Barbara Cartland

DAR NIEBIOS

SAGA EGMONT

Dar niebios

tytuł oryginału Gift of the Gods

przełożyła Anna Minczewska-Przeczek

Cover font: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ‘Playfair’

Copyright © 2018 Barbara Cartland i SAGA

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711740651

1. Wydanie w formie e-booka, 2018

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA oraz autora.

SAGA Books, spółka wydawnictwa Egmont

Od autorki

Siostry Gunning, Maria i Elizabeth, przybyły z Irlandii do Londynu w roku 1751. Natychmiast uznano je za „najpiękniejsze spośród wszystkich współczesnych im kobiet”, ale były tak biedne, że przez pewien czas miały we dwie tylko jedną suknię.

W 1752 roku Elizabeth, młodsza z sióstr, wyszła za mąż za szóstego księcia Hamiltona. Ślub odbył się o wpół do pierwszej w nocy w kaplicy Mayfair, a zamiast dzwonów młodej parze akompaniował „szelest zasłony przy łożu”.

Elizabeth urodziła dwóch synów i obaj zostali księciami Hamilton, a gdy jej mąż zmarł w 1758 roku, poślubiła markiza Lorne, który został księciem Argyll.

Starsza, Maria, wyszła za mąż za szóstego hrabiego Coventry. Była tak piękna, że tłum pospólstwa oblegał ją, ilekroć przechodziła przez Hyde Park, wobec czego król zażądał, aby miała eskortę złożoną z czternastu żołnierzy.

Maria miała pięcioro dzieci. Zmarła w wieku dwudziestu siedmiu lat, wskutek zatrucia kosmetykami, zawierającymi biel ołowianą.

Fascynująca mała madame Vestris, ulubienica śmietanki towarzyskiej w okresie Regencji, słynęła zarówno ze swych licznych romansów jak i z osiągnięć zawodowych. Była prekursorką nowego stylu gry w teatrze, a jej wspaniałe nogi i dźwięczny śmiech porównywano do blasku słońca.

Rozdział 1

Rok 1821

Kiedy sir Hadrian Wynton odjechał eleganckim powozem, zdecydowanie kontrastującym z zaniedbanym podjazdem, córki odetchnęły z ulgą. Przez ostatnie kilka dni krzątały się nieustannie, od rana do wieczora, pakując i szykując ojca do wyjazdu.

Sir Hadrian był z zamiłowania geologiem i pisał uczone, lecz dość nudne książki na temat skał i kamieni występujących w Wielkiej Brytanii. Z tego też względu poczuł się uszczęśliwiony i podekscytowany jak uczniak, gdy otrzymał od starego przyjaciela zaproszenie do odwiedzenia go w Szkocji, wraz z obietnicą, że będzie mógł nie tylko zbadać góry w hrabstwie Perth, ale także udać się na Wyspy Szetlandzkie.

— Zawsze pragnąłem przyjrzeć się dokładnie fortom Piktów — stwierdził — i budulcowi, z jakiego są wykonane. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby okazało się, że wikingowie przywieźli z drugiego brzegu Morza Północnego własne głazy, które dotychczas nie zostały rozpoznane.

Penelopa, młodsza córka, nawet nie udawała, że słucha wywodów sir Hadriana na temat, który jej zupełnie nie interesował.

Za to Alisa, bardzo kochająca ojca, usiłowała zrozumieć, o czym mówił. Wiedziała, że po śmierci żony całe swoje zainteresowanie skupił na tym, co nazywał „pracą”. Zaproponowała, że będzie przepisywać swoim eleganckim pismem jego rękopisy przed przekazaniem ich wydawcy. Czasem też ojciec czytywał jej długie rozdziały swoich dzieł, gdy Penelopa już spała lub przerabiała coś ze swojej bardzo skromnej garderoby.

Teraz siostry odeszły już od drzwi frontowych, przy których stały machając ojcu na pożegnanie, póki nie zniknął im z oczu.

— Mam pewien pomysł, o którym muszę ci powiedzieć — odezwała się Penelopa.

Alisa nie zareagowała.

— Słyszałaś? — spytała Penelopa nalegającym tonem.

— Zastanawiałam się właśnie, czy tatuś zabrał ze sobą wystarczająco dużo ciepłej odzieży — odparła Alisa. — Jestem pewna, że na północy jest o wiele chłodniej niż tu, a on jest coraz starszy i podatniejszy na kaszel i zaziębienia.

