Tytuł oryginału:

VILDHEKS: Fjendeblod

Copyright © Lene Kaaberbøl, Copenhagen 2013

Copyright © 2018 for the Polish edition by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Copyright © 2018 for the Polish translation by Wydawnictwo Debit, Młody Book

Published by agreement with Copenhagen Literary Agency ApS, Copenhagen

Okładka: Cover Artwork © Bente Schlick, www.benteschlick.com

Wykonanie okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Aleksandra Mól

Korekta: Magdalena Bargłowska

ISBN 978-83-8057-291-1

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i wiąże się z sankcjami karnymi.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Więcej o prawie autorskim na www.legalnakultura.pl

Wydawnictwo Debit Sp. z o.o.

ul. Fitelberga 1, 40-588 Katowice

tel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28

email: debit@soniadraga.com.pl

www.mlodybook.com.pl

www.facebook.com/BookMlody

www.instagram.com/mlodybook

Zapraszamy do księgarni internetowej na naszej stronie:

www.wydawnictwo-debit.pl

E-wydanie 2018

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

1

Zatrzymana sekunda

– Co zrobiłaś mojemu tacie?

W drzwiach stała Kahla. Nie słyszałam, jak wchodziła, ale to chyba nie takie dziwne. Leżałam na kanapie w salonie i spałam głęboko, jak niedźwiedź w hibernacji, z pochrapującym Kociakiem na brzuchu, na wpół przykryta jednym ze starych wełnianych koców cioci Isy. Ciemność na zewnątrz była nieprzenikniona i mylnie uznałam, że musi być środek nocy.

Od razu mnie zdziwiło, że Hebes nie wydał z siebie najmniejszego dźwięku. Zwykle szaleje z radości, gdy do domu zbliża się któraś z jego ulubionych osób, ale tym razem stał na środku pomieszczenia i wyglądał na zdezorientowanego. Najwyraźniej tak jak ja został wyrwany z głębokiego snu. Oprzytomniałam na tyle, by stwierdzić, że mamy jeszcze nie ma. Z drugiej strony miała do przejechania spory kawał aż do Merkurgade, żeby odstawić Oscara, spakować najpotrzebniejsze rzeczy na ten tydzień u cioci Isy, tak jak mi obiecała… a do tego tato dziś wychodził ze szpitala. Potrafiłam się domyśleć, ile to wszystko może potrwać.

Kahla była przemoczona i wyglądała jakoś inaczej. Nie była okutana w trzy płaszcze, cztery kolorowe szaliki i co najmniej dwie wełniane czapy jak zwykle. Miała na sobie tylko zwykły sztormiak, a na głowie nic – poza włosami, oczywiście. Kahla miała włosy czarne jak smoła, gładkie i grube – no i mokre, akurat teraz.

– Pada? – spytałam głupio. Chyba nadal nie do końca się obudziłam.

– Mój tato – powtórzyła głosem jednocześnie gniewnym i zimnym. – Gdzie on jest? Co się z nim stało?

Ostatnie wydarzenia wróciły do mnie nagle i znów poczułam się przytłoczona. Bo jak u licha mam teraz wyjaśnić Kahli, że Mistrz Millaconda leży w łóżku w wielkim holu w Vestmarku sztywny jak posąg, wraz z ciocią Isą, panią Pommeransową, Shanaią i panem Malkinem? Cały zaklęty krąg przyjaciół cioci Isy. Wszyscy leżą tam, a ja nie wiem nawet, czy żyją czy umarli.

– Coś… coś się stało. – Tyle byłam w stanie z siebie wydusić.

Już wcześniej dostrzegłam, że pod złotą opalenizną Kahla jest blada. A teraz zbladła jeszcze bardziej.

– Co? – spytała. – Mów wreszcie!

Musiałam jej wszystko opowiedzieć. Wszystko o straszliwej walce w jaskini, gdzie Brawita Krwawa Pieśniarka roztrzaskała ściany swego więzienia i uwolniła się z czterystuletniej kamiennej niewoli, po czym próbowała wrócić do życia, przywłaszczając sobie moje ciało.

