Marek Królikowski

„Jądra Ciemności”

PARODIE LEKTUR

Z OPRACOWANIAMI

Wydawnictwo Psychoskok, 2012

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2012

Copyright © by Marek Królikowski, 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana

i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

ISBN: 978-83-63548-33-9

Wydawnictwo Psychoskok

ul. Chopina 9, pok. 23 , 62-507 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

http://wydawnictwo.psychoskok.pl

http://ebooki123.pl

wydawnictwo@psychoskok.pl

Drogi Czytelniku,

Niniejszym chciałbym Ci przedstawić twórczość mojego wielkiego przyjaciela, Johna Pantalona. John Pantalon był wielkim muzykiem, grał na gitarze basowej i na perkusji. Do tego śpiewał, i to ładnie. Miał trzydzieści lat. Był uzależniony od papierosów, alkoholu, seksu, zakupów, narkotyków i leków. Przeszedł wiele odwyków. Był popularnym muzykiem, ale pisał również prozę. Nikomu się z tego nie zwierzał, ale ja, jako jego najlepszy kumpel, wiedziałem, co wkłada do szuflady. Namawiałem go, żeby to wyciągnął i pokazał światu, ale on nie chciał. Jakby bał się, że zostanie nazwany ekshibicjonistą. Mówiłem mu, że może na tym sporo zarobić. Że starczy mu na nowe odwyki i takie tam, ale on nie chciał słuchać. Zapewniałem go, że zostanę jego agentem, że jego forsa będzie pewna i bezpieczna, ale nie chciał słuchać, jak jakiś muł, albo osioł! Dlatego bardzo mnie uciesz…, to znaczy zmartwiło, gdy usłyszałem, że John strzelił sobie w łeb. Byłem wstrząśnięty, jak Boga nie kocham! To prawda, że Pantalon nigdy nie chciał mieć broni, że to ja go namówiłem, aby kupił sobie spluwę. Ale przecież, nie sądziłem, że może zrobić coś takiego. Takich rzeczy nie robią normalni, porządni ludzie. Wstrząśnięty byłem podwójnie, bo okazało się, że John przepisał na mnie w testamencie całą spuściznę artystyczną. Czy Wy to rozumiecie?! Czy wiecie, co to znaczy?! Cała spuścizna artystyczna słynnego degenerata, który strzelił sobie w łeb. Pantalon był dużo warty już za życia, dlatego byłem jego bliskim kolegą, ale po śmierci, mogę powiedzieć wprost, że John stał się moim przyjacielem. Jedynym przyjacielem. Przeczuwałem, że tak się może stać. Że ten głupek, to znaczy biedny chory człowiek, wszystko przepisze na mnie. Ponieważ rodzice wyrzekli się go, gdy ten oznajmił wszem i wobec, że jest heteroseksualny. Właściwie to matki się go wyrzekły. Napisałem rodzice, aby nikogo nie zranić, ale chyba tak się nie da, żeby nikogo nie zranić. Sami rozumiecie. Bo John został adoptowany i wychowywany przez dwie kobiety i one bardzo chciały, żeby został gejem a także transwestytą. W tym celu ubierały go od małego w sukienki i malowały szminką. Ale Pantalon rósł, jak na drożdżach i szybko stało się jasne, że jest on tego rodzaju chłopakiem, któremu wszystko kojarzy się z dupą. Tyle, że, z kobiecą dupą. Powiem wam nawet coś strasznego. Obiecałem mu, że nie będę tego mówił, ale teraz, jak wącha kwiatki od dołu, to przecież krzywdy mu tym nie zrobię, nie? Przygotujcie się, bo to będzie straszne, jak z „Króla Edypa”.

Pantalon zwierzył mi się kiedyś, że zaczynają mu się podobać jego matki. To mnie poraziło, jak grom. Mówił, że lubi ryczące czterdziestki, w dodatku z szerokimi biodrami. Zapowiedziałem mu, żeby nikomu o tym nie wspominał, bo to może zrujnować jego karierę. Ale on od razu mnie uspokoił, twierdząc, że mówi tylko o swoich uczuciach i myślach, ale przecież nie jest zboczeńcem, żeby się przystawiać do własnych matek. One też chyba coś przeczuwały, bo jakoś unikały Johna, gdy ten dojrzewał. I starały się nie odwracać do niego tyłem. Pantalon nie miał jednak ochoty na życie w celibacie i szybko przygruchał sobie piękną, dojrzałą babę z sąsiedztwa, która była podobna do jego matek. I pewnego razu, w młodzieżowym MTV, gdy promowano jego świetny teledysk, gdzie śpiewa w stroju kobiety i tańczy ze swoimi wzruszonymi matkami, Pantalon oznajmił w wywiadzie, że jest hetero. Mówiłem mu, żeby tego nie robił, bo to zbyt ryzykowne, ale on, jak zwykle musiał spróbować. No to się sparzył. Matki się tak wkurwiły, że od razu wyrzekły się go i wyrzuciły z domu. I tak się ta historia kończy.

Szczerze mówiąc, to ten cały John był głupi. Głupi, jak but. Po prawdzie, to go nienawidziłem. Nienawidziłem, jak mało kogo. Bo to przecież nie jego zasługa, że urodził się przystojny i utalentowany. I to nie moja wina, że urodziłem się brzydki i mało zdolny. Dlatego cieszyłem się, że w końcu zrobił to, co tacy, jak on powinni robić jeszcze zanim się urodzą.

A najlepiej, to w ogóle robić to za nich, żeby później nie przynosili sobie wstydu, i żeby nie drażnili wszystkich dookoła. Dla mnie John Pantalon to był normalny złamas, taki, jak downy i tym podobni. Ale skoro już się urodził, to dobrze było zostać jego kolegą. Dzięki temu mam teraz prawa do spuścizny człowieka, który jest najlepszym artystą z możliwych. Martwym artystą. Przede wszystkim reklamuje go, najlepiej ze wszystkich reklam, sama śmierć. Świeżutka i efektowna śmierć. Zupełnie nie rozumiem tej fascynacji śmiercią. Dla mnie to najgłupsza i najstraszniejsza rzecz na świecie, ale przyznać trzeba, że dobrze się sprzedaje. Nic, nie sprzedaje się tak, jak trup. No, a poza tym, krytycy mogą teraz po Pantalonie jeździć do woli. On już się nie odszczeknie. Wielbiciele mogą modlić się do niego, on już nie spierdoli wizerunku, który stworzył. No chyba, że ktoś wyciągnie z jego biografii jakieś brudy, ale jakie ten głupek mógł mieć większe brudy, niż te, z których mi się zwierzał. On był za głupi, żeby zrobić coś naprawdę złego. Zresztą sami oceńcie. Przedstawiam Wam jego prace literackie na temat polskiego kanonu lektur. Dlaczego polskiego kanonu lektur? Za cholerę tego do dzisiaj nie rozumiem! Co John Pantalon, który urodził się w Afryce. Aha, zapomniałem dodać, że on był czarny. Więc, co czarny John Pantalon, rodowity Afrykanin, wychowany w Stanach Zjednoczonych przez dwie kobiety, niemający pojęcia o geografii. On nie wiedział, gdzie leży Polska. Więc, co on kurwa miał wspólnego z kanonem polskich lektur szkolnych?! Wiecie, ja, chociaż jestem niewierzący, to już się przez to zacząłem zastanawiać, czy UFO czasem nie istnieje? I czy mu czasem nie przyniosło tych wszystkich kartek, które wkładał do szuflady? Nie wiem. Poważnie nie wiem. Ale pytałem się literaturoznawcy, co mam z tym fantem zrobić. A on mi powiedział, żebym to zostawił. „To są trudne sprawy. – powiedział. – Joseph Conrad też urodził się w Polsce, a pisał po angielsku. A Mickiewicz? Też się o niego kłócą w rejonach Litwy. Najlepiej to zostawić” – powiedział. Więc, ja to zostawiam, za radą profesjonalisty.

