej, wtedy uprawiała myślową ekwilibrystykę, żeby sobie wmówić zapał do wykonywania obowiązków. W każdym razie sama dla siebie była szefową, nawet jeśli wiele razy dziennie wolałaby mieć nad sobą kogoś innego, bardziej pobłażliwego; na przykład kogoś przypominającego Biancę, czyli jej praktykantkę, której wystarczy dać lusterko, żeby miała zajęcie na pół dnia. Judith prowadziła mały sklep przy Goldschlagstraße, w piętnastej dzielnicy. Nie był to wprawdzie wielki biznes, ale ona kochała swój kram z lampami. Nie zamieniłaby go na żaden inny lokal. Już w dzieciństwie było to dla niej najpiękniejsze miejsce na ziemi, pełne błyszczących gwiazdek i mrugających kuleczek, zawsze jasno oświetlone, niczym z okazji jakichś świąt. Na rozświetlonej ekspozycji urządzonej przez dziadka każdego dnia można by było świętować Boże Narodzenie.

W wieku piętnastu lat Judith czuła się, jakby przebywała w pozłacanej klatce. Gdy odrabiała lekcje, czuwały nad nią lampy stojące. Najbardziej intymne marzenia snuła w świetle kinkietów i żyrandoli. Jej bratu Alemu zawsze było za jasno, uciekał przed świat łem i chował się po ciemnych kątach. Mama zażarcie usiłowała uniknąć upadłości, z ogromnym wysiłkiem przezwyciężała niechęć do prowadzenia działalności gospodarczej. Ojciec preferował już wtedy bywanie w nieco mroczniejszych lokalach. Rozstali się za obopólnym porozumieniem. Judith nie znała gorszego określenia niż to: „za obopólnym porozumieniem”. Utożsamiała je ze łzami wysychającymi na ustach wykrzywionych w sztucznym uśmiechu. W pewnym momencie kąciki ust stają się zbyt ciężkie od zastygłych na nich łez, zaczynają opadać i już na zawsze pozostają opuszczone, jak u mamy.

W wieku trzydziestu trzech lat Judith przejęła fatalnie prosperujący sklep z lampami. W ciągu ostatnich trzech lat znowu zaczął połyskiwać, nie tak imponująco jak za świetlanych czasów dziadka, ale sprzedaż i naprawy przynosiły na tyle zadowalające dochody, że Judith mogła płacić mamie za to, żeby ta pozostawała w domu. Było to zdecydowanie korzystne rozstanie „za obopólnym porozumieniem”. Judith nigdy nie rozstała się z nikim tak korzystnie jak ze swoją matką.

Wtorek po Wielkanocy minął spokojnie. W sklepie nic się nie działo. Siedziała głównie na zapleczu, w matowym świetle lampki i zajmowała się rachunkami. Bianca między ósmą a szesnastą nie dawała znaków życia, prawdopodobnie nakładała sobie makijaż. Dopiero tuż przed fajrantem, żeby udowodnić, że tego dnia była obecna w pracy, krzyknęła nagle:

– Szefoooowo!

Judith:

– Błagam, nie tak głośno! Jak chce mi pani coś powiedzieć, to niech pani podejdzie bliżej.

Bianca, tym razem stojąc tuż obok:

– Jakiś pan do pani.

Judith:

– Do mnie? Czego chce?

Bianca:

– Powiedzieć dzień dobry.

Judith:

– Aha.

To był ten facet od bananów. Judith nie poznała go od razu; przypomniała sobie, kim jest, dopiero gdy powiedział:

– Chciałem się tylko z panią przywitać. To ja przed Wielkanocą nadepnąłem pani w Merkurze na piętę. Dziś rano zobaczyłem, jak pani tu wchodzi.

Judith:

– I czekał pan tyle godzin, aż skończę pracę?

Mimowolnie zachichotała. Miała wrażenie, że właśnie powiedziała coś dowcipnego. Facet od bananów też się roześmiał, nawet bardzo ładnie. Wokół błyszczących oczu pojawiła mu się siateczka drobnych zmarszczek, a w ustach zalśniły śnieżnobiałe zęby.

On:

– Pracuję niedaleko stąd. Pomyślałem więc sobie...

Ona:

– Że się pan ze mną przywita. To miło z pana strony. Jestem zaskoczona, że mnie pan zapamiętał.

