Barbara Cartland

UKRYCI W MIŁOŚCI

SAGA EGMONT

Ukryci w miłości

tytuł oryginału Hidden by Love

przełożyła Teresa Komłosz

Cover font: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ‘Playfair’

Copyright © 1992, 2018 Barbara Cartland i SAGA

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711728307

1. Wydanie w formie e-booka, 2018

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA oraz autora.

SAGA Books, spółka wydawnictwa Egmont

Od autorki

Kiedy w 1927 roku odwiedziłam Turcję po raz pierwszy, w całym kraju panowała straszliwa bieda, a na ulicach Konstantynopola roiło się od Rosjan, którzy uciekli przed rewolucją 1917 roku.

Popłynęliśmy z mężem na wycieczkę po Morzu Śródziemnym; kapitan statku ostrzegł nas, byśmy uważali na to, co jemy i pijemy. Nie przeszkodziło mi to jednak zachwycić się miastem, widzianym po raz pierwszy haremem oraz słynnym bazarem.

Po raz drugi wybrałam się do Turcji w roku 1976, w towarzystwie moich dwóch synów, i chociaż sytuacja uległa znacznej poprawie, nadal można było dostrzec oznaki ubóstwa.

Z dreszczykiem emocji przepłynęliśmy promem cieśninę Dardanele, jak opisuję to w tej powieści, po czym ruszyliśmy wzdłuż wybrzeża zwiedzać Troję i inne miejsca dobrze znane z historii starożytnej. Efez okazał się prawdziwym objawieniem – nigdy nie zapomnę jego piękna i historii.

Podczas mojego trzeciego pobytu w Turcji wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Olbrzymie hotele nie ustępowały wygodą i elegancją tym, które spotyka się w Europie, Bosfor dumnie prezentował swą urodę, a ludzie, sprawiający wrażenie zamożnych i szczęśliwych, okazywali wielką gościnność. Byłam zachwycona dowiedziawszy się, że trzydzieści procent tureckich kobiet czytuje moje powieści. Choć wiele z nich zostało wydanych po piracku, to jednak z wielką starannością, co sprawiło mi przyjemność.

Przejechaliśmy wzdłuż brzegu Bosforu; letni pałac sułtanów natchnął mnie pomysłem na wstęp do tej powieści. Reszta przyszła mi do głowy, kiedy dojechałam do miejsca, gdzie Bosfor łączy się z Morzem Czarnym.

Wraz z młodszym synem spędziłam w Turcji pięć szczęśliwych dni, a otaczająca nas zewsząd uprzejmość i życzliwość sprawiły, że postanowiliśmy tam wrócić, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja.

Rozdział pierwszy

Rok 1875

Dziecko spoczywające w ramionach Nadiny słodko zasnęło. Dziewczynka miała dopiero cztery lata i cały ranek spędziła na zabawie i nauce. Nadina kołysała ją leciutko.

Ostre promienie słońca zapalały miliony świecących punkcików na niebieskich wodach Bosforu. Było to jedno z nielicznych miejsc na świecie, gdzie morze wychodziło wprost na ląd, nie oddzielone od niego plażą. Woda z chlupotem obmywała mur tarasu, na którym siedziała Nadina. Chwilę wcześniej pokazywała dziecku przepływającą w pobliżu rybę.

Wracając myślami do własnego dzieciństwa, zaczęła śpiewać kołysankę. Kiedy była w wieku małej Rahmi, słyszała ją od swojej niani. Dziewczynka, jako muzułmanka, miała wiele imion. Jej drobną, okrągłą twarzyczkę okalały kręcone czarne włosy, a z wielkich oczu, teraz zamkniętych, biła inteligencja. Nadina uwielbiała uczyć Rahmi.

Śpiewając, uświadomiła sobie, jakie miała szczęście, znajdując to bezpieczne schronienie. Miejsce, gdzie nic jej nie groziło.

Umilkła; ostatnie ciche tony uleciały porwane wiatrem. Angielskie słowa jakoś dziwnie pasowały do bajkowego widoku, który się przed nią rozpościerał.

Nagle tuż przed nią, nad krawędzią tarasu, pojawiła się męska głowa. Zaskoczona Nadina aż zesztywniała.

– Pomóż mi – poprosił przybysz po angielsku. – Na litość Boską, pomóż mi! Depczą mi po piętach!

