Line Kyed Knudsen

K jak Klara 5-
Wszystkie za jedną!

Tłumaczenie z Duńskiego
Agnieszka Maryniak

SAGA

Klara

Ulubiony kolor: błękitny

Ulubione danie: lasagne

Ulubiony przedmiot: sztuka

Uwielbia czytać

Róża

Ulubiony kolor: różowy

Ulubione danie: pizza

Ulubiony przedmiot: WF

Uwielbia chodzić na zakupy

Julia

Ulubiony kolor: żółty

Ulubione danie: meksykańskie tortille

Ulubiony przedmiot: muzyka

Uwielbia chłopaków

Kolorowanka

Klara siedzi w klasie. Mają zastępstwo, bo nauczycielka się rozchorowała. Na zewnątrz wieje zimny wiatr, dlatego wolno im było zostać w klasie. Chłopcy zaczęli już szaleć. Biegają między stołami i hałasują. Nauczycielka, która przyszła na zastępstwo, próbuje ich uspokoić, ale to nic nie daje.

– Może pokolorujemy? – pyta Julia, pokazując swoją nową kolorowankę.

W książeczce jest dużo ładnych dziewczyn. Są bardzo szczupłe i elegancko ubrane. Klara uważa, że są bardzo piękne. Pomimo tego, że mają zbyt duże oczy.

– Mam nowe flamastry – mówi Róża wstając.

Dziewczyny znajdują sobie kącik w klasie i siadają na ziemi.

– Dobra – Julia wyrywa dwie kartki – dostaniecie każda po jednej kolorowance, ale musicie się bardzo starać kolorując!

Klara przytakuje. Rozumie, że Julia cieszy się z nowej kolorowanki. Postara się pokolorować najlepiej jak umie.

Zaczynają. Klara właśnie skończyła kolorować na żółto włosy dziewczynie w bikini, kiedy podchodzi do nich Malou.

– Ale super! – mówi.

Julia i Róża nie odzywają się ani słowem. Tylko Klara spogląda w górę.

– To kartka z nowej kolorowanki Julii.

– Aha – Malou siada po turecku.

Klara koloruje dalej. Brzuch lalki ma być brązowy. Jest tak szczupły, że nie trzeba wiele kolorować. Malou przygląda się im i chrząka Klarze prosto do ucha. Przeszkadza to Klarze w kolorowaniu.

– Nie chcę być niemiła, ale wyrwałam już dwie kartki, a resztę oszczędzam – Julia spogląda na Malou.

– Ok – odpowiada rozczarowana Malou. Ale nie rusza się z miejsca i dalej im się przygląda.

Klarze jest trochę szkoda, że Malou nie może do nich dołączyć. Ale uważa, że to trochę denerwujące, iż Malou cały czas siedzi i im się przygląda. Róża wzdycha, spoglądając na Malou.

– Możesz dokończyć moją kolorowankę – mówi przyjaźnie.

– Dzięki! – cieszy się Malou, ciągnąc kartę w swoją stronę.

Koloruje sukienkę na czerwono, szybkimi, niestarannymi ruchami.

– Postaraj się – prosi Róża, gdy Malou kolorując wychodzi poza linie.

– Tak, tak – odpowiada Malou, rysując dalej.Teraz do ręki wzięła brązowy flamaster. Będzie malowała buty. Wychodzi poza kontury.

Klara widzi, że Róży jest przykro. Jej kolorowanka wygląda teraz okropnie.

– Malou! Mówiłam przecież, że miałaś to zrobić ładnie! – podnosi głos Róża.

– Chcesz nową kartkę? – pyta Julia.

Róża potakuje i wzdycha, a Julia wyrywa jej nową kartkę.

Malou podnosi głowę.

– Mogę też jedną?

Julia potrząsa głową.

– Nie! Powiedziałam przecież, że oszczędzam! Kapujesz?

Kryjówka

Na przerwie chłopcy budują kryjówkę. Przestali hałasować i od razu zrobiło się przyjemnie. Połączyli stoły i poukładali na nich swoje kurtki, tak, żeby zwisały na bokach.

– Dziewczyny nie mają wstępu! – wrzeszczy Hamid, siedząc w środku. Wystawia głowę i mruga do Julii.

– Ale jesteście niemądrzy – śmieje się Malou. Wskakuje na jeden ze stołów i tupie nogami. – Zaraz zaczną ich boleć głowy! – krzyczy, podnosząc ręce do góry, tak jakby coś wygrała.

Julia podchodzi do wejścia kryjówki.

– Czemu nie możemy wejść do środka? – pyta z wypiekami na twarzy. – Boicie się nas? – dodaje, uśmiechając się.

Hamid na czworakach wchodzi do kryjówki i znika. Po chwili znowu wysuwa głowę.

– Ok, można wejść, jak zna się hasło.

– A jakie jest hasło? – krzyczy Malou, niechcący zrzucając jedną z kurtek na ziemię.

Benjamin i Łukasz też wychylają głowy.

– Psujesz nam konstrukcję, Malou – zwraca uwagę Benjamin.

– Przepraszam!