Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2013

Copyright © by  Małgorzata Chaładus, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

Zdjęcie okładki © Lonely - Fotolia.com

ISBN: 978-83-7900-000-5

Wydawnictwo Psychoskok

ul. Chopina 9, pok. 23 , 62-507 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

http://wydawnictwo.psychoskok.pl

http://ebooki123.pl

e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Małgorzata Chaładus

FANTAZJA

Wydawnictwo Psychoskok 2013

Konin

FANTAZJA

Jeden dzień z życia przeciętnego człowieka

Nr 42129643/12, zwany przez wszystkich Dwunachą, obudził się jak zwykle 13 min i 12 sek po godz. 6. Nawet budzik nie zdążył jeszcze zadzwonić. Dwunacha był od lat przyzwyczajony, że przeciętny mężczyzna sypia 7 godz. 33 min i 11 sek na dobę. Budzik nastawiał tak na wszelki wypadek. Przeciętna spóźnień do pracy wśród mężczyzn była tak nieznaczna, że nie rejestrowano jej w tabelach statystycznych. Lepiej było więc nastawić budzik i nie narażać się na skreślenie przy podsumowaniu danych statystycznych na koniec każdego roku, jako przypadek zbyt odbiegający od normy. Życie pozaprzeciętnych było straszne. A poza tym wszystkie ich karty kredytowe traciły ważność.

Dwunacha zepchnął w podświadomość kiełkującą myśl i wstał z łóżka. Jego żona wstała już wcześniej. Przeciętna kobieta sypiała 7 godz. 11 min i 17 sek na dobę i spóźniała się do pracy raz na 2 i 1/2 roku o całe 5 min i 7 sek. Dwunacha walnął pięścią w poduszkę żony. Nie wiadomo, po co wstała. I tak nie zrobi mu śniadania. A do pracy też się nie spóźni, bo pracuje w domu.

Piękna żona Dwunachy pracowała chałupniczo jako zdrobniarka. Coraz więcej średniaków snobowało się na zdrobnienia dwóch ostatnich cyfr swoich kodów. Była to jedyna ekstrawagancja, na jaką zezwalał Urząd Statystyczny. Ostatnio wielkim powodzeniem wśród dziesiątek cieszyło się imię Wszystkiepaluszkinieliczącnóżki. Wykupienie patentu na jego używanie kosztowało całe 100 europensów. Żona, Nr 53130521/004, zwana Poczwórcią, zarabiała świetnie. Ale to tylko wzmagało niechęć Dwunachy do niej. Sam stracił dobrze płatną pracę, bo czas przeciętnego dojazdu do pracy obniżono na żądanie związków zawodowych i Dwunacha zajmował się teraz naprawą protez w spółdzielni dentystycznej, co napawało go obrzydzeniem. W ścisłej tajemnicy, oczywiście. Pojęcia abstrakcyjne jako wymykające się statystyce, nie zasługiwały na uwagę.

Dwunacha powlókł się do łazienki rozmyślając ponuro jak zdobędzie się na wypełnienie kolejnego statystycznego zadania. Przeciętny mężczyzna w piątym małżeństwie miał w drugim roku jego trwania seks 6 razy w miesiącu. Potem przeciętna trochę spadała, ale Dwunacha nie wiedział jak zdoła przeżyć jeszcze 7 miesięcy i 2,5 tygodnia (przeciętny okres trwania piątego małżeństwa wynosił 2 lata, 3 miesiące i 2,5 tygodnia) z Poczwórcią. Ich związek okazał się niewypałem już po dwóch tygodniach.

Po umyciu się, co zajęło mu 14 min i 42 sek, Dwunacha stanął na wadze. Wskazówka zbliżyła się niebezpiecznie do czerwonego pola.

- Przekraczasz normę, przekraczasz normę - zasyczała z oburzeniem waga.

Dwunacha zeskoczył i z rozmachem kopnął maszynerię.

- Co straszysz, ty żmijo! Brakuje mi jeszcze 10 gram!

Waga plunęła w odpowiedzi plikiem wykresów obrazujących zgubny wpływ nadwagi na długość życia, sprawność seksualną, zużycie powietrza i przeciążenie środków komunikacji zbiorowej, a w końcu wrzasnęła triumfalnie:

- Od przyszłego miesiąca Ministerstwo Zdrowia obniża normy o 25 gram, więc nie kop, sam jesteś żmija!

Dwunacha wciągnął brzuch i ubrał się szybko.

- Dieta! - wrzasnął opryskliwie nie wchodząc do kuchni i nie patrząc nawet w tamtą stronę. - Wychodzę!

- Jeszcze tylko 7 miesięcy i 2,5 tygodnia - krzyknęła z kuchni Poczwórcia.

Jej uczucia dla męża nie były gorętsze niż jego dla niej, ale znosiła tę sytuację z humorem. Dwunacha był przekonany, że czerpała dużo radości z jego przygnębienia.

Za bramą wbiły się w Dwunachę wielkie, roześmiane oczy.

- Głosuj na mnie! - wydzierały się jaskrawe, metrowej wysokości litery. - Moja przeciętna odbiega zaledwie o 0,00002% od twojej przeciętnej!

No tak, za tydzień, 1 godz. 12 min i 11 sek wybory Najprzeciętniejszego z Przeciętnych - pomyślał.

Wsiadając do autobusu Dwunacha uśmiechnął się odruchowo do kierowcy. Przeciętny mężczyzna uśmiechał się dwa razy w drodze do pracy i trzy razy w drodze powrotnej.

- Zamów Rocznik Statystyczny już teraz! - kusił plakat rozwieszony na plastykowej osłonie oddzielającej kierowcę od pasażerów - A będziesz mógł nabyć niezbędny wprost do życia poradnik „Z Normą za pan brat” za pół ceny!

Dwunacha wzruszył ramionami i poddał się błogim, acz niebezpiecznym wspomnieniom.

- Dwójuńcia, Paruńcia - wyszeptał czule.

Dwójka zawsze była ich szczęśliwa liczbą. Jej kod osobisty kończył się na 002. Dla obojga było to drugie małżeństwo. Mieszkali (wliczając parter) na drugim piętrze. Urodziło się im dwoje dzieci.

- Bardzo nierozsądnie - kręcili głowami znajomi - wyczerpać normy rozrodcze w jednym małżeństwie.

Oczy Dwunachy zaszkliły się łzami. Ich rozstanie było straszne.

- Pluje na ich Przeciętne! - krzyczała Dwójuńcia rozpaczliwie. - Chcę być z tobą na całe życie!

- Ja też bym chciał - szlochał Dwunacha - ale co tu można poradzić.

- Zabiję się! Ucieknę z dziećmi do mrowiska! - zapamiętywała się Dwójuńcia.

- Chcesz upozaprzeciętnić nasze dzieci?! Opamiętaj się, kobieto! - Dwunacha krzykiem zagłuszał własną rozpacz.

- Tak! Ty weźmiesz chłopczyka, a ja dziewczynkę! - Mężczyzna zdradza swoją trzecią żonę przeciętnie 2,8 raza w ciągu 2,5 roku trwania ich małżeństwa. - I to miałoby nam wystarczyć! - Dwójka zakryła twarz rękami.

Wściekły na własną bezradność Dwunacha wypadł za drzwi i popędził na oślep ulicami. Kiedy wrócił do domu, już jej nie było. Wykonała swoją nieprawdopodobną groźbę i uciekła z dziećmi do mrowiska. Tak pogardliwie nazywano slumsy zamieszkałe przez pozaprzeciętnych, oddzielone murem od reszty świata, gdzie nie był nikt ze znanych Dwunasze osób. O życiu nich krążyły przerażające wieści.

Czwarta żona Dwunachy, sympatyczna i bardzo energiczna osoba, starała się unieważnić jego ojcostwo i mieć z nim dziecko. Ale formalności ciągnęły się w nieskończoność i w końcu dla nich też nadszedł czas rozstania, zanim cokolwiek zostało postanowione. A potem było już Dwunasze wszystko jedno. Dopiero teraz... Zerwał się z siedzenia. O mało nie przegapił swojego przystanku.

W pracy czas dłużył mu się niemiłosiernie. Zamknął się w końcu w toalecie, żeby uciec od wyszczerzających się do niego protez. Siedział przez chwilę na zamkniętej klapie sedesu wpatrując się tępo w ścianę. Jego uwagę przyciągnęły zakłócające biel kafelków napisy:

- 'Rachujące komputery'.

- 'Pocałujta mnie w 4 litery' - głosił jeden.

- 'Szczam na statystykę' - czernił się drugi.

- 'A ja sram' - dopisał ktoś pod spodem.

- 'Doktór Z. siedział o 17,3 sek za długo' - wydrukował kursywą czujny pacjent.

Dwunacha zerwał się z sedesu. Podjął decyzję.

Po pracy odszukał zaułek, przy którym mieścił się Urząd do spraw nieobjętych Rachunkiem Prawdopodobieństwa. Poczekalnia była zupełnie pusta.

- Czego? - warknął z okienka urzędnik.

- Krótką przepustkę do mrowiska - wyjąkał z bijącym sercem Dwunacha.

- Napisać uzasadnienie! - urzędnik wysunął z okienka czysty arkusz papieru.

- Żadnej rubryki - jęknął Dwunacha.

- Tu się po rubryki nie przyłazi! - wrzasnął urzędnik. - Pisać albo wont!

'...uprowadzone dzieci... nieświadome swego losu... uczucia ojcowskie... upozaprzeciętnione zbrodniczą ręką... przywrócić na statystyczne łono...' - pocił się Dwunacha.

Urzędnik rzucił okiem na arkusz.

- Na ile? - spytał.

- Oj, króciutko, króciutko - skręcał się Dwunacha - godzinkę, może półtorej.

- Sześć godzin i kwadrans - zadecydował urzędnik - oni strasznie tam się ze wszystkim grzebią. Ale ani pół sekundki dłużej!

Dwunacha wsiadł do rozklekotanego tramwaju jadącego do strefy granicznej. Ostatni pasażer wysiadł trzy przystanki przed Bramą obrzucając Dwunachę przerażonym spojrzeniem. Wartownik w Bramie popukał się tylko palcem w czoło i w milczeniu przybił czerwoną pieczęć na przepustce. Dwunacha zbliżył się do muru. Furtka była uchylona.

Na portierni siedziała nieprzeciętnie zaokrąglona kobieta i paliła cygaro. Dwunacha wytrzeszczył oczy. Przeciętna kobieta wciąż jeszcze wypalała, niestety, 0,9 papierosa rocznie. Ale cygaro??!!!

- A jakiż to nieprzeciętny interes może mieć tutaj przeciętny obywatel? - zawołała wesoło grubaska.

Dwunacha wyłuszczył jej swoją sprawę i podał przepustkę.

- Tutaj zmieniamy sobie imiona, ale podaj jej imię w biurze meldunkowym w centrum, to pomogą ci ją odnaleźć. Ale o miejscu zamieszkania dzieci, to już ona zdecyduje - dodała surowo.

- No i co? Nie rozmyśliłeś się? Nadal chcesz się z nimi zobaczyć? Przekroczyć granicę? Na pewno?

Dwunach kiwnął potakująco głową i z przerażeniem zobaczył, że portierka drze jego przepustkę na strępy.

- Jak ja teraz wrócę? - zajęczał.

- Po przekroczeniu granicy nie ma już odwrotu - odparła.

- Ale, co ja teraz zrobię, co ze mną będzie? - zatrząsł się Dwunacha.

- Co się łamiesz, coś tam wymyślisz - mrugnęła do niego kobieta i puściła mu w twarz kłąb dymu - jesteś przecież nieprzeciętny. Do centrum autobus 22, dwa przystanki, potem druga przecznica w lewo, drugi dom po prawej stronie, do biura na drugie piętro - dodała.

Małgorzata Chaładus

TAJEMNICZY

WARZYWNIK

OPOWIEŚĆ BARDZO –NIE!NAUKOWA

Wydawnictwo Psychoskok 2013

Konin

Moim muzom -

Serialom telewizyjnym -

poświęcam

TAJEMNICZY WARZYWNIK OPOWIEŚĆ BARDZO-NIE!NAUKOWA

Rozdział I

Przedwiośnie

Gwiazda Zimowa wisiała nisko nad horyzontem. Prześwietlone jej promieniami opary powstałe z Azotowego Uroczyska przybierały niesamowite, widmowe kształty. Jakby z kości tam potopionych odradzały się nowe zastępy Siniawców gotowe gwałcić, rabować i palić Cieplarnie, Zapiecki, Ogniska...

Ale te zabobonne strachy rozpraszały się w świetle łuny bijącej nad wschodnim horyzontem od rodzącej się Gwiazdy Letniej. Nadchodziła wiosna. Powstały już ze snu zimowego pierwsze ptaki w grubym puchu i pobudziły się gęstofutrzaste ssaki.

Polowi też zostali już z powrotem pobudzeni do życia w termostatach. Czas między Wielkim Przebudzeniem i Świętem Wiosny został im dekretem Błogosławionego Kuternogi Yacentego darowany „ku płodnej zabawie a uciesze”.

W szklarniach plenił się bujnie szpinak, znany od pradziejów afrodyzjak, siany już zimą przez Siewcę Generalnego, pana Marcina, na uczty przedwiosenne, a w piwnicy pod kuchnią pieniła się w gąsiorach mocna, piekąca szczawiówka.

Pierwsze dni po Przebudzeniu spędzane były na jedzeniu, piciu i przyśpiewkach. Polowi mieli fantazję i cięte języki, więc bawili się dobrze, chociaż z obawy o swoje miękkie nie mogli nawet tańcować, nie mówiąc już o innych cielesnych uciechach. Jednak myśl o tym, na co niedługo będą mogli sobie pozwolić, upajała ich i podniecała prawie jak spodziewane rozkosze. Więc śmiali się, śpiewali, pili i każdy szukał pary na te dwa niecierpliwie oczekiwane, szalone tygodnie.

Nawet pokojowe i pokojowi, chociaż chlubili się pochodzeniem z Zacieplarków, i tym, że zimę spędzali z Państwem w Cieplarniach, nie mogli oprzeć się pokusie przyłączenia do zabawy z polowymi.

Państwo żałowało pieniędzy na solidną regenerację służby. Skóra pokojowych przybierała na przedwiośniu niebieskawy odcień, ale ich miękkie były mocno wrośnięte tam, gdzie trzeba i nie strach ich było capnąć za to i owo. One też polowym tego nie żałowały, ale dalej nigdy się nie posuwały (a jeżeli już, to ukradkiem i praktykując „safe sex”), bo zobowiązane były do zachowania czystości wszystkich gałęzi rodu Zacieplarków. Takie wywłoki jak Zośka, której nawet zaszczyt bycia osobistą pokojówką pani hrabiny Cieplarskiej nie powstrzymał od tarzania się w świństwie i pozwoleństwa na zapłodnienie przez polowego, przeklęte były na wieki i zdegradowane między polowych wraz z potomstwem.

Młode pokojowe obrzucały się ukradkowymi spojrzeniami w poszukiwaniu wad, które uniemożliwiłyby rywalkom awans na miejsce Zośki. Każda chciała tego zaszczytu dla siebie. Wnuczka starej Hufnalowej, Tereska, aż westchnęła rozmarzona na myśl o przywilejach związanych ze stanowiskiem osobistej. Zieleniec na jej policzku nabrał szmaragdowego odcienia, pierś uniosła się wysoko. Urodziwy parobek, Felek Kapuściarz, przycisnął ją namiętnie szeroką dłonią, aż miękkie odlazły mu prawie od kości, przypisując podniecenie dziewczyny swojej bliskości. Tereska też byłaby nie od tego, ale Felek przestał zwracać uwagę na jej uśmiechy. Odsunęła się ze złością. Miękkie z jego małego palca zaczepiło o koronkę przy dekolcie i zawisło z niej jak smarek. Strzepnęła je na podłogę i zadeptała, zanim parobek zdążył po nie sięgnąć.

'Łapę trzyma w moim dekolcie' - pomyślała z satysfakcją - 'ale oczami przewraca do tej prostaczej, grubej Kaśki od brokułów. A niechże go kuruje!'

Kaśka siedziała za stołem i dużą łychą zajadała szpinak zapijając go mocnym piwem kalafiorowym. Oblizała duży liść i podeszła z nim do Felka. Zręcznymi ruchami owijała kosteczki małego palca, popluwając za każdym obrotem na lepsze gojenie. Wyprostowała się wreszcie z głośnym, popiwnym beknięciem. Spojrzała wyzywająco na Tereskę. Ta odwróciła się z godnością. Nie było o co szarpać się za miękkie. Pewnie! Kaśka wbiła namiętnie swoje błyszczące, buraczane ślepia w Felka. Parobek był silny, mocno zbudowany, pyskaty, w sam raz dla niej. I jeszcze chodziły słuchy, że szalona księżna Ogienkowa pierwsza go wyszkoliła w różnych sztukach miłosnych tak, że umiał sobie i dziewkom dogadzać, a żadnej nie zapłodnił. Kaśka chciała się jeszcze kilka lat dobrze bawić, zanim zostanie stateczną żoną i matką. Te biedoty, co miały pecha wpaść i zajść w czasie Świętej Orgii w Dzionki Darowane (dekretem Błogosławionego Kulasa) były po żniwach wydawane za mąż i musiały poprzestać na jednym chłopie. Po połogu były przenoszone do lżejszych prac ogrodowych, stale na oku, więc i zakazane uciechy Babiego Latka je omijały. Kaśka czuła jak miękkie napinają się jej z ochoty. Potoczyła wzrokiem po parobkach. Tylu kraśnych!

'Jeszcze mam czas, żeby ciągiem zasypiać i budzić się przy jednym chłopie' - myślała świdrując Felka spojrzeniem aż do kości - 'ale na ten przednówek bedzies mój!'

Felek, niby to obojętny, podjął jednak wyzwanie. Podniósł w górę musztardówkę napełnioną szczawiówką, przepił do dziewki, otarł gębę i zahuczał basem.

Oj śpinacku, oj nieboze

Zwiedzies kazde dziwce hoze

Ni ma dla cie mocnej cnoty

Dyć i starkom das ochoty.

Tu puścił okrutnego zeza w stronę pochrapującej za stołem starej Hufnalowej, która nie wiadomo po co, zawsze się między młodych pchała. Chyba tylko po to, żeby psuć im zabawę ględzeniem o dawnych dobrych czasach. Na szczęście zasypiała już po pierwszej, najwyżej drugiej musztardówce szczawiówki. Młodzi chętnie jej dolewali, bo na samą myśl o Orgii z Hufnalową miękkie im jeszcze bardziej wiotczały. Zebrani gruchnęli przytłumionym śmiechem, żeby nie budzić śpiącego licha i dobrali sobie szpinaku od uroku. A Kaśka wzięła się pod boki i odpaliła.

Wiela krzycys, mój chłopoku,

Weź sie lepiej do śpinoku.

A tyn ledwie ci sie trzymie.