Przez moment Nadina wpatrywała się w niego oszołomiona, a potem, jakby jakiś wewnętrzny głos podpowiedział jej, co ma robić, odezwała się:

– Tam są jakieś ubrania.

Wskazała na szopę, niewiele większą od altany, którą jej pracodawca, Nannk Osman, wykorzystywał jako przebieralnię, kiedy zażywał kąpieli w Bosforze. Był młodym czlowiekiem i lubił pływać, nawet gdy woda była zimna. Wygodniej mu było wówczas korzystać z miejsca usytuowanego tuż nad wodą niż biegać do wielkiego domu, służącego mu za letnią rezydencję.

Nie tracąc czasu na odpowiedź, mężczyzna wyczołgał się z wody na taras i poruszając się z niewiarygodną szybkością, zniknął w szopie. Pozostawił po sobie wielką kałużę na białych kamieniach.

Nadina wstała z miejsca, powodowana odruchem kogoś, kto sam musiał się ukrywać i przywykł zacierać za sobą ślady. Podtrzymując dziecko jedną ręką, zarzuciła na mokre kamienie biały szal, którym wcześniej okrywała nogi śpiącej Rahmi. Zaraz potem wróciła na miejsce i usiadła, czując, jak serce wali jej w piersi.

Bała się. Powód jej lęku wkrótce ukazał się w polu widzenia: duża łódź, zwana przez miejscowych kaikiem, a w niej, przy wiosłach, sześciu ludzi. Nadina od razu domyśliła się, że przypłynęli z Morza Czarnego, jako że niedaleko cieśnina Bosfor łączyła się z morzem. Ludzie w łodzi bez wątpienia musieli być Rosjanami. Wpływając na wody Bosforu wiele ryzykowali – od czasu wojny krymskiej Rosja była zaprzysięgłym wrogiem Turcji. Większość państw Europy popierała ten stan, ponieważ żadne z nich nie chciało, by Rosja rozszerzała swoje wpływy. A Anglia zaciekle broniła swej trasy do Indii.

Nadina w milczeniu patrzyła, jak łódź podpływa do tarasu. Wioślarze byli potężnymi, krępymi chłopami, jakich widywało się na południu Rosji, lecz dwaj siedzący na rufie już na pierwszy rzut oka bardzo różnili się od pozostałych. Pomyślała, że ich lisie twarze i świdrujący wzrok są typowe dla funkcjonariuszy Ochrany.

To z ich winy na Bałkanach popełniono w imię wolności liczne zbrodnie. Rosjanie pojawiali się wszędzie, zawsze niosąc ze sobą kłopoty. Ulgą była myśl, że Turcy, którzy nie ucierpieli zbyt mocno w wojnie krymskiej, mogli się ich pozbyć z Konstantynopola. Zależało im na utrzymaniu dobrych stosunków z Europą.

Siedzący od strony brzegu wioślarze uchwycili się tarasu, a dwaj mężczyźni z rufy wysiedli na ląd. Nie spuszczali oczu z Nadiny.

– Przypłynął tu pewien człowiek! Gdzie on jest? – odezwał się jeden z nich po turecku.

Nadina przez moment zastanawiała się, czy powinna mu odpowiedzieć w tym samym języku. Cała rosyjska inteligencja porozumiewała się po francusku. Na dworze w Sankt Petersburgu znaczące osoby nie używały żadnego innego języka. Po chwili wahania, powoli wymawiając francuskie słowa, rzekła:

– Non, nie ma tu nikogo i wy też nie macie prawa tu przebywać. To prywatna posiadłość Nannka Osmana.

Mężczyźni wymienili spojrzenia, a potem jeden z nich zwrócił się do Nadiny w języku, w którym mu odpowiedziała.

– To nieprawda, mademoiselle. Jesteśmy pewni, że właśnie tu się zatrzymał.

– Nie wiem, o kim mówicie – odparła stanowczo Nadina – ale jeśli wedrzecie się choćby krok dalej, wezwę straże. Są tuż obok, w domu, i zjawią się natychmiast, jeśli je zawołam.

Zauważyła błyski niepokoju w oczach intruzów. Wiedziała, że nie w smak im spotkanie z tureckimi strażnikami, którym bez wątpienia nie spodoba się wtargnięcie na teren posiadłości bez pozwolenia.

– Odpłyńcie stąd! – poleciła ostro Nadina. – I zachowujcie się cicho, żeby nie obudzić tego dziecka, które jest oczkiem w głowie mego pana.