— Przestań się troszczyć o tatę, jakbyś była kwoką, która ma tylko jedno pisklę! — wykrzyknęła Penelopa. — I chodź do saloniku. Muszę z tobą porozmawiać o czymś naprawdę bardzo ważnym.

Zdołała wreszcie zwrócić na siebie uwagę siostry i Alisa, wpatrując się w nią zdziwionym spojrzeniem, szła posłusznie korytarzem w stronę wygodnego, choć nieco zaniedbanego saloniku, który za życia matki nazywano pokojem porannym.

Obecnie Alisa i Penelopa zajmowały się tu swoimi ulubionymi czynnościami, wskutek czego na krześle, tuż przy otwartym przyborniku do szycia, leżała na wpół ukończona suknia, a na małej sztaludze przy oknie widniał malowany przez Alisę obraz pierwiosnków w porcelanowym wazonie.

Było tu też mnóstwo książek, znacznie więcej niż mogła pomieścić, i tak przepełniona, chippendalowska biblioteczka. Dlatego wiele tomów leżało na stercie w kącie, a po dwa lub trzy porozkładane były na stolikach.

Alisa zaliczała się do „czytelników”, a Penelopa — do „wykonawców” i w ogóle siostry miały zupełnie odmienne charaktery, choć z wyglądu nie różniły się bardzo.

A jednak istniała między nimi pewna różnica. Obie były wyjątkowo piękne, ale Penelopa niewątpliwie robiła wrażenie efektowniejszej. Wydawało się niemożliwe, aby jakakolwiek inna dziewczyna mogła być równie bliska ideałowi piękna. Jej włosy miały złoty odcień, jak kłosy dojrzewającego zboża, oczy swoim błękitem przypominały letnie niebo, a różowobiała karnacja skóry kojarzyła się raczej z poezją niż rzeczywistością.

Ludzie, zobaczywszy Penelopę, uważali ją za zjawisko nierealne; potem spoglądali na Alisę i ponownie na Penelopę i przekonywali się, że Alisa była równie cudna, jak jej siostra, choć na pierwszy rzut oka nie wydawało się to tak oczywiste.

Ich ojciec, przejawiając pewnego dnia rzadkie u niego zainteresowanie otoczeniem, ochrzcił córki „różą i fiołkiem” i było to naprawdę doskonałe porównanie. Zapomniał jednak o nim natychmiast, ponieważ nieczęsto miał czas myśleć o swoich dziewczynkach.

Tak dalece absorbowały go własne sprawy, że dopiero na dwa dni przed wyjazdem do Szkocji powiedział do swojej starszej córki:

— A tak przy okazji, Aliso, napisałem do ciotki Harriet i poprosiłem, abyście mogły przebywać u niej pod moją nieobecność.

— U ciotki Harriet? Och, tatusiu, tylko nie to — wykrzyknęła mimowolnie Alisa.

— Jak mam to zrozumieć? — spytał sir Hadrian.

Zapadła krótka cisza.

— Przypuszczam… — odezwała się po chwili Alisa — że nie zgodziłbyś się, abyśmy … zostały tutaj, prawda? Dobrze wiesz, że byłybyśmy bezpieczne pod opieką Brigstocków.

— Brigstockowie są służącymi — odparł ojciec — i choć nie było nic niestosownego w tym, że zostawiałem was z nimi na jedną lub dwie noce, sprawa ma się zupełnie inaczej, gdy mam wyjechać na dwa, a może trzy miesiące.

Alisa nie podjęła dalszej dyskusji. Intensywnie poszukiwała w myślach kogoś, kogo mogłaby zaprosić do siebie na czas nieobecności ojca, aby nie musiały opuszczać ulubionej przez nią wsi i jechać do ciotki, do Londynu. Były tam już dwukrotnie z krótkimi wizytami i nudziły się okropnie. Alisa wiedziała też, że dla Penelopy atmosfera domu w Islington była nie do zniesienia.

Starsza siostra sir Hadriana poślubiła dawno temu oficera armii. Generał Ledbury wytrwale robił karierę w wojsku, będąc, jak go pogardliwie nazywał sir Hadrian, „fotelowym żołnierzem”, co oznaczało, że cały czas przebywał w Ministerstwie Wojny i nigdy nie zetknął się ze służbą czynną. Przy przejściu na emeryturę został odznaczony KCBa, po czym umarł, pozostawiając swoją żonę bezdzietną i prawie bez pieniędzy.

