Paweł Choroszczak

Szalone wakacje na wsi

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2015

Paweł Choroszczak
„Szalone wakacje na wsi”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2015
Copyright © by Paweł Choroszczak, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Jacek Antoniewski

Korekta: Paulina Jóźwiak

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

Ilustracje: Krzysztof Kałucki

ISBN: 978‑83‑7900‑318‑1

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Dla Mimusia i Kochanulci

Podróż

Lato tego roku miało być wyjątkowe. Nie dlatego, że znowu zrobiło się ciepło, można było się bawić na dworze i objadać lodami, ale z powodu wakacyjnego wyjazdu Leonka do babci i dziadka na wieś. Był to pierwszy raz, kiedy chłopiec miał spędzić cały miesiąc poza domem, z dala od rodziców. Wszyscy bardzo się martwili czy nie będzie płakał i tęsknił za najbliższymi, ale Leonek od samego początku lata nie mógł doczekać się wyjazdu. W końcu pewnego słonecznego dnia spakował swoje rzeczy do kolorowej walizeczki, wyściskał swoją młodszą siostrzyczkę Zosię i przytulił na pożegnanie mocno mamę.

–         Beep, beep! – rozległ się głośno dźwięk samochodowego klaksonu.

–         Pospiesz się synku, bo za pół godziny zaczyna się mecz w telewizji, obejrzymy sobie u dziadka jak dojedziemy – krzyknął zniecierpliwiony tata.

Chłopiec wyrwał się z objęć wzruszonej mamy i rzucił pędem w kierunku samochodu.

–         Tata? A mogę usiąść ci na kolanach i pokierować trochę autem? – zagaił, ale widząc kwaśną ojcowską minę szybko zmienił pytanie.

–         To może chociaż będę mógł jechać koło ciebie z przodu?

Tata westchnął głęboko.

–         Ty masz dopiero sześć lat…

–         Już prawie siedem! – przerwał mu szybko Leonek, który zawsze lubił zawyżać swój wiek. Chłopiec był bardzo dumny z tego, że już po wakacjach idzie do szkoły. Poza tym był nad wyraz mądrym i sprytnym dzieckiem, które lubiło czasem płatać figle. Ponadto potrafił się dobrze opiekować swoją młodszą siostrą Zosią, a wobec dorosłych zawsze zachowywał się bardzo grzecznie, co dodawało mu powagi. To wszystko, jak sądził, czyniło go o wiele starszym niż był w rzeczywistości. Niestety dzisiaj tata pozostał nieugięty i ku niezadowoleniu Leonka, nie zamierzał ustąpić ani krztynę.

–         Nieważne! – powiedział tata. – Nawet gdybyś miał osiem, to i tak jesteś za mały i nie możesz siedzieć z przodu. Siadaj szybko z tyłu w foteliku i zapnij pasy, bo nie zdążymy!

Leonek usiadł zrezygnowany na swoim miejscu i postanowił za karę przez całą drogę nie odzywać się do taty. Podróż jednak nie zapowiadała się na zbyt długą. Dziadek z babcią mieszkali na wsi w starym domku z sadem, oddalonym od miasta o 30 kilometrów. Gdy tylko wyjechali, tata rozpoczął swoją zwyczajową pogawędkę o czasach swojej młodości.

–         O tu! Popatrz! Jest małe jeziorko. Kiedyś przyjechaliśmy tu z mamą na rowerach i kąpaliśmy się do samej nocy!

–         zagaił.

Leonek milczał jak zaklęty i tylko wzruszył ramionami.

–         A tu! W tym lesie, razem z moim najlepszym kumplem uciekaliśmy przed dzikiem! – kontynuował tata i spojrzał w lusterko na syna.

Leonek siedział bez ruchu i miał zaciętą minę.

–         No co ty, obraziłeś się? Daj spokój! Jak wrócisz do domu to pokierujesz sobie autem w garażu – obiecał tata.