Mówiła to bez cienia kokieterii, zupełnie poważnie.

On:

– Nie powinna pani być zaskoczona, naprawdę.

Spojrzał na nią promiennie, a zarazem dość dziwnie, w każdym razie nie tak, jak powinien patrzeć ojciec rodziny kupujący na raz osiem bananów. W takich momentach Judith nie za bardzo wiedziała, jak się ma zachować. Poczuła, że za chwilę spłonie rumieńcem. Wskazówki zegarka przypomniały jej, że musi jeszcze pilnie zadzwonić w jedno miejsce.

On:

– No więc...

Ona:

– Tak?

On:

– Było mi bardzo miło.

Ona:

– Mhm.

On:

– Może się jeszcze kiedyś zobaczymy?

Ona:

– Jak będzie pan kiedyś potrzebował lampy...

Zaśmiała się, żeby zatuszować fatalny wydźwięk tych słów.

Podeszła Bianca, tym razem w najbardziej korzystnym momencie.

– Mogę, szefowo?

Pytała, czy może już iść. Dla faceta od bananów jej pytanie stało się również sygnałem do odejścia.

W drzwiach spojrzał jeszcze raz za siebie i pomachał jak na dworcu, ale nie tak, jakby kogoś żegnał, ale jak ktoś, kto po kogoś przybył.

4

Wieczorem kilka razy pojawił się przelotnie w jej myślach. Nie, wcale nie przelotnie. Po prostu o nim pomyślała. Jak się wyraził? „Nie powinna pani być zaskoczona”. A może powiedział nawet: „Nie powinna pani być zaskoczona, naprawdę”. I czy nie podkreślił przy tym słowa „pani”? Powiedział: „Nie powinna pani być zaskoczona, naprawdę”. Pani w sensie: „taka kobieta jak pani”. To miłe, naprawdę bardzo miłe, pomyślała Judith.

Może miał nawet na myśli: „pani, kobieta, która wygląda jak pani, taka piękna, interesująca kobieta”. A może chciał w ten sposób wyrazić następującą myśl: „taka kobieta jak pani, kobieta tak cudownie piękna, że aż zapiera dech w piersiach, kobieta wyglądająca tak inteligentnie, mądrze, atrakcyjnie, taka kobieta naprawdę nie powinna się dziwić, że została rozpoznana”. Jakie to miłe, naprawdę bardzo miłe, pomyślała Judith.

Chciał zapewne powiedzieć: „taka kobieta jak pani; jak mężczyzna zobaczy taką kobietę, na przykład na dziale z serem, gdzie obetrze jej piętę, to taka kobieta wciąż mu chodzi po głowie i nie może już o niej zapomnieć”. To w pewnym sensie miłe, naprawdę bardzo miłe, pomyślała.

Nie chciała już więcej zaprzątać sobie nim głowy. Przecież nie miała dwudziestu lat. Znała mężczyzn i zasadniczo mierzyła ich wszystkich jedną miarą. Nie była już tak skłonna wyróżniać któregoś z nich w marzeniach. A poza tym miała ważniejsze rzeczy na głowie. Właśnie zamierzała oczyścić z kamienia ekspres do kawy. Mimo to raz jeszcze pomyślała, aczkolwiek całkiem krótko, w jaki sposób nieznajomy podkreślił słowo „pani”. To słowo „pani” w zdaniu: „Nie powinna pani być zaskoczona, naprawdę”.

Czy to „pani” miało znaczyć „taka kobieta jak pani”? Czy nie brzmiało jeszcze bardziej specyficznie i wyjątkowo, w sensie: „Pani, pani, tak, pani! Tylko i wyłącznie pan i”. W takim razie może miał na myśli: „Każdą panią na świecie mogłoby to zdziwić, każdą, tylko nie panią, ponieważ pani, pani nie jest taka jak inne, nie, pani nie przypomina zwyczajnej kobiety. A więc pani, pani, tak, pani, tylko i wyłącznie pani nie powinna się dziwić, że została rozpoznana”. To miłe, nawet bardzo, pomyślała.

Ale niestety jednej rzeczy nie dało się zmienić: faktycznie się zdziwiła, że ją rozpoznał. I tu leżał pies pogrzebany. I dlatego zajęła się wreszcie usuwaniem kamienia z ekspresu.