Best Friend

„Jądra Ciemności”

Jacht obrócił się na kotwicy, a Charles Marlow omal nie wpadł do Tamizy. Oparł się na burcie, a w jego żołądku skończył się odpływ, tak jak w rzece skończył się właśnie przypływ. Marlow obtarł usta rękawem i wybełkotał:

- Gdzie kupiliście to gówno?

- U Ramireza – odrzekł spokojnie księgowy spółki handlowej.

Zgromadzeni na jachcie „Beautiful”, ludzie morza koło pięćdziesiątki, zawsze, przed urządzeniem gay party, brali alkohol z pewnych źródeł, ale tym razem, trafił się wyraźnie trefny towar. Cała piątka co chwilę rzygała lub srała do Tamizy, przeklinając na czym świat stoi. I nagle, w tych, najmniej oczekiwanych, okolicznościach, Marlow zaczął swoją opowieść.

- Byłem kiedyś w Afryce – oznajmił. – Miałem dotrzeć parowcem, pod moim dowództwem, do niejakiego Kurtza. Człowiek ten był bardzo tajemniczy. Podobno został kierownikiem stacji do handlu kością słoniową, położonej najgłębiej w lądzie. Przysyłał najwięcej kości słoniowej ze wszystkich agentów handlowych. Dacie wiarę? A mimo to, ci na górze, zaczęli mieć do niego, jakieś bliżej nieokreślone pretensje. Że niby chodziły słuchy, że on się zjednoczył z dzikusami. Że razem z nimi tańczy. Uwierzycie? Razem z czarnymi trzymać się za ręce?!

- Toż to zgroza! – Pieklili się pasażerowie jachtu, na przemian srając i rzygając do Tamizy.

- No, więc… – Tu Marlow zrobił przerwę i rzygnął sobie, jak inni. – Więc… – Obtarł rękawem usta. - Chcieli mnie wysłać, żebym przywiózł tego Kurtza z powrotem.

Jak wiecie jestem człowiekiem odważnym i niczego się nie boję. Dlatego bez mrugnięcia okiem objąłem dowództwo na parowcu „Cywilizacja”, na którym załogę stanowili prawie sami czarni kanibale. Uwierzycie? Czarni kanibale, a ja się w ogóle nie bałem. Niezły jestem, co? A wiecie dlaczego się nie bałem? Bo mi biali ze spółki powiedzieli, że ci kanibale są niegroźni. Bo podobno oni są dobrzy dla innych. Nie lubią agresji i przemocy. Do walki uciekają się tylko w ostateczności. Lubią dobro, pokój i spokojne życie rodzinne. Nienawidzą i nie chcą wojny. No przecież to dzikusy najgorsze z możliwych! Jak tu szanować kurwa taką jebaną dzicz?! Jak tu się tego w ogóle bać?!

- Ech Marlow, ty to jesteś dobry. – Bąknął dyrektor różnych towarzystw i puścił sobie pierda, ale nim się zorientował, miał już pełne gacie.

- A mówiłem ci, że przy rozwolnieniu trzeba być przygotowanym na najgorsze – wtrącił się od razu lekarz. – No i dlaczego mnie nie posłuchałeś?

- Wyrzuć go do Tamizy – rzekł Marlow.

- Co?! – przeraził się dyrektor różnych towarzystw.

- Wyrzućcie go do Tamizy. Nie będzie nam tu smrodu robił.

Nie sądźcie, że Marlow był takim okrutnikiem sam z siebie. O nie. Gdzieżby? Po prostu zastępca dyrektora różnych towarzystw, poprosił Marlowa, żeby ten pozbył się jego szefa. I obiecał mu za to kupę forsy. A Charles poprosił o pomoc swoich kolegów i dyrektor różnych towarzystw zniknął w Tamizie, wciągnięty przez jeden z jej strasznych wirów. Natomiast Marlow wrócił do swojej opowieści.

- Więc chciałem płynąć do tego Kurtza, ale biali byli cholernie spietrani. „Nie płyńmy do niego.” – namawiali mnie. „On na pewno panuje nad wielkim wojskiem dzikusów.”. „Nie płyńmy do niego.”. „Zostańmy tu, bliżej brzegu Charles.”  -I ględzili mi tak nad uchem, aż się wściekłem i powiedziałem, że jak mi nie wyłowią z rzeki parowca, który sami tchórze zatopili, to ich kurwa pozabijam i zjem! Tak im powiedziałem, że ich zjem. Dobre, co?