Chłopiec nic nie powiedział, tylko spojrzał w boczną szybę na pole, gdzie nagle zauważył siedzącego na drzewie jakiegoś wielkiego ptaka.

–         Tato! Popatrz w bok, jakie wielkie ptaszysko! – zawołał podekscytowany.

–         To chyba jastrząb albo myszołów – stwierdził tata, patrząc w boczną szybę. – Niezły okaz!

W tym samym momencie poczuli szarpnięcie samochodu, który wpadł przednim kołem w wielką dziurę i rozległo się głośne… buumm! Tata szybko zatrzymał auto na poboczu. Wysiadł, spojrzał na przednie prawe koło i pokiwał tylko głową z rezygnacją.

–         No to ładnie! Złapaliśmy kapcia – stwierdził. – Trzeba będzie teraz w tym upale wymienić koło. Przez to, że mnie zagadujesz, spóźnię się na mecz!

–         Przecież chciałeś żebym z tobą rozmawiał! – bronił się Leonek. – Poza tym kierowca powinien zawsze patrzeć przed siebie, a nie rozglądać się na boki!

Tata zacisnął zęby, ale wiedział, że syn miał rację. Otworzył bagażnik i zabrał się za wymianę koła. Chłopiec wykorzystał postój i szybko przesiadł się na miejsce kierowcy i gdy tata w pocie czoła pracował, on kręcił wesoło kierownicą wyobrażając sobie, że jest kierowcą rajdowym. Po pół godzinie robota była skończona.

–         Może zdążę chociaż na drugą połowę – burknął spocony, pobrudzony smarem i zły na siebie tata, wsiadając do samochodu.

Leonkowi za to humor znacznie się poprawił i to on teraz zagadywał tatę, który odpowiadał niechętnie i zdawkowo. Byli już gdzieś w połowie drogi, kiedy nagle chłopiec oznajmił:

–         Chce mi się siusiu!

–         Nie ma mowy! Nie zatrzymam się teraz! Przecież staliśmy na poboczu przez pół godziny, mogłeś wtedy zrobić siku! – prawie krzyczał zdenerwowany tata.

–         Ale wtedy mi się nie chciało! – odparł synek. – Tato! Zatrzymaj się! Ja musze siku, bo nie wytrzymam! – i zaczął uderzać nogami w tył siedzenia.

Tata westchnął głęboko i zatrzymał samochód na małym parkingu pod lasem. Leonek wyskoczył z auta jak z procy i pobiegł między drzewa. Za nim, powolnym krokiem ruszył tata, zerkając nerwowo na zegarek.

–         Ładnie, zaraz się skończy pierwsza połowa – westchnął.

Gdy wrócili, na parkingu oprócz ich samochodu stało kilka pięknych, wielkich motorów.

–         Wow! Ale super maszyny! – zachwycił się Leonek. – Tato! To chyba motory kosmiczne, możemy je trochę pooglądać? – zapytał.

–         Nie! Nie mamy czasu! – odpowiedział zirytowany tata. – To są harleye, a nie żadne kosmiczne motory. Siadaj szybko do samochodu. Już dość zmarnowaliśmy czasu – i odpalił silnik.

Ruszył jednak zbyt gwałtownie i samochód delikatnie trącił jeden z motorów, co niestety wystarczyło, aby ten się przewrócił. Rozległo się głośne łuup, a następnie usłyszeli odgłos rozbitego bocznego lusterka harleya. Tata spojrzał przez szybę i zamknął oczy z niedowierzenia.

–         Co za przeklęty pech mnie dzisiaj prześladuje – cicho szepnął do siebie.

Nie wiedział jednak, że to nie koniec złej passy na dzisiaj.

Puk! Puk! – rozległ się odgłos pukania o boczną szybę kierowcy. Tata otworzył oczy i zbladł. Przy samochodzie stał wielki jak góra facet w skórzanej kurtce, z długą siwą brodą i piracką chustą na głowie.