Przybysze nie wykonali najmniejszego ruchu. Jeden rozglądał się, przeczesując wzrokiem pobliskie krzewy. Drugi nagle spojrzał w kierunku szopy, w której ukrył się Anglik.

Nadina czuła, że musi grać na zwłokę.

– Proszę mi powiedzieć – zaczęła – czy ten człowiek, którego szukacie, płynął wpław?

– Oui, oui! – potwierdził jeden z Rosjan. – Płynął. Widziała go pani?

– Wydaje mi się, że przed chwilą widziałam przepływającego tędy człowieka. Poruszał się bardzo szybko.

– W którą stronę?

Nadina wolno podniosła się z krzesła. Ze śpiącym dzieckiem na ręku podeszła na brzeg tarasu i wskazała w kierunku Konstantynopola.

Rosjanie wymienili szeptem jakieś uwagi.

Nadina nieśpiesznie wróciła na krzesło. Nagle jeden z mężczyzn ruszył gwałtownie w stronę szopy.

– Nie, tam nie wolno wchodzić! – krzyknęła. – To zabronione!

Rosjanin obejrzał się na nią ze zdziwieniem, a potem, jakby uznał, że nie warto się przejmować jej protestem, wszedł do środka.

Nadina wstrzymała oddech; mogła jedynie mieć nadzieję, że Anglik zdołał się jakoś ukryć. Jednakże gdyby wiedziała, jaką scenę Rosjanin zastał w szopie, byłaby całkowicie zaskoczona.

Na dywanie wyścielonym poduszkami spoczywał potężny Turek. Miał na sobie długą luźną koszulę i bufiaste szarawary. Jego głowę okrywał czerwony fez, a obok leżała fajka. Spał z twarzą ukrytą w poduszce, z ramieniem uniesionym nad głowę tak, że zakrywało policzek. Ponieważ rolety w oknach były opuszczone, trudno było przyjrzeć się dokładnie śpiącemu, którego donośne chrapanie odbijało się echem po niewielkim pomieszczeniu.

Rosjanin przez chwilę stał w progu, obserwując pogrążonego we śnie Turka. Uświadomiwszy sobie, że popełnił błąd, wycofał się bez słowa.

Drugi z Rosjan stał obok Nadiny. Widząc, że jego towarzysz wychodzi z szopy potrząsając głową, dołączył do niego i obaj wsiedli do łodzi. Wydali rozkaz wioślarzom i łódź odbiła od brzegu, lecz nie popłynęła w kierunku wskazanym przez Nadinę. Zawróciła w miejscu i ruszyła z powrotem w stronę Morza Czarnego.

Nadina odetchnęła z ulgą; strach i napięcie odebrały jej siły. Dobrze wiedziała, co by się stało, gdyby Rosjanie znaleźli zbiega. Zostałby siłą wciągnięty na łódź, zabraliby go ze sobą, żeby wymusić na nim zeznania, uciekając się niechybnie do tortur. Cudem udało jej się go uratować.

Rosjanie nie rozmawiali ze sobą, więc nie miała pojęcia, co jeden z nich zastał w szopie. Nie wiedziała, czy Anglik zdołał się ukryć, czy też jakoś oszukał prześladowcę.

Czekała, nasłuchując, ale się nie pojawiał, więc nie mogąc dłużej znieść napięcia, podniosła się z krzesła. Wciąż trzymając na rękach dziecko, podeszła do drzwi szopy i spytała:

– Jest pan tam? Oni już odpłynęli!

– Jest pani tego całkiem pewna? – odezwał się nieznajomy dopiero po chwili.

– Wrócili na Morze Czarne.

– Zatem muszę podziękować Bogu i pani za ratunek – powiedział.

– Potrzebuje pan czegoś? – spytała Nadina z wahaniem, zastanawiając się, co zrobi, jeśli padnie odpowiedź twierdząca. Nie byłoby dobrze, gdyby domowa służba dowiedziała się o obecności nieznajomego. Na szczęście o tej porze dnia wszyscy służący, jak cała reszta ich rodaków, zażywali poobiedniej sjesty. Nawet strażnicy zwykle spali, zamiast patrolować ogród, co należało do ich obowiązków. Doprawdy nie było się czego obawiać.

Każdy Turek o znaczącej pozycji miał osobistą straż w swoim pałacu czy domu, a Nannk Osman był bardzo ważną osobą. Był największym importerem towarów, które po raz pierwszy zaczęły docierać do Turcji z Europy. W zamian Europa nabywała winogrona, gruszki, granaty, warzywa i ryby, co powodowało napływ do Konstantynopola jakże potrzebnego kapitału.

Osman zaczynał od rozstawiania na ruchliwej ulicy przenośnego piecyka, na którym smażył świeżo złowione ostrygi. Sprzedawał też pilaw z ogórkami, gulasz z baranich podrobów i niezwykle popularne flaczki. W niedługim czasie dorobił się stoiska na bazarze i kilku sklepów w innych częściach miasta, a co roku przybywały mu kolejne.

W Konstantynopolu szybko następowały zmiany. Tak szybko, że wielu starszym mieszkańcom trudno było się z nimi pogodzić. A ostatni sułtan wprowadzał zmiany w niewiarygodnym tempie.

Abdulmedżid zaczął bić monety. Zbudował pierwszy most przez Złoty Róg. Następnie, ku zgorszeniu co bardziej konserwatywnych Turków, zreformował narodowy strój. Miało się wrażenie, że z dnia na dzień zniknęły z ulic bufiaste szarawary, lamowane sobolim futrem kaftany i wysokie na dwie stopy turbany. Zastąpiły je obcisłe czarne spodnie, czarny surdut i oczywiście fez. Ten sposób ubierania się pochodził z Maroka i mimo początkowych protestów drogą naśladownictwa przyjął się w całym kraju.

Nadina zastanawiała się, czy jej pracodawca zostawił w szopie służącej mu za przebieralnię swoje ubranie. Przebywając w domu, często dla wygody nosił dawny luźny strój. Widziała go w nim tego ranka, kiedy śpieszył nad wodę, żeby popływać.

Obawiała się, że Anglik może nie znaleźć żadnego ubrania, którym mógłby się okryć.

Czekała, aż się odezwie, ale on pojawił się przed nią znienacka, tak że wzdrygnęła się na jego widok. Był rosłym mężczyzną, ale na szczęście i Nannk Osman wyróżniał się słusznym wzrostem i szerokimi ramionami. Miał na sobie czarne spodnie i surdut, spod którego wystawała nieco dziwna koszula; było to jedno z tych luźnych okryć, jakie Nannk Osman nosił dla wygody.

Nadina stwierdziła w duchu, że Anglik jest bardzo przystojny. Ciemne włosy sczesane do tyłu odsłaniały kształtne czoło. Rysy jego twarzy wydały jej się wyraziste i bardzo angielskie.

– Jak mam pani dziękować za uratowanie mi życia? – spytał niskim, miłym głosem.

– Całe szczęście, że tu byłam – przyznała. – Oni już odpłynęli i sądzę, że będą się bali wrócić.

– Mogę jedynie podziękować pani z głębi serca. Granie na zwłokę było bardzo mądrym posunięciem z pani strony. Domyśliłem się, że specjalnie ich pani przetrzymuje.

– Tak się bałam, że nie znajdzie pan tam żadnego odpowiedniego ubrania, takiego jak to, w którym mógłby pan wyjść.

– Zwrócę je, gdy tylko odnajdę swoje rzeczy – zapewnił Anglik.

Nadina na chwilę pogrążyła się w zadumie.

– Właściciela tego domu nie będzie jeszcze przez trzy dni – powiedziała wreszcie. – Gdyby pan mógł niepostrzeżenie odłożyć je na miejsce, zaoszczędziłoby mi to kłopotliwych wyjaśnień.

Anglik przyjrzał jej się z uwagą, jakby podejrzewał, iż Nadina ma jakiś szczególny powód, by go o to prosić.

Uśmiechnął się.

– Oczywiście, zrobię wszystko, co pani każe – obiecał. – Muszę jednak przyznać, iż jestem zdumiony tym, że taka młoda kobieta jak pani pomogła mi, nie żądając wyjaśnień, które w istocie mogłyby się okazać fatalne w skutkach.

– Mam pewne doświadczenie w ukrywaniu się – wyznała z uśmiechem.

– Dlaczego miałaby się pani ukrywać? – zdziwił się Anglik. – Sądziłem, że od czasu zakończenia wojny Anglicy są w Turcji mile widziani.

Nadina odwróciła wzrok.