- Och, Marlow ty to jesteś dobry – mówili kompani, jak jeden mąż. Jakby się do Charlesa modlili.

- A wiecie, że ja naprawdę bym ich zżarł. W tej Afryce, od tego słońca, to mi się zaczęło we łbie przewracać. Zamiast mieć ochotę na jakiegoś hipopotama, to ja bym sobie chętnie zjadł tych tchórzów ze spółki. Ale się w porę powstrzymałem. Rozumiecie? Trzeba się jakoś zachowywać… No i w końcu ten parowiec wyszykowali. Postawiłem czarnucha za sterem.

I popłynęliśmy rzeką Boa, aż do tego Kurtza.

W drodze napadli na nas dzicy.

- Boże – jęknął jeden z słuchających.

- Wychodzę na pokład, patrzę, a tam wszędzie wkoło latają strzałki. I wszyscy moi ludzie się śmieją. Nagle ja też dostałem taką strzałką, i też się zacząłem śmiać. Okazało się, że te strzałki były z narkotykami. Ale nagle zobaczyłem, że jeden z tych dzikusów, zamiast wystrzelić strzałkę, rzucił w naszego sternika wielką strzałę. Nie wiem, co tam było w tej strzale. Chyba jakiś poważniejszy narkotyk, bo nasz sternik zwariował. Zaczął się rozbierać, tańczyć, biegać dookoła po łodzi, robić salta. I chociaż byłem w humorze, to jednak nie mogłem na to patrzeć. To była zbyt duża swawola, dlatego podszedłem do niego i przebiłem czarnucha bosakiem. A później wyrzuciłem do rzeki, na złość reszcie tych wygłodzonych kanibali. I powiem wam, że czułem się zajebiście.

- Och Marlow – powiedział jeden ze słuchaczy na jachcie „Beautiful”. -Gdy to mówisz, jesteś taki męski, że mam ochotę się z tobą kochać.

- Nie teraz – władczym gestem dłoni, spławił go Charles. – Na czym to ja skończyłem? Aha – wrócił do opowieści. – Więc, gdy skończyła się ta awantura ze strzałkami, wyszedł nam na spotkanie, jakiś dziwny typek. Ubrany w szatę, jakby był jakimś apostołem. Później dowiedziałem się, że to była pół-szata, pół-suknia. Bo był on dziewczyną Kurtza. To znaczy, był też jego wielkim wyznawcą, by nie rzec fanatykiem, ale nie oszukujmy się, pełnił również funkcję nałożnika Kurtza, bo Kurtz był biseksem. Nie wiem, czy już wam o tym wspominałem. Zresztą, nieważne. Ten dziwny gość okazał się być rosyjskim marynarzem. Wiedział, że boimy się dzikusów, od których aż się roiło, i kazał nam uruchomić gwizdawkę parowca. Jak tylko to zrobiłem, dzicy zaczęli wariować, biegać, robić salta i po chwili już ich nie było. Od razu polubiłem tego ruskiego dziwoląga. Zeszliśmy na ląd, a on zaczął opowiadać nam, jaki to Kurtz jest wspaniały i takie tam pierdoły. Zapytałem go, jak się tutaj znalazł. A on mi na to, że gdy opuścił Rosję podróżował po całym świecie, wreszcie trafił do Afryki, gdzie mieszkał wśród wielu różnych plemion. Ale dopiero tutaj, w plemieniu, gdzie Kurtz odgrywa rolę władcy i boga jednocześnie, ten Rosjanin poczuł się, jak w domu.

- Wreszcie mogłem całować mojego króla po rękach i modlić się do niego tak, jak to robiłem w Rosji – powiedział. – Od tej pory nie chciałem już wracać do Europy. Ze względu na klimat. Tu mi jest dobrze i nie zamierzam się stąd ruszać.

Następnie przyniesiono nam na noszach Kurtza. Udawał, że jest chory, bardzo chory, ale ja od razu zmiarkowałem, że symuluje. Chciał wzbudzić w nas litość. Chciał, żebyśmy go tam zostawili. Wiedziałem. Dobrze mu tam było, cwaniaczkowi. Zapytał od razu:

- Kto tu dowodzi?

- Ja – odparłem spokojnie.

- Zapraszam cię zatem do mojego wigwamu. Musimy poważnie porozmawiać.

Koledzy ze spółki bali się o mnie. Bali się, że ten dewiant mnie zje. Ale ja widziałem, że to jest normalny, dobry człowiek, tyle, że cwany. W ogóle się go nie bałem. Dla mnie był nikim. Szmatą był dla mnie. Jak wszyscy dobrzy ludzie. Owce, które trzeba zarzynać.

W namiocie Kurtz dał mi zapalić dziwną faję. Nie chciałem. „Jeszcze mnie zgwałci?” – myślałem. Kurtz, gdy dowiedział się, jak mam na imię, walnął prosto z mostu:

- Charles. Sprawa przedstawia się tak. Nie chciałem, żebyście tu przypłynęli. Założyłem tu coś w rodzaju własnej sekty. Własnego królestwa.

- Domyślam się – rzekłem.

- To właśnie dlatego przysyłałem im najwięcej kości słoniowej ze wszystkich agentów. Bo chciałem, żeby byli zadowoleni, i żeby dali mi spokojnie żyć. Ale oni zaczęli się czegoś domyślać, a ja mogłem to przewidzieć. Ale nie przewidziałem, mój błąd. Chcę ci jednak od razu powiedzieć, że to nie tak, jak myślisz.

„Stara śpiewka” – pomyślałem.

- Ludzie, których tu poznałem – ciągnął Kurtz – to najlepsi ludzie, jakich znam. Oni są bardzo gościnni, bardzo uczynni. Prowadzą rodzinne życie. To po prostu prawie anioły. Oczywiście mówię teraz o tym konkretnym plemieniu. W innych plemionach jest inaczej, ale tu jest naprawdę spoko. I powiedz mi, dlaczego miałbym uważać tych ludzi, za gorszych od nas? Dlaczego miałbym do nich strzelać? Dlaczego miałbym ich bić? Dlaczego miałbym ich nazywać dzikusami, czarnuchami, czy małpami?

- Robiło mi się niedobrze od jego gadki, ale słuchałem dalej. Choć zaczynało się ze mną dziać coś dziwnego – wyznał Marlow. – To na pewno od tego gorąca. Albo może ten pojeb puścił w namiocie jakieś opary. Nie wiem. Wiem tylko, że miałem ochotę zjeść Kurtza. Tak, zjeść go! Chociaż był chudy, jak patyk. Moi kumple ze spółki byli znacznie bardziej apetyczni, a ja miałem ochotę właśnie na niego. Aż mi ślina ciekła, chociaż nie byłem głodny. Niedawno jadłem obiad.

A on ciągnął to swoje smęcenie. Mówił, że przy zdobywaniu kości słoniowej, nigdy nie posuwał się do przemocy wobec ludzi. Robił po prostu interesy. Stosował handel wymienny. „A raz nawet” – zwierzył mi się, – gdy potrzebował na gwałt kości słoniowej, żeby wysłać spółce w terminie i nie wzbudzać podejrzeń, dał dupy wodzowi, jakiegoś plemienia, gdzie stosunki homoseksualne nie były niczym dziwnym. Dał dupy, ponieważ nie chciał wojny. Nie chciał rozlewu krwi. Od tamtej pory stał się jednak biseksualistą. Cierpiał z tego powodu. Zastanawiał się często, co by o tym pomyślała, jego narzeczona w Europie, ale i tak robił swoje. Zresztą – myślał – ta moja cała narzeczona, zdradzała mnie już wiele razy, chociaż zarzekała się, że jest wielką chrześcijanką, katoliczką. A ja jej odpuszczałem, chociaż w Boga nie wierzę. A ta tutaj, moja nowa narzeczona, niby dzikuska, a wierna, jak pies. Nawet, gdy się dowiedziała, że dałem dupy, żeby uniknąć wojny, to i tak mnie nie opuściła. Co więcej, zaczęła się bardziej starać, żeby mnie podniecić, bo wiedziała, że teraz ma większą konkurencję. I tak sobie tutaj żyję Charles -     kończył Kurtz. - Przyznam ci się, że czasami sobie zapalę zioło z tymi moimi kochanymi wyznawcami, bo oni we mnie boga widzą. Widzą we mnie boga, bo przypłynąłem z gromem i błyskawicami. Tak mi się przysłużyła broń palna, której nigdy nie lubiłem. Ale nie sądź, że ja to wykorzystuję. Nie. Staram się po prostu wykorzystywać swoją funkcję, żeby rządzić dobrze, tak, jak należy. A z tym ziołem też nie przesadzam. Tak, jak w Europie nie przesadzałem z alkoholem. No dobrze, przyznam ci się, czasami zdradzam tą swoją narzeczoną z innymi kobietami, z facetami niestety też. No, niech stracę, wyznałem ci wszystko. Karty na stół. Ale do czego zmierzam? Tu jest naprawdę spoko. Uwierzysz mi, gdy trochę zostaniesz.

- Mój głód rósł z każdą chwilą – opowiadał Marlow. – Miałem ochotę zjeść tą żałosną kreaturę. Czułem, że te pacyfistyczne, naćpane dzikusy, które odwykły od bitki, nic mi nie zrobią. Więcej, czułem, że jak zabiję i zeżrę Kurtza, a później wystrzelę z pistoletu zaledwie jeden pocisk, to sam stanę się dla nich bogiem. Ta myśl była wyjątkowo kusząca. Zawsze chciałem sobie trochę porządzić. Ale tak naprawdę porządzić, żeby mieć pod sobą znacznie więcej ludzi, niż mam na statku. A tu dochodził jeszcze bonus bycia bogiem. O, to kusiło, jak jasna cholera. Żeby mnie po rękach całowali, to jest życie – myślałem.

- Mam propozycję – rzekł Kurtz, jak cwana lichwiarka. – Zostaniecie tu u mnie, pożyjecie trochę, zobaczycie, jak tu jest i daję głowę, że nie będziecie chcieli wracać. A jak przypłyną nowi, to też ich wciągniemy. To pewne, jak dwa razy dwa, cztery.

A gdyby trafił się jakiś twardziel, którego nie da się przekabacić, to jesteście z mojej strony kryci. Gdyby spółka zabrała mnie do sądu, powiem, że zmusiłem was siłą. Że skierowałem przeciw wam całe wojsko dzikich. Nie mieliście wyboru.

- Dobra. Zgoda – odparłem.

- Naprawdę?! – ucieszył się Kurtz.

- Przecież powiedziałem.

Kurtz zaczął mnie wtedy obejmować, jak jakiś jebany chrześcijanin, a ja tylko czekałem, aż się odwróci. I gdy to zrobił, wbiłem mu w tętnicę szyjną nóż, który zawsze noszę za skarpetką. Jeszcze, w czasie, gdy się wykrwawiał, odgryzłem mu kawałek ucha i zacząłem przeżuwać. Natychmiast też wyszedłem z namiotu, żeby dzicy, którzy obserwowali nas cały czas, zza drzew, zobaczyli, że w najlepsze zajadam ich pana i władcę. „Umarł król, niech żyje król!”    - wrzasnąłem i wystrzeliłem z rewolweru, a z dżungli zaczęli wyskakiwać moi fanatycy. Kumple ze spółki przestraszyli się.

- Co ty robisz Marlow? – zaczęli marudzić.

Domyślali się, że zabiłem Kurtza, ale nie to im najbardziej przeszkadzało. Bali się dzikich, a ja się nie bałem.

- Chodź, Charles – wołali.

- Chodź, płyńmy do domu.

- No co ty jesteś taki uparty, po co chcesz tu zostawać? Po co chcesz pełnić funkcję boga dla tych dzikusów? Po co chcesz z nimi razem wpierdalać innych ludzi?

