Barbara Cartland

Miłość silniejsza niż szatan

SAGA Egmont

Miłość silniejsza niż szatan

przełożyła z angielskiego

Zofia Kunert

tytył oryginału Love Strikes Satan

Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ‘Playfair’

Copyright © 1992, 2017 Barbara Cartland og Lindhardt og Ringhof Forlag A/S

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711727737

1. Wydanie w formie e-booka, 2017

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Lindhardt i Ringhof oraz autora.

lindhardtogringhof.dk

Lindhardt og Ringhof Forlag A/S, spółka wydawnictwa Egmont

Od Autorki

Wdrugiej połowie dziewiętnastego stulecia we Francji nastąpił prawdziwy boom publikacji poświęconych magii.

Władze kościelne były zaniepokojone tą modą na okultyzm, zwłaszcza że jednocześnie szerzył się we Francji antyklerykalizm. Paryż zyskał ponurą sławę centrum czarnej magii.

Dla wielu młodych ludzi pióra głównym tematem stała się magia, co wkrótce pociągnęło za sobą modę na coś jeszcze gorszego, a mianowicie satanizm.

Jednym z najbardziej znanych literatów był wówczas markiz Stanislas de Guaita, poeta, który po przeczytaniu książek Eliphasa Leviego dostał obsesji na punkcie magii. Utworzył kabalistyczny Zakon Różokrzyżowców. W końcu Guaita stracił zdrowie i rozum wskutek długiego siedzenia po nocach nad starymi księgami o czarach, tajnymi rękopisami i przyrządami okultystycznymi. Zarówno on, jak i poeta Dubas zażywali narkotyki. Dubas, o którym wspominam w niniejszej książce, miewał halucynacje i zmarł na wpół obłąkany w jednym z paryskich szaletów po wstrzyknięciu sobie zbyt dużej dawki morfiny.

Wrogość katolicyzmu wobec satanizmu szła w parze z niechęcią do wolnomularstwa. W encyklice papieża Piusa IX z tysiąc osiemset siedemdziesiątego trzeciego roku mówi się, że masoneria działa w świecie w imieniu szatana.

Nie ulega wątpliwości, że okres zwany belle époque był na wskroś przeniknięty i skażony bakcylem czarnej magii.

Gdy w tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym ósmym roku wybuchła afera Dreyfusa, w społeczeństwie francuskim szerzyły się obawy, że jakieś złowrogie siły tajemne próbują zniszczyć porządek społeczny, a nawet cywilizację.

1

1893

Vincent Mawde pomyślał z ulgą, że w końcu znalazł miejsce, gdzie mógłby się zatrzymać na noc. Zsiadł z konia i przywiązał go pod drzewem. Zwierzę było tak zmęczone, że nie poszłoby dalej. Mimo to Vincent spętał mu nogi, by koń nie uciekł gdzieś nad ranem. Potem rozejrzał się za kawałkiem piasku, gdzie mógłby się przespać, nie czując pod kocem kamieni, tak jak to było minionej nocy. Miał namiot, chociaż może to za dużo powiedziane. W każdym razie osłaniał go, gdy spał, i chronił przed ukąszeniami moskitów oraz różnych owadów występujących w tej części Indii. Czuł zmęczenie, wielkie zmęczenie. Marzył o zjedzeniu skromnego posiłku, który miał ze sobą, i wypiciu czegoś. Gdy się posilił, zaniósł dwie pozostałe butelki hinduskiego piwa za kępę drzew. Włożył je do niewielkiego strumienia, by się chłodziło do rana.

Gdy wracał, słońce kryło się już za horyzontem. Wiedział, że niebawem zapadną ciemności, ale będą rozpraszane światłem gwiazd i księżyca. Rozbił namiot i rozłożył gruby koc, na którym sypiał. Nie musiał się niczym przykrywać. Już wcześniej zdjął niemal całe ubranie, typowe dla podróżujących po Indiach osób z niższych sfer. Występował bowiem w przebraniu, co zdarzało się rzadko, gdy jechał samotnie. Ale w końcu wracał już do cywilizowanego świata. Dzięki Bogu po wypełnieniu misji, z którą został wysłany, nadal był sam. Właśnie miał wśliznąć się do namiotu, gdy usłyszał zbliżający się stukot kopyt końskich. W mgnieniu oka zerwał się w obawie, że może to być kolejny wróg. Wymknął się już wielu napastnikom. Gdy jeździec podjechał bliżej, Vincent zobaczył jego mundur i westchnął z ulgą. Wyciągnął rękę na powitanie, czekając, aż młody oficer zsiądzie z konia.

– Vincent? Czy to naprawdę ty? – zapytał nowo przybyły. – Niemal straciłem nadzieję, że cię odnajdę!

– Nawet do głowy mi nie przyszło, że cię tu zobaczę, Nicolas! – odparł Vincent Mawde. – Dlaczego mnie szukałeś?

– Mam ci wiele do powiedzenia. Gdzie postawić konia?

– Tam gdzie stoi mój, pod drzewami – zaproponował Vincent.

Nie mówiąc nic więcej, Nicolas Giles zaprowadził rumaka w kierunku drzew. Vincent przyglądał mu się zdumiony. Co mogło spowodować, że znajomy oficer wyruszył na jego poszukiwanie, skoro on już wracał z „zaświatów”? Za kilka dni byłby przecież w koszarach. Wyglądało na to, że zaszło coś nadzwyczajnego. Niemniej po długim okresie osamotnienia miło było zobaczyć przyjazną twarz. Po niespełna pięciu minutach Nicolas sprężystym krokiem wrócił spod kępy drzew. On również zdjął mundur, tak jak Vincent.

Mawde rozbił namiot u podnóża głazów stanowiących ruiny istniejącej tu niegdyś świątyni. Zapewniały mu one ochronę przed słońcem, a także w pewnym stopniu osłaniały obozowisko od tyłu. Teraz siedział z wyciągniętymi nogami. Jego twarz i całe ciało były ogorzałe od słońca. Nawet najbliżsi mieliby trudności z rozpoznaniem w nim typowego bladego Anglika.

Nicolas podszedł do niego, rzucił na ziemię płaszcz i powiedział:

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię znalazłem! Jedno mogę powiedzieć o tym kraju – że jest za duży i za gorący!

Vincent roześmiał się.

– Masz rację. Ale w żadnym innym jeszcze nie byłem.

– Obawiam się, że będziesz musiał – odparł Nicolas.

Vincent spojrzał na niego zdziwiony.

– Co masz na myśli?

– To wicekról kazał mi wyruszyć na poszukiwanie ciebie.

– Wicekról? – powtórzył Vincent. – A o co, u diabła, mu teraz chodzi?

Nicolas wyjął gazetę.

– Przede wszystkim przysyła ci to.

Vincent wziął gazetę i zobaczył, że jest otwarta na rubryce „Z życia wyższych sfer”.

– Obawiam się, że to zła wiadomość – dodał Nicolas.

Vincent przebiegł oczami stronę i zauważył, ze podkreślono jeden z artykułów. Przeczytał:

śmierć czwartego markiza mawdelyn

Z wielkim smutkiem informujemy o nagłym zgonie markiza Mawdelyn, lorda pułkownika Berkshire.

Markiz chorował kilka tygodni i zmarł w zeszły czwartek. Strata czołowego reprezentanta jednego z najstarszych i najbardziej szacownych rodów w Anglii jest głęboko odczuwana przez społeczeństwo oraz cały dwór…

Tu natsępowała długa lista stanowisk, jakie markiz zajmował w ostatnich latach, oraz odznaczeń, jakie otrzymał. Ostatni akapit brzmiał:

Markiz nie był żonaty, a jego dziedzicem jest kapitan Vincent Mawde, przebywający obecnie wraz ze swym pułkiem za granicą. Kapitan Mawde jest synem lorda Richarda Mawde’a, młodszego brata markiza.

Pogrzeb odbędzie się w sobotę w opactwie Mawdelyn.

Vincent przeczytał notatkę do końca. Potem odłożył gazetę, a Nicolas rzekł:

– Przykro mi, Vincent, bo to oczywiście znaczy, że nas opuścisz.

– Tak, sądzę, że będę musiał jechać do domu – przytaknął Vincent.

– To samo powiedział wicekról – odrzekł Nicolas. – Jego zdaniem powinieneś jechać natychmiast, nie wracając do koszar.

Vincent uniósł brwi ze zdziwienia.

– Czemu tak powiedział?

Po chwili milczenia Nicolas odparł:

– Muszę cię powiadomić o jeszcze jednej rzeczy! Masz prawdziwego wroga!

– Wiem o tym doskonale – przyznał Vincent.

– Nie chodzi oczywiście o nieprzyjaciół, z którymi niedawno walczyłeś. W tym nie ma nic niezwykłego.

– Więc co masz na myśli? – spytał zdziwiony Vincent.

