Magdalena Madeja

Łóżeczko, z którego wyjęłam miłość.

Adopcja chorego dziecka zmieniła nasze życie

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2019

Magdalena Madeja
„Łóżeczko, z którego wyjęłam miłość.

Adopcja chorego dziecka zmieniła nasze życie”

Copyright © by Magdalena Madeja, 2019

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

może być reprodukowana, powielana i udostępniana w

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Projekt okładki: Robert Rumak

Korekta: Marianna Umerle

Skład epub, mobi i pdf: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-511-9

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Dziękuję mojej rodzinie, mężowi oraz synom : Adrianowi, Ksaweremu, Alanowi za motywację i wsparcie przy napisaniu tej książki.

Dziękuję Powiatowemu Centrum Pomocy Rodzinie w Elblągu za to, że stali się częścią naszego życia.

Dziękuję Wojewódzkiemu Szpitalowi Zespolonemu w Elblągu za pomoc, na którą zawsze możemy liczyć, a przede wszystkim Pani Dyrektor Elżbiecie Gelert, Pani Dyrektor ds. Pielęgniarstwa Bożenie Ropelewskiej, Pani ordynator z Oddziału Noworodka, Patologii i Intensywnej Terapii Noworodka im. Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy –Barbarze Chomik oraz lek. Pawłowi Bryl.

Wyrazy uznania i wdzięczności dla doktora Mikołaja Eibl i jego asystentów oraz dla całego personelu z oddziału neurochirurgii ze Szpitala Dziecięcego im. prof. dr med. Jana Bogdanowicza w Warszawie za uratowanie życia naszemu synowi oraz wspaniałą opiekę.

Wielkie podziękowania również dla naszych najbliższych i przyjaciół, za ich obecność w naszym codziennym życiu.

Moja książka powstała z myślą o przyszłych kandydatach na rodziny zastępcze, rodziny adopcyjne, a także z myślą o potrzebujących, samotnych dzieciach z niepełnosprawnością. Być może wielu z was będzie stało, lub stoi przed podjęciem tak bardzo ważnej i trudnej decyzji, jaką jest adopcja chorego dziecka. Dlatego też pragnę, by ta krótka część naszej historii dotarła do jak największej ilości czytelników. Chciałabym, aby nasz adopcyjny synek, pomimo zaznanego cierpienia, był przykładem dla wielu. Warto dostrzec, jak ważne w życiu dziecka jest poczucie przynależności, jak ważną rolę spełnia rodzina i wiara, by rzeczy niemożliwe możliwymi się stały. Moim największym marzeniem jest to, żeby adopcja dziecka z niepełnosprawnością nie kojarzyła się z wyrzeczeniem, lecz z darem. Bo cóż może być piękniejszego od widoku szczęśliwego, kochającego, ufającego człowieka?

Był rok 2016. W okresie wiosennym razem z mężem ukończyliśmy kurs na niezawodową rodzinę zastępczą. Do tej pory byłam aktywną, spełniającą się zawodowo pielęgniarką. Moja praca dawała mi dużo satysfakcji. Pracowałam na Oddziale Intensywnej Terapii oraz na bloku operacyjnym. Nie wyobrażałam sobie innego życia. Nasi synowie byli na tyle dojrzali, że mój zmianowy system pracy im nie przeszkadzał. Skąd zatem pomysł o utworzeniu rodziny zastępczej?

Od kilku lat mój mąż wspominał o kolejnym dziecku. Niestety, z powodu wcześniejszych komplikacji w ciąży, które kończyły się cięciami cesarskimi, fizycznie nie było to możliwe, bym mogła urodzić trzeciego potomka. W związku z tym, coraz częściej w naszym domu mówiło się o adopcji. Dziś wiem, że to mój mąż prowokował dyskusję na ten temat, bo ja sama nie byłam na to gotowa. Za bardzo ceniłam swoją niezależność, bałam się adopcji, tego, że nie będę w stanie sprostać psychicznym rezultatom trudnej przeszłości dziecka, które miałoby zostać u nas na zawsze. Z czasem jednak sama zaczęłam szukać różnych informacji na ten temat. Wymieniałam się swoimi obawami, refleksjami z wieloma ludźmi. Trafiłam na wspaniałego psychologa, który zasugerował nam, żebyśmy zaczęli od pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Kiedy powiedziałam o tym mężowi, na drugi dzień zaciągnął mnie do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, by wypełnić wszystkie formalności. Tak też ruszyliśmy z kursem. Od początku jednak stanowczo mówiłam, że z powodu mojej pracy przyjmiemy tylko dziecko zdrowe w wieku przedszkolnym. Płeć nie miała dla mnie żadnego znaczenia. Czułam potrzebę pomagania potrzebującym dzieciom, ale nadal nie chciałam, aby odbywało się to kosztem mojej pracy. Po ukończonym kursie nasze życie wygląda tak samo. Praca, dom, wspólne wyjazdy rodzinne, spotkania z przyjaciółmi. Pod koniec września 2016 roku zadzwonił telefon, zupełnie odmieniający nasze życie. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Elblągu zwróciło się do nas z prośbą o przyjęcie półtoramiesięcznego chłopczyka. Dziecko po urazie mózgowo-czaszkowym, po trepanacji czaszki, które przebywało w szpitalu. Stan chłopczyka był na tyle poważny, że żadna rodzina zastępcza zawodowa nie chciała podjąć się jego opieki. Byliśmy ostatnią deską ratunku, by uchronić go przed placówką opiekuńczą. Alanek, tak miał na imię chłopczyk, w dziesiątej dobie swojego życia wypadł z wózka na schody. Liczne krwiaki, pęknięta podstawa czaszki oraz walka o życie w samotności, bez bliskiej mu osoby u boku, wywarły ogromny wpływ na dalszy jego rozwój fizyczny i psychiczny.

To była dla mnie bardzo trudna decyzja – w końcu nie tak miało wyglądać nasze rodzicielstwo zastępcze. Zdawałam sobie sprawę z tego, że, przyjąwszy tego chłopca, będę zmuszona zrezygnować na jakiś czas ze swojej ukochanej pracy. Mimo wszystko, po rozmowie z mężem Filipem, naszymi dziećmi, Adrianem i Ksawerym uznaliśmy, że musimy pomóc Alankowi. Dlatego też na drugi dzień poinformowałam Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie o naszej gotowości do przyjęcia tego chłopca.

Byliśmy przekonani, że procedura zabrania go do naszego domu odbędzie się w trybie natychmiastowym. Niestety, zanim mogliśmy to zrobić, z niepewnością czekaliśmy kolejne dwa tygodnie na decyzję sądu o ustanowieniu nas rodziną zastępczą. Przez ten cały czas żyłam podobnie jak dotychczas. Praca, dom, dzieci, wyjazdy rodzinne, spotkania z przyjaciółmi. Coś się jednak zmieniło. Myślami ostatnio byłam gdzieś indziej, przy Alanku. Nic mnie tak wtedy nie niszczyło od wewnątrz, jak czekanie na decyzję sądu i świadomość, że on jest w szpitalnym łóżeczku zupełnie sam, że nie ma przy nim nikogo, kto trzymałby go za rękę. Został porzucony przez wszystkich swoich najbliższych, nam natomiast zabroniono go zobaczyć, odwiedzić, zanim sędzia nie podpisze tego cholernego papierku. Czułam wtedy narastającą we mnie złość na urzędy, rodzinę biologiczną dziecka, na cały świat.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok