Joanna Wajdenfeld

"Cień krwi tom I W stronę cienia"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2014

Copyright © by Joanna Wajdenfeld, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Arkadiusz Woźniak INFOX e-booki

Projekt okładki: Joanna Wajdenfeld, Wydawnictwo Psychoskok

Zdjęcie okładki: © Joanna Wajdenfeld

Korekta: Paulina Jóźwiak

ISBN: 978-83-7900-249-8

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl

e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Joanna Wajdenfeld

Cień krwi

tom I

W stronę cienia

Wydawnictwo Psychoskok

Konin

Jakiś czas temu…

Samochód sunął równo po drodze, lekko drgając co jakiś czas na drobnych nierównościach, a monotonny szum silnika i opon na asfalcie zagłuszała dobiegająca z głośnika radia romantyczna melodia. Wstawał zimowy świetliście perłowy poranek, osnuwając resztkami srebrzystej mgły mijane pola i pojedyncze drzewa. Wąska prosta droga ciągnęła się aż po ciemne pasmo widniejącego w oddali lasu. Mroźna noc i chłodny poranek pozostawiły na nielicznych drzewach delikatne koronkę szadzi i niestety oblodzoną również nawierzchnię drogi.

Natalia po raz kolejny pomyślała jak piękny i spokojny może być taki poranek spędzony w samotnej drodze, na uczelnię, chwila samotności przed męczącym i pewno ciężkim dniem. Zdecydowanie wolała taką samotną jazdę niż chwilę drzemki w pociągu, zawsze pełnym ludzi jadących do pracy i szkoły.

Znów zastanawiała się nad plusami i minusami dojeżdżania codziennie na uczelnię i mieszkania w domu. Codziennie musi wstawać o świcie, a w zimie nawet przed świtem, jechać ponad 30 km, aby zdążyć na pierwsze zajęcia. Jednak to nie tak wielkie poświęcenie za możliwość porannego poklepania Puszka i podrapania go za uchem, oraz częstego odwiedzania Cezara i Bonny w stajni, klepania ich po szyi i wdychania codziennie ciepłego zapachu końskiego potu, słuchania nerwowych pochrapywań i dramatycznego rżenia klaczy jak jej urodzony przed paroma dniami źrebak oddali się za bardzo. Pierwsze niepewne kroki małego Bora na śniegu i pierwsze niesforne podskoki, widok zafascynowanych nowym członkiem stada koni i psów, a potem błyskawiczna reakcja klaczy na zbytnie zainteresowanie jej dzieckiem. Natalia uśmiechnęła się do siebie, tak to wszystko ominęłoby ją, jak zamieszkałaby w mieście koło uczelni. Nie budziłyby jej zwierzaki przed świtem, głodne i niecierpliwe jak zwykle. Pobudka parę godzin później, ale przy pomocy budzika to jednak nie to samo.

Codzienna droga była spokojna, zwykle jednostajna, ale widoki z okien samochodu piękne i fascynujące, niemające w sobie nic z nudy, choć na pewno napawały spokojem. Początkowo przez parę kilometrów prosta droga przecinała pola i pastwiska, nie wiele samochodów można było tu spotkać. Następnie skręcało się niewielkim łukiem w stronę lasu i wjeżdżało w zaczarowaną krainę olbrzymich starych drzew, pagórków i wąwozów. Droga ani przez chwile nie biegła prosto, tylko wiła się niczym wstążka porwana przez wiatr i rzucona poplątana w gąszcz drzew. Jednak codzienna obserwacja tej fascynującej dżungli jak przybiera jesienne kolory, porzuca je w końcu na rzecz srebrzystych kropli deszczu i w końcu białej delikatnej szaty śniegu, nigdy nie była nudna.

Dzisiejszy poranek, mglisty, mroźny, spowijał drzewa szadzią teraz pola zamieniał w tajemnicze białe morza i Natalia nie mogła się doczekać widoku starych olbrzymich modrzewi na skraju lasu, wyglądających dzisiaj prawdopodobnie jak koronkowe baletnice, zastygłe w oczekiwaniu na bal. Może jeszcze nim dojedzie do lasu wyjdzie słońce i oświeci pokryte szronem drzewa, choć raczej małe szanse, mgła chyba się raczej zagęszcza.

Nagle z tych mglistych rozmyślań zaczął wyłaniać się zdecydowanie niepasujący do obrazu nieprzyjemny, drażniący dźwięk warkotu, przenikający nawet przez muzykę z radia. Natalia niechętnie spojrzała w lusterko wsteczne, na tej drodze w stronę lasu i na dodatek o tej porze rzadko coś jechało, jednak tym razem coś się zbliżało. Wyraźnie, we wstecznym lusterku zobaczyła dwa, zbliżające się z durzą prędkością motory.

- Pieprzeni dawcy narządów – zaklęła pod nosem i lekko zjechała na prawa stronę jezdni, aby minęli ją jak najszybciej. – Ślisko, zimno, po prostu rewelka na jazdę motorem, popieprzeni palanci bez tłumików.

Zerkając cały czas w lusterko niepewnie obserwowała zbliżające się z ogromną, jak na ta pogodę, prędkością pojazdy, mimowolnie zwalniając. Kiedy za moment minęły ją z ogłuszającym rykiem silników, aż wstrzymała oddech, po plecach przebiegł ją dreszcz strachu i jednocześnie ogarnęła ją tak silna chęć ucieczki, że tylko szybko włączony rozsądek pozwolił jej nie uciec w popłochu do rowu.

- Fffffff – ze złością wypuściła wstrzymywane powietrze. – Debile, jeszcze się ścigają. Powodzenia w lesie. – z irytacją podgłosiła radio, by nie słyszeć oddalającego się ryku motorów, wróciła na swój stały tor jazdy, ale nie przyśpieszyła w ewidentnym proteście do mijających ją przed momentem palantów.

Powoli uspokajała się i wróciła do podziwiania poranka i nostalgicznych rozmyślań w dźwiękach kolejnej spokojnej ballady płynącej z radia. Mgła zagęszczała się, na słońce nie było co liczyć, po paru minutach widniejący w oddali las przestał być widoczny, wjechała w mglistą gęstą zasłonę. Jednak moment później z mgły zaczęły wynurzać się pierwsze drzewa. Miejscami lekkie, koronkowe, pokryte delikatnym białym puszkiem szronu, miejscami czarne, nagie i srogie jak olbrzymi groźni wojownicy. Łagodnym łukiem powoli wjeżdżała w las.

Tak jak się spodziewała droga była tu równie oblodzona i niepewna jak wcześniej. Choć to już koniec lutego, spokojny śpiący las wyglądał jak by to był środek zimy. Nic nie poruszało się w poszyciu, ani w gałęziach drzew, smugi mgły otulały coraz gęściej rosnące i coraz starsze drzewa białym całunem scalając się w jedno z białym szronem.

Po pewnym czasie w głębi lasu mgła zaczęła wyraźnie rzednąć, a droga stała się dobrze widoczna, aż do następnego zakrętu, których tu nie brakowało. W radiu zaczęły się reklamy, szybko przełączyła na inna stację, tu ostre nuty najnowszego hitu jesieni wprawiły ją w wesoły nastrój, przypominając o imprezie sobotniej u Kamili i Eda. U nich zawsze była super wypas impreza, najnowsza muzyka, fajni, nowi faceci, zwykle bardzo rozrywkowi kumple Eda. Bliżsi i dalsi, a czasem chyba bardzo dalecy, ale to nie szkodzi, na imprezach nigdy nie szukała poważnych związków, ale raczej zabawnych i przelotnych flirtów, co zwykle wszystkim odpowiadało, tak samo jak jej.

Nie była w końcu, porządną, stabilną i rozsądną dziewczynką, a po za tym, nie miała czasu na poważne związki, umawianie się itp. Była na pierwszym roku studiów medycznych, nie mieszkała w mieście i miała kupę zwierząt oraz zajęcia sportowe na głowie.

Ciąg myśli o imprezie chłopakach i uczelni przerwał jej obraz, który wyłonił się z za zakrętu drogi. Na poboczu stała czerwona toyota pikap, a przed nią starszy facet machając rękami i krzycząc. Im bardziej się zbliżała tym więcej widziała szczegółów, ślad hamowania na drodze, połamane krzaki, sterczące z rowu na poboczu koło motoru.

- Jasna cholera, rozpieprzyli się jednak, debilni dawcy – zaklęła zjeżdżając na pobocze obok pikapa.

Wyskoczyła z samochodu, nie zakładając nawet czapki i podbiegła do starszego faceta.

- Co się stało, nic Panu nie jest?

- Nie, Ja tylko ich widziałem…

- Co się stało?

- Tam leży – ciągnął facet drżącym głosem. – Nie sądzę by przeżył, ten drugi podciął mu motor

i rzucił w niego czymś, a ten tam, wyleciał z zakrętu i spadł… - wskazał ręką w dół zarośniętego krzakami zbocza.

- Wezwał Pan pomoc

- Tak, od razu dzwoniłem, ale tam nie zejdę nie dam rady…

- Niech Pan tu czeka na pogotowie i wskaże ratownikom gdzie spadł motocyklista, a Ja spróbuje tam zejść – Natalia nie czekała na odpowiedź i ruszyła w stronę zbocza.

Dopiero stając na skraju drogi zobaczyła dlaczego facet nie zdecydował się nawet spróbować zejść do poszkodowanego. To co z daleka wyglądała na przydrożny rów zarośnięty krzakami w rzeczywistości było stromym wąwozem porośniętym młodymi drzewkami i krzakami teraz połamanymi i porozrzucanymi po zboczu. Motor teraz wisiał wbity częściowo w młode drzewko, tylnym kołem do góry, wcześniej musiał z duża prędkością najpierw przelecieć przez pierwsze krzaki, a potem zryć ziemię dalej sunąc bokiem aż natrafił na odłamek skały, który wyrzucił go w powietrze.

Dziewczyna ostrożnie zaczęła zsuwać się po śliskiej, oszronionej ziemi pokrytej butwiejącymi liśćmi i połamanymi gałęziami. Powoli minęła motocykl i obejrzała dokoła drzewo, nie było motocyklisty, ale gałęzie były połamane, a na ziemi wyraźnie ślady krwi. Prawdopodobnie ofiara wypadku musiała polecieć dalej kiedy motor zatrzymał się na drzewie i stoczyła się dalej po zboczu. Natalia złapała się młodego drzewka i ostrożnie zsunęła dalej, potem parę następnych metrów było na tyle płasko, że mogła zejść normalnie. Wtedy zobaczyła leżące nieruchomo, ubrane na czarno ciało motocyklisty, wokół pełno było krwi, to znaczy pełno, to mało powiedziane, krew była dosłownie wszędzie w strasznej ilości.

„Szlag… nie ma szans by przeżył” – pomyślała.

Pochyliła się nad ciałem i ostrożnie dotknęła jego szyi. Nie miała czasu by zastanowić się czy wyczuwa puls jej umysł przeszyła jedna silna dominująca myśl

„Musisz pomóc, natychmiast, żyje”.

Jednocześnie zaczęła szukać rany, z której było krwawienie, obróciła motocyklistę lekko na wznak i wtedy zobaczyła tkwiący pod obojczykiem fragment patyka, grubości nogi od krzesła, spod niego lała się krew. Odruchowo przycisnęła rękę do rany próbując zatamować krwawienie, drugą ręką zdjęła szalik i położyła go na ranie. Ostrożnie wsunęła dłoń pod plecy leżącego, jak przewidywała rana była i na plecach, a krwotok z tamtego miejsca równie silny jak z przodu. Wsunęła szalik pod plecy i mocno docisnęła do rany.

„Co do cholery mam zrobić? Nie mam jak zatamować krwawienia. Gdzie to cholerne pogotowie” – myślała, starając się jednocześnie przyciskać jak najmocniej ranę.

„Wyjmij to…, drzewo” - przemknęło jej przez myśl – „Wtedy zatrzymasz krwawienie”

- Nie – ciągnęła dalej głośno wewnętrzną dysputę – Jak wyjmę ten kawałek drewna to naruszę, pewno już uszkodzoną, tętnicę podobojczykową i po ptakach, nic nie poradzę

„Wyjmij to cholerne drzewo” – znów pojawiła się natarczywa myśl.

- Bzdura – powiedziała, kiedy włączyło się racjonalne myślenie. – Nigdy nie usuwa się obcego ciała, dopiero w szpitalu.

Było jej gorąco, między palcami przeciekała krew, a potargane włosy opadały jej na twarz. Odgarnęła je ręką, czując w nozdrzach słodki, metaliczny zapach krwi, kiedy spod dłoni trysną nowy strumyczek lepkiej cieczy. Zastanawiała się przez moment czy nie powinna sprawdzić czy oddycha, ale skoro tak krwawi to jeszcze żyje, a oderwanie ręki od rany powodowało silniejsze krwawienie.

Wtedy usłyszała w oddali sygnał karetki.

- Nie bój się, zaraz dojedzie pogotowie i zabiorą cię do szpitala, wytrzymaj jeszcze trochę – zaczęła mówić do rannego, a może bardziej do siebie – Troszeczkę, już zaraz cię zabiorą.

„Wyjmij drzewo…” – znów uderzyła ją natarczywa myśl.

- Cholera, co mi…, sorki, wszystko będzie dobrze – ciągnęła dalej uciskając ranę.

Odwracając się w górę widziała odblask świateł karetki i słyszała podniesione głosy, a potem chrzęst łamanych gałęzi.

-Tutaj – zawołała. – Na dole za motorem, szybko, On strasznie krwawi.

Z za drzew dostrzegła czerwony kombinezon ratownika, ostrożnie schodzącego na dół zbocza.

„Dlaczego bez noszy, do cholery” – pomyślała

- Tutaj, szybko.

Ratownik wyłonił się z za krzaków i stanął jak wryty na widok całej zakrwawionej dziewczyny, na oko wyglądającej na jakieś czternaście piętnaście lat, pochylonej nad nieruchomym ciałem.

- Cholera jasna, nic Ci nie jest?

- Nie skąd, to On tak krwawi, tutaj, staram się tamować, ale nie daję rady.

Ratownik podszedł do ciała i pochylił się ostrożnie.

- Spróbuj się trochę przesunąć, proszę i ostrożnie wziąć ręką, o tak. O cholera – zaklął ponownie kiedy fala krwi trysnęła z rany jak Natalia odsunęła dłoń.

- No, mówiłam, potwornie krwawi z… tego… z tej rany od badyla.

- Trzymaj dalej, muszę pomyśleć, nie damy rady go łatwo wnieść na górę, musimy to tu zatamować, bo się wykrwawi – zaczął oglądać i badać rannego dokładnie. - Nie ma innych obrażeń.

Powoli delikatnie zdjął motocykliście kask.

- Głowa też cała, w takim razie krwawi tylko z tej rany, to Twój znajomy.

- Nie, zatrzymał mnie ten facet na górze

i zeszłam by mu pomóc.

Motocyklista był dobrze zbudowany, mimo bardzo młodego wyglądu, sprawiał wrażenie, twardego i doświadczonego przez życie, mimo że był może w wieku Natalii, a może ciut starszy, a ładne regularne rysy, teraz spokojne, jakby spał i niesforne bardzo ciemne włosy rozrzucone w nieładzie nadawały prawie dziecinny wyraz porcelanowo bladej twarzy.

„Krew, potrzebuje krwi” – uderzyła ją ta myśl niczym kubeł wody.

- Niech Pan mu poda krew.

- Nie mam krwi, w samochodzie mam płyny, ale to mu dużo nie pomoże.

„Wyjmij, cholera to drzewo” – znów pojawiła się natarczywa myśl.

- Trzeba wyjąć ten patyk z rany – zawahał się ratownik. – Chyba, nie ma innego wyjścia.