– Ona by mnie pożarła – powiedziałam cicho. – Kawałek po kawałku, aż nie byłoby we mnie ani trochę Clary, tylko Krwawa Pieśniarka. Kot i ciocia Isa próbowali ją powstrzymać, ale nie mieli dość siły. I wtedy… wtedy zawołałam. Tak jak mnie nauczył pan Malkin: „Adiuvate”. I przyszli, wszyscy, cały krąg. Wspólnie powstrzymali Brawitę, ale potem… potem… potem stali się… nie martwi, w każdym razie nie sądzę, ale całkiem zesztywniali. I… i wciąż tacy są.

– Gdzie? – spytała tylko Kahla.

– W Vestmarku.

Podeszła do mnie całkiem blisko.

– Pokaż mi – powiedziała.

Niemal się jej przestraszyłam. Wiedziałam oczywiście, że czasem potrafi sprawiać wrażenie zimnej, a nawet wrogiej, co niekoniecznie oznacza, że ma ochotę zamienić cię w coś krostowatego, oślizgłego i żabiego. Ale… tak czy inaczej nie było to przyjemne, gdy patrzyła na człowieka w ten sposób.

Właśnie jej powiedziałaś, że jej tato jest bardziej martwy niż żywy, upomniałam samą siebie. Czego więc oczekujesz – że się uśmiechnie i powie, że to nic wielkiego?

– Teraz? – spytałam równie głupio jak przed chwilą o deszcz.

– Tak, teraz!

Wyciągnęła do mnie rękę, jakby chciała postawić mnie na nogi swoją mocą. Kociak nagle przestał być małym na wpół ukrytym pod kocem śpiącym kłębkiem. Podniósł się dumnie na całą swoją dwudziestocentymetrową wysokość i groźnie syknął na Kahlę.

– Co to? – spytała.

– To Kociak – odparłam.

– Tak, dziękuję, widzę, że to kociak, ale co on robi… – przerwała w pół zdania i przyjrzała się baczniej i jemu, i mnie.

– A gdzie Kot? – spytała po chwili.

Znów wezbrała we mnie tęsknota i zacisnęła mi gardło.

– On… już nie wróci – wyszeptałam.

– Więc zamiast niego masz teraz tego smarkacza?

– On nie jest… Wiem, że nie jest jeszcze zbyt duży, ale…

Kahla tylko pokręciła głową.

– Wszystko jedno. Byle ten dzieciak nas nie spowalniał. Chodźmy już!

Kociak znów maksymalnie rozwarł mały pyszczek i ponownie syknął, choć tym razem bezgłośnie. Było jasne, że nie połączyła go z Kahlą miłość od pierwszego syknięcia.

Wstając z kanapy, trzymałam go przy sobie. Nie chciałam, żeby się na nią rzucił, bo z tego raczej nie wyszedłby cało.

– Dokąd idziecie? – spytała sennie Nico ze swojej grzędy obok piecyka.

– Do Vestmarku – powiedziała Kahla. – Chcę zobaczyć mojego tatę!

Mistrz Millaconda leżał na plecach i patrzył prosto w sufit. Miał bardzo srogą minę, bo czarne brwi podjechały mu tak wysoko, że niemal spotykały się na środku czoła. Był to jednak dokładnie ten sam wyraz twarzy, który przybrał wtedy w jaskini. Nic się nie zmieniło. U żadnego z nich. U cioci Isy też nie. Żadne nie poruszyło się ani o milimetr, odkąd razem z Oscarem zostawiliśmy ich tu dzień wcześniej.

Kiedy stało w niej pięć łóżek, duża sala sprawiała wrażenie mniejszej niż zwykle. Pomyślałam, że wyglądem przypomina szpital. I nim zdążyłam się powstrzymać, dodałam w myślach: albo kostnicę.