Zanieśli się wszyscy tak przeraźliwym śmiechem, że aż Siewca Generalny a także Łowczy, pan Marcin, dopinając spodni, wypadł ze spiżarki, gdzie zabawiał się z Rózią Zacieplarkówną. Młódka, chociaż ledwie przekroczyła sześćdziesiątkę i pierwszy raz została dopuszczona do zabaw i uciech Dni Darowanych, wielce była chętna do zgłębiania nowych możliwości, a pan Marcin z zapałem i poświęceniem ją edukował. Nie był jeszcze stary, ledwie zbliżał się do setki, ale czuł, że już pora się ustatkować, założyć rodzinę, dzieci odchować. Stać go też na to było. Miał w Cieplarniach mocną pozycję. Odkąd prócz tytułu Siewcy Generalnego dochrapał się jeszcze Łowczego i został zaufanym powiernikiem hrabiego Cieplarskiego, stał się niezastąpiony. Był uszami i oczami hrabiego między ludem. A stał teraz wśród niego, jak jaki przygłup. Chętnie dałby sobie po pysku. Już, już był gotowiusieńki do zapłodnienia Różyczki, żeby ją w ten sposób na wieki ze sobą związać, kiedy dzikie wrzaski dochodzące z kuchni, odjęły mu moc i sposobność. W pierwszej chwili zaskoczenia pomyślał, że stara bajęda, którą się dzieci straszyło, ciałem się stała. Że Sinawce powstali z Azotowego Uroczyska gwałcąc, mordując i paląc. A teraz, kiedy się ocknął, podwójna złość go chwyciła na ucztujących. Po pierwsze za swój nierozumny strach, a po drugie za straconą sposobność z Rózią. A przecież był światły! Hrabia, dbały o pomyślność ludu, oświatę seksualną a i całą inną, szerzył gdzie się dało, a już szczególnie wśród najbliższych. Pan Marcin dopiął spodni i wyprostował się piorunując.

- Mordy mi zaraz przymknąć! Na pokoje was słychać, chamy! Bo szklarnie pozamykam i szpinaku więcej zrywać nie zezwolę! Miękkie będą wam miękkie do sądnego dnia!

Polowi struchleli i zamilkli z rozdziawionymi gębami. Pan Marcin rzucił się z powrotem w stronę spiżarki, gdy spojrzenie jego padło na stary, zabytkowy zegar w ludowym stylu, ze świńskim zadkiem nad tarczą, co puszczał wiatry za każdą godziną. Właśnie puścił ich pięć, ale dychawicznych, bo leciwy był już bardzo i drewniane tryby starły się w nim prawie do gładkości. Pan Marcin przypomniał sobie, że o tej właśnie porze miał stawić się u hrabiny na jej wezwanie. Domyślał się, czyja to sprawka, że będzie na dywaniku przestępował z nogi na nogę, jak jaki uczniak. Obrzucił starą Hufnalkę morderczym spojrzeniem. Chętnie by z nią potańcował, ale czas naglił. Ważniejsze sprawy miał do uładzenia. Uchylił drzwi i wsadził głowę do spiżarki. Rózia siedziała na beczce kiwając nogami aż jej kiecka fruwała ponad pępek. Do ust podnosiła rękę z rzetelnym ogórasem. Wysysała z niego sok mlaskając. Marcina aż zaćmiło na ten widok.

- Czekaj tu na mnie, moje dziecko, bo dużo nauki jeszcze ci potrzeba - powiedział z godnością, chociaż kolana uginały się pod nim jak z waty.

- Pewnie, że zaczekam - przyświadczyła młódka z zapałem. Zieleń oblała ją warem aż do włosów. Strasznie jej pochlebiało, że taki doświadczony człowiek na stanowisku chciał z nią spędzić Dzionki Darowane, a szalona i gotowa była dla niego na wszystko i wszędzie. Nawet wśród brzęczących od wstrząsów słoików z przecierem pomidorowym i marmoladą. Ścisnęła ogórasa między zębami. Sok ściekał jej po brodzie.

Rozdział II

Zmartwienia hrabiny

Hrabina Izydora Cieplarska, z domu księżniczka Ogienkówna, siedziała na kanapce w salonie i jak to się jej często zdarzało, martwiła się. Światło zapadającej za horyzont Gwiazdy Zimowej przeistaczało piękny i znajomy Park Cieplarniański w jakiś dziwnie nierealny i przygnębiający księżycowy krajobraz. Hrabina westchnęła głęboko i sięgnęła po szklankę z herbatą z kwiatu paproci. Nie czuła się dobrze. Oczekiwała drugiego dziecka. Związane z ciążą dolegliwości też przyczyniały się do jej złego samopoczucia i przyćmiewały radość, jaką sprawiała jej świadomość, że pod koniec lata urodzi się dziedzic rodu Cieplarskich. Doktor Piguła upewnił ją i hrabiego, że tym razem urodzi się chłopczyk. Szkoda tylko, że nie będą mogli zostać w Cieplarniach. Hrabina rozumiała wyższą konieczność i akceptowała w pełni decyzję męża. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że hrabia mógłby odmówić przyjęcia stanowiska ministra Chłodnictwa Powszechnego, z którym wiązała się konieczność przeniesienia do stolicy. Nie, nie! Hrabina uroniła niejedną łzę czytając o okropnościach, jakie spotykały nędzarzy miejskich podczas Wielkiego Snu Zimowego. A to zapadali w letarg przedwcześnie z głodu i zdziczałe psy rozwlekały ich kości, a to szerzyły się wśród nich różne ślimacze choróbska. Na skutek bezmyślnej eksploatacji przyrody następowało ocieplenie klimatu i zimą trafiały się długie okresy odwilży. Ciepło pobudzało miękkie śpiących pod gołym niebem w zaułkach do kiełkowania po to tylko, żeby zniszczyła je następująca po nim fala mrozów. Takie kilkakrotnie powtarzające się kiełkowanie i wymarzanie osłabiało zawiązki miękkich i przyczyniało się do fatalnej zdrowotnej kondycji ludu. A dzieci często wręcz nie budziły się do kiełkowania po kapryśnej zimie.