Zapewne z tego właśnie powodu lady Ledbury zajęła się dobroczynnością i spędzała życie na zbieraniu funduszy dla misjonarzy lub kalekich żołnierzy albo sierot.

Gdy bawiły u niej siostrzenice, zmuszała je, by cały swój czas poświęcały na szycie okropnych ubrań, przesyłanych później do jakichś odległych krajów i przeznaczonych dla tubylców, którzy czuli się znacznie lepiej chodząc nago, lub na kopiowanie rozpraw dla jakiegoś towarzystwa, które uważało, że drukowanie ich byłoby zbyt kosztowne.

Myśl o spędzeniu dwóch czy trzech miesięcy przy tego typu zajęciach była przerażająca, ale ponieważ ojciec upierał się, że dziewczęta nie mogą zostać same w domu, Alisa, która nie lubiła się z nim spierać, uznała, że nie ma innej rady, jak tylko mieć nadzieję, iż nieobecność taty będzie możliwie najkrótsza.

Teraz, rozglądając się po saloniku, myślała z niechęcią o tym, że ciotka nie pozwoli jej marnować czasu na malowanie, a jeśli Penelopa zechce sobie coś uszyć, będzie musiała zapewne robić to potajemnie, wieczorami, udając, że poszła już spać.

Penelopa uśmiechała się jednak, a w jej wielkich oczach błyszczał wyraz takiej ekscytacji, że Alisa poczuła się zaintrygowana.

— O co chodzi? Co się stało? — spytała siostrę.

— Mam wspaniały pomysł! — odparła Penelopa.— Wszystko dzięki temu, czego dowiedziałam się wczoraj od Eloise.

Eloise Kingston była córką najbogatszego dziedzica w okolicy. Przez pewien czas Alisa i Penelopa uczyły się razem z Eloise, ale rok temu panna Kingston została posłana na elegancką pensję dla młodych dam.

Tydzień temu wróciła do domu i Penelopa spotkała się z nią, podczas gdy Alisa była zbyt zajęta pakowaniem ojca, by znaleźć wolną chwilę na złożenie wizyty w The Hall.

— Tęsknię za spotkaniem z Eloise — wyznała teraz. — Czy bardzo jest podekscytowana tym, że ukończyła szkołę?

— Pod koniec tego miesiąca ma być przedstawiona królowi — odparła Penelopa. Na moment blask w jej oczach przygasł, a w głosie zabrzmiała nutka goryczy.

Tylko Alisa wiedziała, jak bardzo Penelopa czuje się dotknięta tym, że Eloise ma szansę bywać w środowisku dworskim, chodzić na bale, przyjęcia i spotkania w Londynie, gdy tymczasem siostry muszą pozostawać w domu.

— To niesprawiedliwe — powtarzała ciągle Penelopa.— Czemu tata nie może zrobić czegoś dla nas?

— Po prostu nie stać go na to — odpowiadała Alisa. — Sama wiesz, jak musimy walczyć, aby móc tu mieszkać i żyć jak dotąd.

— To czemu tata nie napisze jakiejś książki, która przyniosłaby mu pieniądze, zamiast tych ponurych tomisk, których nikt nie chce czytać?

Alisa uśmiechnęła się.

— Nie sądzę, aby kiedykolwiek przyszło mu do głowy, że powinien zarabiać pieniądze. Jestem pewna, że uznałby to za coś poniżej jego godności.

— Nie da się jednak zjeść drzewa genealogicznego, a fakt, iż tata jest siódmym baronetem, nie starczy, by zapłacić za nową suknię — burczała rozżalona Penelopa.

Zapewne życie nie wydawałoby się im tak nudne, gdyby Eloise, która ogromnie lubiła obie siostry, nie spędzała każdej wolnej chwili po powrocie do domu na opowiadaniu o nowo poznanych ludziach i rozrywkach, które czekały ją w najbliższym sezonie.

W okresie Bożego Narodzenia dziedzic i jego małżonka zaczęli myśleć o tym, jak by wylansować swoją jedynaczkę w Beau Monde.

Dziedzica dobrze znano w hrabstwie Hertford, był bowiem wielkim posiadaczem ziemskim, ale Londyn to coś zupełnie innego, i szansa, aby jakaś sławna pani domu wpisała Eloise na listę swoich gości, była mała, chyba że rodzice dziewczyny zdołaliby w jakiś sposób zwrócić na siebie uwagę śmietanki towarzyskiej.