– Nie jestem Angielką. Jestem Francuzką. Nazywam się Nadina Revon.

– Zatem, mademoiselle Revon, oddaję pani cześć! – Kiedy przeszli w głąb ogrodu, powiedział: – Myślę, że powinienem już pójść, bo ktoś w domu może obudzić się ze sjesty.

– Jak zdoła pan dotrzeć do Konstantynopola? – spytała.

– Proszę się o mnie nie martwić. Przywykłem radzić sobie sam – uspokoił ją. – Obiecuję zwrócić ubranie tak, że nikt się nie dowie, że w ogóle je pożyczałem.

– Dziękuję.

Była pewna, że jest gotów do odejścia, gdy zwrócił się do niej z wahaniem:

– Żałuję, że nie mam nic, czym mógłbym się pani odwdzięczyć. Nazywam się Lyle Westley. Jeśli znajdzie się pani kiedyś w kłopotach i będzie potrzebowała pomocy, w ambasadzie brytyjskiej będą wiedzieli, jak mnie znaleźć. Nawet jeśli mnie tam nie będzie, zapewnią pani wszelką możliwą pomoc.

Nadina podziękowała z uśmiechem. Przytulając do siebie dziecko, wyciągnęła do Anglika rękę. Ujął podaną dłoń i ku zdumieniu Nadiny pochylił się nad nią. Musnąwszy wargami jej delikatną skórę, rzekł;

– Jeszcze raz dziękuję, mademoiselle, i niech Bóg panią błogosławi.

Puścił jej rękę i natychmiast zniknął w zaroślach. Instynktownie wybrał tę część ogrodu, która dawała najlepszą osłonę. Potem mógł z łatwością przesadzić ogrodzenie i wydostać się na drogę.

Nie miał jednak pieniędzy.

Przez chwilę zastanawiała się, czy powinna była mu pożyczyć, ale była całkowicie przekonana, że najbardziej ze wszystkiego pragnął być wolny. Nie tylko od Rosjan, lecz od wszystkich.

Każdy zbędny kontakt był niebezpieczny; oddawanie pożyczonych rzeczy mogło prowadzić do pytań i dociekań.

Nadina wciąż stała nieruchomo, patrząc za odchodzącym, gdy mała Rahmi obudziła się w jej ramionach. Przecierając zaspane oczka, dziewczynka odezwała się po turecku:

– Opowiedz mi bajkę.

– Poproś mnie o to po francusku – poleciła łagodnie.

Dziecko usłuchało, choć z pewnym ociąganiem.

– Jesteś bardzo mądrą dziewczynką – pochwaliła Nadina, całując małą. – Kiedy twój ojciec wróci, będzie bardzo dumny z tego, jak wiele się nauczyłaś.

Dziewczynka rzeczywiście była bardzo bystra. Zdaniem Nadiny odziedziczyła inteligencję po ojcu.

Wystarczyło spojrzeć na ogromny, wspaniały dom, który kazał dla siebie zbudować, by domyślić się, ile ma pieniędzy.

Większość Turków cierpiała niezasłużone ubóstwo; Ludziom w Konstantynopolu żyło się bardzo ciężko. Wojna powstrzymała wprawdzie Rosjan przed zajęciem Turcji, ale cały kraj opanowywała inna zaraza – europejscy lichwiarze.

Abdulaziz był pierwszym sułtanem Imperium Osmańskiego, który wpadł w szpony finansistów z zachodniej Europy. Pożyczał pieniądze, pokaźne sumy, na modernizację swojej armii. Zajmował najokazalszy i najbardziej ekstrawagancki pałac na świecie – Dolmabahce – a do tego wybudował sobie drugi w Beylerbey, po przeciwnej stronie Bosforu. Pałac Dolmabahce był dekorowany czystym złotem, oślepiającym tych, którzy na niego patrzyli. Miał jednak nadejść dzień obrachunku.

Tymczasem Abdulaziz wydawał pieniądze w sposób, o jakim wcześniej nikomu się nie śniło. Liczba jego konkubin wzrosła do dziewięciuset, a pilnowało ich trzy tysiące czarnych eunuchów. Wszystko w nim było wielkie i budzące respekt, tak samo jak jego postura. Był chyba najbardziej dorodnym przedstawicielem swej rasy od ponad czterystu lat. Sypiał w łożu długości ośmiu stóp, dość szerokim, by pomieścić wygodnie nie tylko jego, ale i jedną lub więcej z jego konkubin.

Wszyscy w Konstantynopolu przyglądali się szalonym wyczynom sułtana i nie mogli uwierzyć własnym oczom.

Najsilniejsze państwa Europy chętnie wspierały każdy kraj, znajdujący się w zasięgu drapieżnych rosyjskich pazurów.

Abdulaziz został zaproszony na oficjalną wizytę do Paryża.

We Francji Drugie Cesarstwo po latach wzlotów i upadków dożywało swych dni, ale Wystawa Światowa przyciągnęła monarchów i innych możnych ze wszystkich zakątków Europy. Nigdy dotąd nie widziano w jednej stolicy tylu koronowanych głów naraz.

Abdulaziz podejmowany był przez Ludwika Napoleona z przepychem, do jakiego przywykł. Na jego cześć cesarz przeobraził Pałac Elizejski w baśniową krainę tysiąca i jednej nocy.

Stamtąd sułtan podążył do Anglii. Po dłuższej dyspucie ze swymi ministrami królowa Wiktoria zgodziła się go przyjąć. Na ulicach Londynu witały go wiwatujące tłumy. Choć wojna krymska dawno się zakończyła, Anglicy wciąż pamiętali, że mieli w Turcji oddanego sprzymierzeńca. Sułtan został podjęty obiadem w ratuszu.

Chcąc wywołać odpowiednie wrażenie, przybył na białym koniu, w mundurze błyszczącym od medali, w fezie z egretą, ozdobioną brylantem.

Europejska gościnność skłoniła Abdulaziza do jeszcze większej ekstrawagancji. Po powrocie wydał na swój pałac Dolmabahce ponad dwa miliony funtów. Miał pięć tysięcy służących. Oddawał się rozrywkom na skalę nie znaną w historii kraju. Na jego przyjęciach bywało zwykle trzystu lub więcej gości. Zabawiała ich orkiestra, w skład której wchodziło czterystu muzyków. Dwustu ludzi zatrudnionych było do opieki nad jego menażerią. Po kuchni krzątało się trzystu kucharzy, a czterystu stajennych dbało o konie. Europejski splendor wywarł na Abdulazizie mocne wrażenie, co zaowocowało nowym szaleństwem w wydawaniu pieniędzy.

Zamówił w Paryżu zastawę stołową ze szczerego złota wysadzaną rubinami i szmaragdami. Ściany pałacu kazał wyłożyć macicą perłową. Z Wielkiej Brytanii sprowadził tuzin fortepianów. Grano na nich w pałacowych ogrodach; tragarze nosili je za nim na plecach, by mógł przechadzać się, słuchając muzyki.

W Wielkiej Brytanii zakupił też lokomotywy. Niestety, w Turcji nie było torów, po których mogłyby jeździć.

Następie zamówił pięć okrętów bojowych, choć nie miał wyszkolonych ludzi, którzy nadawaliby się na załogę.

Nadina przysłuchiwała się opowieściom krążącym po Konstantynopolu. Miała nadzieję, że nigdy osobiście nie spotka sułtana. Po śmierci ojca znalazła bezpieczne schronienie u Nannka Osmana i w sprzyjających warunkach mogła pozostać u niego przez wiele lat.

Był człowiekiem postępowym, więc uznał, że jego dzieci powinny mówić kilkoma językami. Zaczął od francuskiego. Dlatego właśnie zatrudnił Nadinę. Po francuskim miała przyjść kolej na angielski, włoski i któryś z języków używanych na Bałkanach. Niewątpliwą nowością było to, że tak staranną edukację zapewniał dziewczynce. Synowie, których miał z dwiema pierwszymi żonami, byli uczeni przez nauczycieli płci męskiej.

Nannk Osman darzył wielką czułością swą śliczną córeczkę. Był przekonany, że zostanie królową pośród nowoczesnych kobiet, jakie zaczynały się pojawiać w tureckim społeczeństwie. Wprawdzie nadal nosiły jaszmak, lecz w wielu przypadkach był to tylko skrawek muślinu.

Sułtan zarządził, by zamiast czekać, aż produkty zostaną dostarczone do domu, kobiety same chodziły do sklepów.

Nadina wolała zakładać jaszmak i burnus, żeby się na nią nie gapiono. Nie należało też wychodzić do miasta samotnie.

W tym czasie do Konstantynopola licznie napływali Europejczycy, a wśrod nich wiele kobiet. Wkrótce przestaną na mnie zwracać uwagę, pocieszała się w duchu Nadina. Bardzo tego pragnęła.

Kiedy już była pewna, że Lyle Westley się oddalił, nieśpiesznie wróciła do domu. Tak jak się spodziewała, odźwierny spał. Oprzytomniał, kiedy pojawiła się w drzwiach; niechętnie stanął na baczność. Nadina minęła go bez słowa i weszła na schody.

Pokoje zajmowane przez Rahmi były pięknie urządzone. Dziewczynka pobiegła przodem, rozglądając się za ulubioną lalką. Nadina podeszła do okna, skąd rozpościerał się widok na niemal cały ogród, miejscami zasłonięty przez obsypane kwieciem drzewa. Nie dostrzegła w ogrodzie żywej duszy.

Lyle Westley był w drodze do Konstantynopola.

Widocznie udało mu się znaleźć jakiś środek transportu, a ponieważ nie miał przy sobie pieniędzy, zapewne kazał się wieźć do brytyjskiej ambasady. Może też znalazł sposób, żeby się przebrać. Wiedziała, że ludzie, którzy muszą się ukrywać, są bardzo ostrożni; nie chcą, żeby ich widziano w przebraniu rzucającym się w oczy. Jeden fałszywy krok lub pomyłka mogły oznaczać śmierć, więc byłoby głupotą zdawać się na przypadek.

Był bardzo przystojny, pomyślała. Chciała jeszcze kiedyś go zobaczyć, lecz zaraz wyśmiała w duchu swe niemądre rojenia. Z całą pewnością był w Turcji tylko przejazdem. Jedynym miejscem, skąd mógł przybyć, była Rosja. A skoro był w Rosji, co zdawało się oczywiste, musiał być szpiegiem.

Trudno o bardziej niebezpieczną rolę. Rosjanie podejrzliwie odnosili się nawet do własnego cienia. Ich wywiad wszędzie wciskał swe macki; nikt nie mógł się czuć bezpiecznie.

Tak się cieszę, że mogłam mu pomóc, myślała Nadina. Modliła się, żeby los już nigdy nie postawił przystojnego Anglika w równie niebezpiecznym położeniu. Teraz, kiedy opadły emocje, czuła się osłabiona. Przecież wszystko mogło pójść źle. Mogła go zawieść. Rosjanie mogli nie wdawać się z nią w rozmowę, tylko od razu przeszukać szopę, gdzie się ukrywał. Strasznie byłoby patrzeć, jak go stamtąd wyciągają. Może nawet by go pobili przed wrzuceniem do łodzi. Rosjanie wciąż jawili jej się jako mroczna wroga siła.

Bądź ostrożny! Bądź… ostrożny! – prosiła w myślach Westleya, ale zaraz surowo przywołała się do porządku.

Nic więcej nie mogła zrobić, a on pewnie nigdy więcej nawet o niej nie pomyśli.

Rahmi domagała się jej uwagi. Nadina spojrzała na swoją dłoń.

Dotknął jej ustami.

Był to pierwszy pocałunek, jaki złożył na jej dłoni mężczyzna.

Rozdział drugi

Jakiś dżentelmen chce się z panem widzieć – zaanonsował od drzwi służący.

Brytyjski ambasador podniósł wzrok znad biurka.

– Kto to jest? – spytał. – Jestem zajęty.

– Pan Westley.

– Westley? – wykrzyknął ambasador. – Wprowadź go natychmiast!

Lyle Westley wszedł do gabinetu ambasadora. Miał na głowie czerwony fez i ubrany był w strój, w którym opuścił Nadinę.

Walter Baring przyjrzał mu się ze zdumieniem, po czym wybuchnął śmiechem.

– Nie do wiary! – zawołał. – Gdzieś ty się, u licha, podziewał?

– Muszę natychmiast przesłać depeszę do Londynu! – przerwał mu Westley. – A potem opowiem ci wszystko po kolei.

– Dopytują się o ciebie od miesiąca – rzekł ambasador. – Mam nadzieję, że masz dla nich jakąś wymówkę.

– Mam wszystko, czego premier chce się dowiedzieć – zapewnił spokojnie Lyle Westley. Zdjął fez, w którym wszedł tu tylko po to, żeby zaskoczyć ambasadora, i odrzucił go na krzesło.