- A jak jest uszkodzona tętnica wykrwawi się…

- I tak się wykrwawia.

- Niech Pan mu da moją krew, jestem uniwersalnym dawcą 0Rh-.

- Bez badania, a jak jesteś chora, pozwą mnie, to złamanie wszystkich procedur.

- Jestem zdrowa, a jak nawet, to On inaczej umrze, od razu, a jak czym się ode mnie zarazi to

w szpitalu go wyleczą, będą mieli szansę.

- Tak, to nawet logiczne – uśmiechną się – A niech tam, człowiek najważniejszy, poczekaj chwilę – i zaczął szukać w torbie – Podwiń rękaw.

- Niby jak

- Ok, pokaż

Wyciągnęła do niego rękę, którą nie dociskała krwawiącej rany, a ratownik sprawnie pomógł jej zdjąć rękaw kurtki i podciągną sweter na ramieniu.

- Ukuje, może się odwróć – powiedział

- A, co może zemdleję na widok krwi – zaśmiała się sarkastycznie Natalia - Chyba mnie nie rusza, w każdym razie od jakiegoś czasu na pewno

Ratownik sprawnie wkuł się w naczynie rannego, a następnie w rękę Natalii. Kiedy krew zaczęła płynąć rurką, podłączył ją do wenflonu pacjenta. Chwilę po tym jak krew zaczął płynąć, poczuła falę gorąca i ogarniające ją uczucie ulgi i przyjemności jak po długim biegu, kiedy można w końcu usiąść. Nigdy wcześniej nie oddawała krwi, zastanowiła się czy tak jest zawsze, czy to tyko świadomość tego, że pomaga rannemu i może ten przeżyje.

- Jak by Ci się kręciło w głowie, albo zaczęło robić niedobrze, czy słabo to proszę mówić od razu to kończymy.

- Ok, na razie jest dobrze – Natalia uśmiechnęła się do chłopaka, teraz dopiero zwróciła uwagę, że nie jest dużo od niej starszy, ale ma miłe i mądre oczy jak by już dużo widział.

- Dobra, zawołam sanitariusza i spróbujemy usunąć mu to świństwo, a potem zatamować krwotok i opatrzyć ranę, potem spróbujemy wejść na górę – spojrzał w górę z niedowierzaniem.

Natalia usłyszała jak przez radio ratownik rozmawia z kierowcą – sanitariuszem i instruuje go aby wziął nosze i kroplówkę z płynami.

„Wyjmij to diabelskie drewno, teraz, już” –natarczywa myśl, znów wypełniła jej umysł, starała się otrząsnąć z coraz silniejszego uczucia racjonalnym rozważeniem perspektywy wyciągnięcia pręta z rany lub go pozostawienia i przypomniała sobie dawno temu oglądany odcinek „Chirurgów” albo innego serialu o szpitalu, tam usunięcie drewnianego drąga, którym przebita była pacjentka spowodowało jej śmierć, nawet w szpitalu.

- No jak się czujesz? – wyrwało ja z zamyślenia.

- Ok, dobrze, nie ma sprawy, ale mam wątpliwości czy to dobry pomysł z tym usunięciem badyla.

- To konieczne, na pewno – odpowiedział szybko lekarz.

Pojawił się sanitariusz niosąc składane nosze i torbę z kroplówką i opatrunkami

- Jasny gwint, ale jatka, a Pani nic nie jest - spojrzał na Natalię niepewnie.

- Nie, co z Wami…

- Szkoda, że się nie widzisz – zaśmiał się ratownik zabierając od sanitariusza torbę i odpakowując opatrunki. – Robi wrażenie

- Ale śmieszne, nie ma co – mruknęła niechętnie

- Przepraszam, ale naprawdę jest Pani cała we krwi nawet włosy – powiedział sanitariusz

Natalia spojrzała niechętnie na swoje spodnie i częściowo zdjętą kurtkę, rzeczywiście jasna kurtka, sweter i całe dżinsy były równo czerwone od krwi, gdzieniegdzie pomieszanej z błotem. Pamiętała także, że parę razy musiała odgarniać włosy z twarzy, a ręce też wyglądały upiornie.

- Ok, Kamil choć tutaj – zawołał ratownik – Ty przytrzymaj rannego, nie powinien protestować i tak jest nieprzytomny, Pani usunie rękę, Ja wtedy postaram się jak najszybciej wyjąć kołek, a Pani natychmiast położy na ranie opatrunek, ten tu przygotowany i uciśnie, potem zobaczymy.

- Dobrze, teraz jestem Pani – mruknęła Natalia zdziwiona

- No, chyba … jesteś starsza niż piętnaście lat, przepraszam, za obcesowość

- Nie szkodzi, krew zbliża ludzi… - odparła

- Gotowi, no to już zaczynamy – zawołał ratownik

Cała operacja poszła niezwykle sprawnie, ranny nawet nie jękną, patyk z rany wyszedł gładko bez problemu. Natalia błyskawicznie zatkała ranę przygotowanym opatrunkiem pełna wątpliwości czy uda się powstrzymać w razie czego krwotok, ale rana nie zaczęła bardziej krwawić, a nawet w zasadzie krwawienie wydawało się, że ustawało.

Ratownik ostrożnie przekręcił rannego motocyklistę na bok i założył opatrunek na plecach, Natalia dostrzegła, że i z tej rany krwawienie ustało. To zdecydowanie kłóciło się z jej dotychczasowa wiedzą z patologii, ale nic musi o to zapytać na najbliższych ćwiczeniach.

Pomimo wcześniejszych wątpliwości usunięcie pręta z rany w pewnym sensie sprawiło jej wręcz fizyczna ulgę, poczuła jak by zdjęto z niej ogromy ciężar i nareszcie pozwolono oddychać, było to dziwne uczucie. Przez moment zastanawiała się czy to nie przez transfuzję, ale nie czuła zawrotów głowy ani osłabienia, wręcz przeciwnie, czuła się jak by to ona sama dostawała krew.

Spojrzała na bladą twarz chłopaka leżącego przed nią, zastanawiając się po jaką cholerę ścigał się na motorach z tym drugim i tamten na dodatek go zostawił, a teraz nie wiadomo czy przeżyje. Nagle twarz chłopaka lekko drgnęła i otworzył oczy, Natalia już chciała zawołać ratownika, ale coś w spojrzeniu rannego motocyklisty ją powstrzymało. To spojrzenie było całkiem przytomne, pewne, a nawet twarde, nadawało teraz zdecydowanie starszy wyraz jego twarzy. Znikną nagle nastolatek o porcelanowo bladej twarzy, to był twardy facet z gatunku takich co niczego się nie boją, a co najwyżej inni boją się ich.

„Zostań, nie wołaj go” – w jej umyśle pojawiła się wyraźna myśl.

Zawahała się, spojrzała na ratowników ale się nie odezwała, utkwiła wzrok ponownie w chłopaku. Spoglądał na nią całkiem twardo, przytomnie choć i z wyraźnym zainteresowaniem, wszystko to zdecydowanie było niepasujące do jego krytycznego stanu.

- Spokojnie, miałeś wypadek… – powiedziała ostrożnie z wahaniem, aby go nie wystraszyć jeśli był w szoku - Zaraz pojedziesz do szpitala – dodała uspokajająco

Jego wzrok badał jej twarz jakby chciał wniknąć do jej wnętrza, potem powoli przesuną się na rurkę od transfuzji. Natalia obserwowała go z fascynacją, powinien ledwo wiedzieć co się dziele, a patrzył i wyglądał na całkowicie przytomnego.

„Chyba już wystarczy”

- Nie, czuje się jeszcze ok, a On stracił bardzo dużo krwi – Natalia kończąc zdanie dopiero zdała sobie sprawę, że nikt tego nie powiedział.

„Słyszysz mnie i kłócisz się ze mną?” – teraz wyraźnie słyszała to w swojej głowie.

- Może jednak już starczy oddawania krwi chyba mam halucynację, albo coś takiego – Natalia powiedziała powoli w zasadzie nie wiedząc do końca do kogo bo ratownicy byli zajęci rozkładaniem noszy.

- Nie masz halucynacji, przepraszam, byłem za słaby by mówić – cicho ale wyraźnie odpowiedział głos, a Natalia popatrzyła na chłopaka z niedowierzaniem

- Już nie jesteś? – w tym momencie zdała sobie sprawę z idiotyzmu tego co powiedziała – Przepraszam, cieszę się, że już ci lepiej, zaraz zabiorą cię do szpitala

- Nie zabiorą, już mi lepiej, dzięki twojej krwi – uśmiechną się.

Miał wspaniały uśmiech szeroki, a jednocześnie jakby gdzieś w głębi trochę niepewny i tak ujmujący, że nie można było się mu oprzeć, ale ten uśmiech trwał tylko przez moment zmieniając się po chwili w twardy lekko kpiący sarkastyczny uśmiech. Natalia niezrażona odwzajemniła uśmiech z delikatnym pobłażaniem wyjaśniając.

- Miałeś poważny wypadek, może nie pamiętasz i teraz czujesz się lepiej ale musisz pojechać do szpitala na obserwacje i badania.

- Pamiętam, już nic mi nie jest, ale ty zaraz zemdlejesz – uniósł się lekko i przesuną rękę

w kierunku rurki od transfuzji – Z wielką niechęcią, musze przyznać, ale trzeba to odłączyć.

- Nie, nie ruszaj się, bo, bo…, no co ty, wykrwawisz się – zawołała Natalia przerażona

- Nic mi już nie jest, a tak w ogóle to jestem Sebastian – powiedział chłopak spokojnie zdecydowanym ruchem odłączając rurkę i wyjmując Natalii wenflon z ręki – Przyciśnij aby przestało krwawić.

- No co ty…wy…- głos prawie odmówił jej posłuszeństwa

- Nie, już mówiłem jest Ok, jak masz na imię – chłopak ciągną dalej patrząc na nią lekko kpiąco

- Natalia…, przed chwilą prawie się wykrwawiłeś…, pewno jesteś w szoku, połóż się z powrotem natychmiast – teraz Natalia już prawie krzyczała.

- Ładnie, miło cię poznać - odpowiedział, ignorując jej podniesiony głos – I… dziękuję za uratowanie życia – dodał poważnie – Ale teraz naprawdę już nic mi nie jest…, szybko wracam do zdrowia – znów się zaśmiał się.

Natalia spojrzała na ratowników, w nadziei, że może zaraz coś zrobią zareagują powstrzymają go, ale ratownicy w ogóle nie zwracali na nich uwagi, spokojnie składali z powrotem, nosze i właśnie ruszali na górę. Kiedy mijali ich Natalia usłyszała, jak sanitariusz narzeka:

- To znowu fałszywy alarm, pewno ktoś wyrzucił stary złom, facet dostał histerii, a my musimy łazić po dziurach i szukać wyimaginowanego ciała.

- Taka nasza praca, ale lepiej, że nikomu nic się nie stało – dodał lekko zdyszany ratownik

Sebastian pochwycił spojrzenie Natalii i uśmiechnął się wstając, energicznie i całkiem sprawnie, zupełnie nie jak ktoś po groźnym wypadku. Nie jak ktoś w ogóle po jakimkolwiek wypadku.

- Nie pomogą ci mnie powstrzymać – zawołał kpiąco z rozbawieniem patrząc na jej przerażony wyraz twarzy - Już nie pamiętają o wypadku, a w ogóle był jakiś wypadek – dodał sarkastycznie

- Jak…

- Nie ważne, ty zaraz też o mnie zapomnisz, choć to szkoda… – dodał kpiąco, choć z pewną nutą żalu w głosie

- Gówno zapomnę, do cholery – teraz dziewczyna już straciła cierpliwość i na dodatek narastała w niej irracjonalna panika.

„To niemożliwe, nic się nie zgadza, tak nie może być, nie jestem wariatką…” – teraz już panika zaczęła przemieniać się w złość i wściekłość widząc, że chłopak robi z niej wariata.

Sebastian popatrzył na Natalię uważnie, odpowiedziała mu pełnym jeszcze tłumionej furii spojrzeniem.

- Co… -  zaczęła

Zrobił krok w jej stronę i ujął jej twarz w dłonie spoglądając głęboko w oczy.

„Nie pamiętasz nic, nie wiesz co się stało, może to ty miałaś wypadek” – wyraźnie usłyszała jego słowa choć nie poruszał wargami

- Gówno, pieprzona prawda, do cholery, wyłaź z mojej głowy – teraz jej wściekłość znalazła swoje ujście, wyrwała się mu i zamachnęła do ciosu, ale błyskawicznie się uchylił.

- Żartujesz, to nie możliwe… słyszysz moje myśli ale nie reagujesz na mnie… - jego zdziwienie nie miało granic – To nie możliwe

- Piep….

- Przestań kląć jak stary szewc, to nie pasuje takiej miłej dziewczynce

Tego było już Natalii za wiele, z furią rzuciła się na chłopaka nie zważając, na jego wcześniejsze rany i na nic w ogóle zaślepiona paniką, wściekłością i urażoną dumą.

Tym razem nie usunął się tylko złapał dziewczynę i przytrzymał obejmując mocno, czekał aż się uspokoi.

„Uspokój się, choć fantastycznie się wściekasz… Och, przepraszam…”

- Uspokój się, nie chciałem cię urazić – powiedział spokojnie – Przepraszam za wszystko, ale nie wiem co mam z Toba zrobić – dodał puszczając ją i odsuwając się o krok

- Nic masz ze mną nie zrobić – Natalia wydyszała zmęczona – Zostaw mnie w spokoju

- To akurat kiepski pomysł, wolałbym aby nikt nie wiedział że przeżyłem – powiedział poważnie

- Przecież, nikomu nie powiem, a nikt inny nie pamięta, jak widać. Myślisz, że chcę by mnie brano za wariatkę….

- Tak, oni są bezpieczni, ale Ty nie…, bo pamiętasz…

- Ale…

- To skomplikowane nie powinnaś nic wiedzieć, więc nie pytaj

- Spadaj. Nie muszę – odburknęła Natalia pod nosem, choć oczywiście ciekawość zżerała ją od środka, ale duma była silniejsza.

- Co?

- Nic, wystarczy pomyśleć i dodać dwa do dwóch, normalka – rzuciła – Jestem popieprzoną wariatką, od zawsze wszyscy tak uważają, bo zawsze wiem co czują i myślą zwierzaki, ale do tej pory z ludźmi nigdy mi się to nie zdarzało, do dziś… Też uważasz mnie za wariatkę i jeszcze starasz się namącić mi w głowie, wmawiając swoją telepatię i…- głos jej się załamał

- I…?

- I nic. Przecież mam nic nie wiedzieć, nie pamiętać nie myśleć o tym. Tak. OK, to nie wiem, kwestia przyzwyczajenia, to co myślę to moja sprawa i nic nikomu do tego, koniec – fuknęła i odwróciła się w stronę zbocza – Droga na górę będzie fascynująca, dobrze, że nie muszę uważać na spodnie

- Mogę zanieść Cię na górę

- Jasne, nie, dziękuję – odparła Natalia

z udawaną uprzejmością, odwróciła się powoli do chłopaka i popatrzyła mu twardo w oczy – Wyjaśnijmy coś sobie, nie potrzebuję pomocy nikogo, generalnie nigdy. Ja mogę pomóc komuś jeśli chce i już, nie ma sprawy. Niczego od Ciebie nie oczekuje, tylko zostaw mnie w spokoju, poradzę sobie i… nie dotykaj mnie – dodała widząc, że chce wyciągnąć do nie rękę

- To nie tak, Ja tylko…. – nie do końca wiedział, co powiedzieć.