- Zostaję tu, a wy zostajecie ze mną – zawyrokowałem zdecydowanie. – Po co, to się dopiero przekonacie. Będę miał każdą kobitkę w tej wiosce. Nawet nieletnie mi oddadzą. A jeśli piśniecie coś słówkiem, gdy wrócimy do Europy, to was pozarzynam.

Poskutkowało. Moi biali koledzy słuchali się mnie, jak psy. Żyłem tam, jak król nad króle. Moim pomocnikiem i doradcą był rosyjski marynarz, który cały czas chciał mnie całować po rękach. Wreszcie, nie wytrzymałem i go zerżnąłem. Tak mi się podlizywał, że nie mogłem inaczej. I tak oto, zostałem homoseksualistą. Ale nie żałuję tego moi kochani słuchacze. Posłuchajcie jeszcze trochę, a później zrobimy orgietkę, jak się patrzy. Na czym to ja skończyłem? Aha – wrócił do historii Marlow. – Żyłem tam, jak król nad króle. A na koniec wiecie co zrobiłem? Kazałem im wszystkim się pozabijać. Samemu. Ja nie musiałem wcale im pomagać. Powybijali się wszyscy doszczętnie. Nawet swoje dzieci pozabijali. No i oczywiście moich kompanów ze spółki. Zostaliśmy tylko ja i rosyjski marynarz. Powiedziałem mu, że jego oszczędzę, że dosyć już tej dziczy, i że płyniemy do Europy. Oczywiście był mi on potrzebny jedynie, jako sternik. I gdy dotarliśmy do stacji centralnej, zarżnąłem go, a później utopiłem w rzece. Gdy powróciłem do zarządców, opowiedziałem, jaki koszmar zgotował wszystkim Kurtz, i że jedynie ja ocalałem. Uwierzyli. Co do was kochani – Marlow zwrócił się do słuchających. –  nie muszę obawiać się was, ponieważ łączy nas przymierze zbrodni, której razem dokonaliśmy, która uczyni nas jeszcze bogatszymi, niż jesteśmy, i która zawiąże nasze języki na zawsze.

- A propos języków! – wtrącił się jeden z słuchaczy – możemy wreszcie rozpocząć tę orgietkę? Bo nas dzień zastanie!

I panowie zabrali się do rozkosznych uciech, gdy nagle, z mgły wyłonił się wielki wojskowy żaglowiec. Żaden z pasażerów jachtu „Beautiful” nie miał pojęcia, co się dzieje. A działo się to, że dyrektor różnych towarzystw, którego wrzucili do Tamizy, i który zniknął wciągnięty przez jeden z jej strasznych wirów, gdy był w połowie drogi z powierzchni na dno, przypomniał sobie radę babci. Babcia radziła mu, że jeśli kiedykolwiek zostanie wciągnięty przez wir, to żeby się nie szarpał, nie szamotał. „Pozwól się ściągnąć wirowi do samego dołu – mówiła babcia, – a gdy dotkniesz wreszcie dna, odbij się z całej siły w bok. Jeśli uda ci się wyskoczyć z wiru, woda wyniesie cię na powierzchnię i jesteś ocalony.”. Dyrektor różnych towarzystw zrobił właśnie tak, i po drodze do brzegu musiał zrobić tak, jeszcze kilka razy, bo Tamiza obfituje w wiry. A gdy wreszcie wyszedł na brzeg Londynu, popędził co tchu do swojego zastępcy, ponieważ był pewny, że to on zlecił zamach na jego życie. Zadusił zastępcę, a następnie doniósł o wszystkim wojsku. Wojsko natomiast wysłało największy żaglowiec, aby rozpieprzyć jacht „Beautiful” w drobny mak. Gdy ogromny statek wymierzył w mały jachcik wszystkie swoje działa, Marlow myślał, że to jakiś żart jego starych kolegów, ludzi morza, jak on.

- Co to kurwa? – śmiał się. – Piraci z Karaibów?

Ale po chwili salwa armatnia przerwała jego śmiech i życie. Z jachtu „Beautiful” i z jego załogi nic nie zostało.

Table of Contents

„Jądra Ciemności”