– Kiedy wyjechałeś, a przypomnij sobie, że było to w środku nocy, Jeffrey Wood dowiedział się o tym od swojego ordynansa.

Vincent dobrze znał Jeffreya Wooda. Był to jeden z tych oficerów, których nie darzył szczególną sympatią. Major Wood czuł się urażony, że Vincent jest specjalnie traktowany ze względu na udział w tajnej misji, zwanej Wielką Grą. Vincent znikał na długie okresy z własnego pułku, ale nikt nie pytał, dokąd jest oddelegowany. Nie było również wiadomo, kiedy pojawi się z powrotem. Pełnił misje specjalne z rozkazu wicekróla i Naczelnego Dowództwa. Większość jego towarzyszy broni akceptowała ten stan rzeczy. Jednak major Jeffrey Wood był zazdrosny, że Vincent ma osobisty kontakt z „władzą”. Vincenta irytowały jego sarkastyczne uwagi na temat faworyzowania niektórych osób. Ale na ogół nie zwracał uwagi na coś, co uważał za dziecinadę, chociaż Jeffrey był starszy od niego.

Teraz Vincent spytał:

– A co ma z tym wspólnego „Galopujący Major”?

– Kiedy wyjeżdżałeś w środku nocy, nikt prócz mnie cię nie widział.

– Pamiętam, że wszystko odbyło się jak zwykle po cichutku – rzekł Vincent.

– Cóż, kiedy Jeffrey dowiedział się, że twój pokój jest pusty, przed świtem przeniósł się tam, by nikt inny go w tym nie ubiegł!

Vincent roześmiał się.

– To bardzo podobne do majora. Mam nadzieję, że było mu wygodnie!

– Został tam zamordowany – powiedział cicho Nicolas. – Musiało to nastąpić pomiędzy momentem, gdy położył się na twoim łóżku, a chwilą, gdy przyszedł do niego ordynans.

– Zamordowany?! – wykrzyknął Vincent. – Nie wierzę!

– To prawda. Morderca został złapany.

– Kto to był?

– Pewien nic nieznaczący Hindus, a kiedy zmuszano go, dość okrutnie, do wyjawienia prawdy, zeznał, że dostał takie rozkazy z Anglii!

Vincent wpatrywał się w przyjaciela.

– Nie wierzę ci! Kto w Anglii mógłby chcieć mnie zabić?

– Najwyraźniej dobrze mu zapłacono, bo miał przy sobie dużo pieniędzy – odparł Nicolas.

– Za tym muszą stać Rosjanie, którzy zawsze wywołują zamieszki plemienne.

– Zarówno wicekról, jak i Naczelne Dowództwo najwidoczniej sądzą co innego. Radzą, byś jechał do domu, skoro zostałeś markizem Mawdelyn. Masz jechać potajemnie, nie wracając pod żadnym pozorem do koszar.

– Ale przecież złapaliście już mordercę Jeffreya!

– Wicekról uważa, że nie tylko on dostał polecenie zlikwidowania ciebie. Pamiętasz incydent na bazarze dwa miesiące temu?

Vincent zmarszczył brwi. Oczywiście, pamiętał. Szedł właśnie przez bazar po tajnym spotkaniu z człowiekiem, który przekazał mu pewną bardzo cenną informację. Nie było powodu, by spotykać się z nim w przebraniu, miał więc na sobie mundur. Zamierzał zrobić zakupy, jak wielu żołnierzy po służbie. Jednak rozmowa z informatorem trwała dłużej, niż przewidywał. Zrobiło się już ciemno i w sklepach zapalano lampki oliwne lub świece, by oświetlić towary. Zaułki tonęły w ciemnościach, które w Indiach zawsze są złowrogie i których lepiej unikać.

Vincent torował sobie drogę w tłumie kobiet, mężczyzn, gęsi, psów, osłów i gdzieniegdzie świętych krów. Na bazarze było wielu innych żołnierzy. Jeden z nieznanych mu z nazwiska oficerów przepchnął się do niego i spytał:

– Pan Mawde, prawda? Chciałem zapytać…

Gdy tylko zaczął, Vincent zobaczył, że pewien właściciel straganu przyzywa go gestem ręki. Pomyślał, że pewnie chce mu powiedzieć, iż ma już prezent, który Vincent zamówił dla jednego z przyjaciół w Anglii.

– Chwileczkę – zwrócił się do stojącego obok młodego oficera – chcę porozmawiać z tym człowiekiem.

Przepchnął się przez gromadę dzieci w kierunku sklepikarza. Okazało się, że dobrze się domyślił, bo zamówiony prezent już czekał. Handlarz oznajmił, że wyśle go nazajutrz do koszar.

– Dziękuję, Ali – odparł Vincent. – Jestem ci bardzo wdzięczny. Przygotuję pieniądze, gdy tylko doręczą mi paczkę.

Zawrócił, by podejść do czekającego na niego młodego oficera. Ze zdziwieniem zobaczył, że podczas jego nieobecności w tym miejscu zgromadził się tłum. Oficer leżał na ziemi. Został ugodzony z tyłu długim cienkim sztyletem i zmarł, zanim zdołano go zanieść do lekarza.

Nikt nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, dlaczego został zamordowany ów młody człowiek, niedawno przybyły z Anglii.

Wówczas dowódca powiedział Vincentowi, gdy zostali sami:

– Podejrzewam, Mawde, że skoro i pan, i on byliście w mundurach, a pchnięto go w plecy, to ten cios był przeznaczony dla pana!

Vincent pomyślał wtedy, że to prawdopodobne. Wypełnił wiele tajnych zadań, więc oczywiście niektórzy stali się wobec niego podejrzliwi. Nie mówili tego głośno, ale uważali, że nie jest zwykłym brytyjskim oficerem, za jakiego się podawał. Ponieważ jednak nic więcej się nie stało, Vincent aż do tej chwili nie zaprzątał sobie głowy owym wypadkiem.

– Nie ma żadnych wątpliwości, że Jeffrey Wood zginął, bo spał na twoim łóżku – oświadczył Nicolas. – Właśnie dlatego musisz wyjechać z Indii najszybciej, jak to możliwe.

– Trudno mi to zrozumieć, Nicolas – przyznał Vincent. – Mogę cię zapewnić, że nie mam pojęcia o żadnym wrogu w Anglii, który nie cierpiałby mnie aż tak bardzo, by popełnić morderstwo!

– Dwa – rzekł cicho Nicolas.

– Cała ta sprawa jest absurdalna! – wykrzyknął Vincent. – Ale oczywiście zrobię, co mi kazano. Myślę, że znajdzie się ktoś miły, kto spakuje moje rzeczy i odeśle do domu.

– Z pewnością tego dopilnują – odparł Nicolas.

– To wszystko dziwnie wygląda. Wiemy, że czyha tu na nas niebezpieczeństwo, ale jeśli coś takiego zdarza się wśród swoich, zaczyna to być mocno intrygujące.

– Zgadzam się z tobą. Mam nadzieję, że wszystko się wyjaśni, gdy poznamy prawdę. Najwidoczniej jednak ten szaleniec, który oczywiście będzie wisiał, jest dość przekonujący.

– Może uważa, że to jedyna droga, by ocalić własną skórę – podsunął Vincent.

W tym momencie zobaczył, że Nicolas wypił już całe piwo i odstawił pustą butelkę.

– Czy nadal chce ci się pić? Masz ochotę na jeszcze jedno? – zapytał.

– Oczywiście! Jechałem cały dzień w tym okrutnym słońcu. Wypiłbym Atlantyk, gdyby był pod ręką.

– Mam jeszcze dwa piwa – oznajmił Vincent. – Dam ci jedno, a drugie wypijemy na spółkę.

– To dla mnie w tej chwili więcej niż wszystkie klejnoty maharadży! – skwitował ze śmiechem przyjaciel.

– Zaraz po nie pójdę. Chyba się ucieszysz, że mam jeszcze jeden koc. Zostawiam ci decyzję, który z nas będzie spał w namiocie. Jest za mały dla nas dwóch.

Mówiąc to, podniósł się z ziemi i poszedł w kierunku kępy drzew.

Gdy doszedł do strumienia, w którym chłodziło się piwo, zauważył, że Nicolas nie zdjął uzdy swemu koniowi. Nie spętał mu też nóg tak delikatnie jak on swojemu.

Vincent bardzo lubił zwierzęta i zawsze niezwykle się troszczył o ich wygodę. Wyjął więc wędzidło z pyska konia i poluzował mu pęta. Potem dał strudzonemu rumakowi pić z bukłaka, którym poił własnego konia. Musiał w tym celu pójść do strumienia i wrócić. Zanim w końcu wziął koc i dwie butelki piwa, upłynęło sporo czasu. Słońce całkiem się schowało i, jak zwykle na Wschodzie, zapadła noc niepoprzedzona zmierzchem. Na niebie zabłysły gwiazdy. Księżyc w pełni oświetlał pasmo gór, rozpościerające się niedaleko na północy.

W jego blasku Vincent widział drogę powrotną tak dobrze jak w dzień. Niosąc dwa piwa, szedł w stronę namiotu. Gdy dotarł na miejsce, stwierdził, że Nicolas jest w środku – z wejścia do namiotu wystawały jego stopy, bez butów do konnej jazdy.

– Przyniosłem ci piwo, Nicolas – rzekł – a jeśli chronisz się przed owadami, nie będzie ich aż do rana.

Odpowiedziało mu milczenie.

– Wychodź! – powiedział Vincent. – Mam dla ciebie koc i pozwolę ci spać w namiocie, skoro tak zadecydowałeś.

Schylił się, by zajrzeć do środka.

Nicolas nadal leżał bez ruchu i bez słowa. Vincent rozsunął poły namiotu, tak że oświetliły go od wewnątrz promienie księżyca.

Młody oficer leżał na plecach, a światło księżyca połyskiwało na przedmiocie tkwiącym nad jego sercem.

Nawet nie dotykając Nicolasa, Vincent wiedział, że on nie żyje.

Charisa zbiegła ze schodów, gdy tylko usłyszała powóz zatrzymujący się przed drzwiami. Od ponad godziny czekała na powrót ojca. Teraz, gdy wysiadał z otwartego landa zaprzężonego w dwa wspaniałe konie, wykrzyknęła z ulgą:

– Wróciłeś, papo! Zastanawiałam się, czemu nie ma cię tak długo.

Pułkownik Lionel Templeton ucałował córkę i objął ją ramieniem, wchodząc po schodach.

– Zajęło to więcej czasu, niż się spodziewałem – wyjaśnił – z tego prostego powodu, że nowy markiz nie był w opactwie od wielu lat.

– Więc oczywiście musiałeś mu opowiedzieć o wszystkim, co go interesowało – domyśliła się Charisa.

– Starałem się – odparł pułkownik. – Mogę mieć tylko nadzieję, że okaże się tak dobrym dziedzicem jak jego wuj.

Po brzmieniu głosu ojca Charisa zorientowała się, że nie bardzo w to wierzył.

– Myślę, że przynajmniej okaże szczodrość dawnym pracownikom i nadal będzie utrzymywał przytułki.

– Sądzę, że tak, ale nie był tym szczególnie zainteresowany. Chciał przede wszystkim wiedzieć, jakie będą jego dochody z dzierżaw i czy rolnicy są pewni dobrych zbiorów.

Rozmawiając, znaleźli się w gabinecie. Pułkownik podszedł do barku, by nalać sobie drinka, a córka usiadła na kanapie. Po sposobie, w jaki ojciec się wypowiadał, wywnioskowała, że coś go martwi. Gdy zbliżał się do niej ze szklaneczką w ręku, spytała:

– Co się stało, papo?

– Właściwie nic – odpowiedział pułkownik. – Myślę, że układa się tak, jak chciałem, by się stało, ale nie tak prędko.

Charisa popatrzyła na niego zdziwiona.

– O co chodzi?

– Markiz zasugerował, przyznaję, że w dość zawoalowany sposób, iż powinnaś za niego wyjść.

Charisa spojrzała na ojca szczerze zaskoczona.

– Dał to do zrozumienia dzisiaj… tuż po przyjeździe?

– Jak wspomniałem, była to tylko aluzja, ale rzeczywiście myślę, kochanie, że się zanadto pośpieszył. Mimo wszystko nie widziałaś go od co najmniej dziesięciu lat!

– Od czternastu! – sprostowała Charisa. – Obliczyłam to rano. Miałam wtedy cztery lata i było to podczas bożonarodzeniowego przyjęcia, na które zostali zaproszeni wszyscy Mawde’owie.

– W takim wieku trudno przypuścić, że ma się do czynienia z przyszłym panem młodym! – Pułkownik się zaśmiał.

Odstawił szklaneczkę i przez chwilę przechadzał się po pokoju, po czym powiedział:

– Nie będę przed tobą ukrywał, kochanie, że nawet myślałem o tym, iż mogłabyś poślubić dziedzica starego markiza, bo przecież byliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi.

– Nieraz wydawało mi się, że masz taką właśnie nadzieję, papo! Opactwo Mawdelyn znaczy dla ciebie tak dużo nie tylko dlatego, że lord powierzył je twojej opiece i polegał na tobie. Zawsze uważałam, że jesteś jego nieopłacanym zarządcą!