Udało im się odnieść częściowy sukces, ponieważ — według słów Penelopy — Eloise otrzymała już różne zaproszenia na bale, które miały się odbyć w przyszłym miesiącu, a powrót do domu po ukończeniu pensji opóźnił się, ponieważ matka kupowała jej nowe suknie.

— Nigdy dotąd nie widziałam czegoś tak pięknego — wykrzykiwała pełnym grozy tonem Penelopa, kiedy opisywała te suknie siostrze. — Najmodniejsze fasony są zupełnie, ale to zupełnie odmienne od tego, co my nosimy.

I jej głos stawał się rozmarzony, gdy mówiła:

— Spódnice są bardziej okrągłe przy lamówce i nader starannie przyozdobione koronką, kwiatami i haftami. Talia jest nadal wysoka, ale rękawy są obfitsze, a kapelusze nosi się teraz takie piękne, że aż nie umiem ich opisać.

Alisa nie mogła powstrzymać się od myśli, że Eloise postępowała niewłaściwie, wzbudzając taką zazdrość w Penelopie. Wiedziała jednak, iż nie powinna tego mówić głośno. Myślała też, że dobrze będzie, kiedy dziedzic wraz z żoną i córką pojadą wreszcie do Londynu.

Teraz, spodziewając się kolejnego, pełnego zachwytów opisu jakiegoś ubrania Eloise, Alisa usiadła na sofie i czekała, aż Penelopa wyjawi jej swoje rewelacje.

— Eloise mówiła mi o dwóch dziewczynach, które nazywały się siostry Gunning — powiedziała Penelopa. — Kiedy miały osiemnaście lat, przyjechały z Irlandii do Londynu. Obie były niezwykle piękne, ale bardzo biedne.

Alisa uśmiechnęła się.

— Znam tę historię. Dawno temu czytałam ją i nawet opowiedziałam ci.

— Widocznie nie słuchałam — odparła Penelopa. — Młodsza z sióstr wyszła za mąż najpierw za księcia Hamiltona, a następnie za księcia Argyll; starsza poślubiła hrabiego Coventry.

— I umarła bardzo młodo — dodała Alisa — ponieważ dla upiększania cery używała kremu, który zawierał biel ołowianą.

— Tego nie musisz robić.

Alisa otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

— A dlaczego miałabym to robić? — spytała.

— Ponieważ będziemy siostrami Gunning — odpowiedziała Penelopa. — Przemyślałam sobie to wszystko i wiem, że choćbyś z całej siły starała się udawać skromnisię, jesteśmy równie piękne jak i one.

Alisa roześmiała się.

— Chętnie się z tobą zgodzę, kochanie, ale wydaje mi się zupełnie nieprawdopodobne, aby dwóch księciów wpadło tu nagle przez komin, czy też żeby jakiś hrabia wleciał przez okno!

— Czyżbyś zapomniała — zapytała Penelopa — że jedziemy do Londynu?

— Szczerze mówiąc, ogarnia mnie rozpacz na myśl o tym — odparła Alisa. — Jak doskonale wiesz, u ciotki Harriet jedynie proboszcze i misjonarze będą nam dostarczali rozrywek.

— A jednak ciotka mieszka w Londynie.

— I co z tego?

Przez moment w saloniku panowała cisza.

— Jestem zupełnie pewna — odezwała się wreszcie Penelopa — że gdybyśmy tylko mogły pokazać się na którymś z londyńskich przyjęć, odniosłybyśmy równie sensacyjny sukces co siostry Gunning.

Alisa roześmiała się ponownie.

— Myślę, że to nieprawdopodobne. A na balu, gdzie wszystkie damy byłyby w strojach takich, jak te, które mi szczegółowo opisywałaś, wyglądałybyśmy jak żebraczki.

— Siostry Gunning miały tylko jedną suknię — upierała się przy swoim Penelopa — i kiedy jedna wychodziła, druga musiała zostawać w łóżku. A my będziemy miały dwie suknie: jedną dla ciebie, a drugą dla mnie!

Zauważyła, że siostra patrzy na nią ze zdumieniem, więc ciągnęła dalej swoją myśl.

— Pani Kingston powiedziała pewnego dnia coś, co mi uświadomiło, że, przeciwnie niż to było z siostrami Gunning, dla nas będzie ważne, abyśmy występowały razem.