Kahla wydała z siebie coś pomiędzy westchnieniem a szlochem. Podbiegła do łóżka Mistrza Millacondy i złapała go za rękę. Po czym wypuściła ją gwałtownie.

– On jest przecież całkiem zimny! – krzyknęła. – Dlaczego nie zadbaliście, żeby było mu ciepło?!

Próbowałam tłumaczyć, że owszem, próbowaliśmy – kocami, ogniem w kominku, termoforem i całą resztą.

– Nic nie pomaga – odparłam. – W obecnym stanie tacy właśnie są.

Nie słuchała mnie. Ponownie chwyciła ojca za rękę, a z jej ust popłynęła zaklęta piosenka, wzburzona jak morze, głośna, ostra i piekąca jak wymierzony policzek. Poczułam, jak moje serce podskoczyło pełne nadziei, i w napięciu wypatrywałam jakiejś zmiany, znaku życia, czegokolwiek innego niż ten straszny bezruch. Nic się jednak nie działo. Z każdym kolejnym dźwiękiem piosenki Kahla wyraźnie coraz bardziej opadała z sił. Mimo to nie przestawała śpiewać. Myślę, że śpiewała niemal godzinę, aż całkiem zachrypła i opadła z sił tak bardzo, że gdy ostatecznie się poddała, musiałam jej pomóc wstać.

– Nie działa – wychrypiała. – Dlaczego nie działa?

– Nie wiem – przyznałam.

– Nie rozumiem, czemu nie działa… – Kolana się pod nią ugięły, pomogłam jej więc pójść do kuchni, żeby usiadła. Nico, łopocząc, pofrunęła za nami, rozsiewając wokół ciche „o nie, o nie, o nie”.

Nad stołem w kuchni wisiał hak. Nico mimowolnie na niego spojrzała i dostrzegłam, że pióra stanęły jej dęba. Na tym haku wisiała kiedyś klatka, w której po raz pierwszy zobaczyłam swoją ptasią siostrzyczkę. Nieszczęsne, obsmarkane i niemożliwie brudne małe stworzenie, które nie potrafiło sprostać żądaniom, jakie postawiła jej stwórczyni. Chimera zamknęła ją za to w klatce, bo denerwowało ją, że Nico wszędzie za nią chodzi. Nico nie wiedziała wtedy, co znaczą słowa „przyjaciel” albo „wolność”. Dopiero teraz powoli się tego uczyła i pewnie nie było jej przyjemnie znów znaleźć się w tym domu. Mimo że po kilku minutach jej pióra wróciły do ładu, wciąż wyglądała na bardziej przestraszoną niż zwykle. Jak się miało okazać, bała się nie tylko o siebie.

– Czemu oni są tak cicho? – spytała. – Isa… ona… jej oczy są całkiem nieruchome. Myślisz, że ją boli?

– Nie wiem – odparłam. – Wiesz, co im jest? – zwróciłam się do Kahli. Tak bardzo chciałam, aby znała odpowiedź. Była naprawdę dobrą zaklinaczką, znacznie lepszą ode mnie.

Lecz Kahla tylko pokręciła głową.

– Nigdy czegoś takiego nie widziałam – odparła. – Oni są jak… jakby zastygli. Może to coś z czasem?

– To znaczy?

– Tato powiedział mi kiedyś, że jeśli się zrobi coś naprawdę wielkiego i drastycznego, chodzi o czary, oczywiście, to coś się dzieje z czasem. Że czas wtedy zwalnia albo nawet na kilka sekund całkiem się zatrzymuje.

Przypomniałam sobie sytuacje, gdy byłam świadkiem lub uczestniczką rzeczy „wielkich i gwałtownych”. Rzeczywiście miałam wtedy wrażenie, jakby czas się zatrzymał, jakby wszystko było filmem odtwarzanym w zwolnionym tempie.