– Oczywiście, że nieopłacanym – przyznał pułkownik – zważywszy, że pomagałem mu finansowo po prostu dlatego, że nigdy nie miał wystarczających dochodów.

– Czy naprawdę sądzisz, że skoro bardzo cię lubił i ty bardzo lubiłeś jego, nie czuł się zażenowany twoją wspaniałomyślnością?

– Oczywiście, że nie – odparł pułkownik. – A jednocześnie nie chcę, by młodzieniec, którego właśnie poznałem, był przeświadczony, że w każdej chwili może liczyć na moje wsparcie pieniężne. Ani też nie życzyłbym sobie, by był gotowy ożenić się z tobą po to, by mieć taką pomoc zawsze pod ręką!

– Naprawdę sądzisz, że to właśnie planuje? – spytała Charisa.

– Postawiłem sprawę jasno – odparł ojciec – a wiesz, kochanie, że dość dobrze znam się na ludziach. W moim pułku zawsze mówiono, że mam szczególną umiejętność czytania w ludzkich sercach.

– Oczywiście, że tak – potwierdziła Charisa. – Zatem powiedzmy nowemu markizowi, że powinien sobie znaleźć własnych przyjaciół, którzy będą za niego płacili, a nie liczyć na ciebie.

– Zrobiłbym tak, gdyby nie chodziło o Mawdelyn. Miałaś rację, kochana córeczko, mówiąc, że je kocham. – Uśmiechnął się i dodał: – Często myślę, że opactwo znaczy więcej dla mnie niż dla samych Mawde’ów. Ale oczywiście twoja matka pochodziła z tego rodu i nigdy nie zapomniałem, jakie to było dla niej ważne.

Pułkownik ożenił się z kuzynką markiza z bocznej linii, ale w każdym razie „z domu Mawde”.

Kiedy jego ojciec kupił posiadłość graniczącą z opactwem Mawdelyn, nie miał pojęcia, że obie rodziny tak blisko się zwiążą.

Pułkownik Templeton w młodości był bardzo przystojny i bardzo energiczny. Zobaczył Elizabeth Mawde podczas jednego z pierwszych przyjęć, na które został zaproszony do opactwa. Zakochał się w niej na zabój. Ona również go pokochała. Rodzina uznała, że bardzo dobrze się złożyło, że najbliższy sąsiad stanie się zarazem powinowatym. Mawde’owie byli też zadowoleni, że Elizabeth wyjdzie za mąż za bardzo bogatego człowieka.

Ojciec pułkownika dorobił się majątku na przemyśle okrętowym w północnej Anglii. Jednak przyjechał na południe kraju, bo chciał „prowadzić życie dżentelmena”. Właściwie sam pochodził ze starego rodu właścicieli ziemskich, ale jako młody człowiek zajął się przemysłem budowy okrętów. Kiedy zarobił na tym odpowiednio duże pieniądze, zapragnął porzucić północną Anglię i zacząć nowe życie na własny rachunek.

Znalazł upragniony dom w Berkshire. Budynek pochodził z połowy osiemnastego wieku i nie przypominał oczywiście opactwa. Niemniej sprawiał wyjątkowo duże wrażenie.

Wkrótce posiadłość funkcjonowała tak znakomicie, że stała się przykładem dla innych właścicieli ziemskich. Nie było więc w tym nic dziwnego, że gdy czwarty markiz odziedziczył Mawdelyn, zwrócił się po radę do swego rówieśnika. Przyjaźń obu mężczyzn rozkwitła.

Charisa kochała „wujka George’a”, jak nazywała ostatniego markiza. Jej ojciec tak często bywał w opactwie, że stało się ono dla niej jakby drugim domem. Znała w nim każdy zakamarek i każdą rysę na murze. Pokochała piękno starych wnętrz. Z ogromną radością wędrowała tajnymi przejściami zbudowanymi niegdyś dla katolickich mnichów, którzy musieli się ukrywać przed prześladowaniami za czasów królowej Elżbiety I. Później owe korytarze zostały rozbudowane i wykorzystywali je rojaliści ukrywający się przed wojskami Cromwella. O ile ojciec marzył, że kiedyś jego córka zamieszka w opactwie, sama Charisa w jakiś sposób nabrała przekonania, że jest to nieuchronne. Ale gdy dorosła, miała niewiele okazji, by spotykać się tam z przedstawicielami młodszego pokolenia.

Vincent, kuzyn markizą i jego oczywisty spadkobierca, wstąpił do wojska tuż po skończeniu Oxfordu i pełnił służbę za granicą. Pisywał do niej i przysyłał pocztówki z Indii, ale było to oczywiście co innego niż widywanie się z nim. Charisa pomyślała teraz, że był on najmilszy z męskiej linii Mawde’ów. Ona sama temu nastoletniemu chłopcu, o osiem lat starszemu od niej, musiała wydawać się wówczas bardzo małą dziewczynką. Widywała przelotnie innych przedstawicieli rodu Mawde’ów, natomiast obecnego markiza, Gervaisa Mawde’a, przypominała sobie z wielkim trudem.

Wiadomość o śmierci Vincenta była dla niej i ojca wielkim szokiem.

– Jak los może być aż tak okrutny? – zadawała ojcu pytania.

Wiadomość ta dotarła z Indii wkrótce po pogrzebie starego markiza. Ojciec otrzymał list od Gervaisa Mawde’a. Pisał on, że nie może uczestniczyć w pogrzebie z powodu pobytu w Paryżu. Dowiedział się jednak o śmierci swego kuzyna Vincenta, a ponieważ sam był następny w kolejności dziedziczenia, miał wrócić do Anglii najszybciej, jak to będzie możliwe.

Istniała jednak pewna przeszkoda.

Dowódca regimentu Vincenta zameldował w Ministerstwie Wojny, że jego zwłoki zostały znalezione w odległej, dzikiej części kraju i nie ma stuprocentowej pewności, czy zostały właściwie zidentyfikowane. Pułkownik Templeton pojechał do Ministerstwa Wojny do Londynu. Dowiedział się, że minął ponad tydzień od chwili, gdy w namiocie Vincenta znaleziono ciało z tkwiącym w nim sztyletem, do momentu powiadomienia angielskiego dowództwa. Z powodu panującego upału stan rozkładu zwłok był tak duży, że uniemożliwiał ich jednoznaczną identyfikację. Pułkownik dowiedział się ponadto, że zaginął towarzysz broni Vincenta. Nadal go szukano. Mógłby on zapewne udzielić władzom jakichś informacji.

Jednak po upływie miesiąca, pod naciskiem Gervaisa Mawde’a, Ministerstwo Wojny musiało uznać Vincenta za zmarłego. W tej sytuacji Gervais stawał się szóstym markizem Mawde’em.

Dopóki się to wszystko nie wyjaśniło, nie zjawił się w opactwie. Teraz pfzyjechał i pułkownik spotkał się z nim na jego prośbę.

– Jaki on jest? – spytała Charisa.

Ojciec zawahał się.

– Nie widziałem go od wielu lat – odparł – rzeczywiście, tak jak mówisz, pewnie od czternastu.

– Czy jest podobny do członków rodziny? – drążyła Charisa.

– Tak – przyznał pułkownik – chociaż jest w nim coś, co go odróżnia. Sądzę, że dlatego, iż przez długi czas mieszkał za granicą i jest w większym stopniu obywatelem świata niż reszta rodziny.

– Dlaczego zamieszkał we Francji? Często się nad tym zastanawiałam, ale nikt nie potrafił mi wyjaśnić.

– Powiedziano mi, że bardzo lubi Paryż, a jego matka była pół-Frańcuzką. Poza tym kształcił się tam i wszyscy jego przyjaciele są Francuzami.

– Trudno wyobrazić sobie, że któryś z Mawde’ów może być kimkolwiek innym niż mieszkającym na wsi angielskim dżentelmenem – zauważyła Charisa.

– Też tak myślę – przyznał pułkownik.

Po chwili milczenia powiedział:

– Przypuszczam, że wiedząc, iż małżeństwa wśród francuskiej arystokracji są zwykle aranżowane, łatwiej nam będzie zrozumieć, czego Gervais oczekuje od takiego związku. Właśnie dlatego zwrócił się najpierw do mnie zamiast starać się poznać ciebie.

– Myślę, papo, że musimy mu wyjaśnić, że jesteśmy Anglikami. Zawsze obiecywałeś mi, że nikt nie będzie mnie zmuszał do małżeństwa bez miłości.

– Oczywiście, że nie – przytaknął pułkownik. – Jednak chciałbym, kochanie, żebyś nie uprzedzała się przed poznaniem Gervaisa.

Po chwili przerwy mówił dalej:

– Musimy wziąć pod uwagę, że młody człowiek, który dorastał wśród Francuzów, nie będzie myślał i zachowywał się tak jak ktoś, kto kształcił się w Eton czy Oxfordzie, a potem naturalnie wstąpił do pułku, w którym służyli wszyscy członkowie jego rodziny.