Alisa wyglądała na jeszcze bardziej zaskoczoną.

— Mówiła o tych wazonach na gzymsie od kominka — kontynuowała Penelopa — wiesz, tych z sewrskiej porcelany, które stały w salonie. Były tam od lat, a ja nagle zauważyłam, że na gzymsie stoi tylko jeden, zamiast dwóch. „Co się stało z tym drugim, madame?” spytałam panią Kingston. A ona westchnęła i powiedziała: „Jedna z pokojówek stłukła go w zeszłym tygodniu. Bardzo się rozgniewałam na tę niezdarną kobietę, bo, jak wiesz, porcelana z Sewre jest bardzo cenna, a dwie sztuki do pary są warte bez porównania więcej niż pojedynczy egzemplarz”.

— Myślę, że rozumiem, co chcesz powiedzieć — odezwała się Alisa. — Ale nawet gdybyśmy zdobyły zaproszenia na bal, nadal zastanawiam się, skąd wziąć pieniądze na choćby jedną suknię, nie mówiąc już o dwóch.

Wstała z sofy, na której siedziała, i mówiła dalej:

— Wiem, kochanie, jak ci przykro, że nie możesz bywać na przyjęciach i robić tego samego, co Eloise, ale, jak to powiedziano w Biblii, nie jest dobrze „wierzgać przeciw ościeniowi”. Musimy pogodzić się z takim życiem, jakie nam przypadło w udziale, i starać się cieszyć tym, co mamy.

Mówiąc to objęła ramieniem młodszą siostrę i ucałowała ją w policzek. Ale, ku zaskoczeniu Alisy, Penelopa, zamiast zareagować jak zwykle na ten wyraz uczucia, odsunęła się tylko i wycedziła cicho, twardym, zdecydowanym głosem:

— A ja właśnie zamierzam „wierzgnąć przeciw ościeniowi”, jak to ujęłaś. Co więcej, nie poddam się i nie pozwolę, żeby los czy raczej nędza zdeptała mnie z kretesem!

Nawet zirytowana wyglądała tak ślicznie, że Alisa łatwo mogła zrozumieć jej frustrację. Wiedziała też, że Penelopa, podobnie jak ojciec, kiedy coś postanowi, przejawia determinację graniczącą z maniackim uporem. Ona sama natomiast, tak jak matka, była uległa, łagodna i gotowa pogodzić się z losem.

— Musimy zdobyć pieniądze na nowe suknie — stwierdziła Penelopa w zamyśleniu, kierując te słowa w równym stopniu do Alisy, co i do siebie samej. — Już wiem, co możemy zrobić! — zawołała nagle, a jej głos zabrzmiał tak donośnie, jakby odbił się echem w pokoju.

— Żeby uzyskać pieniądze? — spytała Alisa.

— Tak — odparła Penelopa. — Przypomniało mi się coś, co pani Kingston powiedziała wczoraj przy herbacie, kiedy opowiadała różne ciekawostki o ludziach, którzy zaprosili Eloise na swoje przyjęcia. Jedną z nich była lady Harrison, koleżanka pani Kingston z czasów szkolnych. „Ona jest teraz bardzo znaczącą osobą — powiedziała pani Kingston — ponieważ jej mąż jest stale na usługach nowego króla”. Potem, jak to ona, przez pewien czas wygadywała niestworzone rzeczy na ten temat, aż wreszcie powiedziała coś, co mi się właśnie przypomniało.

— To znaczy? — spytała Alisa.

— Powiedziała tak: „Oczywiście lady Harrison stara się zachować młodość, używając całymi tuzinami różnych balsamów i kremów, które, jak mi wyznała, kupuje u pani Lulworth na Bond Street. I wiesz, że nawet najmniejszy słoiczek kremu, przywracającego rumieniec na jej policzkach, kosztuje aż funta?”.

Penelopa przerwała swój wywód i spojrzała na Alisę.

Przewidując, że siostra czeka na komentarz, Alisa zauważyła:

— To chyba strasznie dużo pieniędzy. Ciekawa jestem, czy te kremy jej pomagają.

— Jeśli nie, tym lepiej dla nas.

— O czym ty mówisz? — zdziwiła się Alisa. — Nie rozumiem.