Jeśli Kahla miałaby rację, czy znaczyłoby to, że tych pięć nieruchomych ciał po prostu się zatrzymało? Zastygło w jednej długiej sekundzie zatrzymanej między jednym uderzeniem serca a kolejnym, pomiędzy dwoma oddechami? Ta myśl mimo wszystko wydała mi się odrobinę krzepiąca – w każdym razie bardziej niż wyobrażenie, że w środku, pod wbitym w jeden punkt wzrokiem i nieruchomymi mięśniami, są w pełni świadomi, lecz uwięzieni.

– Jak w takim razie można ponownie uruchomić czas? – spytałam.

Kahla spojrzała na mnie ponuro.

– Przecież gdybym to wiedziała, już bym to zrobiła, prawda? Nie wiem nawet, czy to na pewno jest kwestia zatrzymania czasu. Zgaduję tylko.

– Dobra, ale co w takim razie robimy? Myślisz, że Krucze Matki mogą pomóc?

Kahla oparła łokcie na stole i obiema dłońmi złapała się za czoło. Wydała z siebie cichy dźwięk. Coś pomiędzy westchnieniem a głębokim sapnięciem, po czym odsunęła do tyłu czarne włosy. Pomyślałam, że owijają się jej wokół palców jak żywe istoty.

– Chyba musimy spróbować – powiedziała. Ale wciąż nie brzmiała optymistycznie.

Pomyślałam o Hebesie i Gwiazdce, i o kozach, które zostały same w domu. W każdym razie do powrotu mamy.

– Czekaj, wyślę tylko esemesa – powiedziałam – żeby mama nie zapomniała nakarmić zwierząt. I zaraz ruszamy. Kahla, uszy do góry. Krucze Matki wiedzą, co robić!

Przypomniałam sobie Thuję, wiodącą prym w kręgu Kruczych Matek. Była chyba najmądrzejszą zaklinaczką, jaką znałam.

Kahla wstała. Twarz miała zaciętą i zdecydowaną.

– Trzymaj dobrze to kocię – powiedziała. – Jeśli to ma cokolwiek pomóc, powinnyśmy się spieszyć, a ja nie mam czasu kręcić się w kółko po Zaklętych Ścieżkach i szukać go, jeśli da nogę.

Zamierzałam zaprotestować, że Kociak nie jest z tych, co uciekają, ale się powstrzymałam. Bo skąd właściwie mam wiedzieć, co mu może strzelić do głowy? Dla pewności więc schowałam go pod bluzę i zapięłam ostatni guzik.

I bardzo dobrze zrobiłam…

2

Kruczy grad

Złowieszcza szara mgła wokoło była gęsta i wilgotna, i… niemal ciepła. I lepka. Zaklęte ścieżki nigdy nie należały do zupełnie bezpiecznych miejsc. Doświadczone zaklinaczki mogły się w nich straszliwie pogubić, a my w dodatku nie byłyśmy doświadczone. Nawet Kahla, choć we wszystkich sprawach zaklętego świata orientowała się sto razy lepiej ode mnie.

– Może to już? – zapytałam. Wydawało mi się, że chodzimy już całą wieczność.

Kociak zamiauczał sennie i wyciągnął przednie łapy, ale po chwili znów zwinął się w kłębek pod moją bluzą.

– Nie wiem… – szepnęła Kahla. – Wydaje mi się, że tu jest jakoś inaczej. Że coś jest… nie tak.

– Zabłądziłyśmy? – pisnęła siedząca w moim plecaku Nico.

– Nie – powiedziała Kahla. – Jesteśmy już bardzo blisko Kruczego Kotła. Tylko te zaklęte mgły… stawiają opór.

To prawda. Właśnie tak było! To dlatego miałyśmy wrażenie, jakbyśmy szły sto lat. Nasza wędrówka przypominała bardziej brodzenie w wodzie. Albo w czymś jeszcze gęstszym niż woda – w oleju. Ciepłym, lepkim oleju. Uciskał nam uszy, skronie, wdzierał się do nosa i ust. Rozbolała mnie głowa, przeszył ją taki prawdziwy ból, jak przed nadciągającą burzą. Jakby czaszka zrobiła się za mała dla wszystkiego, co miało się w niej zmieścić. Ale na zaklętych ścieżkach nigdy nie było burzy. Tam nigdy nie było pogody innej niż mgła.