- Każdy ma swoje obsesyjki, sekrety

i problemy… nie dotykaj mnie, wtedy słyszę…. Co myślisz… nie chcę słyszeć twoich myśli, nie wiem czy ty słyszysz moje, tego nie chce tym bardziej – dodała.

- Nie słyszę twoich myśli, nie wiem dlaczego słyszysz moje, jesteś inna niż wszyscy…, jesteś fascynująca… Ja nie chcę zrobić ci nic złego, tylko … - zawahał się - Mogę cię ochronić.

- Mówiłam, nie potrzebuje ochrony, radzę sobie sama – i dodała twardo – Zawsze

- Ale nie teraz, nie wiesz z czym masz do czynienia…. – jego głos teraz też był twardy

- Mógłbyś mi wyjaśnić, wiedza jest podstawą bezpieczeństwa…, ale nie możesz – rzuciła sarkastycznie ze złością

- Nie mogę, nie tu i nie teraz

- To szkoda, bo raczej innej okazji nie będziesz miał – odwróciła się i ruszyła w górę - Spadam stad, nic się nie wydarzyło, tylko muszę wrócić do domu i zmienić ciuchy, to może chociaż na popołudniowy wykład z biochemii zdążę. Cześć, powodzenia – rzuciła przez ramię pozornie już całkiem opanowana, choć w głębi jeszcze się gotowała

- W czym?

- Ogólnie- uśmiechnęła się, przytrzymując się drzewka

- Poczekaj

- Co, zmieniłeś zdanie – rzuciła sarkastycznie

- Nie, ale odprowadzę Cię do samochodu, pójdę pierwszy

- Bujaj się… - odparła nie zatrzymując się i sprawnie wdrapując się na górę znikła za małym świerczkiem o obłamanych częściowo gałęziach.

Sebastian westchną, i ruszył za dziewczyną, czujnie przyglądając się okolicy, ale nic podejrzanego nie czaiło się w cichym i zmarzniętym lesie. Ta dziewczyna, była niesamowita, myślał o niej i nie dawało mu to spokoju. W zasadzie wszystko jest Ok, co go ona obchodzi, pójdzie swoja drogą i pewno zaraz zapomni, o całym zdarzeniu, nigdy go więcej nie spotka. Tak właśnie powinno być, mógł to na niej wymusić, ale ona sama tak zadecydowała…. Ale… była tak fascynująca, już od pierwszego momentu kiedy otworzył oczy i ją zobaczył. Drobną szczupłą dziewczynę wyglądającą na nastolatkę, całą ubrudzoną jego krwią, z ciemnymi potarganymi włosami i tak niesamowitymi grafitowymi, wielkimi oczami. Ona uratowała mu życie, dała mu swoja krew, dała mu swoje życie i o nic nie pytała.

Czy ma pozwolić jej odejść, tak po prostu wsiąść do samochodu i odjechać. No, a co ma zrobić, zatrzymać ją siłą, zmusić do życia z nim, mógłby, ale…., nie to niemożliwe.

Powoli ruszył dalej w górę, uważnie lustrując pobliskie krzaki i spoglądając jednocześnie za oddalającą się dziewczyną. Na górze nikt nie zwracał na niego uwagi, pogotowie właśnie odjeżdżało, a faceta w pikapie już nie było. Dziewczyna właśnie zatrzasnęła drzwiczki w samochodzie i uruchomiła silnik. Ostatni raz pochwycił jej zapach i spojrzał na nią powoli, uniosła wzrok i ich spojrzenia spotkały się, dałby głowę, że jednak lekko się uśmiechnęła na do widzenia i ruszyła. Kiedy wykręciła i zniknęła za zakrętem, poczuł się nagle bardzo samotny, jak zwykle zresztą, przeszedł przez jezdnię i skierował się w stronę lasu, ruszył od razu biegiem, by ruch i chłodne powietrze pozwoliło mu się otrząsnąć.

Jasnowłosa dziewczyna krzyczała i krzyczała, nie pozwalając na skoncentrowanie się na własnych myślach. Dziecko płakało cicho, ale coraz głośniej, im matka bardziej wrzeszczała obłąkana.

„Noc powinna być spokojna, cicha i ciemna, nieprzedzierana upiornymi wrzaskami.”– pomyślał – „bez wzglądu na ich przyczynę”

Była w stanie krytycznym kiedy ją znalazł. Odebranie jej mocy w takim stanie było absurdalne i niebezpieczne.

„Po co, tak to zrobiła…”

Teraz jest niby zdrowa i w pełni sił, ale jej umysł tego nie wytrzymał, nie udało się, porażka, to niedobrze…. Czy można to naprawić?

„Takie kobiety są dziwne. Młode, początkowo, nieświadome, za kasę zdecydowane na wszystko.... Jednak to była przesada, teraz nie może uratować ani jej, ani dziecka, to bezsensowne. Jednak to fascynujące stworzenia, bo tak nieświadome tego, co wokół się dzieje, tak młode i pełne życia, tak kruche i bezradne, że aż prowokują by świat wypróbował na nich swą siłę….

Po co…?” – wstrząsnął się i popatrzył przeciągle na dziewczynę i dziecko.

„Dość, muszę z tym skończyć…, znowu….Nie mogę się skoncentrować. Ciekawe byłoby znów spotkać w końcu kogoś…, kto się nie boi…. tak strasznie by to zagłuszało wszystko inne, może to dziecko… Nie, ono musi żyć w swoim świecie… i Ona go nie odnajdzie…  No cóż, na razie….”

- Popatrz na mnie, nie bój się jesteś spokojniejsza i spokojniejsza czujesz się silna, bezpieczna i wiesz, że będziesz bezpieczna. – monotonny głos, stawał się coraz bardziej melodyjny i cichszy – Jesteś bezpieczna i jednocześnie zmęczona, chce ci się spać i będziesz śniła piękny sen…. Robisz się taka senna, taka senna, zasypiasz, zasypiasz powoli i mocno i nic cię nie obudzi.

Dziewczyna osunęła się na leżankę bezwładnie, całkowicie nie czuła na to, co się wokół dzieje, ale przede wszystkim już nie wrzeszczała. Było cicho, dziecko uspokoiło się również. W to miejsce nie dochodziły, żadne odgłosy z zewnątrz, ani na szczęście, nie wychodziły.

Wpuszczona w głąb umysłu dziewczyny myśl, powoli i dokładnie przeszukiwała jej świadomość i wspomnienia, w końcu trafiła na właściwe. Tak to było to, w końcu. Teraz już tylko pozostawało po sobie posprzątać i w jej umyśle i potem resztę. Ale ta reszta to już zadanie kogo innego…, nieistotne.

Teraz był jej umysł, fascynujący, mimo objawów szaleństwa, był pełen życia, wspomnień, marzeń, umiejętności, jak inne ludzkie umysły. Trochę żal było to niszczyć, ale to pozwoli jej przeżyć…, a on może uczyć się jak jej mózg funkcjonuje, potem można wsadzać inne wspomnienia i umiejętności. Może się uda, jest szansa, jest silna… Za chwilę ona będzie wspaniałą tancerką erotyczną, gwiazdą sceny, nie będzie świadoma tego co stało się wcześniej…, a dziecko będzie bezpieczne…

Znowu posłana w głąb jej umysłu myśl, tym razem mająca stymulować nową wiedzę i umiejętności, wnikała i powoli przechodziła przez jej świadomość i podświadomość. Nagle pojawiło się coś dziwnego, jej mózg jak by odmówił współpracy, nie pozwalając na manipulację, może to adrenalina, może strach, jej umysł pozostawał niezapisany.

„Nic nie można poradzić, tym razem nie udało się, szkoda, była ładniutka i zdrowa, szkoda…”

Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok

Rozdział I

Światła reflektorów samochodowych przecinały gęsty, intensywny mrok tworząc świetlisty leśny tunel z kolumnadą przydrożnych pni drzew, których wierzchołki niknęły w ciemności. O ich istnieniu przypominał tylko ostry przeszywający szum wiatru. Ciemność lasu przywodziła wręcz na myśl szalejący wir czarnej dziury. Poza snopem światła nic nie ma. Do tego drążący irracjonalny strach, nieuzasadniony i obezwładniający, ale też gdzieś jakby dochodzący z boku.  To tylko przebłysk, jeden obraz. I naraz w światłach obraz się zmienił, jak z podziemi wyrasta coś…, postać, kolejny ułamek sekundy, hamulec, świetliście blada ręka postaci oparta o maskę samochodu, podmuch gwałtownego wiatru wydymający ubranie, wstrząs, krew na jasnym tle….

Aleksander obudził się z jękiem, zlany potem, całym ciałem dalej czując wstrząs zatrzymywanego gwałtownie samochodu, jak by to właśnie ten wstrząs go obudził. Serce biło mu tak gwałtownie jak by miało wylecieć z klatki piersiowej i rozbić się o najbliższą ścianę. Adrenalina jeszcze buzowała w krwioobiegu pomimo, że już od chwili przecież zdawał sobie sprawę, że to tylko sen i nic się nie zdarzyło, ale…już miał takie sny. Tak realistyczne wyraźne, czuł w nich przez ułamek sekundy i widział wszystko. I nie to, było w tym najgorsze tylko doświadczenia późniejsze, wiedział, iż to się kiedyś zdarzy, może jutro, może za rok czy dziesięć lat, może zapomni, ale tuż przed, przypomni sobie i nic nie będzie mógł poradzić, zmienić ani inaczej zareagować. Tak było za każdym razem do tej pory, tylko, że nigdy nie było to nic dramatycznego, złego, a teraz…, uff.

Potrząsnął gwałtownie głową, aby pozbyć się szalejących, obijających się po głowie myśli. Spokojnie poprzednio też czasem, a nawet zawsze, źle interpretował to co widział. Skoro nie zna się kontekstu nie można wyciągać pochopnych wniosków, w końcu to idiotyczne na leśnej drodze kogoś przejechać, poza tym samochód zatrzymał się w końcu, a tak naprawdę nic nie widział złego, może to wcale nie krew tylko coś czerwonego pod płaszczem (bo miał płaszcz, a może kurtkę), tylko to uczucie, że to ktoś znajomy i bardo drogi, ale twarzy nie widział. Oparł ręce o czoło, głowa zaczynała go boleć i pulsować w takt rytmu serca.

- Muszę się skoncentrować, co jeszcze widziałem, czułem i wiedziałem – powiedział na głos.

Pomogło, własny głos zabrzmiał na tyle realnie, że pozwolił oderwać się od chaosu gwałtownych myśli. Ten moment pozwolił mu na skupienie i przywołanie w pamięci obrazu ze snu.

„Co jeszcze, tak… było gorąco, chyba spieszyłem się gdzieś, a … to była chyba dziewczyna - ta myśl wzbudziła w nim dziwne uczucie pragnienia. - Miała jasny płaszcz, prawie biały… a może białą sukienkę. To nie był mój samochód, tylko czyj? I co, to za samochód - tego za nic nie był w stanie sobie przypomnieć. - No dobra to już coś, nigdy nie jeździć w nocy obcym wozem, tak na wszelki wypadek”.

To może dziwne, ale ta jedna absurdalna myśl i proste rozwiązanie pozwoliła mu się uspokoić, oddech oraz serce zaczęły wracać do normy. Powoli położył się na poduszce i na spokojnie jeszcze przez chwilę rozpatrywał prawdopodobieństwo widzianego zdarzenia, a w miarę jak zmęczenie i senność brały górę coraz bardziej całość wydawała mu się mniej realna.

Ranek o świcie obudził go wstającym nieśmiało słońcem, ciepłą wiosenna pogodą i nawet z za zamkniętego okna słychać było krzyki pierwszych wiosennych ptaków uwijających się w śród pobliskich drzew. Pierwsza niechęć do wyjścia spod ciepłej kołdry i oderwania się od miękkiej poduszki szybko uleciała na myśl o nadchodzącym dniu, choć było dopiero w pół do szóstej. Siadł gwałtownie na łóżku, przez moment wróciły wspomnienia ubiegłej nocy, ale jasny poranek i optymistyczny ptasi świergot szybko rozproszył te myśli.

Kiedy pozbył się wspomnień nocnych urojeń, prawdziwa rzeczywistość wdarła się na ich miejsce gwałtownie i ogarnęła całe myśli, rozlewając się falą zadowolenia po ciele. To miał być wspaniały dzień, zaplanowany od dawna wyczekiwany nareszcie nadszedł. Koniec szlabanu nareszcie znów może ruszyć się z domu i wsiąść na konia.

Zerwał się teraz z łóżka gwałtownie i szybko poszedł do łazienki, na moment zatrzymał się przed lustrem i krytycznie spojrzał na swoje odbicie. Spojrzały na niego bardzo ciemne grafitowo szare podkrążone oczy, umieszczone w bladej pociągłej twarzy (nawet usta miał blade), otoczonej ciemnymi, nastroszonymi i potarganymi krótko obciętymi włosami.

To odbicie kazało mu się zatrzymać na chwilę i zastanowić nad sobą.

Nazywa się Aleksander May, ma prawie dziewiętnaście lat (no, za pół roku) i nieodparte wrażenie, iż życie przelatuje mu między palcami i co gorsze nawet go to nie wzrusza. Całe życie czegoś szukał, bardzo pragną, ale było to gdzieś daleko poza zasięgiem i nie potrafił nawet zidentyfikować co to było.

Co prawda, z zewnątrz patrząc, jest samodzielny, odpowiedzialny i takie tam…, kończy szkołę średnią, mieszka co prawda z przybranymi rodzicami i siostrą, ale prawie jak by z siostrą mieszkali sami i dobrze się razem potrafili zająć sobą.

W zasadzie to on czuł się jakby był starszym bratem i opiekował się Natalią, kompletnie szaloną, teraz, w końcu, studentką medycyny ale wcześniej równie szaloną, a do tego nieposkromioną nastolatką i nieznośnym dzieckiem. Byli bliźniętami, ale różnili się od siebie jak ogień i woda, oczywiście to ona była ogniem, a on tylko spokojnie płynąca wodą. Teraz już studiowała, a on cały czas tkwił w szkole, przed maturą, ale nie dlatego, że był tępy tylko dlatego bo to ona była super bystra, miała fotograficzna pamięć, uczyła się wszystkiego błyskawicznie, skończyła szkołę trzy lata wcześniej, przez ponad rok studiowała biologię molekularną, a potem zmieniła nagle zdanie i postanowiła z dnia na dzień studiować medycynę i na razie studiuje.

Rodzice rozwiedli się już ładne parę lat temu, ale nigdy nawet się nie kłócili ze sobą, zbyt zajęci pracą, interesami i podróżami, odkąd pamięta zawsze osobno i zawsze biegiem. Mieszkali razem, bo tak było wygodniej i nie musieli też decydować co z dziećmi.

Natalia sprawiała wieczne kłopoty, od dziecka była dużo mądrzejsza od innych dzieci nie potrafiła się z nimi bawić, biła się i gryzła inne dzieci, jednak uwielbiała zwierzęta, co prawda też się z nimi gryzła, ale to ani jej ani im nie przeszkadzało, wydawało się zawsze, że lepiej rozumie zwierzęta niż ludzi. No i, jeszcze tendencja do pakowania się w kłopoty i poszukiwania ich wręcz i przyciągania wypadków itp. może to dlatego, że jak spotkała coś dziwnego, nieznanego, zagadkowego to pchała w to palce i nie tylko. W zasadzie to powinno być zaletą jak parasol ochronny nad innymi ludźmi, miało się wrażenie, że jak coś ma na kogoś spaść to na nią, jak popsuć się to jej (w zasadzie to może tylko prawo Marphiego). Aleksander był jedynym dzieckiem z którym Natalia się bawiła i, któremu jej charakter i przypadłości nie przeszkadzały, może dla tego teraz byli tak ze sobą związani, a on taki odpowiedzialny.

A tak z drugiej strony patrząc, to on sam jest przecież zlepkiem wszystkich najgorszych wad jakie można sobie wyobrazić, nie potrafi dogadywać się z ludźmi, często kiedy jest o czymś przekonany to potrafi walczyć o to do upadłego, co prawda dlatego, że po prostu wie jakie są konsekwencje i przyczyny, ale oczywiście nie potrafi z reguły tego wyjaśnić. Z kolei z czasem z takich samych przyczyn nagle całkowicie zmienia zdanie, co doprowadza ludzi do szału. Jego samodzielność to tak naprawdę brak zaufania do innych. Do tego jeszcze poczucie, że jest inny niż wszyscy, pełen komplet, by ludzie go unikali, a może on ich. W każdym bądź razie jest raczej samotnym odludkiem, więc może z Natalia nie są tak bardzo różni.

Te rozważania plus sińce pod oczami przypomniały Aleksandrowi, o przyczynie szlabanu co wywołało u niego grymas obrzydzenia na twarzy i dreszcz na plecach.

Trzy miesiące temu miał wypadek samochodowy, choć właściwie chyba ciężko nazwać to wypadkiem „samochodowym”, kumpel ćwiczył do prawa jazdy jazdę po śniegu i lodzie, a on postanowił spróbować nowej odmiany skiringu, to znaczy jechał za jego samochodem na desce snowboardowej…. Efekt skomplikowanie połamana noga, cztery żebra i przebite płuco, no i rezultat, ponad dwa miesiące gipsu i potem rehabilitacja. No i oczywiście siedzenie w domu, unikanie wysiłku (całą zimę jazdy na nartach, łyżwach, desce nawet na koniu itp.).

Rodzice bardzo przejmowali się i przez pierwszy miesiąc często bywali w domu, w zasadzie na zmianę mieszkali z nim, koszmar, a i Natalia opiekowała się nim, co było nawet niezłe. Co prawda początkowo lekarze wróżyli co najmniej pół roku pełnego unieruchomienia i bardzo długą rehabilitację, okazało się jednak, iż bardzo szybko wracał do zdrowia, zadziwiając lekarzy i wszystkich, (jak zwykle zresztą).

„Jak zwykle głupie konowały, nie rozumieją, że to, co sprawia przyjemność nie może szkodzić – Aleksander uśmiechnął się pod nosem wyobrażając sobie siebie na jednej łyżwie z gipsem siejącą postrach na szkolnym lodowisku (niestety nie dali spróbować) – Ale dość już, dziś koniec” – uśmiechnął się do siebie z tryumfem.

Szybko dokończył toaletę, przyczesał jeszcze raz włosy i z satysfakcją wciągnął bryczesy.

Zbiegł do kuchni, jeśli można było nazwać to kuśtykanie biegiem.

- Cześć Alex, może tak nie szalej, dopiero niedawno zdjęli Ci gips, mam już dosyć Twojego zrzędzenia w domu. - Natalia podniosła nos znad miski płatków z autentyczną troską w głosie, choć podejrzewał, że troska jest raczej o własny interes niż jego zdrowie.

- Spadaj, mała, co tu jeszcze robisz. Jestem już zdrowy i wolny, wczoraj rehabilitant pozwolił mi wsiąść na konia i nic tego nie zmieni - odwarknął z tryumfem, ale zaraz parsknął śmiechem. Chyba nic nie było w stanie popsuć mu humoru.

- Dobra, dobra, Ja tylko się martwię, podwieźć cię do stajni – Natalia spróbowała ostrożnie.

- Nie bądź taka cwana, to ja mogę cię raczej podwieźć gdzieś, twój wrak jest w warsztacie, jak się nie umie jeździć to się buja pociągiem, nie zapominaj o tym - pogroził Aleksander. – A poza tym chyba musisz jechać na zajęcia, a nie do stajni, ja mam jeszcze dziś zwolnienie, jazda na koniu to też rehabilitacja, mam być w stajni przed siódmą – dodał.

- No wiesz co, ostatnie dwa miesiące ci nie przeszkadzało jak jeździłam twoim samochodem– oburzyła się

- No jasne jeździłaś tylko czasem po zakupy i na uczelnię

- Pieprzysz. Ale, jeździłam świetnie, nie to co Patryk – odparowała. To był cios poniżej pasa i dobrze o tym wiedziała. Patryk to kumpel, który spowodował wypadek po którym Aleksander był w gipsie ostatnie miesiące.

- Ach, zamknij się i jedz – jednak wspomnienie Patryka popsuło mu humor na moment, chyba z powodu wyrzutów sumienia, ich przyjaźń nie przetrwała jego unieruchomienia. Początkowo Patryk go odwiedzał, ale zachowywał się dziwnie, a potem przestał wpadać, a nawet dzwonić.

- Sorki, Alex, nie chciałam – zreflektowała się Natalia z przepraszającym uśmiechem.

- No to jak podwieźć cię gdzieś np. od szkoły?

- Nie, nie jadę na uczelnię tylko do szpitala, a mam pociąg za piętnaście minut, już spadam – roześmiała się, szeroko pokazując wszystkie zęby i wstała powoli, zdejmując z kolan puszystą białą kotkę, bardzo z tej zmiany niezadowoloną. – No, Biała nie przesadzaj, bez fochów muszę iść – i rzuciła w kierunku Aleksandra – Tylko tak sobie myślałam, że pomoc choremu to dobry sposób na zryw z zajęć, bo dziś mam pierwsze zajęcia w szpitalu i mocno się stresuje.

- Czym, przecież Cię to fascynuje, a poza tym i tak zawsze jesteś najlepsza.

- Och, przestań nie o to chodzi, no, wiesz ludzie, pacjenci, co mam im mówić, to neurologia…

- Przecież nikt nie da ci się dotknąć do pacjentów, nie na początku

- Właśnie, wolałabym chyba prosektorium, patologię, laboratorium

- To czemu nie zostałaś na biologii

- Nie wiem, chyba wolałam…, chciałam badać ludzi, a nie myszy – uśmiechnęła się – Masz rację, tylko wpadam w panikę, mam wrażenie, że dzisiaj to taki dla mnie test i, że na pewno go obleje i na dodatek się zbłaźnię.

Gdyby nie ten uśmiech, dałby jej chyba po łbie.

- No, zdecydowanie nie.

- No, dobra, acha, po zajęciach idę na basen, zjem po drodze coś w Mc Donaldzie.

- Uff, idź już, bo się spóźnisz

- Baj, uważaj na siebie i nie szalej – krzyknęła, trzaskając z impetem drzwiami.

Natalia zatrzaskując za sobą drzwi z radosnym uśmiechem zbiegła po schodkach i ucałowała lśniące, gęste ciemne futro na pysku ich olbrzymiego owczarka kaukaskiego i podrapała go czule za uchem. Poczuła falę jego miłości i oddania, oraz obawę, że go opuści,

- No, robaczku muszę teraz lecieć, ale niedługo wrócę to się dłużej pobawimy – zamruczała do psa z ogromna czułością.

Natalia niesamowicie kontrastowała z olbrzymim cielskiem wielkiego psiska, była drobną zgrabną brunetką, o słodkiej twarzyczce małego elfa i figlarnych bardzo ciemnych szaro grafitowych oczach. Wyglądała mniej więcej na piętnaście lat i tak często ją traktowano. Ubrana w obcisłe dżinsy za kolana i obcisły, podkreślający zgrabną figurkę błękitny top, oraz krótką dżinsową kurteczkę, poruszała się zwinnie i lekko niczym małe pełne energii zwierzątko. W każdym ruchu tryskała z niej energia oraz niepohamowany entuzjazm. Poruszała się płynnie i lekko niczym zwiewna baletnica, a ciemne niesforne krótkie loczki dodawały jej fascynującego uroku podkreślając gładką, jasną cerę.

Pobiegła zwinnie do bramy, a olbrzymi pies biegł przy niej z impetem ciężarówki i prawie takim samym łomotem, w końcu ważył pewno z osiemdziesiąt kilo i był wielki jak mały niedźwiedź. Zaśmiała się na tę myśl i wspomnienie jak kiedyś na spacerze z Puszkiem, bo tak się jej „robaczek” nazywał, spotkała w lesie czterech podpitych osiłków, którzy wyszli z za zakrętu i wpadli na nią, jak Puszek właśnie schylony obwąchiwał jakiś krzaczek.

- Matko święta, patrzcie chłopaki mała z niedźwiedziem – zawołał jeden z nich, reszta spojrzała i błyskawicznie ruszyli do ucieczki.

Widok był tak komiczny, że do tej pory nie mogła tego zapomnieć, choć oczywiście miała też niewielkie wyrzuty sumienia, że ich tak wystraszyła. Ale Puszek był naprawdę bardzo łagodny i kochał wszystko co małe i puchate i w ogóle kochał wszystko, wychowywał się z jej kotką, której zawsze leciał na pomoc jak ta tylko zamiauczała, a swoją drogą ciekawe czy jej by też leciał na pomoc gdyby zawołała, jest taki łagodny i miły.

Wybiegła przez furtkę i zostawiając zmartwionego psa w domu pobiegła do pociągu.

Aleksander opadł na krzesło przy kuchennym stole i odetchnął głęboko. Przez moment rozważał czy nie usmażyć sobie kawałka mięsa, ale płatki stały na stole… Sięgnął po nie, wziął jeszcze banana i czekoladowego batona. Spojrzał z satysfakcją na „przygotowany” posiłek i szybko zabrał się do jedzenia. Prosto, łatwo i przyjemnie. Biała kotka otarła się przymilnie o jego nogę i zamruczała zachęcająco, ale zignorował ją, więc niepocieszona wskoczyła na krzesło na którym siedziała przed chwilą Natalia i zaczęła się myć.

Zjadł szybko i poszedł do garażu po swoje auto, prezent od rodziców na osiemnastkę, co prawda leciwe, ale lubił przy nim majstrować czasem. Spojrzał z zadowoleniem na czerwony błyszczący lakier i dumnie poklepał maskę. Był to naprawdę stary Land Rover z osiemdziesiątego pierwszego roku, ale silnik miał ekstra, a lakier sam kładł i kolorek był bomba. Wsiadł, położył z zadowoleniem ręce na kierownicy i odpalił silnik, głośne charkotliwe znajome mruczenie działało satysfakcjonująco i wprawiło go w jeszcze lepszy nastrój.

Sebastian Brent zaparkował motocykl przy bramie do garażu i zdjął kurtkę, przeciągną się, od długiej jazdy zesztywniały mu wszystkie mięsnie, w końcu dziesięć godzin na motorze to nie byle co, teraz trzeba by się rozruszać. Jednak najpierw interesy, postanowił zajrzeć do Gajusza i oddać przesyłkę z która bujał się od wczoraj, no i oczywiście zaproponować ewentualną współpracę.

Poprzednia wizyta w tej okolicy pozostawiła silny ślad w jego pamięci. Po pierwsze miał niedokończone porachunki z gorylem Macharenki, z nim samym również to na marginesie, a po za tym nie mógł zapomnieć o tamtej dziewczynie.

Gajusz, oczywiście, czekał na niego jak zwykle, w swoim gabinecie nie przerywając pracy na komputerze podziękował za przesyłkę, ale przede wszystkim, za chęć współpracy. Jednocześnie niby mimochodem zapytał jak tam bracia Verden i ich interesy. Sebastian podziękował ze śmiechem, wiedział że Romano i Verden, teraz nie prowadzili może wojny, ale o wielkiej przyjaźni też nie było mowy. Współpracowali ostatnio i to tylko dla tego, że poczynania Macharenki i jego tajemniczych sojuszników zagrażało wszelkim interesom.

Rodzina Verden działała może na granicy szarej strefy, ale nigdy nie przekraczali pewnej granicy po której Gajusz Romano musiałby ich zacząć ścigać. W związku z czym Gajusz ich tolerował, a czasem nawet jak teraz wykorzystywał do tropienia i pacyfikowania zdecydowanie poważniejszych przestępców.

Sebastianowi było to generalnie obojętne jedynymi z Verdenów z którymi nieco się przyjaźnił był Maks, no i jego siostra Izabela, a ten podobno był tu od jakiegoś czasu, może też tu u Gajusza.

- Maks jest u ciebie – spytał przy okazji

- Nie, jakiś czas temu trochę wykonywał dla mnie kilka zleceń w Europie i na Bliskim Wschodzie, ale to wiesz pewno, potem podobno pojechał do Kazachstanu albo Rosji, ale nie wiem na czyje zlecenie, teraz chyba coś robi na własny rachunek… – i dodał ze śmiechem - albo szaleje za zarobione pieniądze, bo nie odzywał się od ponad roku.

- Szkoda miałem nadzieje go u ciebie spotkać, wisi mi kasę, ale lubię go to stary kumpel, jest w porządku

- Też go lubię, to profesjonalista, chętnie go zatrudnię, powiedz mu jak go spotkasz, bo pewno poszukasz go jak już tu jesteś – zaśmiał się Gajusz

- Jasne – odparł Sebastian – Nie zapomnę wspomnieć o robocie u ciebie - dodał

Sebastian był typowym najemnikiem, pracował dla tego kto dobrze płacił, lub gdzie miał własny interes, jednak starał się zawsze stać po właściwej stronie moralności i prawa, w każdym bądź razie z własnego punktu widzenia i własnych standardów.

Przez ostatnie lata głównie pracował dla Amerykanów i rzadko bywał w Europie, ale robił też czasem zlecenia właśnie dla braci Verden, głównie Maksa starszego z braci i dla rodziny Romano. Tu czuł się zawsze świetnie jak w domu, którego w zasadzie już nie pamiętał. Z kilkorgiem z nich naprawdę się przyjaźnił od wielu lat i byli jedynymi, którym mógł powiedzieć, że ufa.

Teraz kiedy Maks Verden poinformował go, że Gajusz szuka chętnych do rozprawienia się z Macharenką, nie musieli go specjalnie namawiać. Zwłaszcza, że od czasu tego incydentu z przed kilku miesięcy był naprawdę na nich cięty przez dłuższy czas musiał udawać że nie istnieje, nie pokazywał się wśród znajomych i nigdzie nie bywał, zdawał sobie sprawę, że to jedyne wyjście do momentu zapuszkowania drania, ale ile można, już woli czynnie podziałać w tym celu.

Jednak po chwili wspomnienie potyczki z gorylem Macharenki, przywołało znów też wspomnienie tej dziewczyny, która wtedy uratowała go. Coś aż go zabolało jak o niej pomyślał, nikomu nie powiedział do końca, co się stało, to znaczy powiedział, tylko nie wspomniał o tym, że wszyscy zapomnieli oprócz Niej. Wiedział, że to niebezpieczne, ale jakoś był pewien, iż ona nikomu nie powie, a na pewno nie bywa w takim środowisku, które mogłoby być w ogóle tym zainteresowane.

No dobra koniec tych rozważań trzeba się rozruszać, jutro czeka ich ciężki dzień, Gajusz poinformował go, że ma wolne dziś i jutro do wieczora, ale potem ma się stawić na spotkanie – odprawę. Wtedy ustalą kiedy trzeba zaplanować kolejną akcje i gdzie zacząć gromadzić materiały o działaniach Macharenki. Teraz musi znaleźć Daniela i spytać czy nie przeleci się na nim do lasu, a potem poszuka w paru kasynach Maksa.

Daniel wykazał ogromny entuzjazm, na pomysł wspólnego wypadu do lasu, uwielbiał razem z Sebastianem ścigać się po leśnych ostępach i obaj zaraz dołączyli do też wybierających się na poranne bieganie Luny i Dawida, postanawiając choć przez chwile pobiegać razem.

Table of Contents

Jakiś czas temu…

Rozdział I