— Och, moja droga, jak ciężko myślisz! — zniecierpliwiła się Penelopa. — Załóżmy, że sprzedamy kremy, których używała mama i które teraz robimy dla siebie, te tak dobrze działające na cerę. Pamiętasz, dwa miesiące temu dałyśmy trochę takiego kremu tej paskudnej córeczce Cosnetów, tej co miała rany i plamy na policzkach, i wszystko zgoiło się jej w ciągu czterech dni.

— Mówisz… sugerujesz, żebyśmy? — zająknęła się Alisa.

— Mówię ci — przerwała jej Penelopa — że w ten sposób zarobimy dość pieniędzy, żeby kupić suknie, po jednej dla każdej z nas na rano i na wieczór.

— Jesteś szalona! — wykrzyknęła Alisa. — Nikt nie zapłaci nam funta za krem, żeby nie wiem jak był dobry. Od pani Cosnet dostałyśmy za cały nasz trud bukiet narcyzów z jej ogródka!

— Nie myślę o sprzedawaniu kremów pani Cosnet czy jej podobnym, głuptasie! — zirytowała się Penelopa. — Będziemy robić kremy i sprzedawać je takim kobietom, jak lady Harrison, gotowym zapłacić każdą cenę za przywrócenie im urody z czasów młodości.

— To zupełnie nierealny pomysł! A poza tym, co by tata na to powiedział?

— Tata nie dowie się o tym przez co najmniej dwa miesiące. A do tego czasu sezon się skończy. Zresztą wiesz równie dobrze jak i ja, że jest rok koronacji, zatem będzie to najbardziej ekscytujące i czarujące lato, jakie się kiedykolwiek dotąd zdarzyło.

Alisa wiedziała, że to prawda.

Regent, który tak długo czekał, by zostać królem, i liczył sobie pięćdziesiąt osiem lat, w lipcu miał zostać wreszcie koronowany. Jeśli wierzyć gazetom, Londyn już teraz zapełniał się oczekującą na uroczystości angielską szlachtą z całego kraju oraz obcokrajowcami z wszystkich państw Europy.

— Jeśli zrobimy dużo mamusinych kremów — ciągnęła Penelopa — i wymyślimy dla nich atrakcyjne nazwy, zobaczysz, że ludzie będą je chętnie kupować.

— Czy naprawdę sugerujesz — spytała Alisa — że powinniśmy zawieźć je do Londynu, do pani Lulworth, i sprzedać, zupełnie jak handlarki czy domokrążcy?

— Jestem gotowa sprzedać wszystko, byle tylko zdobyć pieniądze na suknie. A jakie ma znaczenie, co sobie pomyśli o nas taka pani Lulworth? Nigdy przedtem nas nie widziała i, póki nie zdobędziemy pieniędzy, nigdy więcej nas nie zobaczy.

Alisa nie znalazła na to odpowiedzi i czuła, że jej opór coraz bardziej słabnie, w miarę jak Penelopa przekonuje i prosi.

Nie ulegało wątpliwości, że produkty robione przez matkę z kwiatów, ziół i roślin z ich ogrodu odniosły tu, na miejscu sukces. Po pomoc przychodzili nie tylko ludzie z ranami i wszelkiego rodzaju skaleczeniami. Okazało się także, że szykowane przez matkę wywary zbijały gorączkę, łagodziły ból i leczyły kaszel skuteczniej, niż środki przepisywane przez lekarzy.

Obie córki zawsze pomagały matce w pracowni, ale nigdy przedtem Alisie nie przyszło do głowy, że robiły coś, na czym można by zarabiać.

— Jeśli pani Lulworth wzięłaby od nas dwadzieścia słoiczków, po dziesięć szylingów za każdy — przeliczała Penelopa — to mogłaby je sprzedawać po funcie, a nam starczyłoby na jedną suknię.

— Nie mamy przecież żadnej pewności, czy pani Lulworth zechce je od nas kupić.

— Możemy przynajmniej spróbować. Zresztą nie pojadę do Londynu ubrana tak jak teraz. Odmawiam! Zostanę tu sama, aż do powrotu taty!

— Czy ma znaczenie, jak będziemy wyglądać w Islington? — spytała zgnębionym głosem Alisa.

Pytanie było słuszne i jeszcze bardziej wzmogło determinację Penelopy, by zdobyć pieniądze i — jak siostry Gunning — olśnić londyńską śmietankę towarzyską.

— Co więcej — kontynuowała Alisa — nawet jeśli zarobimy jakąś niewielką sumkę, to i tak nie dostaniemy zaproszeń na bale czy choćby przyjęcia u nikogo znaczącego.