A może się myliłam?

Podmuch wiatru uniósł mi spocone włosy i odrobinę schłodził kark. Zdążyłam pomyśleć, że to przyjemne, gdy dotarło do mnie, jak zły jest to sygnał.

– Przecież tutaj nigdy nie wieje… – powiedziałam.

Wtedy za naszymi plecami coś jakby zadudniło i wiatr się nasilił. Odwróciłam się. W twarz uderzył mnie gwałtowny podmuch rozżarzonego powietrza – mgła za nami nie była już tylko szara, ale i gorąca.

– Trzymaj się! – krzyknęłam do Nico i oburącz uchwyciłam się ramienia Kahli.

Nie mogłam ustać. Sprężone powietrze poderwało mnie do góry, powirowałam jak jesienny liść i coś uderzyło mnie z impetem w policzek – aż poczułam pieczenie jak od ciosu bicza. Kociak wił się pod bluzą i wbił się we mnie wszystkimi pazurami. Lecieliśmy. Kotłowaliśmy się w powietrzu. Najpierw widziałam tylko mgłę i słyszałam jedynie huk burzy. Potem powietrze wypełniły zachrypnięte krzyki, a ja uderzyłam w drzewo.

Drzewo się rozpadło. Nie przeze mnie, ale przez wiatr. Poczułam też pęknięcie w ręce i szarpnięcie tak gwałtowne, że nawet nie zdążyło zaboleć. Ból przyszedł później.

Puściłam Kahlę, ale nigdzie już nie leciałam. Chociaż to. Leżałam na ziemi – wilgotnej, ciemnej i zimnej, a nade mną i wokół mnie szalały wiatr i burza. Wszystko dudniło i huczało, powietrze wypełniały krzyki i czarne pióra, i dziwny punktowy deszcz, który ciepłymi, lepkimi kroplami spadał mi na włosy, twarz i ramię, które trzymałam przed twarzą.

Trwało to wieki. A może tylko kilka sekund. Upływ czasu stał się abstrakcją.

Wszędzie grzmoty i huk. Wtem coś na mnie spadło – wydawało mi się, że to gałąź, ale nie miałam pewności… Cokolwiek to było, zostało porwane ponownie. Wokół panowała absolutna ciemność. Co rusz dobiegały mnie przerażone jęki Nico:

– O nie, o nie, o nie…

Pomyślałam, że przynajmniej wciąż jest tu, w moim plecaku, że nie porwał jej ten wir ani nie uderzyło w nią nic ciężkiego.

Nagle wszystko ucichło.

Wiatr ustał.

Ciemność utrzymywała się jeszcze przez kilka chwil, po czym i ona zniknęła, a spomiędzy koron drzew zaczęły spoglądać na nas księżyc i gwiazdy. Złapałam się za rękę. Przyszło mi do głowy, że chyba jest złamana, choć nie byłam tego pewna. Nie wiedziałam, jak to jest, kiedy się złamie kość, poza tym potrafiłam zginać i prostować palce.

Nagle zrozumiałam, że deszcz, który na mnie padał, wcale nie był deszczem. Na ziemię leniwym, rozkołysanym ruchem opadło czarne pióro. Moje dłonie i ramiona, i zapewne również twarz pokrywały lepkie, ciemnoczerwone plamy krwi. Na ziemi, kilka metrów przede mną, leżały rozszarpane zwłoki kruka.

– O nie – jęknęła Nico i wygramoliła się z plecaka. – Co to mogło być? O nie, o nie.

Rozejrzałam się dokoła. Nigdzie nie widziałam Kahli. Mimo połamanych gałęzi i przewróconych drzew rozpoznałam ścieżkę prowadzącą do Kruczego Kotła.

Dotarłyśmy. Powinnam czuć ulgę. A jednak zmroziło mnie ze strachu, że Krucze Matki być może nie będą już potrafiły nam pomóc.