– Oczywiście, rozumiem. Ale, papo, nie chcę wychodzić za mąż ponaglana przez kogokolwiek! Uwielbiam być z tobą i kocham swój dom.

– Kochasz też Mawdelyn – rzekł cicho ojciec.

– Zgadzam się z tobą, że jest piękne – odparła Charisa – ale to tylko kamienie i cegły.

Milczała chwilę, a potem ciągnęła dalej:

– Kochałeś mamę i mama kochała ciebie. Ja też chcę wyjść za kogoś, z kim będę szczęśliwa, nie dlatego, że ma jakiś majątek, ale ze względu na niego samego.

Pułkownik spojrzał na córkę. Przytulił ją i pocałował.

– Właśnie tego chcę, kochanie – powiedział łagodnie. – Jednak jutro idziemy do opactwa na kolację i, jak mówiłem, oboje musimy podchodzić do Gervaisa z otwartym sercem.

2

Jadąc z ojcem do opactwa, Charisa myślała o Vincencie. Odkąd dowiedziała się o jego śmierci, stale żałowała, że nie został kolejnym markizem Mawdelyn. Wtedy wszystko byłoby tak samo jak dotychczas. Uwielbiała Vincenta jako mała dziewczynka, chociaż on nią komenderował. Zmuszał do gry w krykieta i wydawał jej rozmaite „rozkazy”, gdy przyjeżdżał ze szkoły do domu. Zawsze jednak był uprzejmy i wyrozumiały. Pamiętała, jak płakała w jego ramionach, kiedy użądliła ją osa. I jak zaniósł ją do domu, gdy upadła i skaleczyła się w stopę.

– Dlaczego on musiał umrzeć? – pytała z gniewem.

Zanim dojechali do opactwa, czuła zdenerwowanie, chociaż nie chciała się do tego przyznać. Wydawało się to absurdalne, bo dotychczas przyjazd do opactwa był jak przyjazd do domu. Pomyślała, że do tej pory więcej czasu spędzała w tej posiadłości niż w domu ojca. Mogła korzystać z jej wszelkich uroków – jeździć konno, pływać po jeziorze małą łódką, bywać w pełnej owoców i kwiatów oranżerii i we wszystkich pokojach opactwa.

Grywała na pianinie w pokoju muzycznym, bo był większy niż u ojca, a pianino było wyższej klasy. Mogła brać z biblioteki wszystkie książki, jakie chciała. Tamtejsza służba rozpieszczała ją od dziecka.

– Przypuszczam, że Gervais będzie zachwycony, iż oczekuje go tak znakomita służba – zwróciła się do ojca, gdy wsiadali do powozu.

– Bąknął coś o przywiezieniu młodszych służących – odparł pułkownik.

Charisa wydała okrzyk zgrozy.

– Jak mogło mu przyjść do głowy coś tak głupiego? Większość tych rodzin służy tu od pokoleń, a jeśli on potrzebuje kogoś jeszcze, powinien zaangażować osobę z wioski.

Ojciec nie odpowiedział. Zapewne myślał o tym, że żadne z nich nie może się wtrącać w sprawy markiza, chyba że bardzo taktownie. Była to kolejna rzecz, która wprawiała Charisę w zdenerwowanie. Gervais ma prawo przeprowadzić zmiany, ale jej zdaniem nie okażą się korzystne dla opactwa.

Weszli przez wielkie dębowe drzwi prowadzące do wielkiego hallu, który niegdyś był refektarzem klasztoru. Tutaj zakonnicy jedli i podejmowali gości. Zgodnie z tradycją mógł tu przyjść każdy, kto był głodny lub potrzebował wsparcia duchowego.

Charisie wydawało się, że nadal błądzą tu duchy zakonników. Za każdym razem, gdy przychodziła do opactwa, miała wrażenie, że wychodzą jej na spotkanie.

Teraz jednak był tu tylko stary kamerdyner, Dawkins, który służył w Mawdelyn od czterdziestu lat.

– Dobry wieczór, panienko Chariso! – powitał ją uprzejmie. – Dobry wieczór, sir.

– To znowu ja, Dawkins! – rzekł pułkownik. – Mam nadzieję, że wszystko w porządku i według życzenia jego lordowskiej mości.

– Mamy tylko nadzieję, że nie przeprowadzi zbyt wielu zmian – odparł Dawkins.

Charisa spojrzała na ojca, ale żadne z nich nic nie powiedziało.