— O tym też pomyślałam — stwierdziła Penelopa.

Alisa czekała na dalszy ciąg z obawą. Czuła się wystarczająco przerażona pomysłami, które Penelopa wyjawiła jej dotychczas.

— Czy pamiętasz, jak mama opowiadała nam o swojej przyjaciółce, z którą tak dużo czasu spędzała w młodości? O tej pani Elizabeth Denison? — spytała Penelopa. — Całkiem niedawno uświadomiłam sobie — kontynuowała, nie czekając na odpowiedź Alisy — że jest ona teraz markizą Conyngham, a to nazwisko często pojawia się w gazetach.

— Markiza nie interesowała się szczególnie mamą po jej ślubie — skomentowała Alisa.

— Jak miała się interesować, kiedy rodzice zakopali się tu i nie bywali w Londynie? A Elizabeth Denison jest starsza niż mama i bardzo bogata.

Alisa nie odezwała się. Wiedziała, że matka była zbyt dumna, by kogokolwiek prosić o łaskę. Jeśli przyjaciółka odsunęła się, przechodząc do wyższej warstwy, matka nigdy nie próbowałaby uczepić się jej w imię dawnej zażyłości.

— Otóż — ciągnęła swój wątek Penelopa — przemyślałam to sobie ubiegłej nocy i doszłam do wniosku, że gdy będziemy w Londynie, prześlemy markizie Conyngham liścik, informując ją o śmierci mamy i nadmieniając, że mamy dla niej pamiątkę z czasów, gdy była małą dziewczynką. Pamiątkę, jaką zapewne chciałaby mieć.

— Jak mogłabyś zrobić coś takiego? — oburzyła się Alisa.

— Otóż możesz być zupełnie pewna, że zamierzam to zrobić! — oświadezyła Penelopa. — Och, Aliso, przestań być taka napuszona i zrozum wreszcie, że jeśli mama czegoś naprawdę by sobie nie życzyła, to tego, abyśmy siedziały tu zamknięte jak w grobowcu, z nikim się nie widując, nigdzie nie wychodząc i marnując naszą urodę!

Penelopa mówiła z takim żarem, że Alisa zamilkła.

Wiedziała, że mama, która była całkiem szczęśliwa mieszkając na wsi, ponieważ kochała swojego męża, chciałaby, żeby jej córki cieszyły się pełnią takiego życia, jakie ona miała za swoich dziewczęcych lat.

Rodzice matki byli dobrze znani i szanowani w Hampshire, gdzie jej ojciec miał wielką posiadłość. A na sezon zawsze jeździli do Londynu. Kiedy ich jedyna córka dorosła, została przedstawiona królowi oraz królowej i przeżyła swój wielki sezon, o którym ciągle opowiadała córkom, od kiedy stały się wystarczająco duże, by zrozumieć, o czym mówi.

Jednakże trzy miesiące po debiucie ich matka zaręczyła się z sir Hadrianem, a jesienią odbył się ślub, po którym — jak to mawiała z uśmiechem Alisa — „żyli długo i szczęśliwie”.

Niestety, wskutek długotrwałej wojny fortuna sir Hadriana malała z roku na rok, a ojciec matki zapisał wszystko, co posiadał, swojemu synowi.

Wkrótce po odziedziczeniu majątku wujek dziewczynek zginął walcząc w armii Wellingtona, a posiadłość dostała się nie ich matce, lecz noszącemu to samo nazwisko dalekiemu kuzynowi.

Alisa wiedziała, że Penelopa ma rację. Matka byłaby przygnębiona widząc, jak nieciekawe wiodą życie, jak rzadko ojciec dostarcza im rozrywek, jak nie dba o to, by zapraszano je do domów w sąsiedztwie.

Był jeszcze jeden powód ich osamotnienia.

— Wiesz, co jest z nami nie tak? Jesteśmy za ładne i za atrakcyjne — orzekła w ubiegłym tygodniu Penelopa. — Jak słyszałam od pani Kingston, w przyszłym miesiącu Hartmanowie wydają mały bal, ale nas nie ma na liście gości.

— To nieuprzejme, że nas nie zapraszają — poparła siostrę Alisa.

— Nieuprzejme? Oni się po prostu boją, że odebrałybyśmy wszystkich ewentualnych kawalerów ich wyblakłej, małomównej Alice lub tej ospowatej Charlotcie!

— Jak możesz mówić takie okropne rzeczy!