Walter Baring nacisnął specjalny przycisk na swoim biurku; drzwi się otworzyły i do gabinetu wszedł jeden z jego starszych asystentów.

– Westley wrócił, dzięki Bogu – oznajmił ambasador. – Niech natychmiast udostępnią mu pokój depeszowy.

– Tak jest, panie ambasadorze – potwierdził asystent, po czym dodał z uśmiechem, zwracając się do Westleya: – Dobrze, że się pan wreszcie pokazał. Podniósł się już taki straszny krzyk, iż zaczynałem się obawiać, że szczęście pana opuściło!

– Zostałem uratowany w ostatniej chwili przez piękną istotę o złotych włosach i błękitnych oczach – odparł Westley.

Wyszedł z gabinetu, asystent zaś podążył wraz z nim.

– To się mogło zdarzyć tylko panu – rzekł z nutą żalu. – Gdyby padło na mnie, uratowałoby mnie pewnie jakieś siwe straszydło bez zębów!

Śmiejąc się, obaj mężczyźni weszli do zamkniętego pomieszczenia, skąd nadawano szyfrowane depesze do ministerstwa spraw zagranicznych.

Aambasador czekał z niecierpliwością. Minęło ponad pół godziny, nim Lyle Westley wrócił. Kiedy usadowił się wygodnie w fotelu przy kominku, ambasador rzekł:

– Uczcimy twój powrót kieliszkiem szampana. – Podszedł do bocznego stolika, gdzie w srebrnym wiaderku z lodem chłodziła się butelka. Najpierw napełnił kieliszek dla Lyle’a Westleya, potem dla siebie.

– Mówiąc poważnie, Westley, zaczynałem się już niepokoić, co się z tobą stało – powiedział.

– Ja też się trochę bałem-przyznał Lyle Westley. Pociągnął łyk szampana. – Sam tego chciałem, ale teraz najbardziej ze wszystkiego pragnę się wyspać!

– Na górze czeka na ciebie posłane łóżko.

– Dzięki, – Westley wyraźnie się ucieszył. – Pewnie rozumiesz, że chcę się też przebrać w moje własne ubranie, Mam nadzieję, że je gdzieś przechowujesz.

– Jest tu, tak bezpieczne jak wszystko inne w dzisiejszej Turcji – odparł Baring nieco ironicznym tonem, – Sułtan z każdym dniem coraz głębiej pogrążą się w szaleństwie.

Lyle Westley uniósł pytająco brwi.

– Jest aż tak źle?

– Nawet gorzej! Nigdy nie możemy być pewni, co jeszcze wymyśli. Jego ludzie śmiertelnie się go boją.

Lyle pociągnął kolejny łyk szampana.

– Musisz mi o tym wszystkim opowiedzieć w bardziej odpowiedniej chwili, gdy nie będę tak rozpaczliwie walczył z sennością.

– Powolę ci iść do łóżka, jak tylko mi opowiesz, co odkryłeś.

– Dokładnie to, czego się spodziewałeś – powiedział spokojnie Lyle Westley. – Bułgarzy już dość się wycierpieli i są na skraju wytrzymałości nerwowej.

Walter Baring zacisnął usta w wąską linię.

– Rosjanie, którzy, jak wiemy, zawsze chętnie sprawiają kłopoty – mówił dalej Lyle – robią wszystko, żeby rewolta zatoczyła jak najszersze kręgi.

– Powiadomiłeś o tym Londyn? – spytał ambasador.

– O tym i o paru innych sprawach – odparł Lyle. – A teraz, jeśli Wasza Ekscelencja mi wybaczy, spróbuję o własnych siłach wejść na górę i paść na łóżko.

– Dopilnuję, żebyś dotarł do łóżka i dostał wszystko, czego potrzebujesz – obiecał Walter Baring.

Zadzwonił na służącego, a ten natychmiast pojawił się w drzwiach.

– Zaprowadź pana Westleya do jego pokoju i zadbaj o wszystko. Dopilnuj, by nikt mu nie przeszkadzał, dopóki się nie obudzi – polecił.

Służący skłonił się i obaj z Lyle’em opuścili gabinet.

Ambasador został sam. Westchnął ciężko; było tak, jak się spodziewał, i czego się obawiał. Wiedział, że może polegać na odkryciach Lyle’a Westleya, ale zastanawiał się, czy osobiście zdoła w jakiś sposób wpłynąć na sytuację.