W dawnych czasach lud gromadził się na zimę w położonych głęboko pod ziemią Pieczarach Wielkiego Snu, gdzie wahania temperatury były minimalne. Ten fakt służył równie dobrze, niestety, dojrzewającym dla państwa winom szczawiowym, dlatego święte miejsca ludu przedzierzgnięte zostały w składowiska szlachetnych trunków.

W początkach kształtowania się społeczeństwa klasowego lud był wręcz często w lepszej kondycji niż klasy posiadające, które dopiero drogą prób i błędów doszły do dzisiejszej techniki miejscowej regeneracji miękkich i eliminacji potrzeby corocznego Wielkiego Snu. Wystarczały im conocne kilkugodzinne Regeneracyjne Małe Zasypianki w luksusowych lodówkach sypialnych, z temperaturą regulowaną termostatami.

Nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że należało budować w miastach wielkie publiczne chłodnie Zimowego Snu dla ludu, a także zachęcać - co zamożniejszych - niskooprocentowanymi pożyczkami i ulgami podatkowymi do instalowania termostatów i termoodpornych żaluzji w ich bezokiennych - a więc podatnych na kaprysy aury - sypialniach. Była to konieczność nie tylko ze względów moralnych, ale i praktycznych. Nadszedł czas, żeby chociaż trochę podzielić się z ludem dobrobytem. Żeby nie spełniły się ponure wizje Felicjana Braksy, proroka rewolucji przede wszystkim seksualnej, którego żądania wydatnego zwiększenia liczby Dzionków Darowanych i gremialnego przejścia na conocne Regeneracyjki, znajdowały coraz szerszy krąg zwolenników.

Szkoda tylko, że cała odpowiedzialna praca reformy Wielkiego Snu spadła na barki jej męża, zachmurzyła się hrabina. Nie zależało jej na zaszczytach. Wolała spokojne i szczęśliwe życie w Cieplarniach od szaleńczego tempa stolicy.

Natomiast jej brat i jego żona - 'wstrętna, oślizgła małża; - pomyślała ze złością hrabina - czuliby się tam jak ryby w wodzie. Stanowisko ministra Chłodnictwa Powszechnego miał już książę Hipolit Ogienek w kieszeni, kiedy wybuchła ta nieszczęsna afera romansu jego głupiej, głupiej! żony Honoraty z czerwonym księciem Zapieckiem, zagorzałym obrońcą doktryny Braksy. I tak piękne perspektywy zostały przekreślone jednym wybuchem rewolucyjnej namiętności.

Rywale księcia Hipolita postarali się o roztrąbienie nieszczęsnej sprawy w prasie. Oliwy do ognia dolał wywiad telewizyjny księżnej Honoraty, która nieudolnie starała się bronić przed zarzutami i została zupełnie zeszmacona przez niezależnego i bezkompromisowego dziennikarza opłacanego z kieszeni książąt Zapiecków.

Rozwścieczony książę Hipolit sam wybrał zesłanie jako ambasador w Błękitnym Królestwie Podbiegunowym (wśród ludu zwanym lekceważąco Bekapem) między półdzikimi potomkami Siniawców. Nie tylko, że nie zabrał ze sobą Honoraty, ale nawet nie zostawił jej swojego adresu. Dopiero mediacje ze strony siostry, hrabiny Cieplarskiej, przypomnienie o obowiązkach wobec syna, który zbliżał się do czterdziestki i niebezpiecznego wieku dorastania, ostudziły jego furię.

Dzięki staraniom hr. Izydory, a także niespodziewanej pomocy ze strony starych Muszelków - rodziców lekkomyślnej Honorci - udało się pomału załagodzić całą sprawę. Za dwa tygodnie miał się odbyć świetny bal u Ministrostwa (ten przesadny tytuł został wydrukowany na zaproszeniach, żeby nikt nie zapomniał, z kim ma do czynienia) Cieplarskich dla uczczenia świętej zgody.

Brat, książę Hipolit, miał zjechać spod bieguna za tydzień. Hr. Izydora oczekiwała na razie na rychły przyjazd bratowej - tej obrzydliwie oślizgłej małży. Odraza wykrzywiła arystokratyczne usta hrabiny.

Po chwili twarz jej złagodniała. Ta... osoba przyjeżdżała z synkiem, młodym księciem Belzebiuszem Ogienkiem. Hr. Izydora bardzo kochała bratanka. Był taki podobny do Hipolita z dawnych lat, mimo że po matce odziedziczył gminne, ciemnowiśniowe oczy. Hrabina przymknęła swoje, ametystowe i przeniosła się wyobraźnią w kraj psot dziecinnych. Nie na długo. Rzeczywistość skrzeczała nagląco.

Po balu, zamiast należnego wypoczynku, dopiero szykowało się prawdziwe zamieszanie w Cieplarniach! Pozostanie tylko tydzień na przygotowanie do przyjęcia zaszczytnej wizyty - usta hrabiny rozchylił ironiczny uśmiech - przybywającego incognito, jako gość księcia Hipolita, następcy tronu Bekapu - księcia Faxa Polemniusza III.

Hrabina musiała przyznać, acz z niechęcią, że Muszelkowie wydatnie pomagali w przygotowaniach do wizyty. Uprzednio spotkała ich tylko raz - na weselu brata z Honoratą - i wyrobiła sobie o nich jak najgorsze zdanie. A tu nagle i niespodziewanie otrzymała dużo pomocy i zrozumienia od rubasznego chama - Muszelka. 'Cóż, pozory czasem mylą, ale wyjątki potwierdzają regułę' - pocieszyła się hrabina.

Jej niespokojne myśli powędrowały ku córeczce Milenie. Dziewczynka od dwóch lat przebywała na pensji w stolicy. W tym roku przekroczyła trzydziestkę i w związku z tym rozpoczęto skracanie okresu jej Wielkiego Snu Zimowego, żeby ją stopniowo przyzwyczaić do Conocnych Małych Zasypianek i trybu życia przysługującego arystokracji. Mała hrabianka wyszła z chłodni regeneracyjnej niezupełnie zdrowa. Nie dość, że jej buzia zamiast przybrać barwę świeżej zieleni, miała odcień seledynowy, to jeszcze jej lewe uszko nie rozwinęło się jak należy i przypominało żółtawy, pomarszczony środek sałaty. Hrabina oczekiwała z niepokojem na diagnozę doktora Piguły, który badał Milenkę przy wschodnim oknie. Po kilku minutach przekazał dziewczynkę w ręce oddanej niańki.

Doktor Piguła zbliżał się do hrabiny z uspokajającym uśmiechem. Jego twarz, na skutek modelowania czaszki podczas Snów Regeneracyjnych, była syntezą twarzy wielu szlachetnych doktorów z popularnych seriali telewizyjnych i wzbudzała nieograniczone zaufanie wśród jego pacjentów. Wydatny nos przypominał nos doktora Grochala z „Naszego Konowała”, który sam, nigdy nie śpiąc, ubrany tylko w wytarty (lecz szczelny), termostatyczny, lekarski kombinezon bronił okolicznych Pieczar Wielkiego Snu przed niezliczonymi niebezpieczeństwami. A to przed polarnymi drapieżnikami czyhającymi na członki pogrążonych we śnie wieśniaków. A to przed złoczyńcami, którzy próbowali wykradać hibernujące, rumiane latorośle ludu, żeby złożyć je w pustych chłodniach regeneracyjnych bogatych, lecz zdegenerowanych i bezpłodnych fabrykantów. A to przed zalaniem Pieczar ciekłym azotem przez cynicznych właścicieli kopalń złota, którzy chcieli eksploatować złoża położone tuż pod pieczarami. Nikt nie zastanawiał się, dlaczego okolica przysypana wiecznie suchym lodem i smagana nieustannymi huraganami, była tak gęsto zaludniona, szczególnie przez opryszków. Żadne wątpliwości nie przeszkadzały milionom telewidzów wzruszać się szlachetnością poczciwego konowała, kochać go jak własnego brata i nienawidzić zła.

Stanowcze usta Piguły były ustami doktora Sępa, który w prymitywnym szpitalu polowym ratował życie bohaterskim wojakom i nie szczędził zmiany jedynej bielizny osobistej na bandaże dla wziętych do niewoli rannych wrogów. A ich rychła śmierć od gangreny nie była przecież jego winą, lecz wynikała z osłabienia odporności na skutek niedożywienia napastniczej armii, które z kolei było skutkiem nieudolności i szalbierstw jej generałów.

Wysokie i szlachetne czoło i mała łysinka należały do doktora Zawleczki, ginekologa z serialu „I ty zostaniesz matką”, który rozczarowanym pustką wygodnego życia i spragnionym macierzyństwa damom pomagał realizować ich najgłębsze pragnienia bez, oczywiście, osobistego angażowania się w ich spełnianie, a wyłącznie medycznymi i moralnymi środkami.

Jeden z odcinków tego serialu wywołał istną burzę namiętności wśród jego wiernych widzów. Była to historia małżeństwa spragnionego potomstwa. Lecz żona po tragicznych, a bliżej nieokreślonych przeżyciach z dzieciństwa, panicznie bała się porodu. Doktor Zawleczka na usilne prośby męża zapakował parę do chłodni regeneracyjnej i po regresji miękkich wbudował w męża miednicę żony wraz z przyległościami i vice versa. Po odrośnięciu miękkich, w śmiałej erotycznej scenie, macica żony znajdująca się w jej miednicy przeszczepionej w lędźwie męża zostaje zapłodniona przez jego organ wrośnięty czasowo w łono żony. A po szczęśliwym rozwiązaniu wszystko - za sprawą magicznych palców doktora Zawleczki - wraca do normy. Odcinek kończy scena karmienia noworodka piersią. Czyją? Nie jest to do końca jasne. Widać tylko pierś i przyssane do niej niemowlę.

Odcinek ten wywołał serię artykułów w czasopismach, niezliczone dyskusje telewizyjne i gwałtowne kłótnie rodzinne. Psychoanalitycy rozwodzili się nad możliwymi zaburzeniami emocjonalnymi u męża na skutek czasowej kastracji i nad abnormalnymi wahnięciami amplitud fazy edypalnej u jego potomka. Feministki, gdzie ich nie ma, grzmiały, że wreszcie po wiekach biologicznego ucisku raz oddano sprawiedliwość kobiecie. Żądały, żeby procedura doktora Zawleczki obowiązywała w co drugiej, statystycznie licząc, ciąży. Na przykład w każdej parzystej, drugiej, czwartej, szóstej itd. na terenie całego kraju i to w każdym roku, niezależnie od tego, czy dla poszczególnej pary rodziców byłoby to pierwsze, drugie czy dziesiąte dziecko. Egoistyczne względy osobiste ustąpić powinny wobec wyższego, statystycznego, płciowego równouprawnienia.

Prawnicy zapuszczali się w długie i dla nikogo poza nimi niezrozumiałe dysputy, kto i dlaczego był ojcem, a kto matką maleństwa.

Konserwatyści moralizowali, że nie należy świętości macierzyństwa szargać najmniejszym nawet związkiem z niecnymi praktykami Ksawerego.

Uświadomienie seksualne nieletnich nigdy nie było tak gruntowne jak wtedy, gdy zapomniani gdzieś w kąciku, przysłuchiwali się argumentom rozognionych krewnych, nieistotne, przeciwników czy zwolenników świadomego zapłodnienia, popartych licznymi i szczegółowymi wycieczkami osobistymi.

Skandal ugruntował wielką sławę serialu. Zanim jeszcze nadano tysięczny jego odcinek, już liczne stacje telewizyjne pospieszyły z powtórkami, opuszczając dla świętego spokoju kontrowersyjny odcinek.

A doktor Piguła udając się z wizytą do konserwatywnych pacjentów, przykrywał łysinkę tupicikiem zaczesanym na wzór fryzury doktora Ząbka. Był to seksuolog występujący w szalenie popularnym, wielotematycznym, przedpołudniowym programie oświatowym skierowanym do pań domu, a zatytułowanym „Sposobiki wzorowej gosposi”. Program ten, na ogólne życzenie telewidzów, powtarzano późnym wieczorem, zalecając go cierpiącym na bezsenność jako środek nie wywołujący - poza promilem drobnych niestrawności - żadnych skutków ubocznych.

Piguła zbliżał się do hrabiny z uspokajającym uśmiechem doktora Konusa z „Wszechobecnego ambulansu”. Popularność tego serialu ani umywała się do popularności „I ty zostaniesz matką”, jednak hrabina czuła pewne ukojenie i odważyła się wypowiedzieć głośno swoją najskrytszą obawę.

- Czy to aby nie wgryzek podusznik - zawołała wysokim głosem.

Uśmiech Konusa zaciął się i trwał na twarzy Piguły. Zsiniał ze strachu. Cerę odziedziczył po jednej z pra - prababek, która była wielokrotnie zgwałcona podczas najazdu Siniawców.

- Ależ skąd! Ślimaki w internatach, pani hrabino! - Zrobił najbardziej zaskoczoną minę, na jaką było go stać. Niby, że to niewiarygodne, że takie przypuszczenie w ogóle mogło komuś przejść przez głowę. Gorzko w tej chwili żałował, że dogłębniej nie studiował mimiki docenta Karasia z nielegalnie rozpowszechnianego i uwypuklającego najbardziej zaskakujące wady systemu serialu, finansowanego przez czerwonego księcia Zapiecka.

- Jestem przecież inspektorem higieny w szkolnictwie i trzymam żelazną rękę na pulsie -blagował. - W internatach wszystko jest na najwyższym poziomie, nowocześnie, zdrowo. Hrabiance potrzebna jest tylko seria zastrzyków z chlorofilu. Bagatela! Rośnie za szybko. Już zaordynowałem!

'Jeszcze dzisiaj wieczorem jadę na inspekcję' - poprzysiągł sobie w duchu. - 'Nie było mnie tam z osiem lat'. A nuż rzeczywiście w internatach dzieje się nie tak, jak trzeba? Gdyby wszechwładny teraz minister Cieplarski, a nowa miotła ostro miecie, coś wyniuchał, Piguła nie tylko zostałby wykopany ze stanowiska inspektora, ale musiałby też pożegnać się z płatną praktyką prywatną. A wtedy zamiast opukiwania apetycznych hrabianek i księżniczek czekały go zaślimaczone uszyska w slumsach. Fuj!

- Natychmiast ruszam na dodatkową inspekcję dla uspokojenia pani hrabiny - zawołał z udaną wesołością, skłonił się i wypadł z salonu.

Table of Contents

FANTAZJA

Jeden dzień z życia przeciętnego człowieka

TAJEMNICZY WARZYWNIK OPOWIEŚĆ BARDZO –NIE!NAUKOWA

Rozdział I

Przedwiośnie

Rozdział II

Zmartwienia hrabiny