–         Wow! To jest pewnie kosmiczny pirat. Ale mamy dzisiaj przygody! – zawołał zachwycony Leonek.

Siedź cicho! Nie odzywaj się! I rób smutną minę! – syknął tata, po czym opuścił szybę i nieśmiało rzekł:

–         To pana motor?

–         A jak myślisz? – odburknął wielkolud. – Człowieku! To będzie cię sporo kosztować. Ten motor jest dla mnie bezcenny! Rodzinna pamiątka po dziadku – dodał.

Tata przełknął ślinę i uświadomił sobie, że nie ma przy sobie pieniędzy. Przecież miał tylko zawieźć syna i wrócić do domu.

–         Nie mam pieniędzy – powiedział łamiącym, cichym głosem i spuścił głowę.

Harleyowiec najpierw otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, a potem cały poczerwieniał jak indyk. Ale zanim zdążył coś powiedzieć, albo co gorsza zrobić, Leonek wypalił:

–         Możemy panu dać w zamian zegarek taty! Jest bardzo cenny! To też pamiątka rodzinna, prezent od babci i dziadka na trzydzieste urodziny syna!

Tata spojrzał na syna zdezorientowany, ale nic nie mówiąc, szybko ściągnął zegarek i wręczył go drżącymi rękami wielkoludowi. Ten przyjrzał się mu z ciekawością i schował do kieszeni.

–         Masz szczęście, że masz takiego sprytnego smyka, bo inaczej nie uszłoby ci to na sucho! – uśmiechnął się, mrugnął okiem do Leonka i przybili sobie po piątce.

–         Uratowałem ci skórę! – ogłosił z triumfem chłopiec, spoglądając na oddalającego się od nich kosmicznego pirata.

Tata nic nie powiedział, miał już dość wrażeń na dzisiaj. W sumie jednak był dumny z syna, że w tak pomysłowy sposób wyciągnął ich z tarapatów. Wcisnął gaz do dechy i pojechali dalej. Wydawało się, już że dojadą do celu bez przeszkód, ale pech uwziął się dzisiaj na nich na dobre. Już widzieli w oddali domek babci i dziadka, już majaczył im przed oczami sad, gdy nagle silnik zacharczał, zabulgotał i zgasł. Tato oparł ciężko głowę o kierownicę, bo uświadomił sobie, co się stało.

–         Benzyna! – zajęczał.

Kontrolka paliwa w samochodzie była od jakiegoś czasu zepsuta. Tata miał zatankować w domu, bo wiedział,

że już jest mało w zbiorniku, ale z pośpiechu zapomniał. Wysiadł z samochodu i rozejrzał się dookoła po pustej wiejskiej drodze.

–         Siadaj z przodu, będziesz kierował – zwrócił się do Leonka. – Jakoś dopcham samochód do końca, to już niedaleko.

Chłopiec wysiadł z samochodu z bardzo poważną miną.

–         Widzisz? Jakbyś mi w domu pozwolił pojeździć autem, to pewnie nic by się nie stało, a tak, los się na tobie zemścił – minął zdumionego tatę i zasiadł już wesoły na miejscu kierowcy. W końcu sobie pojeździ i to na przednim siedzeniu, samodzielnie, jak prawdziwy rajdowiec!

–         Tata! A w ogóle, to która godzina? Zdążysz na ten mecz? – zapytał jeszcze.

–         Nie wiem! Nie mam zegarka! – odparł już prawie z płaczem tata i zaczął pchać z całych sił samochód.

Co to była za jazda! Leonek uśmiechnięty od ucha do ucha kręcił kierownicą i trąbił z całych sił, aż do samego końca podróży. Gdy zajechali pod dom, lekko zdziwieni babcia z dziadkiem stali już w progu. Wyściskali się mocno z wnukiem i synem, po czym dziadek zakomunikował:

–         Nasi wygrali 3:0! Szkoda, że tego nie widzieliście!

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok