Mark Twain

Pamiętniki Adama i Ewy

SAGA Egmont

Pamiętniki Adama i Ewy

Copyright © 2006, 2018 Mark Twain i SAGA

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711662724

1. Wydanie w formie e-booka, 2018

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA oraz autora.

SAGA Books, spółka wydawnictwa Egmont

Fragmenty z Pamiętnika Adama przetłumaczone z oryginalnego języka

[Uwaga tłumacza¹ – Parę lat temu przetłumaczyłem część tego pamiętnika, a mój przyjaciel wydrukował kilka niekompletnych kopii, jednak czytelnicy nigdy nie mieli okazji się z nimi zapoznać. Od tamtego czasu rozszyfrowałem jeszcze więcej hieroglifów Adama i myślę, że stał się on na tyle ważną postacią, że niniejsza publikacja jest w pełni uzasadniona.

- M.T.J

Poniedziałek

To nowe stworzenie z długimi włosami bez przerwy mi przeszkadza. Ciągle za mną łazi. Nie podoba mi się to – nie przywykłem do towarzystwa. Chciałbym, żeby trzymało się pozostałych zwierząt … Mamy dziś pochmurny dzień, wiatr wieje ze wschodu, myślę, że czeka nas ulewa… Nas? Skąd przyszło mi do głowy to słowo? Ach, pamiętam, to nowe stworzenie stale go używa!

Wtorek

Oglądałem dziś wielki wodospad. Myślę, że to najpiękniejsze miejsce na naszej ziemi. Nowe stworzenie nazywa go Wodospadem Niagara – doprawdy, nie mam pojęcia dlaczego! Mówi, że wygląda jak Wodospad Niagara. Nie ma w tym krzty sensu, tylko samowola i głupota! Nie mam szans samemu czegokolwiek nazwać! To nowe stworzenie nazywa wszystko, co pojawia się na drodze, zanim zdołam przeciw temu zaprotestować. I zawsze ma tę samą odpowiedź – „wygląda jak”! Na przykład dodo. Skoro tylko ujrzało dodo, od razu mówi – „wygląda jak dodo”! Bez wątpienia nazwa ta się przyjmie. Naprawdę nie chcę się tym dręczyć, bo i tak nie wyniknie z tego nic dobrego. Dodo! To zwierzę wcale nie przypominało dodo, w każdym razie nie bardziej niż ja sam!

Środa

Zbudowałem sobie schronienie przed deszczem, ale nawet tam nie zaznałem spokoju. Nowe stworzenie wdarło się do środka. Kiedy próbowałem się go pozbyć, zaczęło wylewać wodę otworami, przez które patrzy, wycierać ją wierzchem swych łap i wydawać takie odgłosy jak zranione zwierzę. Chciałbym, żeby wreszcie zamilkło – ciągle gada! Wiem, że łatwo mi drwić z biednego stworzenia, ale wcale tego nie chcę. Naprawdę nie mam takiego zamiaru. Nigdy przedtem nie słyszałem ludzkiego głosu. Każdy nowy i niezwykły dźwięk zakłócający uroczystą ciszę tego pustkowia rani moje uszy i zdaje się być fałszywą nutą. A ten nowy głos odzywa się tak blisko mnie, tuż przy moim ramieniu, tuż przy moim uchu, raz z jednej, raz z drugiej strony, a ja przecież jestem przyzwyczajony do bardziej odległych dźwięków!

Piątek

Proces nazywania brawurowo posuwa się naprzód, wbrew wszelkim moim wysiłkom! Miałem bardzo dobrą nazwę dla naszych włości, ładną i pięknie brzmiącą – Rajski ogród. Właściwie, prywatnie, wciąż go tak nazywam, jednak już nie publicznie. Nowe stworzenie mówi, że te lasy, skały i całe otoczenie w ogóle nie przypominają ogrodu. Mówi, że teren ten wygląda jak park, nic innego tylko park. Dlatego też, bez żadnych konsultacji ze mną, stworzenie nadało naszej ziemi nową nazwę – Park wodospadu niagara. Tak, to wydaje się dość apodyktyczne². I niemal natychmiast pojawił się znak:

Nie deptać trawy!

Moje życie nie jest już tak szczęśliwe jak przedtem.

Sobota

Nowe stworzenia zjada za dużo owoców. Niedługo całkiem ich nam zabraknie! Znowu to „nam”! Tak często słyszałem to słowo, że sam zacząłem go używać. Dość mglisty poranek. Jeśli chodzi o mnie, to nie wychodzę w taką mgłę, w przeciwieństwie do tego nowego stworzenia. Ono wychodzi w każdą pogodę, a potem wraca z ubłoconymi stopami! I bez przerwy gada! A kiedyś było tu tak przyjemnie i cicho!

Niedziela

Jakoś przeszła. Ten dzień staje się coraz bardziej męczący. W listopadzie wybrano go i oddzielono od reszty jako dzień odpoczynku. Niegdyś wszystkie dni tygodnia były dla mnie niedziełami! Dziś rano nakryłem nowe stworzenie na tym, jak grudkami ziemi próbowało strącać jabłka z zakazanego drzewa.

Poniedziałek

Nowe stworzenie mówi, że nazywa się Ewa. W porządku, jeśli o mnie chodzi, nie mam nic przeciwko temu. Ono mówi, że właśnie tak mam je nazywać, gdy będę chciał je do siebie przywołać. Wówczas stwierdziłem, że to reduntantne³. Słowo to wyraźnie zrobiło wrażenie na tej istocie! To wspaniałe, dobre słowo i godne częstego powtarzania. Stworzenie mówi, że wcale nie nazywa się Ono tylko Ona! Bardzo w to wątpię, szczerze mówiąc, wszystko mi jedno, kim lub czym ona jest, byleby tylko zostawiła mnie w spokoju i przestała gadać!

Wtorek

Zaśmieciła całą posiadłość wstrętnymi nazwami i obraźliwymi znakami:

Tędy do wiru wodnego

Tędy do koziej wyspy

Jaskinia wiatrów – tędy

Ona mówi, że park doskonale nadaje się na letni kurort, jak gdyby w ogóle istniało coś takiego! Letni kurort – kolejny jej wymysł – same słowa, pozbawione znaczenia! Czym właściwie jest letni kurort? Jednak lepiej jej nie pytać – tak chętnie wszystko wyjaśnia!

Piątek

Zaczęła zaklinać mnie, abym przestał wyprawiać się nad wodospad. A niby czemu? Mówi, że przyprawia ją to o dreszcze. Zastanawiam się, dlaczego. Zawsze to robiłem – zawsze lubiłem się kąpać, lubiłem dreszczyk emocji i chłód wody. Myślę, że właśnie po to jest nasz Wodospad. O ile wiem, nie ma żadnego innego zastosowania, a przecież na pewno został stworzony w jakimś celu. Ona twierdzi, że powstał dla ozdoby – tak jak nosorożce i mastodonty⁴.

Spłynąłem z wodospadu w beczce – nie była zadowolona. Wypróbowałem więc balię – to też jej się nie spodobało. Przepłynąłem wiry i progi rzeczne w stroju z liści figowych. Niewiele z niego zostało. Od tego czasu zamęcza mnie nudnymi narzekaniami na moją ekstrawagancję. Bez przerwy mi przeszkadza. Potrzebuję zmiany otoczenia.

Sobota

We wtorek w nocy uciekłem. Szedłem dwa dni, po czym zbudowałem nowe schronienie w odległym miejscu. Zacierałem ślady najlepiej, jak potrafiłem, ale ona wytropiła mnie za pomocą bestii, którą oswoiła i nazwała wilkiem. Znowu zaczęła jęczeć jak ranione zwierzę i wylewać wodę z otworów, którymi patrzy. Musiałem więc z nią wrócić, jednak znów ucieknę, gdy tylko nadarzy się okazja. Ona zajmuje się samymi idiotycznymi rzeczami – próbuje między innymi odkryć, dlaczego zwierzęta zwane lwami i tygrysami żywią się trawą i kwiatami, podczas gdy, jej zdaniem, ich uzębienie wskazuje na to, że powinny zjadać się nawzajem i tym samym powodować coś, co, o ile dobrze zrozumiałem, zwie się „śmiercią”. Śmierć, jak mi powiedziano, nie nawiedziła jeszcze Parku. Cóż, nawet trochę tego żałuję.

Niedziela

Jakoś minęła.

Poniedziałek

Już wiem, po co wymyślono tydzień – daje czas, by odpocząć po Niedzieli. Niezła myśl … Ona znów wspinała się na to drzewo. Ściągnąłem ją stamtąd. Odparła, że nikt nie patrzył. Zdaje się, że to dla niej wystarczające uzasadnienie wszelkich ryzykownych działań. Powiedziałem jej to. Słowo „uzasadnienie” wzbudziło jej zachwyt i, jak sądzę, również zazdrość. To dobre słowo.

Czwartek

Powiedziała mi, że powstała z mojego żebra. To co najmniej wątpliwe. Nie brakuje mi ani jednego … Teraz martwi się o myszołowa. Mówi, że trawa zupełnie się dla niego nie nadaje. Boi się, że go nie odchowa, ponieważ myśli, że myszołów powinien się żywić padliną. Cóż, musi się przyzwyczaić do tego, co mu dajemy. Nie możemy zmieniać boskiego planu dla jednego myszołowa.

Sobota

Wczoraj wpadła do sadzawki, w której się przeglądała, co robi niemal bez przerwy. Prawie się utopiła i powiedziała, że było to bardzo nieprzyjemne uczucie. Dlatego zrobiło się jej żal żyjących tam stworzeń, które nazywa rybami. Oczywiście, wciąż nadaje imiona stworzeniom, które ich nie potrzebują i wcale nie przychodzą, kiedy się je woła. Dla niej nie ma to znaczenia – taka jest tępa! Wczoraj wyjęła mnóstwo ryb z sadzawki, przyniosła je i włożyła do mojego łóżka, aby się ogrzały. Obserwowałem je przez cały dzień i wcale nie widzę, by wyglądały na szczęśliwsze niż przedtem – są tylko trochę cichsze. Gdy nadejdzie noc, wyrzucę je wszystkie. Nie mam zamiaru znów z nimi spać. Są nieprzyjemne w dotyku i lepią się do skóry.

Niedziela

Jakoś przebrnąłem.

Wtorek

Teraz zaprzyjaźniła się z wężem. Pozostałe zwierzęta są zadowolone, ponieważ ciągle im przeszkadzała i robiła na nich różne eksperymenty. Ja też jestem szczęśliwy – wąż gada, więc mogę trochę odpocząć.

Piątek

Ona mówi, że wąż radzi jej, by spróbowała owocu z zakazanego drzewa, co ma skutkować wspaniałą i wielce szlachetną wiedzą! Powiedziałem jej, że będzie też inny skutek – skosztowanie owocu sprowadzi do naszego świata śmierć. To był błąd – naprawdę lepiej byłoby, gdybym zachował tę uwagę dla siebie, ponieważ poddało jej to nowy pomysł. Ubzdurała sobie, że mogłaby uratować chorego myszołowa i dostarczyć świeże mięso przygnębionym lwom i tygrysom! Poradziłem jej, by trzymała się z daleka od drzewa. Powiedziała, że mnie nie posłucha. Przeczuwam kłopoty. Zamierzam się ulotnić.

Środa

Ostatnio nie brakowało mi wrażeń. Tamtej nocy uciekłem i pędziłem galopem, mając nadzieję, że uda mi się wydostać z Parku i ukryć gdzieś daleko, nim zaczną się kłopoty. Tak jednak się nie stało. Jakąś godzinę po wschodzie słońca jechałem przez kwiecistą równinę, gdzie tysiące zwierząt pasło się, spało lub bawiło ze sobą tak, jak to miały w zwyczaju. Nagle wybuchła przeraźliwa wrzawa i w jednej chwili cała równina wypełniła się wściekłym wrzaskiem, a każde stworzenie atakowało swojego sąsiada. Wiedziałem, co to znaczy – Ewa zjadła zakazany owoc i na świecie pojawiła się śmierć …

Tygrysy zjadły mojego konia, nie zważając na to, że rozkazałem im przestać. Pewnie zjadłyby i mnie, gdybym nie uciekł ile sił w nogach … Znalazłem to miejsce poza Parkiem i przez kilka dni było mi całkiem dobrze. Niestety, ona mnie wytropiła. Znalazła mnie, a miejsce to nazwała Tonawanda – powiedziała, że tak właśnie wygląda. Właściwie nie żałowałem, że przyszłą, bo tutaj prawie nie było owoców, a ona przyniosła kilka tych jabłek. Byłem tak głodny, że musiałem je zjeść. Było to zupełnie wbrew moim zasadom, jednak odkryłem, że zasady nie mają żadnej rzeczywistej mocy, chyba, że ma się pełny żołądek … Przyszła ubrana w gałęzie i wiązki liści, a kiedy spytałem, czemu ma służyć ten idiotyzm, zdzierając je z niej i odrzucając na bok, ona zachichotała i oblała się rumieńcem. Nigdy przedtem nie widziałem, żeby ktoś chichotał i się rumienił! Wydawało mi się to nietwarzowe i pozbawione sensu. Odparła, że wkrótce sam zobaczę, jak to jest. Miała rację. Choć byłem głodny, zjadłem tylko pół jabłka – najlepszego, jakie kiedykolwiek jadłem, biorąc pod uwagę późną porę roku, w której je zerwano – po czym ubrałem się w te same liście i gałęzie, które wcześniej odrzuciłem. Następnie surowo nakazałem jej, aby przyniosła więcej listowia i sama nie robiła z siebie widowiska, chodząc nago. Zrobiła to, a później podkradliśmy się do miejsca, gdzie rozgrywała się walka między zwierzętami. Zebraliśmy tam parę skór i kazałem jej połączyć je ze sobą w kilka strojów stosownych na oficjalne okazje. Prawda, są one niewygodne, ale modne, a taka jest przecież główna funkcja ubrania … Odkryłem, że Ewa jest całkiem dobrą towarzyszką. Bez niej czułbym się samotny i przygnębiony, zwłaszcza teraz, kiedy utraciłem moją ziemię. Po drugie, ona twierdzi, że od tej chwili musimy pracować na nasze utrzymanie. Z pewnością okaże się bardzo pożyteczna. Ja pokieruję jej pracą.

Dziesięć dni później

Ona wini mnie za całą katastrofę! Z rozbrajającą szczerością przyznała, że Wąż zapewnił ją, że zakazany owoc nie był jabłkiem, ale kasztanem! Powiedziałem, że w takim razie jestem bez winy, bo nie zjadłem żadnych kasztanów. Odparła, że Wąż pouczył ją, że „kasztan” to metaforyczna nazwa przestarzałego i wyświechtanego żartu⁵. Słysząc to zbladłem, ponieważ wymyśliłem wiele żartów, by jakoś przetrwać trudny czas i niektóre z nich mogły być tego rodzaju, choć w owym czasie naprawdę myślałem, że były one całkiem nowe. Spytała mnie, czy wymyśliłem jakiś żart w czasie poprzedzającym katastrofę. Musiałem przyznać, że istotnie zażartowałem sobie, ale w duchu, nie wypowiadając moich myśli na głos. To było to. Rozmyślałem o Wodospadzie i powiedziałem sobie: „Jaki to wspaniały widok – ten bezmiar wód lecący w dół!” Potem, w jednej chwili wpadła mi do głowy błyskotliwa myśl i wyraziłem ją, mówiąc: „Byłoby o wiele wspanialej, zobaczyć ten bezmiar wód lecący pod górę!”Myślałem, że umrę ze śmiechu, kiedy cała natura nagle się zbuntowała i musiałem ratować życie. „Masz teraz!” – zawołała tryumfująco – „To jest to! Wąż wspomniał właśnie ten dowcip i nazwał go Pierwszym Kasztanem, mówiąc że powstał w chwili Kasztan stworzenia świata!” Zatem to naprawdę moja wina! Gdybym nie był dowcipny, och, gdybym tylko nie miał tej błyskotliwej myśli!

Rok pózniej

Nazwaliśmy je Kain. Ewa znalazła to stworzenie, kiedy ja badałem północny brzeg Jeziora Erie. Znalazła je w lesie, kilka mil od naszego obejścia – nie jest pewna, gdzie to dokładnie było. Istota ta pod pewnymi względami nawet nas przypomina i mogą łączyć nas więzy pokrewieństwa – to jej zdanie. Ja jednak myślę, że ona się myli. Różnica w rozmiarze zdaje się świadczyć, że jest to zupełnie nowy gatunek zwierzęcia – być może ryby. Żeby sprawdzić, czy potrafi pływać, włożyłem je do wody. Zanurzyło się, ale Ewa szybko je złapała i wyciągnęła, zanim dzięki temu eksperymentowi mogliśmy się przekonać, co to właściwie jest. W dalszym ciągu myślę, że to ryba. Ona zupełnie nie dba o to, czym to stworzenie jest i nie pozwala mi na dalsze eksperymenty. Nie potrafię tego zrozumieć. Przybycie tego stworzenia całkowicie zmieniło ją i jej stosunek do eksperymentów. Myśli o tej istocie więcej niż o jakimkolwiek z pozostałych zwierząt, jednak nie potrafi wyjaśnić, dlaczego. Jest bardzo rozkojarzona – wyraźnie to widać! Czasem przez pół nocy nosi rybę na rękach, kiedy ta płacze i chce do wody. Wtedy woda znów wypływa z otworów w jej twarzy i poklepuje rybę po plecach i wydaje miłe dźwięki, żeby ją pocieszyć, na sto różnych sposobów zdradzając smutek i troskę. Nigdy przedtem nie widziałem, żeby traktowała tak jakąś inną rybę i cała ta sytuacja bardzo mnie martwi. Owszem, zanim straciliśmy naszą ziemię, miała zwyczaj nosić na rękach małe tygrysy. Lubiła też się z nimi bawić, ale to była tylko zabawa – nigdy aż tak się nie przejmowała, kiedy nie smakował im obiad!

Niedziela

Ona już nie pracuje w niedziele, tylko leży zmęczona i pozwala rybie chodzić po sobie. Wydaje dźwięki, by rozbawić to nowe stworzenie, udając, że żuje jego łapy, co przyprawia je o wybuchy śmiechu. Nigdy wcześniej nie widziałem ryby, która potrafiłaby się śmiać. To sprawia, że ogarniają mnie wątpliwości … Zdaje się, że w końcu zacząłem lubić niedziele. Nadzorowanie prac całego tygodnia jest bardzo męczące! Powinno być więcej niedziel. W dawnych czasach były one ciężkie, ale teraz się przydają.

Środa

To nie ryba. Nie potrafię stwierdzić, co to właściwie jest. Gdy jest niezadowolone, wydaje dziwne, ohydne dźwięki, za to, kiedy się cieszy, mówi – „gu”, „gu”. Nie jest jednym z nas, ponieważ nie chodzi. To z całą pewnością nie ptak, bo nie lata. Ani żaba, bo nie skacze, ani wąż, bo nie pełza. Jestem całkowicie pewien, że to nie ryba, choć nie mam szansy, aby sprawdzić, czy potrafi pływać. Głównie leży na plecach ze stopami do góry. Nigdy wcześniej nie widziałem zwierzęcia, które by tak robiło. Wyznałem, że uważam tę istotę za enigmę⁶, jednak słowo to wzbudziło jedynie jej podziw – zupełnie go nie zrozumiała. Moim zdaniem nowe stworzenie jest albo enigmą, albo jakimś rodzajem robaka. Jeśli zdechnie, rozkroję je na pół i sprawdzę, co ma w środku. Nigdy przedtem żadne stworzenie tak mnie nie fascynowało.

Trzy miesiące później

Zamiast słabnąć, moja fascynacja przybiera na sile. Mało sypiam. Stworzenie przestało polegiwać i teraz porusza się na czterech nogach. Różni się od pozostałych czworonożnych tym, że jego przednie nogi są niezwykle krótkie, co powoduje, że główna część jego ciała podnosi się nienaturalnie wysoko, przez co istota ta nie wygląda zbyt atrakcyjnie. Jest zbudowana podobnie jak my, jednak jego sposób przemieszczania się wyklucza bliższe pokrewieństwo. Krótkie przednie kończyny i długie tylne sugerują, że należy do rodziny kangurów, jednak najwyraźniej jest jakimś mieszańcem, ponieważ prawdziwe kangury skaczą, czego to stworzenie nigdy nie robi. Niemniej jednak stanowi ono intrygujący fenomen i jeszcze nie zostało zaklasyfikowane do żadnego gatunku. Gdy tylko to odkryłem, poczułem, że mam prawo przypisać sobie zasługę w jego odkryciu, nadając mu nazwę Kanguroorum Adamiensis⁷ … Istota ta musiała być młoda, gdy się pojawiła, ponieważ od tamtej pory znacznie urosła. Jest teraz pięć razy większa niż wtedy. Niezadowolona potrafi wydawać odgłosy jakieś dwadzieścia dwa do trzydziestu ośmiu razy donośniejsze niż na początku! Próby ukrócenia tego procederu za pomocą karcenia odnoszą efekt wręcz odwrotny od zamierzonego. Z tego powodu zaprzestałem ich. Ona obłaskawia tę istotę perswazją i dawaniem jej rzeczy, których wcześniej zabraniała. Jak już wspomniałem, nie było mnie w domu, gdy to stworzenie się pojawiło, a ona powiedziała mi, że znalazła je w lesie. To dziwne, że jest tylko jedno. Przez wiele tygodni wyprawiałem się, próbując złapać drugi okaz do mojej kolekcji. Chciałem, żeby ten stwór miał towarzysza zabaw, ponieważ z pewnością byłby wtedy cichszy i łatwiej można by go było oswoić. Jednak nie znalazłem żadnego podobnego, ani żadnych pozostałości, ani, co dziwniejsze, żadnych śladów. A przecież istoty takie jak ta, muszą chodzić po ziemi, nie potrafią się unosić w powietrzu – jak w takim razie się przemieszczają nie pozostawiając żadnych śladów? Zastawiłem tuziny pułapek, jednak na nic się nie zdały. Łapię w sidła wszystkie małe zwierzęta poza tym jednym. Stworzenia po prostu wchodzą do pułapki z czystej ciekawości, jak sądzę, aby sprawdzić, po co ktoś umieścił w niej mleko. Nigdy go jednak nie piją.

Trzy miesiące później

Kangur wciąż rośnie, co jest bardzo dziwne i zastanawiające. Nigdy nie widziałem zwierzęcia, które by tak długo rosło. Ma teraz futro na głowie, niepodobne do kangurzego, za to bardzo przypominające nasze włosy, tyle że dużo delikatniejsze i bardziej miękkie oraz rude zamiast czarnych. Zdaję się zupełnie tracić głowę, analizując dziwny i niepokojący rozwój niedającego się sklasyfikować zoologicznego fenomenu. Gdybym tylko mógł schwytać drugiego takiego! Jednak nie ma na to wielkich nadziei. Złapałem jednak prawdziwego kangura i przyniosłem go, myśląc, że nasz, samotny, będzie potrzebował towarzystwa, jako że nie ma rodziny. Chyba każde stworzenie chciałoby poczuć bliskość i sympatię, znajdując się w tak dramatycznej sytuacji, wśród obcych, którzy nie wiedzą, jak z nim postępować, nie znają jego zwyczajów ani nie wiedzą, co zrobić, aby poczuło się jak wśród przyjaciół. Był to jednak błąd – na widok kangura nasz stwór dostał takiego napadu płaczu, że jestem przekonany, że nigdy wcześniej żadnego nie widział. Żal mi tego małego, hałaśliwego i biednego stworzenia, ponieważ nie mogę zrobić nic, by je uszczęśliwić. Gdybym tylko potrafił je oswoić – ale to nie wchodzi w grę. Im bardziej się staram, tym gorzej mi wychodzi! Widok tego małego stworzenia wstrząsanego burzami smutku i wściekłości rani moje serce. Miałem nawet zamiar je wypuścić, jednak ona nie chciała o tym słyszeć. Wydało mi się to okrutne i zupełnie do niej niepodobne, a jednak ona może mieć rację. Bez nas byłoby jeszcze bardziej samotne, a skoro ja nie mogę znaleźć jego krewniaków, jak ono samo zdołałoby tego dokonać?

Pięć miesięcy później

To nie kangur. Nie, ponieważ trzymając ją za palec, potrafi utrzymać się w pionie. Robi tak kilka kroków na tylnich nogach, po czym się przewraca. Zatem to prawdopodobnie jakiś gatunek niedźwiedzia. Nie ma jednak ogona – a w każdym razie jeszcze nie ma – ani futra, chyba że na głowie. Ciągle rośnie – to ciekawe, bo niedźwiedzie osiągają właściwy sobie wzrost znacznie szybciej. Niedźwiedzie są niebezpieczne – od czasu naszego nieszczęścia – i naprawdę nie mam zamiaru dłużej pozwalać, by ten grasował po obejściu bez kagańca! Zaproponowałem, że przyniosę jej kangura, jeśli tylko pozwoli mi wypuścić tego dziwnego niedźwiedzia, ale nic to nie dało – myślę, że ona naprawdę zamierza narazić nas na tak wielkie i zupełnie niepotrzebne ryzyko! Wcześniej, zanim straciła rozum, wcale taka nie była!

Dwa tygodnie później

Sprawdziłem jego pysk. Na razie nie ma niebezpieczeństwa – jest tylko jeden ząb. Jeszcze nie ma ogona. Hałasuje bardziej niż kiedykolwiek przedtem – głównie w nocy. Wyprowadziłem się. Jednak rankami będę wracał na śniadania i żeby zobaczyć, czy nie ma więcej zębów. Jeśli wyrosną mu wszystkie, przepędzę go, z ogonem, czy bez, ponieważ niedźwiedź nie potrzebuje ogona, by stwarzać zagrożenie.

Cztery miesiące później

Przez cały miesiąc polowałem i łowiłem ryby w regionie, który ona nazywa Buffalo⁸, nie wiem dlaczego, ponieważ nie ma tam żadnych bawołów. Tymczasem niedźwiedź nauczył się dreptać na zadnich nogach i mówić „tata” i „mama”. To z całą pewnością nowy gatunek! Podobieństwo tej paplaniny do słów może być, oczywiście, czysto przypadkowe. Zapewne nie ma celu ani znaczenia, jednak nawet, jeśli tak jest, to wciąż zdumiewający, nadzwyczajny przypadek! Jest to umiejętność, jakiej żaden inny niedźwiedź nie posiada. Ta imitacja ludzkiej mowy wraz z nieobecnością futra i zupełnym brakiem ogona wskazuje na to, że to naprawdę zupełnie nowy gatunek niedźwiedzia. Dalsze studia nad tym gatunkiem będą niezmiernie zajmujące. Tymczasem postanowiłem wyruszyć na daleką wyprawę badawczą w lasy Północy. Tam na pewno znajdę drugi taki okaz, a wówczas ten będzie mniej niebezpieczny, w towarzystwie osobnika swojego gatunku. Postanowiłem wyruszyć natychmiast, jednak najpierw nałożę mu kaganiec.

Trzy miesiące później

Te nużące łowy zakończyły się jednak niepowodzeniem! Tymczasem ona, nie wychylając nosa z domu, złapała drugiego niedźwiedzia! Nigdy nie widziałem, żeby ktoś miał tyle szczęścia! Mógłbym przeczesywać te lasy przez sto lat i nigdy nie natknąłbym się na taki okaz!

Następnego dnia

Gdy porównywałem nowy okaz ze starym, stało się dla mnie zupełnie jasne, że należą one do tego samego gatunku. Zamierzałem wypchać jednego do mojej kolekcji, jednak ona z jakiegoś powodu sprzeciwiła się temu. Tak więc porzuciłem ten pomysł, choć myślę, że to błąd. Byłaby to nieodwracalna strata dla nauki, gdyby uciekły. Starszy okaz stał się łagodniejszy, potrafi się śmiać i gadać jak papuga. Bez wątpienia, nauczył się tego od papugi, ponieważ dużo z nią przebywa i posiada rozwinięte zdolności naśladowcze. Byłbym zdumiony, gdyby okazał się on nowym rodzajem papugi. Jednak nie powinienem się dziwić, bo od czasów, gdy myślałem, że to ryba, był on już wszystkim, co tylko zdołałem wymyśleć! Ten nowy okaz jest teraz równie brzydki jak tamten na początku. Ma taki sam kolor skóry przywodzący na myśl siarkę zmieszaną z surowym mięsem i podobną łysą głowę, pozbawioną sierści. Ona nazywa go Ablem.

Dziesięć lat później

To chłopcy, odkryliśmy to już dawno temu! Zmyliła nas mała niedojrzała forma, w której się pojawili – nie byliśmy do niej przyzwyczajeni. Teraz mamy już kilka dziewczynek. Abel jest dobrym chłopcem, jednak dla Kaina byłoby lepiej, gdyby pozostał niedźwiedziem. Byłoby z niego więcej pożytku! Po tych wszystkich latach widzę, że na początku pomyliłem się, co do Ewy – lepiej jest żyć z nią poza Ogrodem niż w Ogrodzie bez niej. Najpierw myślałem, że za dużo mówi, ale teraz byłoby mi smutno, gdyby ten głos ucichł i zniknął z mojego życia. Niech będzie błogosławiony kasztan, który nas połączył i pozwolił mi poznać dobroć jej serca i słodycz jej duszy!

Pamiętnik Ewy przełożony z oryginała

Sobota

Żyję już prawie dzień. Pojawiłam się wczoraj. Tak mi się zdaje. I tak musi być, bo, o ile był jakiś dzień przed dniem wczorajszym, nie było mnie przy tym, inaczej przecież bym go pamiętała. Oczywiście, mogło się też zdarzyć, że to się wydarzyło, a ja wcale tego nie zauważyłam. Bardzo dobrze, od tej pory będę bardzo czujna i, jeśli tylko zdarzy się jakieś przed – wczoraj, zwrócę na nie uwagę. Najlepiej będzie zacząć jak należy i nie mieszać faktów, bo coś mi mówi, że pewnego dnia te szczegóły będą istotne dla historyków. Ponieważ czuję się, jakbym była jakimś eksperymentem, właśnie tak się czuję, nikt nie może czuć się eksperymentem bardziej niż ja. Zatem coraz dochodzę do przekonania, że właśnie tym Jestem – eksperymentem, tylko eksperymentem i niczym więcej!

W takim razie – jeśli naprawdę jestem eksperymentem, to czy jestem jego całością? Nie, sądzę, że nie. Myślę, że cała reszta też należy do eksperymentu. Oczywiście, jestem główną jego częścią, ale sądzę, że każda rzecz ma w nim swój udział. Czy moja pozycja jest pewna, czy raczej muszę jej strzec i dbać o nią? Zapewne to drugie. Instynkt podpowiada mi, że ceną supremacji⁹ jest niekończąca się czujność. [Sądzę, że to zdanie całkiem nieźle brzmi, zwłaszcza jak na kogoś tak młodego jak ja.]

Wszystko wygląda dziś lepiej niż wczoraj. Wskutek nadmiernego tempa prac wykończeniowych, góry pozostawiono w niedopracowanej postaci, a niektóre równiny zostały zaśmiecone pozostałościami budulca tak, że widok całości był dość przygnębiający. Szlachetne i piękne dzieła sztuki nie powinny powstawać w pośpiechu, a ten majestatyczny nowy świat jest w rzeczy samej najznakomitszym i pięknym dziełem. Z całą pewnością niewiele mu brakuje do perfekcji, zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę krótki czas jego powstania. W niektórych miejscach jest zbyt wiele gwiazd – a w innych jest ich zbyt mało, jednak nie wątpię, że niedoskonałości te zostaną wkrótce naprawione. Księżyc zerwał się zeszłej nocy, ześlizgnął i zboczył ze swego szlaku. To wielka strata i serce mi pęka, gdy o tym myślę. Żadne inne ozdoby i dekoracje nie mogą się z nim równać urodą i wykończeniem. Powinien być lepiej przymocowany. Gdybyśmy tylko mogli go odzyskać …

Ale oczywiście nie wiadomo, dokąd powędrował. A poza tym, ktokolwiek dostanie go w swoje ręce, z pewnością go ukryje. Wiem to, bo sama tak właśnie bym zrobiła. Myślę, że mogę być uczciwa we wszystkich innych kwestiach, ale już zaczynam sobie zdawać sprawę z faktu, że rdzeniem mej natury jest umiłowanie piękna. Wiem też, że cudzy księżyc nie byłby przy mnie bezpieczny, zwłaszcza gdyby jego właściciel nie wiedział, że ja go mam! Gdybym znalazła księżyc za dnia, być może mogłabym z niego zrezygnować, ponieważ bałabym się, że ktoś mógłby to zobaczyć. Gdybym jednak natknęła się na niego nocą, w ciemności, jestem pewna, że znalazłabym jakąś wymówkę, by zachować go dla siebie. Ponieważ kocham księżyce, są takie ładne i romantyczne! Chciałabym, żeby było ich pięć lub sześć. Wówczas nigdy nie kładłabym się spać. Nigdy nie miałabym dość leżenia na pokrytym mchem brzegu i wpatrywania się w nie.

Gwiazdy też są ładne. Chciałabym zerwać kilka i wpiąć sobie we włosy. Ale sądzę, że nigdy mi się to nie uda. Zdziwilibyście się, jak wysoko wiszą, ponieważ wcale na to nie wygląda. Kiedy zeszłej nocy pojawiły się po raz pierwszy, próbowałam strącić kilka kijem, ale nie mogłam ich dosięgnąć, co mnie zdziwiło. Potem rzucałam w nie grudkami ziemi, aż się zmęczyłam. Nie trafiłam jednak żadnej. To pewnie dlatego, że jestem leworęczna i kiepsko rzucam. Nawet kiedy już wycelowałam w jedną z nich, nie potrafiłam trafić ani w nią, ani w żadną inną, choć czasem niewiele brakowało. Wiem, bo jakieś czterdzieści czy pięćdziesiąt razy widziałam, jak ciemna bryła ziemi żeglowała w sam środek tych złotych błyskotek, mijając je o włos!