Następnego dnia przypomniała sobie o nim tylko jeden raz, nawet nie sama z siebie, tylko siłą rzeczy, gdy w którymś momencie Bianca nagle stwierdziła:

– Szefowo, coś zauważyłam.

Judith:

– Naprawdę? Co takiego?

Bianca:

– Ten facet na panią leci.

Judith, używając całego kunsztu aktorskiego, na jaki było ją stać:

– Jaki facet?

Bianca:

– No, ten wysoki, ten, który niedaleko stąd pracuje, co wczoraj przyszedł powiedzieć dzień dobry. Tak na panią patrzył, jakby chciał panią zjeść.

Bianca pokręciła głową i kilka razy wywróciła ładnymi ciemnymi oczami.

Judith:

– Ależ skąd, bzdura! Wydawało się pani.

Bianca:

– Wcale mi się nie wydawało! On jest po uszy w pani zakochany, szefowo! Nie zajarzyła pani tego?

Dziewczyna wypowiedziała swoje zdanie głośno i bezceremonialnie, ale Judith była skłonna puścić jej to płazem. Bianca nie wiedziała, że może sobie wobec szefowej na niejedno pozwolić. Wyraziła tę opinię spontanicznie, bez owijania w bawełnę, a Judith doceniała jej autentyczną i niepozorowaną szczerość. Ale uznała, że tym razem dziewczyna się myli. Ten facet wcale na nią nie leci, co za bzdura, fantazje nastoletniej praktykantki. Przecież wcale się nie znają, co najwyżej zapoznał się z jej piętą, poza tym nic ich nie łączy, absolutnie nic.

5

W niedzielę obchodzili czterdzieste urodziny Gerda. Uroczystość miała miejsce w Iris, lokalu, którego przytłumione oświetlenie sprawiało, że jubilat wyglądał na młodszego o dziesięć lat. Gerd był powszechnie lubiany. Na przyjęcie zaprosił pięćdziesięciu gości, a tymczasem zjawiło się przeszło osiemdziesiąt osób. Dwadzieścia spośród nich postanowiło uniknąć uduszenia i przeniosło się, przy całym szacunku dla Gerda, do sąsiedniego baru Phoenix, gdzie za sprawą grającego na żywo pianisty było prawie pusto. Judith była wśród tej dwudziestki.

Zaczął się do niej przymilać pewien mężczyzna, z którym była kiedyś dość blisko, a który dziś nic już dla niej nie znaczył. Miał na imię Jakob. Szkoda, że to piękne imię będzie się jej już zawsze kojarzyło z jego twarzą. Po trzech latach znajomości, bo niczym więcej to nigdy nie było, Judith poczuła się zmuszona z nim zerwać. Jakob bowiem nieustannie przeżywał kryzys egzystencjalny. Kryzys ten miał na imię Stefanie – Jakob poślubił ją niedługo po rozstaniu z Judith.

Od tego czasu minęło już sześć lat. W ten sobotni wieczór Jakob był więc już wolny od urazy i uprzedzeń. Stwierdził nawet, iż Judith ma najpiękniejsze usta na świecie. Ta natychmiast odparowała:

– A co u Stefanie?

Jakob:

– Stefanie?

W tych okolicznościach imię jego żony wywołało dysonans.

Judith:

– Dlaczego jej tu nie ma?

Jakob:

– Została w domu, nie przepada za takimi przyjęciami.

Przynajmniej nie została w domu sama. Felix (cztery lata) i Natascha (dwa) na pewno się postarali, żeby miała rozrywkę. Judith nalegała, żeby pokazał jej zdjęcia maluchów. Każdy w miarę porządny tatuś nosi zdjęcia swoich pociech w portfelu. Jakob bronił się przez chwilę, ale w końcu skapitulował i uznał, że może wracać do domu.

Judith chciała się właśnie przyłączyć do siedzącej przy barze grupki, która namiętnie dyskutowała o skutkach globalnego ocieplenia, gdy ktoś trącił ją od tyłu w ramię. Kuksaniec był nieprzyjemnie krótki i punktowy. Odwróciła się i wzdrygnęła. Zobaczyła przed sobą twarz, która nie pasowała do tego miejsca.

– Co za niespodzianka – powiedział facet od bananów.

Judith:

– Tak.

On:

– Zastanawiałem się, czy to pani, czy nie pani.

Judith:

– Tak.

Uznała, że to ją miał na myśli. Poczuła zakłopotanie, jakby przyłapał ją na czymś niestosownym. Serce zaczęło bić jej mocniej. Uratować mogło ją tylko jedno – musiała się odezwać.

– A co pan tu robi? To znaczy, co pana tu sprowadziło? Zna pan Gerda? Czy pan też przyszedł na jego urodziny? Często tu pan bywa? Jest pan stałym klientem? Gra pan na fortepianie? Jest pan nowym pianistą?

Niektóre z tych pytań wypowiedziała głośno, inne tylko pomyślała. Na przykład te dwa: Czy widział pan, jak tu wchodzę? oraz: Czy chciał się pan ze mną tylko przywitać?

Wyjaśnił, że jest tu z dwiema koleżankami z pracy. Siedzieli kilka metrów dalej, przy okrągłym stoliku, w żółtym świetle olbrzymiego żyrandola z lat osiemdziesiątych, zawieszonego o wiele za nisko. Wskazał w kierunku swych towarzyszek, one odmachnęły, Judith skinęła im głową. Bez wątpienia wyglądały na koleżanki z pracy. Żadne dwie inne kobiety nie mogłyby bardziej przypominać koleżanek z pracy. Prawdopodobnie było to comiesięczne spotkanie pracowników jakiejś kancelarii podatkowej, dla nadania mniej oficjalnej formy uatrakcyjnione skoczną barową muzyką fortepianową.

Facet od bananów nazywał się Hannes Berghofer albo Burghofer, albo Burgtaler, albo Bergmeier, miał dużą, ciepłą dłoń i tak przenikliwe spojrzenie, że Judith poczuła je aż w nerkach. Znów na policzkach zaczęły jej wykwitać rumieńce.

– Cieszę się, że tak często panią spotykam – powiedział mężczyzna. – Wychodzi na to, że obecnie żyjemy w podobnym rytmie. – A potem jeszcze zapytał: – Zechce się pani przysiąść do nas na chwilę?

Judith musiała niestety odmówić. Chciała właśnie zmienić lokal, bo po drugiej stronie, w Iris, celebrowane były urodziny jej dobrego znajomego, Gerda.

– Ale innym razem chętnie – zapewniła.

Co jej w ogóle przyszło do głowy? Dawno już nie była taka ofensywna.

– Może któregoś dnia pójdziemy na kawę? – zaproponował na to Berghofer albo Burghofer, albo Burgtaler, albo Bergmeier.

– Czemu nie? – odpowiedziała Judith.

I tak było wszystko jedno, co odpowie. Rumieniec zakwitł jej na policzkach w pełnej krasie. Naprawdę musiała już iść.

On:

– To świetnie.

Ona:

– Tak.

On:

– W takim razie do zobaczenia.

Ona:

– Tak.

On:

– A co się tyczy kawy, to jeśli nie ma pani nic przeciwko temu, wpadnę któregoś dnia do pani do sklepu.

Ona:

– Bardzo proszę.

On:

– Będzie mi bardzo miło.

Ona:

– Tak.

6

„Któregoś dnia” nastąpiło już następnego ranka.

Bianca zawołała:

– Szefooowo, gość do pani!

Judith od razu wiedziała, co to oznacza. Hannes z „Berg” lub „Burg” w nazwisku stał pod jednym z jej najcenniejszych okazów – monstrualnym owalnym kryształowym żyrandolem z Barcelony, którym od piętnastu lat wszyscy się zachwycali, ale nikt jak dotąd go nie kupił.

– Mam nadzieję, że nie przeszkadzam – powiedział.

Miał na sobie rozpinany niebieski sweter z dzianiny z jasnobrązowymi guzikami. Wyglądał jak ktoś, kto każdego wieczora przesiaduje przy otwartym kominku, pije earl grey i palcami nóg masuje sierść opasłego bernardyna, podczas gdy dzieci bisurmanią wokół niego i wycierają o sofę umorusane od bananów palce.

Judith:

– Nie, nie przeszkadza pan.

Zezłościła się na samą siebie, że jego obecność wyprowadza ją z równowagi. Naprawdę nie było po temu żadnego logicznego wytłumaczenia. Uważała, że jest miły, ale wcale nie fascynujący. A co się kryje za fasadą? Poznając nowego mężczyznę, myślała o tym teraz coraz rzadziej. Zdecydowanie nie był w jej typie, ale uważała, że wcale nie musi spotykać facetów w swoim typie, bo jak już poznała jednego, to jakby poznała wszystkich.

Nie wiedziała dokładnie, na czym polega urok tego pana Hannesa z nazwiskiem zaczynającym się na „Berg” albo „Burg”. Może oszołomiło ją, że tak usilnie interpretował ich przypadkowe spotkania jako zrządzenie losu. Może oczarowało ją to, że zjawiał się znienacka, zawsze wcześniej, niż można się go było spodziewać. A może zaimponowała jej konsekwencja, z jaką dążył do zawarcia bliższej znajomości; jakby nic więcej nie było dla niego ważne, jakby już nikt na tym świecie dla niego nie istniał, tylko ona.

Proszę, niech on nie próbuje się umówić ze mną na randkę, pomyślała. Na to jest jeszcze naprawdę za wcześnie. Odebrałaby to jako narzucanie się, musiałaby mu niestety natychmiast wyraźnie odmówić. Nie miała ochoty być przystanią dla jakiegoś tam ojca rodziny, trochę napalonego i potrzebującego wrażeń, którego żona robi tymczasem w domu na drutach niebieskie kamizelki i przyszywa do nich jasnobrązowe guziki.

On:

– Naprawdę nie chcę się narzucać.

Ona:

– Ależ skąd, wcale się pan nie narzuca.

On:

– Od wczorajszego wieczoru wciąż myślę o jednym.

Ona:

– O czym?

On:

– Jeśli mam być szczery, to o pani.

Przynajmniej mówił prawdę bez owijania w bawełnę.

On:

– Bardzo chciałbym zaprosić panią na kawę. Trochę byśmy porozmawiali. Czy ma pani jakieś plany na dzisiejszy wieczór, po zamknięciu sklepu?

– Po zamknięciu sklepu? – zapytała, jakby zaproponował najbardziej absurdalny termin, jaki można było sobie wyobrazić. – Niestety, mam już inne plany.

Spojrzał na nią z przeogromnym smutkiem, zwiesił ramiona i głęboko westchnął. Robił wrażenie tak nieszczęśliwego, jakby był małym chłopcem, któremu zabrano piłkę.

– Ale może uda mi się przesunąć to spotkanie. Jakoś zdołam wygospodarować trochę czasu na krótki wypad na kawę po zamknięciu sklepu. – Spojrzała na zegarek. – O tak, myślę, że możemy się spotkać.

– To wspaniale, wspaniale – zapewnił.

Musiała przyznać przed samą sobą, że ucieszył ją widok jego rozpromienionej twarzy, szerokiego uśmiechu i dziesiątek drobnych zmarszczek rozchodzących się promieniście z kącików jego oczu. Cóż za satysfakcja, że to właśnie ona spowodowała, że pojawiły się te radosne zmarszczki, wyraźnie widoczne w świetle jej ulubionego żyrandola z Katalonii.

7

Spotkali się w Rainerze, kawiarni przy Märzstraße, gdzie chadzała coś zjeść podczas przerw obiadowych. Judith celowo przyszła dziesięć minut przed czasem. Koniecznie chciała być pierwsza, żeby wybrać taki stolik, przy którym mieliby dość miejsca, by siedzieć swobodnie, naprzeciwko siebie, a nie gnieździć się jedno przy drugim w ciasnej niszy. Ale on już siedział – na niewygodnym krześle, za to naprzeciwko szerokiej narożnej ławki przeznaczonej tylko dla niej.

Spotkanie miało trwać godzinę, która jednak minęła zbyt szybko. Postanowili posiedzieć jeszcze trochę, a potem jeszcze chwilkę. W końcu Judith ze względów taktycznych postanowiła zakończyć spotkanie. Powiedziała:

– Było mi naprawdę bardzo miło. Nie miałabym nic przeciwko temu, żebyśmy się jeszcze kiedyś umówili na kawę.

Usłyszawszy to zapewnienie, spojrzał na nią tak, że zapragnęła zapamiętać jego wzrok, aby wspominać go w chwilach, gdy sama sobie nie będzie się zanadto podobać. Uznała, że musi najpierw przetrawić to wszystko, co w ciągu dziewięćdziesięciu minut ten pan Hannes do niej, a przede wszystkim o niej powiedział. W każdym razie była zadowolona, że niedługo znajdzie się sama w domu, gdzie będzie mogła w spokoju pomyśleć i rozkoszować się poznaniem mężczyzny, który usadowił ją na misternie zdobionym i przepięknie oświetlonym tronie. Już dawno nie siedziała tak wysoko. Chciałaby spędzić na tym piedestale chociaż kilka godzin, zanim szara rzeczywistość ściągnie ją z powrotem na ziemię.

8

W wannie dokonała podsumowania: Hannes przebudowywał apteki, gdy nie było zaś możliwości przebudowy, budował je na nowo, a przynajmniej rysował projekty. Był architektem. Miał czterdzieści dwa lata. Jeszcze nigdy nie był u dentysty, piękne uzębienie odziedziczył po babci; to znaczy nie samo uzębienie, tylko odpowiednie predyspozycje genetyczne.

Miał – myślami wróciła do jego wieku – czterdzieści dwa lata i był kawalerem. Nie kawalerem z odzysku, lecz wciąż jeszcze kawalerem, to znaczy, że nie był jeszcze nigdy żonaty i dlatego nie był też rozwodnikiem. Nie sprawował nad nikim opieki rodzicielskiej, co oznaczało, że nie miał dzieci, ani małych, ani dużych, ani z jakiegokolwiek małżeństwa, ani spoza.

– Dla kogo zatem były te banany? Czy sam ich tyle zjadasz? – zapytała go i się speszyła.

Może go obraziła? Może była zanadto wścibska? Ale babcine uzębienie zabłysło i wyjaśniło:

– Banany były dla kalekiej sąsiadki, wdowy, matki trojga dzieci. Raz w tygodniu robię dla niej zakupy.

Judith dowiedziała się, że Hannes robi to nieodpłatnie, bezinteresownie, tak po prostu, bo sam chciałby mieć sąsiadów, którzy by mu pomogli, gdyby miał problemy.

Miał – znów wróciła myślami do jego wieku – czterdzieści dwa lata i na pewno nazywał się Hannes Bergtaler.

– Bergtaler – Judith prychnęła w pianę.

Cóż można sądzić o architekcie przebudowującym apteki, kawalerze w sile wieku, który już w nazwisku ma wzloty i upadki?[1] Czy nie świadczy to o zrównoważonej osobowości? Czy to nie dlatego na pierwszy rzut oka robi wrażenie osobnika trochę nudnego? Czy naprawdę jest nudziarzem? Czy nudziła się w jego towarzystwie? Nie, ani przez sekundę, pomyślała. To świadczyło o wartości spędzonych z nim chwil i bez wątpienia także o wartości samego Hannesa Bergtalera, kawalera, architekta przebudowującego apteki, spadkobiercy babcinego uzębienia.

Tak więc po kolei: w momencie, gdy nadepnął jej na piętę i spojrzał jej w twarz, nastąpiły dwa dźgnięcia; jedno poczuła jej pięta, drugie ponoć przeszyło serce Hannesa.

– Gdy cię zobaczyłem, Judith, z wrażenia opadły mi skarpetki – powiedział.

„Opadły skarpetki” – ta metafora nie przypadła jej do gustu. Wizja opadających skarpetek miała w sobie coś odpychającego i nieerotycznego. Ale gdy po chwili uśmiechnął się do niej w świetle sześćdziesięciowatowej żarówki, a wokół oczu pojawiły mu się promieniste zmarszczki, ona zapomniała o swoich obiekcjach. To było miłe, na swój sposób nawet bardzo miłe.

Zapamiętała jego słowa:

– A potem już nie mogłem o tobie zapomnieć.

„Nie móc zapomnieć” – i owszem, to był komplement, miły komplement. Judith nalała do wanny więcej gorącej wody. Tak, to był miły komplement, naprawdę bardzo, bardzo miły. Co sprawiło, że nagle stała się dla niego taka niezapomniana?

– W pamięci utkwiło mi to, jak się do mnie odwracasz – powiedział. – Ten trzysekundowy film, ruch ramion, twoje uniesione brwi, wyraz twarzy. Wybacz mi to banalne słowo, ale uznałem, że jesteś po prostu niesamowita.

