Kinga Stoj
"Pułapka"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2013
Copyright © by Kinga Stoj, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok
Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok
Zdjęcie okładki © okalinichenko - Fotolia.com

ISBN: 978-83-7900-108-8

Wydawnictwo Psychoskok
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Kinga Stoj

Pułapka

Wydawnictwo Psychoskok 2013
Konin

Życie zmusiło mnie do napisania tej książki. Zrzucenie dodatkowego balastu w formie osobistych doświadczeń i przelanie tego na papier daje mi ogromne wyzwolenie. Dorosłam i zrozumiałam skalę tego problemu i już nie wstydzę się o tym mówić. Dusiłam w sobie ten dylemat przez wiele lat, aż wreszcie granice mojej wytrzymałości pękły. Chciałam podzielić się moją opinią i spostrzeżeniami na temat uzależnienia od alkoholu. Niestety, mało jest ludzi, którzy rozumieją ten problem pomimo, że dotyczy tak szerokiego grona.

Książka przedstawia moje jakże zwykłe życie, wbrew pozorom nieróżniące się od innych.

A jednak!

Zrozumieją mnie tylko te kobiety, które zmagają się z tym samym problemem, mianowicie życiem z osobą uzależnioną od alkoholu.

Dopiero po wielu latach zrozumiałam, jak mi z tym źle i jak bardzo potrzebuję zmian w swoim życiu. Ile tak naprawdę straciłam i poświęciłam dla osoby, która teraz, po latach, stała się dla mnie chwilami obca. Przynajmniej tak to sobie tłumaczę, kiedy siedzimy metr od siebie na przeciwko stołu i nie mamy sobie nic do powiedzenia. Przykre, ale prawdziwe.

Pewnie powstało mnóstwo książek na ten temat i zapewne każda ma w sobie coś ciekawego. Sama przeczytałam kilka i nie jestem specjalnie oświecona. Psychologowie mają na temat swoje teorie, ale moim skromnym zdaniem, uczą jak wytrzymać z alkoholikiem, a to nie jest takie łatwe. Czytałam niedawno, że grono kobiet rozwodzi się ze swoimi mężami mimo, iż przestali pić. Dziwiłam się im na początku, ale teraz je trochę rozumiem.

Osobiście uczestniczyłam w wielu spotkaniach dla współuzależnionych, ale moje życie zamiast nabrać kolorów, przepełnione jest poczuciem winy i strachem.

Mąż nigdy nie był wylewny w rozmowie, nigdy mimo moich próśb na żadną nie nalegał. Ja natomiast zawsze uważałam, że rozmowa ludzi łączy, ale cóż można zrobić, ileż można prosić, albo na ile starczy komuś sił, żeby o to walczyć. Zawsze słyszę, że każdy ma jakiś limit wytrzymałości i mi właśnie chyba się wyczerpał.

Wyszłam za mąż bardzo szybko, bo w wieku dwudziestu lat. Kiedyś to było właściwie normą, co innego dzisiaj. Pamiętam, jak mając dziewiętnaście lat, usłyszałam, że jak będę się zastanawiać, to zostanę starą panną. Boki zrywam, jak sobie przypomnę nasze zaręczyny. Zostałam wraz z rodzicami zaproszona do przyszłych teściów i podczas obiadu dostałam pierścionek wręczony pod stołem. Dosłownie!!!!!!!!!!!!!

Mój Jureczek niby odważny, a nie miał odwagi dać mi go przy rodzicach.

W sumie dla mnie ta sytuacja była bardzo krępująca, Niestety, już wtedy wiedziałam, że mój wybranek romantycznością nie grzeszy.

W dzisiejszych czasach młodzi inaczej myślą na temat ślubu, dzieci.Najpierw planują się dorobić, a dopiero potem zakładać rodzinę. Myślenie młodzieży przesunęło się w czasie o jakieś dziesięć lat.

Pamiętam, że planowałam dalej się uczyć, ale w tamtych czasach wszyscy mieli zatrudnienie, więc naukę przerwałam. Oczywiście tego żałuję i zdaję sobie sprawę, że czasu nie da się cofnąć. W związku z tą sytuacją, nie miałam wiele okazji, żeby się wyszaleć, coś zwiedzić. I choć wtedy było to normalne, to jednak żałuję paru decyzji. Dopiero w dorosłym życiu zdałam sobie sprawę, że mogłam chociaż dalej się kształcić. Miałabym dzisiaj jakieś większe szanse na podjęcie pracy, a już na pewno bardziej bym się ceniła. Niestety, tamte czasy minęły bezpowrotnie, a ja, choć wiele razy myślałam o podjęciu nauki, to nigdy nie było już czasu i zawsze szkoda pieniędzy.

Niestety, teraz zdaję sobie sprawę, że mąż bardzo często podcinał mi skrzydła. Wyśmiewał mój pomysł o podjęciu nauki, bo nie miałby mu kto usługiwać, gdybym się uczyła. W dodatku, musiałby zajmować się dziećmi. Podobnie było z jazdą samochodem. Prawko mam ponad dwadzieścia lat, ale nie jeżdżę, bo zamiast mnie zachęcać, to zawsze się ze mnie wyśmiewał. Odkąd pamiętam, słyszałam "kto ci dał prawo jazdy” albo „baba za kierownicą".

Oj, dużo pamiętam takich niemiłych przytyków. zwłaszcza na początku małżeństwa. Na szczęście z biegiem lat trochę się to unormowało, ale zawsze czułam przewagę męża nade mną. Wiem, byłam głupia, ale zarazem szaleńczo zakochana. Dlatego pozwalałam mu na to wszystko. Właściwie, to do dzisiaj pozwalam i cały czas czuję przed nim respekt.

A teraz co?

Siedzę w domu, jestem uzależniona od męża i na dodatek każdego dnia boję się, żeby znowu nie zaczął pić. A przecież każdemu należy się trochę odpoczynku i wolności.

Któż z nas nie miał marzeń, gdy był jeszcze dzieckiem. Pamiętam, jak jeszcze w szkole podstawowej podkochiwałam się w kolegach ze szkolnej ławki. Snułyśmy z koleżankami plany na przyszłość i wyobrażałyśmy sobie siebie w dorosłym życiu. Może jestem wyjątkiem, albo po prostu ja się do tego przyznaję, ale takich planów miałam bardzo wiele.

Z biegiem lat doszłam do wniosku, że właściwie wszystkie zaczęły mi się spełniać. Nigdy nie należałam do ludzi zbytnio otwartych ani też grzeszących urodą. A jednak, kiedy poznałam swojego męża, z dnia na dzień zaczęłam czuć się bardziej pewnie. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale dawał mi poczucie, że jestem dla niego kimś wyjątkowym i z biegiem czasu w to uwierzyłam. Zresztą tak jest do dzisiaj.

Mam siostrę bliźniaczkę i ze zdjęć pamiętam, że jako dzieci byłyśmy przeciętnej urody. Nie wiem z czego wynikało poczucie niższości jakie odczuwałam będąc dzieckiem, ale myślę, że bardzo wielki wpływ na to miało wyśmiewanie nas przez mamę. Może nie dosłownie, ale pamiętam sytuacje, kiedy słyszałyśmy w naszym kierunku jakieś niemiłe komentarze. Na przykład, że jesteśmy grubasami albo „kto by je chciał”, w dodatku wypowiadane przy koleżankach mamy.

Musiałam dorosnąć do wieku, kiedy zdałam sobie sprawę, że w taki sposób nie rani się dzieci. Nie twierdzę, że jestem idealną matką, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby ośmieszać swoje.

Zgrzeszyłabym twierdząc, że mam wyrodną mamę, ale pewnych rzeczy się nie zapomina.

Wracając do moich marzeń z dzieciństwa.

Uwielbiałam snuć plany na przyszłość i wyobrażać sobie niestworzone historie.

Jednym z moich marzeń było mieć kochającego mnie męża i to się spełniło!

Zawsze odkąd pamiętam, chciałam mieć dwójkę dzieci, syna i córkę. Wymarzyłam sobie nawet własny domek i po prostu go mam. Pragnęłam też dostatniego życia, może nie w bogactwie, ale spokojnego, takiego w którym można czuć się bezpiecznie.

A teraz, kiedy sięgnę pamięcią wstecz, to niewiarygodnym wydaje się fakt, że to wszystko mi się spełniło. No, może jeszcze brakuje gotówki na zabezpieczenie przyszłości, ale może kiedyś wygram :).

Zawsze należy mieć marzenia. To jest moje życiowe motto. Gdybym ich nie miała i każdego dnia nie wyobrażała sobie cudów jakie mogą nastąpić, chwilami życie nie miało by sensu.

Uwierzcie mi można się podbudować, dodać sobie otuchy i energii do dalszego działania.