Słowo faktycznie było banalne, pomyślała, ale słyszała różne określenia swojej osoby, z reguły były one dużo, dużo gorsze. Może powinna częściej pozwalać deptać sobie po piętach?

A potem Hannes – jak wyznał – oglądał następne filmy, w których grała główną rolę, jeden sequel po drugim. Reżyserem był czysty przypadek, producentem przeznaczenie. Ona, kobieta, o której ustawicznie myślał, pojawiała mu się nagle przed oczami. zamykała sklep z lampami, przed którego wystawą on często przystawał. Kiedy indziej znalazła się nagle przy barze w tym samym lokalu. Zafascynowany zdążył właśnie opowiedzieć o niej swoim koleżankom, gdy wtem zobaczył, jak daje odprawę jednemu z jej licznych zapewne wielbicieli. Nie mógł zaprzepaścić tej szansy, musiał do niej podejść i nawiązać rozmowę. Z drugiej strony bał się, że uzna go za natręta. Ale nie wierzył, że go kategorycznie odrzuci. Kategorycznie nie, pod tym względem miał rację.

Wyszła z wanny. Opadły z niej emocje, znów była w stanie chłodno myśleć. Ten Hannes Bergtaler musiał być w niej po prostu porządnie zadurzony. To się zdarza. Ale może niedługo mu to przejdzie. Od czasu do czasu jakieś spotkanie w kawiarni i niechybnie nadejdzie koniec fascynacji.

Polubiła go. Spodobał jej się czubek jego nosa. Hannes robił wrażenie osoby szczerej, powalająco wręcz uczciwej. Mówił niesamowicie miłe rzeczy. Wyrażał wprost, co czuje. Dobrze to na nią działało, nawet bardzo dobrze.

A gdy sobie wyobraziła, że ktoś właśnie następuje jej na piętę, i odwróciła się do lustra, i obrzuciła je spojrzeniem, jakby to ono było sprawcą, zobaczyła, tak nagle zobaczyła siebie z mokrymi włosami i grubą na trzy centymetry warstwą kremu na twarzy. Cóż za niesamowita kobieta! I to była jego zasługa.

[1] W języku niemieckim słowo Berg oznacza górę, a słowo Tal dolinę (przyp. tłum.).

Faza druga

1

Na małym, położonym na dachu tarasie zakwitł hibiskus, po raz pierwszy od trzech lat. Ukrasił to miejsce kwieciem w kolorze mocnej czerwieni. Ostatnie tygodnie były dla Judith pomyślne. Coś się rodziło, każdego dnia powstawało coś nowego, wypierając wszystko, co właśnie powstało. Judith próbowała ograniczyć liczbę spotkań z Hannesem do minimum; nie spotykała się więc z nim pięć razy dziennie, co byłoby po jego myśli, lecz tylko raz lub dwa. Bała się, że przy częstszych spotkaniach mogłaby stracić dla niego urok, że niebawem napatrzyłby się na nią do syta, znudziłby się jej gestami i wyrazem twarzy. Bała się, że nie wiedziałby, jakie jeszcze kwiaty mógłby jej podarować, jaką wiadomość przesłać jej w formie liściku lub e-maila, jaki komplement powiedzieć i w jakich słowach życzyć jej za pośrednictwem SMS-a dobrego dnia lub dobrej nocy.

Judith powoli odnajdowała się w nowej sytuacji. Zazwyczaj to ona oczekiwała od mężczyzny więcej, niż ten chciał lub mógł jej dać, nawet w początkowej fazie ich związku. Tym razem miała do czynienia z facetem, który najwidoczniej nie marzył o niczym innym niż spełnianiu jej pragnień. Ona tymczasem ograniczała do minimum swoje zachcianki, żeby ich na dłużej starczyło i żeby on jeszcze długo, długo miał okazję je spełniać. Przy odrobinie szczęścia mogło to trwać przez całe lato: mogła być rozpieszczana przez Hannesa Bergtalera, który miał metr dziewięćdziesiąt wzrostu, czterdzieści dwa lata, promienie słoneczne wychodzące z kącików oczu, ważył osiemdziesiąt pięć kilo, był dobrze zbudowany, wyposażony w lśniące uzębienie po babci, ciut niezdarny w ruchach i był stanu wolnego.

Przyjrzała mu się dokładnie; dostrzegła wiele rzeczy, ale nic, co by ją raziło. Nie przeszkadzał jej sposób, w jaki opowiadał dowcipy – miał w zwyczaju zaczynać od puenty, a dopiero później dopowiadał to, co ją poprzedzało. Nie zniechęcał jej styl, w jakim się ubierał, choć musiała się do niego przyzwyczaić. Nie odstręczały ani gruntownie wyprane podkoszulki, których nawet przy najlepszej woli nie można było nazwać T-shirtami, ani nawet jego ulubiona, wciąż powtarzana formułka o „opadających skarpetkach”. Jak na razie powstrzymała się od zapytania go, czy przypadkiem nie mieszka u swojej (cerującej skarpety) matki.

Był w innym typie niż wszyscy jej dotychczasowi mężczyźni. Ani w jej typie, ani w typie żadnej jej znajomej. Nieśmiały i odważny, wstydliwy i zuchwały, opanowany i emocjonalny, dążył do celu konsekwentnie, choć w nieporadny sposób. I wiedział, czego pragnie – być blisko niej. Judith doceniała to jego pragnienie. Postanowiła być ostrożna i nie robić nic pochopnie. Nie chciała wzbudzać w nim fałszywych nadziei. Nadzieję, owszem, niech ma, byle nie fałszywą. A jaka nadzieja okaże się prawdziwa? Przyszłość zdradzi to teraźniejszości w odpowiednim czasie.

Późne wieczory i weekendy spędzała na razie bez niego, przynajmniej fizycznie. I choć brzmi to paradoksalnie, to w okresie, kiedy się z nim spotykała, chwile bez niego były najpiękniejsze. Przeżywała je bowiem najintensywniej. Za cokolwiek by się zabrała, wszystko wydawało jej się błahe i schodziło na dalszy plan. Miała wrażenie, że jest pod wpływem narkotyków dających jej szczęście. Teraz też, choć przypuszczalnie tylko przejściowo, czuła się szczęśliwym, pozbawionym trosk singlem. Mogła robić, co tylko chciała, chociażby myśleć o Hannesie Bergtalerze. Czuła się cudownie, obserwując, jak wzbiera w niej tęsknota za nim. Być może była to tylko tęsknota za tęsknotą, którą on coraz intensywniej odczuwał wobec niej, ale tęsknota pozostawała tęsknotą, a Judith nareszcie znowu się od niej uzależniła.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

Faza trzecia

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

Faza czwarta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

Faza piąta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

Faza szósta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

Faza siódma

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

Faza ósma

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

Faza dziewiąta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

Faza dziesiąta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

Faza jedenasta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

Faza dwunasta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

Faza trzynasta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

Faza czternasta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

Faza piętnasta

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

W matni

Spis treści

Karta tytułowa

Faza pierwsza

1

2

3

4

5

6

7

8

Faza druga

1

2

3

4

5

6

7

8

Faza trzecia

1

2

3

4

5

6

7

8

Faza czwarta

1

2

3

4

5

6

7

8

9

Faza piąta

1

2

3

4

5

6

7

8

Faza szósta

1

2

3

4

5

Faza siódma

1

2

3

4

5

6

Faza ósma

1

2

3

4

Faza dziewiąta

1

2

3

4

5

Faza dziesiąta

1

2

3

4

5

Faza jedenasta

1

2

3

4

5

6

7

Faza dwunasta

1

2

3

4

5

Faza trzynasta

1

2

3

4

5

6

Faza czternasta

1

2

3

4

5

6

7

Faza piętnasta

1

2

3

4

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

EWIG DEIN

Copyright © Deuticke im Paul Zsolnay Verlag Wien 2012

Copyright © 2014 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia Draga

Copyright © 2014 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga

Projekt graficzny okładki: Mariusz Banachowicz

Redakcja: Grzegorz Krzymianowski

Korekta: Iwona Wyrwisz, Magdalena Bargłowska

ISBN: 978-83-7508-930-1

WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.

Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

e-mail: info@soniadraga.pl

www.soniadraga.pl

http://www.facebook.com/wydawnictwoSoniaDraga

E-wydanie 2014

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl