Marta Kopeć
"Turkusowa dusza"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2015
Copyright © by Marta Kopeć, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Arkadiusz Woźniak INFOX e-booki
Projekt okładki: Robert Rumak, Wydawnictwo Psychoskok
Zdjęcie okładki: © Fotolia – Tarzhanova
Korekta: Paweł Markowski

ISBN: 978-83-7900-348-8

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Marta Kopeć

Turkusowa

Dusza

Wydawnictwo Psychoskok
Konin

Od autorki:

Chciałabym podziękować wszystkim, którzy mnie wspierali przez ten cały czas, aż do momentu ukończenia książki. Dziękuję bliskim za motywację. Gdyby nie oni… z pewnością czas dłużyłby mi się, a ja nie wykorzystałabym go w odpowiedni sposób.

Chociaż trochę już przeszłam, to jednak jest to jeszcze początek mojej drogi. Obecnie jestem na etapie wielkich poszukiwań. Dlatego emanują ze mnie chyba wszystkie możliwe emocje – mam nadzieję, że tylko pozytywne – acz może nie zawsze.

Marta Kopeć, tak w rzeczy samej brzmią moje dane personalne. Kim jestem? Po co? Jaki jest mój cel? Zgodnie z tym co napisałam na wstępie, znalezienie odpowiedzi na te pytania jeszcze pewnie zajmie mi trochę czasu i kiedyś się dowiem i zrozumiem. Mam osiemnaście lat, więc chyba zdążę jeszcze poznać odpowiedzi na tak trudne, a zarazem proste pytania. Na chwilę obecną mogę nazwać siebie autorką książki, która pragnie, aby Turkusowa Dusza uderzyła w drzwi ludzkich serc i zapadła w pamięci na długo. I w to już muszę mocno i głęboko wierzyć.

Pisanie książki rozpoczęłam w wieku piętnastu lat, w kilku etapach z długimi przerwami, dlatego dopiero teraz zostaje wydana. Musiałam uzbroić się w ogromną cierpliwość. W międzyczasie tworzyłam również wiele wierszy, odłożonych „do szuflady” i zapewne znowu minie trochę czasu, zanim ujrzą światło dzienne. Ale za to mam pewne osiągnięcia w malarstwie. Taka już ze mnie artystyczna dusza, że w każdej dziedzinie szukam możliwości ekspresji i wyrażania emocji: carpe diem czy panta rhei, bo tak brzmią moje motta życiowe. Mam też kilka inny „drogowskazów”, które mnie prowadzą. Nie jestem jednak osobą, która w pierwszych słowach zdradza zbyt wiele o sobie. Bardziej cenię życie owiane tajemnicą. Po prostu jestem, oddycham…, żyję, a przede wszystkim przelewam swoje myśli i uczucia na papier (czy też komputer, zważając na dzisiejsze czasy).

Jestem wdzięczna wielu osobom, którzy umożliwili mi wydanie książki. Dedykacje może dam przy innej okazji, chociażby wydając nową książkę (bo już jest „w szufladzie”, a i kolejne są głowie!). To wszystko zależy, jak bardzo spodoba się Turkusowa Dusza.

Marta Kopeć

Prolog

Grzech popełniony łatwo,

a ciężko wybaczony.

Co, jeśli jednak nie doprowadzi cię

do zguby?

Jeżeli to rzecz nie do wybaczenia,

to jednak wyjaśnia całą prawdę o tobie.

Możesz się odnaleźć.

Dowiesz się, kim jesteś,

gdy poznasz swą złą stronę.

Rozdział 1

Nie wiedziała gdzie się podziać, ale potrzebowała teraz tylko ciszy. Spokoju, aby ochłonąć.

Incydenty, takie jak awantury nie do zniesienia, zdarzały się ostatnio za często.

Młoda siedemnastolatka szła ruchliwą ulicą Nowego Yorku. Co chwila przejeżdżał samochód. Jeden za drugim prześlizgiwał się cichutko i błyskawicznie.

Mieszkańcy miasta nie zwracali na siebie uwagi. Każdy zajęty był własnymi sprawami. Czemu mieliby zwrócić uwagę na młodą nastolatkę, przytłoczoną swoimi problemami? Zresztą nikt nigdy ich nie dostrzegał, a nawet jeśli… . Ludzie za wszelką cenę unikają cudzych problemów.

Od pięciu lat mama Pameli Wheel była narkomanką, a ojciec alkoholikiem.

Niezły duet – prychnęła na samą myśl o tym.

Typowa patologiczna rodzina, w jakiej żyła siedemnaście lat. Dziewczyna nienawidziła ich za to, kim są i jacy są. Pragnęła tylko, by darzyli ją opieką i uczuciem, a nie dostarczali wstydu i kompromitacji, których było co niemiara. Pamela zawiodła się na nich wiele razy.

Kto by pomyślał, że licealistka musi uciekać ze zwariowanego domu? Co z rodzicami? Dla ojca i tak mogła nie istnieć. Matka? Gdyby zadzwoniła na policję, sami by ją zgarnęli.

Cóż. Rozmyślania na ten temat tylko przyprawiały ją o bóle głowy. Czy powinno się jeszcze dodać coś na ten temat, prócz tego, że straciła nowo uzyskane prawko? Szkoda gadać. Jazda po pijaku… wiadomo, sprawiedliwie, więc prawo jazdy odebrane. Sprawiedliwie, gdyby to ona siedziała wtedy za kierownicą. Któż inny więc miał jeździć jej autem? Oczywiście staruszek. Perfidnie, celowo wrobił swoją własną córkę. Pamela sama nie wiedziała jak to zrobił. Jak ten pijak mógł wyrobić sobie opinię porządnego obywatela? Jak?

W tym świecie liczą się tylko znajomości. Stwarzające problemy dziecko, a może tylko niepokorne, mające swoje aspiracje i marzenia, zawadzało rodzicom. Albo rodziców przerosła rola i trud, jaki spoczywa na wychowywaniu dzieci? Wystarczyło więc tylko wymyślić zabawną historyjkę, która mimo że nietrzymająca się do końca zasad logiki i zdrowego rozsądku, doskonale została sprzedana bandzie pozbawionych skłonności do refleksji, tudzież idiotów, z policji. Kto takich zatrudnia? Zdarzają się tacy, co nawet nie mają pojęcia o prawie. Totalne pomyłki. A może to tylko pozory, a w tle wszystkiego jest korupcja? Pam podziwiała wielki talent ojca do konfabulacji i tworzenia swoich, niejednokrotnie wyrafinowanych, bajek. Miał ogromną wyobraźnię.

– Ten incydent i wszystkie inne rozdziały mego życia zostały wymazane. Zaczynam dziś żyć normalnie – powiedziała do siebie, krocząc dalej betonową drogą między drogimi sklepami. Spojrzała na godzinę wyświetlaną w telefonie. Było dwadzieścia po ósmej. Dwadzieścia minut od ucieczki.

Właściwie gdzie miała teraz pójść? Została sama, bez niczyjej pomocy i musiała się w tym odnaleźć. Dwudziestodziewięcioletni brat, który ukończył medycynę, odpadał. Nie było go w mieście. Już jakiś czas temu wyjechał do rodziny narzeczonej, gdzieś w Miami. Jednak… zostawił po sobie małe mieszkanko.

Pamela nigdy tam nie była, stąd nie była zorientowana, w jakim kierunku powinna podążać. Nie mogła odnaleźć się na tutejszych ulicach. Zresztą Nowy York nie był dla niej najprzyjemniejszym miastem. Życie dostarczyło jej tutaj zbyt wiele goryczy. Zawsze pragnęła się stąd wyrwać. Miała nadzieję, że to marzenie kiedyś się spełni.

Ścisnęła kartkę z adresem i klucz zostawiony jej przez brata na czarną godzinę. Czyżby właśnie wybiła? Dwudziestodziewięciolatek zadbał o to, by w razie czego miała się gdzie znaleźć. Nawet rodzice nie wiedzieli o tym mieszkaniu. Stąd szanse na znalezienie jej było nikłe.

Pam miała wielki żal do brata, że nie mógł jej ze sobą zabrać. W zamian tego podarował jej  lokum, które sam miał opłacać.

– Ean… mój kochany brat. Wiedział, że tam zajrzę – mruknęła, próbując wyobrazić sobie to pomieszczenie, w którym kiedyś ukrywał się jej brat.

Dzięki wzajemnemu wsparciu nie zginęli w tym cholernym chaosie i choć obiecał, że wróci po nią… nie miała pojęcia czy to zrobi. Co jakiś czas otrzymywała od niego listy. Chłopak był staroświecki. Zresztą nie miał też za wiele czasu na dzwonienie. Wciąż pochłonięty swoim szpitalem i nową rodziną. Pam nie narzekała. Wolała czytać co do niej napisał, niż słuchać przez komórkę, jaki to jest zapracowany. Listy docierały do najlepszej przyjaciółki Pameli– Rose. Nie mogła otrzymywać ich na adres domowy. Wtedy rodzice dowiedzieliby się gdzie przebywa Ean.

Pam wiele zawdzięczała Rose. To ona pomagała jej w najgorszych chwilach. Teraz jednak dziewczyna nie mogła od niej tego oczekiwać. Choć przyznawała sobie, że z chęcią wygadałaby się przyjaciółce, to sama chciała wykazać się zaradnością. Nikt, tak jak ona, nie pocieszał Pam w najgorszych chwilach i tylko jej ufała. Rose nigdy by jej nie zostawiła. Ean to zrobił. Zaczynała wątpić, że wróci po nią, jak to wiele razy jej obiecał. Nie zawsze reagował na prośby swojej młodszej siostry.

Przechodząc ulicami Wall Street w NY, Pamela zatrzymała się przed jakimś sklepem. Oświetlenie biło po oczach, ale w lustrach na wystawie bez trudu ujrzała swoje odbicie.

Poprawiła długi do kolan, czarny płaszcz. Wszystkie ubrania Pam były rzeczami, na które sama zapracowała. Podejmowała się wielu prac dorywczych, lecz nigdy na długo. Pod czarnym płaszczem miała na sobie ciemnoróżową bluzkę i jasne spodnie. Koszulki, które nosiła, przeważnie były za długie. Niekiedy z prowokującymi napisami. Nie uważała się za jakąś atrakcyjną, ale pomimo biedy, umiała o siebie zadbać i dobrze się ubrać. Wokół niej było wiele piękniejszych dziewczyn.  Nie należała jednak do zakompleksionych osób. Miała swoją dumę.

Przyjrzała się jeszcze raz swojemu odbiciu. Blada cera, głównie od stresu. Czasami potrafiła widzieć w sobie same negatywne cechy. Jeszcze raz poprawiła swoje ciemne, kasztanowe włosy, sięgające do pasa. Gdzieniegdzie niektóre pasma były jaśniutkie. Związała włosy w kucyk. Teraz tylko krótka grzywka opadała na jej zmęczone, niebieskie oczy.

Widać nerwy źle działały na jej wygląd. Humor zresztą dzisiaj też miała nie najlepszy.

Ruszyła dalej. Nigdzie jej się nie spieszyło. Piątkowy wieczór. Czas leciał niewiarygodnie szybko. Wiał lekki wiatr. Na piechotę doszła do Central Parku. Naprawdę było jej  obojętne  gdzie się teraz uda, byle tylko znaleźć się najdalej od starego domu.

Niebo pokryły chmury. Idealnie do nastroju. Pam spojrzała w lewo, na przystanek, bo właśnie tam coś przykuło jej uwagę.

Na pustym postoju siedziała mała dziewczynka. Miała może  jedenaście lat? Co za różnica. Była sama. Nie czekając, siedemnastolatka podeszła do niej i zapytała.

– Co ty tu robisz?  Mała dziewczynka zamyślona nie zareagowała za pierwszym razem. Z zamkniętymi oczami nuciła jakąś nieznaną piosenkę.

– Ej, mała, to późna pora. Nie masz co robić? Odprowadzić cię do domu?

Mała osóbka podskoczyła.

– Co? – spojrzała w stronę Pam. Miała ogromne zielone oczy i dwa blond warkocze. Wyglądała jak mały aniołek, niewiedzący, że jest w samym piekle tego świata.

– Wreszcie jakaś reakcja, choć z dużym opóźnieniem. Przeziębisz się. Idź do domu.  W rzeczywistości nie zwróciła uwagi od razu na to, jak jest ubrana, jednak po chwili zdumiała się. Biała, letnia sukienka zbiła ją z nóg. Wariatka? Był koniec jesieni. Za parę dni miały być pierwsze przymrozki.

– A może ciebie odprowadzić, zbłąkana duszyczko? – odparła dziewczynka z uśmiechem na twarzy.

– Hy? – tylko to wyrwało się z ust Pam.

– Powiedz mi jak masz na imię – poprosiła, wręcz nalegała mała. Zachowywała się jak dorosła. To lekko zirytowało licealistkę.

– Pamela – powiedziała z ostrożnością.

– OK. Może jesteś już na liście – spojrzała na niebieski notes z gwiazdką na okładce.

– Liście? Jakiej znowu liście? O czym ty do diabła mówisz?

Na słowo diabeł, dziewczynka zmrużyła oczy.

– To normalne, szok po śmierci…

– Po jakiej znowu śmierci? Hej… ja żyję, tak? A ty jesteś stuknięta.

Dziewczynka westchnęła.

– Z roku na rok stajecie się coraz bardziej bezczelni.

– Aha… dzięki za informację. To ja idę do domu.  Pam pomachała tylko, odwracając się zwinnie na pięcie.

– Zaraz, zaraz – pokręciła głową nieznajoma. – Mówisz, że żyjesz? Jak?

Pamela zatrzymała się. Nie odwróciła głowy, wzruszyła tylko ramionami.

– Wiesz… to proste. Otwieram buzię i oddycham, wciągając powietrze. Umiem też nosem. A ty myślałaś, że jak?! – w głosie siedemnastolatki można było wyczuć drwinę.

– Nie o to mi chodzi! Ty mnie widzisz?!

– Nie, kurde. Wcale. Jakby nikt nie widział małej wariatki w letniej sukience, samej, bez opieki. Pewnie, że nie.  Pam odwróciła się.

– Głupia. Jasne, że tak!

– Widzi – szepnęła blondwłosa w warkoczykach. – A ja się nie zorientowałam.

– Co? – Pamela spojrzała na nią krzywo.

– Co za wstyd.

– Nie, no nie przesadzaj. To, że mnie nie znasz…

– Wstyd…

– O czym ty…

Nastąpił wybuch płaczu, którego nastolatka się nie spodziewała. Zatkała szybko uszy, bo szloch dziecka był głośny. Bębenki aż bolały. Zresztą przypominało to jej niektóre sceny z dzieciństwa.

Nie mogąc dłużej tego znieść, wyciągnęła rękę do płaczącej. Zrobiło się jej żal i położyła rękę na ramieniu małej dziewczynki.

– I dotyka – dodało dziecko oszołomione, strącając rękę.

– Jak jest problem, to mogę nie dotyka…

– Rety! – przerwała jej małolatka. – Taki ktoś jak ty… a zresztą! Chodź ze mną! –

przebiegła prze ulicę, jak gdyby nic i znalazła się po drugiej stronie. Przed parkiem. Pam zagryzła wargę. Co ona robiła?

– No chodź! – poganiała ją nieznajoma. Zresztą… w ogóle się nie przedstawiła, a ciągnęła licealistkę w głąb ciemnego parku. Czy to aby nie było chore? Nie, żeby od razu osądzać małą dziewczynkę o straszne rzeczy. Chyba nie byłaby w stanie popełnić przestępstwa.

– Chodź, zanim zobaczą, że gadasz sama do siebie!

– Sama do siebie? – mruknęła Pam. – Ja tu wariuję?

Ciemnowłosa czuła, że pakuje się w najgorsze kłopoty swojego życia. Aczkolwiek inne, niż te, z którymi zazwyczaj się zmagała. Coś ją w tym pociągało. To było dziwne, ale nie zależało jej na niczym i pobiegła za znacznie młodszą od siebie dziewczynką.

– Następnym razem zapamiętaj. Omijaj dziwnie ubrane dzieci – szepnęła do siebie cichutko Pam, ale ta druga wyraźnie to usłyszała, bo rozbawiona parsknęła śmiechem.

Nie zaszły za daleko. Dotarły do jakiejś ławki, najmocniej oświetlonej przez latarnie.

– Gdzie mnie prowadzisz? – szatynka burknęła i usiadła wkurzona. Małolatka popatrzyła na nią, nic nie mówiąc.

– Ile ty masz w ogóle lat? – spytała Pam.

– Jedenaście.

– Celnie strzelałam.

– Powiedz mi… czy od zawsze nas widzisz?

– Obłąkanych wariatów? Jasne. Codziennie.  Tu nie miało powiać sarkazmem. Miała na myśli swoich staruszków, ale jedenastolatka tupnęła nogą. Wyglądało to komicznie. Nabrała sporo powietrza, chcąc coś odrzec, ale Pamela wybuchła pierwsza śmiechem.

– Co cię śmieszy?! – oburzyła się mała.

– Nic, nic – Pam zasłoniła usta i opanowała się.

– Sarkastyczna i irytująca jesteś. – przez chwilę tylko patrzyła, po chwili rozpromieniała.

– Jestem Inez. Archanioł z nieba. A dla ciebie… obłąkana, rzecz jasna.

– Obłąk… obłąkany… że… Archanioł?! – Pamela spojrzała na nią z niedowierzaniem. Jak można było walić takie teksty bez namysłu, jak z procy? Nic już chyba by nie zdziwiło siedemnastolatki, ale anioł?

Wstała i podeszła do Inez, przyglądając się jej plecom w poszukiwaniu dowodów.

– Archaniołek… y…. a gdzie masz skrzydła? Musisz latać.

– Co?! Ja?! Nie pokażę ci!

– Bo nie masz?,  proste i logiczne. Pam nie dawała się tak szybko oszukać.

– Jasne, że mam!

– To pokaż.

– To wbrew regułom.

– Jakim?

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła – pomyślała sobie Pam, prychając pod nosem.

Inez irytowała się coraz bardziej.

– Wierzę w to, co widzę, a widzę dziecko mówiące, że jest aniołem.

– A Boga też się to tyczy?! – warknęła Inez, pytając z powagą i jednocześnie szacunkiem w głosie.

– Bóg mnie zostawił.

– On nigdy nikogo nie zostawia.

– Nie martw się.  Pamela odchodziła powoli. – Na pewno uda ci się to wyleczyć.

Stanęła. Otworzyła szeroko oczy, bo nagle przed nią stała ta mała. Co jest? Odwróciła się. Ławka była pusta. Stała przecież od niej jakieś dziesięć metrów dalej. Zauważyłaby, gdyby Inez biegła.

– Biegasz na jakiś zawodach? Mam rację?

– Aleś ty uparta! – w tym momencie oświetlenia Central Parku zgasły.

– Myślisz, że to tylko przypadek? To ja je zgasiłam.

– Je… tam. No nie szpanuj tak. Ale mi  dowód. To jasne, że zbieg okoliczności. Choć może…

Pamela nachyliła się nad Inez.

– Ty chyba jesteś opętana.

– Sama jesteś! – blondynka zaczęła wymachiwać pięściami, które szatynka próbowała ominąć. Wariatka znowu się rozszlochała.

– Ale z ciebie beksa.  Pamela wróciła na ławkę.

Inez otarła szybko oczy i zapaliła latarnie.

– A ty co? Może jesteś demonem, co?

– Nie, obłąkana, ale mów mi Pam.

– Pam?

– Nie inaczej.

– Okej… Ale nie mów do mnie obłąkana.

– Jasne, Inez, obłąkana. Odprowadzić cię do domu? Rodzice pewnie się niepokoją.

Ciemnowłosa pomyślała o swoich. Ciekawe, co oni teraz czuli? A raczej czego nie. Pamela właśnie zwolniła ich z ciężkiego obowiązku niańczenia jej. Lekko zazdrościła Inez. Jeżeli miała rzeczywiście gdzieś rodziców, to zapewne by za nią tęsknili. Jak wszyscy normalni rodzice.

– Już ci mówiłam! – Inez walnęła Pam w ramię. – Jestem archaniołem!

– Aniołku, senna jesteś chyba.

– Archaniołem! – krzyknęła.

W zasadzie, to dręczenie nawet przypadło do gustu siedemnastolatce.

– Archaniołem! I to nie jedynym!

– Co? – tu Pam się zaciekawiła. – To było więcej wariatów? NY robi się coraz bardziej niebezpieczne. Czemu nie mówili nic na ten temat w TV?

– Skoro zobaczyłaś takiego małego Archanioła jak mnie, to niedługo zobaczysz inne.

– A skrzydła też zobaczę? – dopytywała się złośliwie dziewczyna kucykiem.

– Przestań mi przerywać!

– No ja nie wiem, anioły się nie wkurzają.

Inez zamilkła na moment.

– To prawda – dodała po jakimś czasie. – Przepraszam. Powinnyśmy… – ponownie się rozbeczała.

Mając wielkie serce, Pam odruchowo ją przytuliła.

– Dobrze, niech ci będzie aniołku.

– Archaniele.

– Uparta… – mruknęła Pam. – Inez.

– Może być.

– Gdzie mieszkasz?

– W domu stwórcy.

– No jasne – Pamela wywróciła oczami. – Żarty sobie ze mnie stroisz, czy jak?

– O, teraz zauważyłam.

– Nie ma to, jak opóźniony zapłon. Dzięki, że dostrzegłaś, że mnie wkurzasz.

– Nie o to mi chodzi. Masz strasznie dużą duszę. Taką potężną energię duchową.

– Energia, że co? Nie wiem czy może być potężna, skoro czuję, że zaraz padnę.

– Słuchasz ty mnie? Twoja dusza jest strasznie silna. Przez to zapewne nas widzisz.

– Bzdury – ziewnęła Pamela.

– Przekonasz się.

Szatynka wsadziła ręce w kieszenie płaszcza, poprawiając wielką torbę, w której mieściła swój jedyny dobytek. Inez na nią spojrzała.

– Gdzie ty się wybierasz?

Pam ruszała właśnie w stronę bramy parku.

– Jak najdalej od ciebie.

– Ej! Ale ja nie skończyłam!

– Powodzenia w życiu, aniołku – machnęła ręką, idąc.

– Ale musisz uważać!

– Tak, tak – postać siedemnastolatki zaczęła się oddalać. Ciemne chmury odkryły pełnię księżyca. Jego blask padł na twarz małej Inez. Była przerażona.

– Nie tylko anioły i archanioły zobaczysz! Strzeż się! I uważaj na siebie! – krzyknęła, ale jej głos był coraz słabszy.

– To miasto… nie… cały ten świat jest przepełniony demonami!  To akurat starsza dziewczyna usłyszała.

– Jezu, już myślałam, że gdzieś podłożono bombę, a ty, że demony. Aha. Spoko.

– Spoko?! Zaczekaj! Ale ty nie zdajesz sobie sprawy z…

– Na razie! – Pam w końcu wyszła z tego parku. Idąc ulicą, modliła się tylko, by nie spotkać kolejnego szaleńca. Poprawiła torbę zarzuconą przez ramię, rozglądając się po terenie. Była zmęczona i nie miała ochoty już na żadne dziwactwa.

Zatkała usta, by nie ziewnąć.

– Co za świat – mruknęła do siebie. – Pełno tu obłąkańców – jej wzrok padł na  karteczkę, pogniecioną od ciągłego rozwijania i składania, a także  ściskania w dłoni. Najczęściej z nerwów. Bacznie rozglądała się, ale to jeszcze nie było tu. Mieszkanie, którego szukała, widocznie znajdowało się jeszcze parę przecznic dalej. Nogi bolały ją niemiłosiernie. Jeszcze nigdy nie oddalała się od domu tak daleko.

– Hm. To jeszcze nie tu.

– Pomóc ci w czymś? – z rozmyślania wyrwała ją pewna młoda kobieta. Z beztroskim uśmiechem na twarzy zaczepiła Pam.

– E…a…

– Nie jesteś chyba z Manhattanu, mam rację?

Olśniewająco piękna blondynka z kręconymi włosami sięgającymi ramion, wyciągnęła pomocną dłoń do zagubionej  dziewczyny. Czyżby z litości? Przez jej błękitne oczy i szeroki uśmiech Pam poczuła się lekko zazdrosna. Kobieta była pierwszą najpiękniejszą osobą, jaką dotąd widziała, przez co inne osoby zapewne popadłyby w kompleksy, stojąc tuż obok niej.

– Ja…

– Szukasz kogoś? – zapytała łagodnym tonem.

– Tego miejsca… – Pam nie potrafiła za wiele odpowiedzieć, więc nieśmiało podała kartkę z adresem.

– A… to niedaleko. Idź wzdłuż tej ulicy, cały czas prosto. Gdy ujrzysz zieloną księgarnię, skręć dopiero za nią w prawo.

– Mimo, iż nieznajoma powiedziała to, mówiąc na chłopski rozum, w sposób banalny, Pam przez późną godzinę oraz niewyspanie nie bardzo pojmowała. Uśmiechnęła się nierozumnie i zapytała.

– To skrótów jakichś nie ma?

Chciała dostać się tam jak najszybciej, a owa droga wydawała  jej się strasznie długa.

– Skrótami nie dotrzesz do celu. Czasem trzeba się wysilić.

– Tak, tak, piękna puenta – odparła z ironią Pam.

Czyżby znowu jakaś dziwna osoba? Oby nie, o to błagała w myślach Pamela. Westchnęła tylko i odwróciła na moment wzrok na przejeżdżający autobus. Gdyby wcześniej go zobaczyła, mogłaby nim podjechać, ale transport właśnie odjeżdżał. W tylniej szybie Pam dostrzegła małego, rudego i piegowatego młodzieńca, w wieku może sześciu lat? Po jej minie dostrzegł, że dziewczynie zależało na tym, by wsiąść, a on najwyraźniej się z niej naśmiewał, pokazując przy tym język.

– Bezczelne dziecko – pomyślała Pam, wracając do rozmowy z blond pięknością.

Zamrugała jednak parę razy i rozejrzała się po ulicy. Owej kobiety nigdzie już nie było.

Zdawało mi się? Czy powinnam iść do okulisty? – miała coraz większe obawy, że rzeczywiście wariuje i gada sama ze sobą, jak to stwierdziła Inez. Może potrzebowała towarzystwa? I z ogromnej potrzeby kontaktu, podświadomie tworzyła wyimaginowane postaci?

Mimo, iż zniknęła, Pam posłuchała jej rady i ruszyła dalej, prosto przed siebie. Niespodziewanie jednak dostała sms. Wyjęła czarną komórkę z kieszeni i spojrzała na ekran.

– Kto…? – treść brzmiała: Wróć do domu.

Pam uśmiechnęła się kwaśno, wyobrażając sobie przez moment, co powinna właśnie uczynić. Głodna, wyczerpana, zlana potem, normalna osoba ruszyłaby rzeczywiście do domu, a nie szukała mieszkania w nieznanej okolicy.

Wyrzuciła telefon do śmietnika. Celnie i to od tyłu. Nie było jej szkoda urządzenia. Stary Samsung z uszkodzonym wyświetlaczem, który wyszedł z mody wieki temu.

Pam, po długim czasie, doszła do zielonej księgarni.

– I gdzie miałam skręcić? – okolica zdawała się być pusta. Nie było żadnego człowieka, prócz co jakiś czas przejeżdżającego samochodu.

– Chyba się zgubiłam.

Dziewczyna poprawiła kołnierzyk płaszcza. Skręciła w pierwszą lepszą uliczkę za zielonym budynkiem. Tak przynajmniej chyba miała zrobić.

Mroczne uliczki. Droga nie za szeroka, między szarymi blokami oraz ciemne, zachmurzone niebo, które towarzyszyło Pameli od samego początku. Trafiła na niezbyt przyjemne miejsce. Jak z horroru. Dziewczyna czuła się jak w jakimś filmie.

– Kurde – mruknęła, kopiąc jakiś kamień. – To chyba jakiś żart.

Coś kapnęło jej na nos. Wzięła głęboki wdech, robiąc minę typu: nie, tylko nie to – i uniosła głowę do góry.

– Dlaczego ja? – parasolki nie miała, a deszcz zaczynał powoli padać. – Życie to ja mam zjechane.

Mówi się czasem trudno. Musiała się tylko dostać priorytetowo do mieszkania brata. Nic i nikt nie mógł jej przeszkodzić. To było niedopuszczalne.

Niestety, dziewczynę ogarnął pesymizm. Dopiero co zwiała z domu, a los zamiast jej pomóc i pozwolić cieszyć się z wolności, karał ją właśnie makabryczną pogodą. Na niebie zagrzmiało. Trochę dalej od obecnego położenia Pam, ale zbliżała się burza. Mała mżawka stawała się coraz większa, przysłaniając dokładny obraz, i zasłaniając widoczność dziewczynie.

Rozległy się głośne i powolne kroki za szatynką. Gdy się odwróciła, zachodząca mgła przed oczami nie pozwalała jej zobaczyć kogokolwiek. Znowu wyobraźnia? Dałaby głowę, że rzeczywiście ktoś za nią szedł. Jednak nikogo nie było. Kroki usłyszała dalej. Może z innej strony?

Przyspieszyła więc, wpadając co jakiś czas w kałuże.

– Cholera – nagle ucichło. – Co do jasnej…

I nastąpiło uderzenie. Reakcja dziewczyny była opóźniona, więc nie od razu zorientowała się o co chodzi i nie zdążyła obronić się przed napastnikiem. Ach, ten los – pomyślała.

Oberwała w brzuch. Złodziej? Morderca? Ktokolwiek to był, wyrwał jej torbę. Nawet nie musiał się szamotać. Pam nie zobaczyła niestety, kto zadał jej cios. Zapewne mężczyzna. Był silny.

– Co… – wydyszała z trudem. Sądziła, że oberwała z pięści w brzuch. Zwyczajny atak, lecz spuszczając głowę w dół, patrzyła rozpaczliwie na wbity nóż.

– A… ale – wypadł jej, gdy pociągnęła z trudem za rękojeść. Upadła na kolana.

Obraz przed jej oczami robił się coraz bardziej zamglony. Widziała niewyraźnie. Przestępca przeszukiwał jeszcze chwilę torbę. Najwyraźniej nie przejmował się jej obecnością, skoro ona już konała. Na swoich dłoniach wyczuła sporo krwi.

Napastnik, przeklinając pod nosem, pogrzebał w jej spodniach, wydobywając pieniądze. Cóż innego mógł znaleźć w bagażu podręcznym, oprócz ciuchów? Klucze do mieszkania Eana również zabrał. Uradowany facet zostawił ją, wykrwawiającą się, na deszczu. Marznącą na zimnie przeszywającym na kość.

– Co za cholerny dzień – wysapała. Właściwie był to piątek trzynastego, ale Pamela nigdy nie wierzyła w przesądy. Może powinna jednak zacząć? Zresztą… i tak umierała. Do osób mocno religijnych też w sumie nie należała, mimo to resztkami sił, z irytacją w głosie, krzyknęła w górę.

– Czy to jest kara dla mnie?! Za coś, czego nie zrobiłam?! Nacierpiałam się tylko, a ty mi tak pomagasz?! Chrzań się!

Zamknęła oczy, wsłuchując się w padający deszcz, gdy nagle ktoś się roześmiał. Słyszała jak brzdąka jakimiś kluczami. Pam zirytowała się. Czemu ten ktoś się śmiał? Czy nawet w chwili śmierci nie mogła mieć spokoju?

– Co do… – otworzyła oczy.

– Ha, ha, ha, ha, ha – śmiał się dalej młody, męski głos. Miał wyraźnie z tego frajdę.

– Co jeszcze? Może zrób foty, szaleńcu? – cedziła resztkami sił, a całe to zdarzenie utwierdzało ją w przekonaniu, że zawsze wpadała na psychopatów.

– Komiczna jesteś – skomentował nieznajomy osobnik.

– A ty niby kto? – drgnęła z zimna. Orientowała się gdzie mniej więcej jest po zarysie sylwetki. Przynajmniej to mogła dojrzeć.

– Zwą mnie różnie. Lewiatan lub… Dagon? – odparł młody męski głos.

– Nie mów, że… – zaczęła marudzić.

– Jestem szatanem? – parsknął śmiechem. – Ależ skąd.

No, w końcu – pomyślała z ulgą. Może to  w miarę normalna osoba, tylko ociągająca się z wezwaniem pomocy. Choć mogło mu również z jakichś względów zależeć na jej śmierci.

– Ale jestem podrzędnym diabłem. Bądź można nazwać to też prawie… pół demonem, pół diabłem. Bardziej demonem. Zresztą ciężko stwierdzić.

I choć Pamela była w trakcie umierania, miała jeszcze dość siły, by zacisnąć pięść. Naszła ją ochota, by przyłożyć Lewiatanowi.

– No masz, znowu dziwadło. Podrzędny? – zrobiło  jej się zimniej niż poprzednio. Traciła tylko czas.

– Jest nas wielu w hierarchii, a ja nie mam wysokiej rangi. Choć mym ojcem jest Lucyfer, to jestem jego którymś tam synem – odparł obrażony Dagon.

– A ja myślałam, że tylko moja rodzina jest patologią –cedziła przez zęby z bólu Pam.

– Hah, nie oszczędzasz sobie sarkazmu, co nie? Nawet w ostatnich chwilach życia.

– Czego chcesz?

I tutaj nastrój się zmienił. Atmosfera stała się cięższa. Przytłaczająca.

– Powiedzmy, że możemy zawrzeć układ – chłopak zachichotał.

– Co? – zdziwiła się. Zebrało się młodzieńcowi na biznesy z pół żywą dziewczyną, co to prawie była już w grobie.

– Chcesz wierzyć w to, że jak to mówiłaś, za nic umierasz? Nie wiadomo ani za co, ani gdzie potem się znajdziesz? Czy nie lepiej iść za rozumem i żyć?

Słuchała dalej. Gadał jak opętany, ale nawet ją to ciekawiło. Co jej szkodziło. Raz się żyło. No prawie. Zresztą, ten diabeł miał talent do wygłaszania mowy.

– Jeżeli wierzysz w NIEGO, zawołaj go, by ci pomógł. Wierzysz w potęgę anielską, czy w moją? Zagwarantowaną, bo ja tu jestem? Mogę podać rękę – pomachał jej dłonią przed nosem.

– Co chcesz w zamian? – spytała szeptem. Czuła, że zaraz skończy się jej limit.

Lewiatan zaśmiał się. Coś w jego głosie przerażało ją, aż dostawała dreszczy.

– Małą cząstkę twej duszy.

– I ja mam ci uwierzyć? – miała ochotę wybuchnąć śmiechem.

– Co ci szkodzi? Ja ci daję życie, ty mi trochę duszy. Dosłownie troszkę. W co tu więcej wierzyć?

– I odejdziesz sobie?

– Może? – syknął.

– Stoi. – odparła bez namysłu. Co jej zależało. Chciała żyć. Nie wierzyła w magiczne sztuczki, ale może w magiczny sposób zabrałby ją wreszcie do szpitala, gdyby szybciej się zgodziła, a on przestał perorować?

Stał nad nią ukryty w mroku. Cień przysłaniał jego twarz. Nie mogła prawie niczego dostrzec.

– Więc zawrzyjmy pakt – widziała tylko jego czerwone, świecące oczy i dłoń, którą chwycił jej rękę. Podsunął papier, a ona machnęła na nim słabo krwawą linię. On zaś również wziął na palce trochę kropli czerwonego atramentu z jej rany. Skrobał nim po białym papierze. – Więc przysięgasz?

– Przysięgam.  Co innego mogła powiedzieć? Chodziło o jej życie. Zakasłała lekko, krztusząc się. Nawet palcem drgnąć już nie mogła. Opadała z sił. Zagryzła wargę, mrugając parę razy, patrząc niewyraźnym wzrokiem.

– Wiedz, że pakt jest nieodwracalny, chyba że sam go podrę lub zniszczę. Przysięgasz?

Spadło więcej deszczu przysłaniającego pola widzenia. Dziewczyna przełknęła cicho ślinę. Zawahała się, lecz po chwili odparła.

– Przysięgam.

Pergamin spłonął, a dziewczyna zasnęła.

Rozdział 2

Umarła? A może to był tylko sen. Któżby wiedział. Czas płynął. Wolno. Ile to minęło? Zdawać by się mogło, że nawet i miesiąc.

Jednak nie miesiąc minął, lecz parę godzin. Pamela obudziła się z trudnością. Otworzyła swoje zaspane oczy, próbując je rozkleić. Ciężko jej to wychodziło. Znajdowała się na wygodnym łóżku. Sporym. Z dwiema ogromnymi poduszkami koloru kremowego i brązową pościelą.

Czy to wszystko, co jej się przytrafiło było jednak snem? Zastanowiła się chwilkę. Poczochrała swoje włosy. W tej chwili wyglądała na zaniedbaną. Przydałby się jej prysznic oraz jeszcze parę dodatkowych godzin snu.

– Gdzie ja jestem?

No właśnie. Jeżeli tamto, co przeżyła było snem, to gdzie u diabła się znajdowała?

Ean, brat Pam, nie należał do osób bogatych, więc zapewne mieszkanko, które pozostawił, wyglądało skromnie, natomiast to miejsce nie potwierdzało tych wyobrażeń. Wielkie, nowoczesne łoże, z bogatym wystrojem i elegancką ramą. Dodatkowo duże, przestronne okno na lewo od wejścia, znajdującego się na wprost dziewczyny.

Usiadła, by dokładnie przyjrzeć się pokojowi. Wytworna komoda z szykownymi wzorami oraz zdobieniami. Skoro to nie mieszkanie jej brata, a tego obawiała się najbardziej, to w takim razie w czyim apartamencie się znajdowała?

Kogo? Dlaczego?

Wstała i podeszła do lustra. Jej twarz wyglądała jak co dzień, nie licząc podkrążonych oczu i włosów, odstających na wszystkie boki. Dotknęła swojego brzucha.

Wczorajszej nocy napadnięto na nią i wbito jej tam nóż, ale gdy odsłoniła bluzkę, nie zauważyła najmniejszego śladu. Zero. Nic.

– Czy to możliwe? Ale… kto by wierzył w anioły i demony? To przecież bzdura – zapytała samą siebie, prychając i patrząc w swoje odbicie z nadzieją, lecz to nie od niego uzyskała odpowiedź.

– Ja raczej istnieję – odparł ktoś za nią. Przyjemny głos dochodził do ucha Pam. Ukoił jej zmysły. Szybko odwróciła się w stronę otwartego okna. Siedział tam młody chłopak z ciemnymi, poczochranymi włosami.

Pameli zaparło dech w piersiach. Młody bóg z mitologii greckiej? Przyjrzała mu się dokładnie. Miał na sobie długą zieloną bluzę i jasne jeansy. Na nogach czarne adidasy. Jego postura nie należała do umięśnionej, ale również  nie do słabiutkiej. Wydawał się być wysoki. Na pewno był. Tylko gdy siedział, Pamela nie mogła do końca się upewnić. Wyglądał na groźnego. Osobę, która nie dałaby tak łatwo za wygraną. Zapewne należał do wybuchowych typów.

Patrzył na Pam z powagą i zgrozą w brązowych oczach. Coś jej przypomniały. Czy widziała może gdzieś podobne? Nie przelękła się jednak aż tak mocno, choć   czuła dziwne dreszcze i obawy.

W jego lewym uchu dostrzegła długi kolczyk, zakończony turkusowym trójkątem. Taki sam miał na wisiorku zawieszonym na szyi. Pod zieloną bluzą nosił czarną bluzkę z długim rozcięciem przy szyi. Chłopak miał swój styl.

– Ty jesteś… – fakt, że młodzieniec był zabójczo przystojny odbierało jej mowę. Nie kryła zdziwienia, widząc go tu. Na jej twarzy malował się lekki niepokój.

Ciemnowłosy machnął ręką lekko zażenowany, z miną taką, jakby go już znała i sprawiła mu wielki zawód, nie pamiętając tego.

– Mówiłem, mów mi Dagon lub Lewiatan. Masz zaniki pamięci, czy co?

Nie skomentowała jego bezczelności.

– Ty mnie tu przyniosłeś? – walnęła do niego pytaniem retorycznym. Wiedziała, że to na pewno jego sprawka.

Lewiatan opadł na łóżko.

– No. Czy to jakiś problem?

Przypomniała sobie jak przez mgłę, co wydarzyło się ubiegłej nocy. Promyki słoneczne padły teraz na jego twarz, oświetlając doskonałość proporcji jego postury. Pam odczuwała lekkie zafascynowanie jego osobą, ale ukrywała to, by Lewiatan się nie domyślił. Cóż, w końcu uratował jej życie i podawał się za jakiegoś pokemona, czy jak to tam nazywał – demona. Komunikacja z istotą pozaziemską należała do największych odkryć. Może przyznaliby jej jakąś nagrodę?

– Ale miałeś sobie iść – burknęła.

– I zostawić – dodała w myślach.

– Miałem, ale jakoś tak wyszło, że nie mogę – odrzekł spokojnie. Ani razu na nią nie spojrzał. Jego wzrok utkwił w podłodze. Bawił się swoim wisiorkiem.

– Że co?! – nie spodobało się to Pameli.

– Ej, mała. Mnie też się to nie trzyma kupy.

– Jaka mała! – chwyciła za poduszkę i rzuciła w niego. Chłopak się otrząsnął i podniósł. – Ile ty niby masz lat, że się tak wymądrzasz?!

– A, to zależy. Oficjalnie czy nie?

– Wolę oficjalnie – nie chciała nawet myśleć, jakie kity mógłby jej wcisnąć.

–  To osiemnaście, Pam.

– Skąd ty… – otworzyła lekko swoje usta, nie wiedząc jak dokończyć. Nigdy mu się nie przedstawiała. Dokumentów też zapewne przy sobie nie miała. Skąd więc znał jej imię?

– Wiesz, podpisując ze mną pakt, wiem o twoim życiu… hm… chyba wszystko. Wystarczyło parę kropel, Pamelo Wheel – dodał cieplutko.

Pam zacisnęła pięści. Irytujący i jeszcze znał jej przeszłość. To już rzeczywiście należało do spraw paranormalnych. Może chłopak miał rację? A może uciekł z wariatkowa, wcześniej studiując życiorys każdego człowieka świata. Druga odpowiedź niestety odpadała.

– Ale czemu ty tu nadal jesteś?!

– To w sumie moja chata – odparł.

– Nie o to mi chodzi! Czemu mnie porwałeś?!

– Bo do domu nie mogę wrócić.

– Do domu?

– No masz – pokręcił głową. – Ależ ty jesteś czepliwa. No do piekła.

– Czemu nie możesz wejść? Przecież wariatkowo było otwarte dla każdego.

– A bo ja wiem? Nie chcą mnie wpuścić. Przynajmniej nie teraz.

– Nie chcą cię wpuścić? Co z ciebie za diabeł?

– Ej, nie tylko ja jestem bezużyteczny – wskazał na Pam bezczelnie palcem. Wstał i podszedł do okna, wychylając się i siadając na parapecie.

– Nie porównuj mnie do siebie.  Pamela chwyciła kolejną poduszkę, rzucając w Dagona. Niecelnie. Złapał ją jednak, zanim wyleciała przed okno.

– Ty to masz cela.

– Zamknij się. Dobra. Załóżmy… że jesteś tym demonem. Nie możesz iść do piekła. Ale mało masz miejsca na Ziemi?! Bogaty, przystojny czy nie, chciała się od niego jak najszybciej uwolnić.

– Nie bardzo. Ziemia jest taka mała.

– Nie o to mi chodziło – czuła się nierozumiana. Zresztą jak zawsze.

– A… nie. Nie mogę nigdzie iść.

– Nie… no proszę. Dlaczego?! – pytała rozpaczliwym głosem.

– Doszedłem do wniosku, że to dlatego, że wchłonąłem dość potężną moc i nie umiem nad nią panować. Więc…

– Nie umiesz?! – spojrzała z irytacją.

– Nie… trochę za dużo wziąłem jak na pierwszy raz. A dopóki nie zapanuję nad mocą… oddalenie się nie wróży niczego przyjemnego.

– Czyje oddalenie? – nie zrozumiała.

– No twoje. Jeżeli ty, albo ja znajdziemy się w dużej odległości, to będziemy mieli przekichane.

– Czy ja trafiłam na jakiegoś amatora?

– Wypraszam sobie! Żyję już siedemset lat i mam większe doświadczenie niż ty!

– Właśnie widzę, podrzędny amatorze – podrapała się po głowie, nie chcąc uwierzyć, w jakiej sytuacji się znalazła. Wciąż nie do końca ufała mu, że jest tym, za kogo się podaje. Chciała potwierdzenia. Żył siedemset lat? 1312… czyżby tego roku się narodził? Pam nie mogła również uwierzyć i w to. Młody… kłamliwy i stary.

– Ożeż ty! – warknął. Dla odegrania się dodał z cwaniacką miną. – Dopóki nie opanuję tej mocy, nie mogę sobie od ciebie pójść, a ty ode mnie. Musimy też przebywać w tym mieście, bo to właśnie tutaj zawarłaś zemną kontrakt. Nie możemy oddalać się od siebie na odległość większą niż dwieście metrów.

– Że co?! Kto tak powiedział?!

W jego dłoni nagle zapłonął papier, rozwinął go, patrząc na nią znacząco i przeczytał. Teraz Pam nie potrzebowała dowodów. Nieprzyzwyczajona do takich sztuczek, usiadła jak wryta.

– Taka zasada, jest napisane, że byłem zbyt łapczywy i niekonsekwentny. W dodatku nie mogę brać ludzkiej duszy… jak już, to krew. Ale ty też zachowałaś się nieodpowiednio.

– Ja!? – oburzyła się.

– Nie, ja – odparł ironicznie. – A kto chciał żyć?

– Ej, ale to ty mnie omamiłeś! – zawołała z pretensją w głosie.

– No, co? To moja robota. Nie moja wina, że jestem mistrzem.

– Więc to… taka kara dla nas?

– No chyba.

– A co jeśli pójdziesz sobie? Więcej niż te dwieście metrów?

– Czy ja wiem? Wolę nie próbować wyjeżdżać z miasta. Kto wie, jakie kary mogą na nas spaść?

– Gdzie ty to niby masz!? – Pam wstała i próbowała dorwać się do arkusza, lecz Dagon nie pozwolił jej na to.

– Śmiertelnik nie może czytać prawa podziemia.

– Nie, no to chyba jakiś żart.

Lewiatan wzruszył ramionami.

– Nie… Lucyfer i rada nigdy nie żartują. Nie mają poczucia humoru.

List spłonął, znikając im z oczu.

– Innej poczty nie macie? – prychnęła Pamela złośliwie.

– Odzywa się ta, co jej telefon znalazł się w koszu na śmieci.

– To chyba koszmar – opadła na łóżko, zakrywając dłońmi twarz.

– Ja wytrzymam – westchnął. – Jak wykitujesz, to zawsze mogę wypić twoją krew, albo zawładnąć duszę, ryzykując sobie przy tym kolejny szlaban.

– Co?! – spojrzała na niego błagalnie, by dał sobie wreszcie spokój z tymi żartami.

– No… dla mnie to spore doświadczenie. Takiej kary to ja wżyciu nigdy nie dostałem.

– Takiej?! A ile ty masz zamiar ze mną siedzieć?!

– Wiesz, na razie to na czas nieokreślony. Może złagodzą wyrok? – mówił to tak, jakby byli więźniami. – Ostatnio dostałem pięćdziesiąt lat zawieszenia.

– Mam pięćdziesiąt lat czekać, aż sobie pójdziesz?!

– Albo z dwieście. Ostatnio taki dostałem.  Pamela doszła do wniosku, że trafiła na najgorszego demona świata, wpadającego ciągle w kłopoty. Tylko tego jej brakowało.

Chłopak zamyślił się.

– Jak ujawniałem swój wizerunek w średniowieczu. Ale czasy… Zaczęli wtedy stwarzać mój wizerunek na szybach i obrazach, by przestrzegać ludzi. Stałem się motywem sztuki – uśmiechnął się dumnie. – Ale nie do końca ojciec był dumny. Po to, by odstraszać? Bezczelność.

Pamela próbowała sobie to wyobrazić. Jednak zamiast postaci podobnej do ludzkiej, połączonej z szatanem, wyskoczyła jej jaszczurka ze skrzydłami nietoperza.

– Później darowali mi karę za to, że obiecałem nie wychylać się. Nie do końca wyszło. Raz nawet podkusiłem ludzi do utworzenia Ku Klux Klan. Interesująca sprawa z tymi ich strojami. Nie sądzisz?

Pamela znała się na modzie i miała ochotę już zaprotestować, ale w głowie huczało jej tylko jedno.

– Dwieście lat… – Pam zupełnie przestała go słuchać przez pewien moment.

– No tak, boją się też, że zrobię to, co zrobiłem podczas drugiej wojny światowej.

– Że co?!

Dagon zachichotał, widząc szok, malujący się na jej twarzy.

– A nieraz zabawiałem się podczas wojny, paradując z bronią. Świetna sprawa… – Lewiatan westchnął i uśmiechnął się szczeniacko. – Tylko potem oberwałem za to, że broń im zabrałem. Ludzkich rzeczy nie wolno wnosić do piekła.

Pamela zastanawiała się czy ma płakać, czy śmiać się.

– Dobrze, że nie dożyję dwustu lat twojej kary.

– E… naszej – sprostował ją. – Poza tym, jak umrzesz to i tak siedzisz ze mną.

Wydawał się rozbawiony, gdy tak ją dręczył.

Miała nadzieję, że nie mówi prawdy. Chciała, by się od niej odczepił. Próbowała znaleźć swoje ciuchy. Nie widziała nigdzie butów.

– Ty pewnie nie wiesz, jakim to ja zajebistym demonem jestem.

– To jakaś różnica? – spojrzała na niego Pamela spode łba. Miała go po prostu dość. Tej jego paplaniny. W życiu nie wpadła na tak narcystyczną osobę. – Między demonami, diabłami, czy co wy tam macie?

– No wiesz co, teraz to mnie zabolało serce – złapał się teatralnie, kładąc jedną rękę na pierś, a drugą wzniósł do sufitu. – To tak, jakbyś porównała cheeseburgera do hamburgera.

– Jedno ma ser, drugie nie – mruknęła. – Ale bułka tak samo okropna.

– No właśnie! I to nas różni!

– Ser? – spytała głupio Pam.

Chłopak walnął się w czoło, jednak zbyt mocno, czego pożałował. Zaczął masować czerwony ślad.

– Ale ty tępa – wywrócił oczami. – Hierarchie, kobieto. Takie coś istnieje nawet w ludzkim świecie.

– No ale czym się różnią? – nawet zaciekawiło ją to.

– Moce, zajęcia, pozycja. Ja jestem tylko demonem zawiści. W piekle są też czarownice, hybrydy, wampiry i inne takie. Najważniejsza jest tylko pozycja szatana. Lucyfera.

– Rozgadany jesteś – skomentowała Pam.

Lewiatan zacisnął pięść.

– Irytujesz mnie. Ja ci nie będę nic tłumaczyć skoro nie słuchasz i przerywasz! – warknął, idąc w stronę drzwi. – Chociaż nie, będzie nudno – powiedział do siebie, zamykając za sobą drzwi.

– Hej! – Pamela zawołała za nim. – Ale to na jaką odległość nie możesz się ode mnie oddalać?! – złapała się za gardło, połykając ślinę. Śmierć w takim momencie? I to przez takiego idiotę? Zaraz, zaraz, ile to było metrów?

O dziwo przyswoiła sobie myśl, że istnieją demony. Nadal trudno było jej w to uwierzyć, ale pokaz sztuczek z płonącym pergaminem wiarygodnie dał jej do myślenia. Możliwe, że nie kłamał.

– Spokojnie, głupia – prychnął dosyć głośno. – Dałem ci przecież możliwość przebrania. Na więcej niż dwieście metrów sobie nie pójdę.

– No ale…

– Jeżeli opuścisz miasto bez mnie, albo na odwrót, wtedy czeka nas kara. Czyli nie wolno nam opuszczać NY. Dwieście metrów to jeszcze bonus. Nie dość, że z miasta nie wolno znikać, to również siebie nawzajem nie możemy opuszczać.

Ostatniego zdania już nie słuchała, zamyśliwszy się. Rzeczywiście, nie zauważyła od razu, ale miała na sobie podkoszulek na ramiączka i krótkie męskie spodenki. Poczerwieniała na myśl, że on mógł ją przebierać. Prawie dostała palpitacji serca. Miała ochotę go ochrzanić.

– A, i jeszcze coś. – Lewiatan wsadził swoją głowę między drzwi, aż Pamela podskoczyła. Naszła ją ochota, by przytrzasnąć mu ten łeb.

– A kto jest twoim aniołem stróżem?

– Co?

– Bo kompletnie nie wyczuwam jego obecności. Pewnie jakiś nieodpowiedzialny łamaga. No, ale pewnie wróci, jak sobie przypomni, że gdzieś jesteś – zamyślił się, po czym dodał. – Ale skoro mamy u mnie gnieździć się w trójkę, to od razu powiem: nie jestem tolerancyjny w stosunku do aniołów.

– We trójkę? U ciebie?

– No niekoniecznie. Czasem lubię sprowadzać demony na imprezy. A… bo ty nie wiesz gdzie jesteś. To moje mieszkanie.

Pamela zastanowiła się, co będzie z mieszkaniem Eana.

– Ale co z…

– Z tym?

Wyjął z kieszeni kluczki. Należały do niej, a gdy wyciągnęła po nie dłoń, Lewiatan cofnął rękę.

– Hej…– wkurzyła się.

– Tak więc mieszkasz tu.

– A to niby dlaczego?!

– Bo mieszkanie, które należało do twojego brata, już nie jest twojego brata.

Zgniótł w pięści klucze. Gdy otworzył dłoń, wysypał się z niej proszek.

– Sprzedał je.

– Co?!

Lewiatan wzruszył ramionami.

– Widocznie ma cię gdzieś. Nie dzwoni przecież za często i rzadko pisze. W sumie to jak ma do ciebie dzwonić, skoro ty wywaliłaś telefon? – zakpił Dagon.

Pam czuła, że gotuje się wewnątrz.

Jak on może?! – mówiła sobie w myślach.

Ciemnowłosy chłopak znowu zniknął. Ona nie przebrała się. Również wyszła z pokoju, rozglądając się po mieszkaniu. Mało powiedziane. To był nowoczesny apartament, z kilkoma pokojami i łazienkami. Z wielkim tarasem, ze wspaniałym widokiem na nowoczesne budynki o wspaniałej architekturze i zadbany park z fontannami.

– Co za… – urwała Pam.

– O co chodzi? – spytał za nią Dagon.

– Jaki burżuj – dokończyła. Chłopak spojrzał na nią zirytowany tą uwagą.

– Jak ty to…?

– Nie doceniasz mnie, mała. – zaśmiał się, ale nie na długo, bo oberwał pięścią w bark. – Au! Za co?!

– Tylko nie mała!

– Chyba nie będzie nam lekko.

– Też tak sądzę.

Złapał ją w tali i przyciągnął.

– To co? Mały pakt? – udał niewiniątko.

Nadepnęła mu na nogę.

– Wypchaj się! – warknęła, waląc go znowu. – Bezduszna istota – dodała.

– Ej, no ja mam uczucia.

– Jakie?

Dagon zastanowił się. Trochę mu to zajęło.

– No, jestem bardzo uczuciowy – zatrzymał się, wciąż myśląc. – Właściwie nie trzeba gadać tylko o uczuciach. Można pogadać o mnie, jaki to jestem bardzo zły… złośliwy… humorzasty, silny, potężny, mądry, przystojny…

– Zagalopowałeś się w marzenia. Nie taki, jaki chcesz być, tylko jaki jesteś.

– Jesteś gorsza niż ja. Byłaby z ciebie zajebista diablica.

– Nie, dzięki – odrzekła mu sucho.

– Ale weź to pod uwagę.

– Jasne.

– Koniecznie – szczerzył ząbki jak małe dziecko. Zachowywał się jak typowy osiemnastolatek. Jeżeli był tym demonem… to czy grał przed nią?

Nim coś odpowiedziała, zasłonił jej usta. Zaczął się śmiać.

Ugryzła go.

– Au! Kurna! – machał ręką w lewo i prawo. – Ale ja z gryzoniem nie zawarłem układu!

– Z czego się śmiałeś?

– No bo… – wrócił mu humor. Nie mógł stłumić śmiechu. – Nie wiem, kto jest twoim aniołem stróżem, ale nie znajdzie cię tak szybko.

– Nie rozumiem.

– Moja przytłaczająca i zła energia maskuje mnie, ale i ciebie. Ciekawe jak szybko cię odnajdzie.

– Zrobiłeś to złośliwie, prawda? – spytała retorycznie. Demony zawsze robiły irytujące rzeczy.

– Tak – odparł poważnie.

– Tylko po co?

– Zadajesz za dużo pytań – westchnął, przeczesując swoje ciemne włosy. Miał coś już powiedzieć, ale zrezygnował. – I tak nie zrozumiesz. Musiałabyś być nie z tego świata. Odnośnie do tego mieszkania? Dla demona czary to najmniejszy problem. Pestka. Dzięki czarnej magii mogę wszystko.

Pam słuchała uważnie.

– Naszą zasadą jest nie zadawać się z niebiańskimi osobnikami. Więc ciekawi mnie czy twój stróż jest matołem – igrał z nią, próbując obrazić. Ale nie zdawał sobie do końca sprawy, że ona rzeczywiście nie wie, kim jest jej anioł stróż. Nie obchodziło ją, co myśli na temat aniołów, bo zatopiła się w jego wyglądzie.

Cholera, o czym ja teraz myślę – potrząsnęła głową.

Diabeł, nie diabeł, ale jej się podobał. Uważała, że to chore. Wykrzywiła usta w grymasie i zasiadła na kremowej i szerokiej kanapie. Dotykała przyjemnego materiału, którym była pokryta. Może i Dagon był boski, ale bezczelny.

– To co? – zaczął temat. Włączył TV pilotem, który rzucił na fotel. – Jakieś życzenie?

– Znowu jakiś pakt? – przewróciła oczami. Trochę miała tego dość.

– Oj, zaraz pakt… Tobie wszystko musi się źle kojarzyć. Porównuj mnie do magika.

– Magika? – Pam powtórzyła, dziwnie się uśmiechając. Poczłapała po pilot, a gdy go chwyciła zmieniła kanał z pogody na stację muzyczną.

– No – przyznał próżnie z dumą.

Pamela nacisnęła klawisz, aby wzmocnić głos utworu Davida Guetta. Lewiatan widząc jak go lekceważy, wyrwał jej pilot i przyciszył. Strasznie go wkurzało, gdy nie znajdował się w centrum uwagi. Uporczywie szukał kontaktu. Gdyby Pamela była psycholożką, stwierdziłaby, że miał jakieś problemy w dzieciństwie. To jednak należało do spraw niemożliwych. Po pierwsze psychologii nie studiowała, więc wiedzy na ten temat nie posiadła. Po drugie wątpiła, by Dagon miał jakiekolwiek normalne dzieciństwo.

– Może chcesz się zemścić? – mówił to tak, jakby znał jej życie. Poprawka. Znał, bo podpisując z nią pakt, Lewiatan dowiedział się wszystkiego o Pam.

Wkurzało ją to. Chciała zakończyć dawne życie. Przeszłość ukryć w tajemnicy przed światem, a jutro zapewne całe piekło miało wiedzieć o tym, co przeszła.

– No to jak? – mruczał jej do ucha. Znalazł się w błyskawicznym tempie obok niej. Próbował ją uwieść, namówić do złego. Może i był uroczy, ale patrząc w jego oczy widziała to coś… dzikość, pogardę i obrzydzenie. Totalna złowrogość. Czy czuł ją do niej? Niewykluczone. To ją odpychało od niego.

Z drugiej strony, wydawał się taki smutny. Czy demony mogły doświadczać smutku?

Pam właśnie dowiodła tego, że jej zauroczenie  nim jest nierealne. Lewiatan i tak pozostawał istotą bez uczuć. Cieszyła się, że jego wygląd to wszystko, co ją mogło intrygować. Nie było mowy o czymś głębszym.

– Pam? – kusił dalej.

Jednakże jej serduszko waliło jak opętane, gdy chłopak stał tak blisko. Ze strachu lub podniecenia. Tego sama nie mogła ogarnąć.

– Czy jest ktoś, komu chcesz dopiec? – znał jej słabości. To nie było sprawiedliwe.

– Właściwie… – odpowiedziała z myślą o rodzicach i mężczyźnie z zaułku, którego nawet nie znała.

Czemu by nie? – pomyślała. Zemścić się na osobach będących winowajcami jej smutków i żalów. To oni zrujnowali jej życie.

Dagon wyjął scyzoryk, chwycił jej dłoń, chcąc ją lekko zaciąć, by znowu spłynęło trochę krwi, będącej symbolem paktu. Pamela była jak zaczarowana. Nie mogła się mu oprzeć.

– Dosyć – odparł surowy ton nieznanego osobnika, powstrzymującego całą maskaradę. – Co ty chciałaś zrobić, Pamelo?

Dziewczyna patrzyła zdezorientowana, na co Lewiatan syknął niczym dziki kot i cofnął się pod ścianę.

Rozdział 3

Dagon stał pod ścianą ze złowrogą miną, gotowy w każdej chwili zabić. Mocno ściskał rękojeść scyzoryka, jakby to on miał mu pomóc obronić się w razie zamieszania. Pam gapiła się z nierozumną miną i otworzonymi ustami na kogoś, kto pojawił się z nikąd. Dosłownie.

Był to nowy przybysz. Jak wszedł, Pamela tego nie pojmowała. Od razu zbadała jego wygląd. Choć nie tak gorący jak Dagon, mężczyzna z blond prostymi włosami do ramion i błękitnymi oczami patrzył właśnie na nią. W jego spojrzeniu widziała dużo czułości. Nie mogła uwierzyć, że ktoś na tym świecie ma jej tyle w sobie. Chłopak był olśniewający. Jego twarz jasna i gładka, zmarszczyła się lekko na czole, czyniąc poważny wyraz twarzy. Możliwe, że tylko dla pozorów. By pokazać Lewiatanowi, że nie ma ochoty na głupie zabawy.

Pamela odsunęła się, nadal trzymając się za rękę.

– Nie, Pam, nie mów, że to twój stróż – zajęczał wściekle Dagon. Jego humor również się zmienił. Z głupkowatej narcystycznej i cwaniackiej istoty, w mgnieniu oka stał się poważny i groźny. Pamela zastanawiała się, który z jego charakterów jest prawdziwy. Czy było możliwe, by demon przypominał człowieka?

– Mój? – spytała.

Nie odrywała wzroku od boskiej postaci, dziwiąc się, że ten ktoś może należeć do niej.

– Pamelo – odezwał się do niej anioł najłagodniej jak tylko chyba mógł w obecnej sytuacji. – Co chciałaś uczynić? – nie wydawał się być zły, ale jego słowa pobudzały tak jej umysł, że miała ochotę przyznać się raz dwa.

– Ja… – urwała niepewnie.

Blondyn miał na sobie biały płaszcz do ziemi.

– Nie karm go swoją duszą – przerwał jej, zanim postanowiła dokończyć. – Bo umrzesz i znajdziesz się tam gdzie on. Cud, że przybyłem tu w ostatnim momencie.

– A gdzie niby byłeś stróżu od siedmiu boleści? – warknął Lewiatan. Był najwyraźniej niezadowolony z tego, że akcja omamienia Pam nie powiodła się.

– Myślałem, że Pamela umarła. Miała zresztą, ale ktoś pokrzyżował tu plany – spojrzał znacząco na demona. – A więc czekałem na nią na górze. Widzę jednak, że ktoś nakłonił ją do paktu.

– Oj tam, taki malutki – mruknął Lewiatan złośliwie. – Równie dobrze mogłem zadzwonić po karetkę.

To było od razu zadzwonić, nie musiałabym przez to przechodzić – skomentowała w myślach dziewczyna. Patrzyła to na anioła, to na demona. Atmosfera była okropna.

– Niepotrzebnie się wtrącałeś! – skomentował anioł.

– Oj, to mamy żywego trupa, ale problem… – ironicznie odparł Dagon.

Poczuła się odepchnięta z rozmowy toczącej się między mężczyznami. Z jednej strony ciekawiło ją zakończenie, z drugiej przerażało. Czy należała do tych wariatów? No, skoro nie utrzymywali z nią konwersacji, to chyba jeszcze nie.

– Wpakowałeś ją tylko w kłopoty! No, ale do kogo to ja mówię?!

– Właściwie… – wtrąciła się, a oni obrzucili ją zabójczym spojrzeniem, po którym zamilkła od razu.

– Wybacz – powiedział szczerze jej anioł. – Uraziłem cię?

Jego miękki głos sprawił, że przepełniało ją ciepło. Sama słodycz.

– Zamknij się Fabian, bo mnie wkurzasz – mruknął Lewiatan, wymachując nożykiem.

Fabian. Teraz Pamela poznała imię swojego stróża. Zastanawiała się czy powinna w końcu wygłosić mowę. Dagon prychnął i uważnie przyglądał się Fabianowi.

– Oj, wybacz. Nie przedstawiłem się. Jestem Fabian, twój anioł stróż, ale już się chyba domyśliłaś, Pamelo Wheel.

– A… – była oszołomiona i nie potrafiła nawet się przywitać.

– Moja głupiutko Pamelo, postąpiłaś źle podpisując z nim pakt. Przecież to zło – wskazał na niego palcem. – Spójrz jak się uśmiecha.

Zerknęli oboje na Dagona, który zacierał ręce szczęśliwy z jakiegoś sobie znanego powodu.

Pam oprzytomniała, wyrzucając oskarżenia pod adres Fabiana. Może i Dagon był zły, ale Fabian też miał coś na sumieniu. W końcu przeżył przy niej siedemnaście lat. Oczekiwała wyjaśnień.

– I co?! Miałam umrzeć?!

Lewiatan spojrzał zdziwiony w jej stronę. Nie wiedział, co się teraz stanie, więc obserwował kolejną sprzeczkę.

– Byłabyś z nami – odparł miękko anioł, ani trochę obrażony. Fabian zachowywał się spokojnie. Jak na anioła przystało. Dagon przyglądał się im podejrzliwie. Czyżby na coś czekał? Zupełnie jakby coś knuł. Pamela miała wrażenie, że się nie myli.

– Nie, dzięki. – Odparła niechętnie.

– Ale Pamelo… – zaczął Fabian.

– Wy mi dajcie lepiej spokój! Ja chyba zwariowałam! – wybuchła nagle. – Demony! Archanioły! Co jeszcze? Może jeszcze smoki?!

– Te w sumie są… – parsknął Dagon, ale po złowrogiej minie Pameli zakasłał. Dziewczyna uznała, że mężczyźni nie przejęli się zbytnio jej wyznaniami, bo toczyli dalej swoją wojnę, do której wstępu rzecz jasna ona nie miała.

– Jesteś głupcem, Lewiatan – rzekł spokojnie Fabian z dziwnym uśmieszkiem. Poprawił swoje blond włosy i zmierzył go wzrokiem. Mimo to dalej był olśniewający.

– Czy coś ci, kurna, nie pasuje? – zirytował się Dagon.

– Upadasz tak nisko. Tylko dla jej mocy. Powiedz, po co ci ona?

– 1:0 dla mnie. Pam nie stała się aniołem. I nie stanie się – mruknął demon, machając ręką z pogardliwym uśmieszkiem.

– Ale stanie się za to bardzo potężna. Jak nie tam, to teraz tu.

– Tak uważasz? Zobaczymy – odparł. – Jak zdobędę całą jej moc, to ciekawe, co powiesz.  Cicho, do siebie dodał ostatnią frazę.

– Czy ty to robisz dla siebie, czy dla Lucyfera?

– Nie zwierzam się wrogom z mojej pracy zawodowej.

– Jak sobie chcesz. To, że anioł niczego się nie dowiedział, nie popsuło jego humoru. Dalej stał opanowany.

– Pamelo? – zwrócił się w końcu do niej. Dziewczyna miała zamiar już iść i pograć sobie sama w bierki. Pam spojrzała na nich z miną „o wreszcie”. Zastanowiła się, czy zauważyliby gdyby w tym czasie zwiała.

– Oboje jesteście głupcami – warknęła.

Fabian podrapał się tylko po głowie, nie komentując.

– Pamela, wiesz chyba jednak, że nie możesz teraz złamać tego paktu.  Dziewczyna miała zamiar już sobie iść, ale blondyn chwycił ją. Objął rękoma mocno, spoglądając przebiegle na Dagona. – Inaczej oboje umrzecie.

– Że co?! Spodziewałem się minimum kary! Ale śmierci?! – zareagował na to Lewiatan. Był totalnie oszołomiony.

Fabian uśmiechnął się cwaniacko.

– Widocznie chciał się ciebie pozbyć. Nie dziwię mu się.

Pamela znowu poczuła się odrzucona. Nie uczestniczyła w rozmowie. Stawała się nieobecna. Jednak słuchała ich z ciekawością, zastanawiając się, czy dojdzie może do rękoczynu. Gdyby taka sytuacja się wydarzyła, wzięłaby nogi za pas. Z kolei gdyby zaczęła mówić o tym ludziom, prędzej czy później trafiłaby do wariatkowa. Kwadratura koła.

– Może lepiej nie uciekać? – szepnęła sobie tak, by chłopcy nie usłyszeli.

Rozejrzała się po przestronnym salonie z aneksem kuchennym. Okna znajdowały się na wprost  wejścia i korytarza. Południowe światło, przebijające się przez szyby, oświetlało białe ściany apartamentu, mocno rażąc w oczy. Na środku stała kremowa kanapa i dwa czarne fotele. Trochę dalej szklany stolik na okrągłym brązowym dywanie i duży telewizor. Po lewej od wejścia znajdował się czarny fortepian. Zamknięty i widocznie w ogóle nieużywany. Postawiony jako atrapa dla zagospodarowania wnętrza. Część kuchenna po prawej zrobiona była w ciemnych kolorach czerwieni. Według Pameli dziwnie to razem wyglądało, niektóre kolory gryzły się ze sobą, aczkolwiek była w tym jakaś konsekwencja. Styl właściciela świadczył o ogromnym potencjale projektanckim i jako taki mógł być ekscentryczny. Niesamowita awangarda.

Pamela jednak czuła się, jakby przebywała w mieszkaniu fana dalmatyńczyków. Gdyby nie pewne elementy ozdobne w innych kolorach niż biel i czerń, zwariowałaby.

– Jeżeli Pamela umrze przed wywiązaniem się z paktu, ty również Dagon znikniesz.

Kłótnia panów trwała w najlepsze.

– Mądrala – przedrzeźniał go Lewiatan.

– Zabrałeś pół jej mocy duchowej! Tak łapczywie, ty egoisto…

– Nie obrażaj mnie, Fabian.

– I w dodatku nie umiesz się nią posługiwać! W zamian za to masz konsekwencje! Jeżeli nie nauczysz się z niej korzystać, to też skończy się waszą śmiercią.

– Ale jazda… – burknął demon, wywracając oczami. – Czy jest coś, co nie kończy się naszym całkowitym zniknięciem?

– Ty głupcze.

– Ale co ja? – demon udawał głupiego celowo, by wyprowadzić anioła z równowagi.

– Opanuj tę cholerną moc! Wtedy wasze drogi się rozejdą, a ja spokojnie pomogę Pam, by nie trafiła po śmieci do piekła!

– Oj, oj, oj, aniołku. Jak ty się wyrażasz? – zaśmiał się Lewiatan.

– Zamknij się! – warknął blondyn. Jego twarz dalej nie wyrażała żadnych emocji. Prócz oczu. One sprawiały wrażenie rozgniewanej osoby.

Pamela nigdy nie wyobrażała sobie tak aniołów, jak i demonów. A może było coś, czego się nie spodziewała?

– Żyć we trójkę nie będę – zmarszczył czoło Fabian.

– To co ty tu jeszcze robisz? – kpił ciemnowłosy chłopak, dalej stojąc pod ścianą.

– Chcę wyjaśnić Pameli pewne rzeczy.

– O, znowu ja… brawo – zaklaskała zauważona.

– Nie, no! – jęczał demon. – Trafiła się uparta żmija.

Fabian rzucił na niego piorunujące spojrzenie, jakby miał zamiar go zabić.

– Takie teksty wal o Lucyferze.

– Mój największy wróg od stuleci. Sam syn archanioła Michała, wroga mego ojca!

– Czy ty zawsze musisz rodzinę mieszać do wszystkich spraw? – rzuciła pytanie Pam.

Anioł wybuchnął śmiechem. Tak bardzo bawiło go, gdy Dagon przegrywał. Był zresztą czarujący, gdy się uśmiechał. Pameli zaparło dech w piersiach.

– Och Pamelo, twoje poczucie humoru zawsze poprawiało mi nastrój.

Objął ją jeszcze mocniej. Ten blond przystojniak właśnie to robił. Przytulił ją. W głowie Pameli rodziły się setki pytań. Czy to dobrze? Czemu tu jest? Czemu jej pomaga? Co łączy go z Dagonem?

Złapała się za bluzkę. Wciąż była w tym, w czym się obudziła. Jednak nie przeszkadzało jej to.

Chłopak był jej stróżem, a ona myślała jaki to jest powabny. Śmiechu warte. Zresztą podobnie myślała o Dagonie, czego całkowicie robić nie powinna.

– Więc… jesteś moim stróżem? – upewniła się.

Fabian kiwnął głową na potwierdzenie.

– Od siedemnastu lat.

Na tę odpowiedź licealistka zawiesiła się. Czas jaki spędziła przez te siedemnaście lat okazał się katastrofą, a ten anioł mówił to tak, jakby zawsze miała dobrze.

– No to świetnie wywiązujesz się z zadania – wyrwało się jej. Lekko nabrała czerwonego koloru na twarzy, ale to ze złości. Odskoczyła od swojego stróża, szybko siadając na kanapie.

– Pamelo, nie mogłem nic zrobić.

– Mogłeś! – krzyknęła. Dagon teraz uśmiechał się z miną zwycięzcy. – Mogłam od razu umrzeć! Albo i zawrzeć jakiś pakt! Prosić o nową rodzinę! Skoro diabeł mógł spełnić moją prośbę, to czemu nie ty!

Lewiatan już miał dodać tekst typu „ale prosiłaś o życie, a nie rodzinę”, ale zatrzymał się, bo szatynka dalej wykrzykiwała swoje żale. – Straciłam wszystko! Wszystko! Dlaczego mi nie pomogłeś?

– Chciałem – powiedział Fabian cichutko. – Ale nie na tym miała polegać moja rola.

– Aha… czyli polegała na tym, że miałeś stać i patrzeć jak cierpię.

– Pamelo wiesz, że…

– Dosyć – odrzekła, siedząc odwrócona do nich plecami. Ręką przetarła swoje mokre policzki.

– Pam czy ty…? – zapytał zdumiony anioł.

– Zostawcie mnie obaj! – krzyknęła. Cały dzień się unosiła. Sądziła, że gdy odejdzie z domu, wieczny stres się zakończy. Tak jednak się nie działo.

Dagon nieporuszony tą sceną wzruszył tylko ramionami i zwyczajnie wyszedł z mieszkania. Fabian natomiast od razu podszedł do niej, kucnął i wytarł jej łzy.

– One… – szepnął smutno. Klarowne kryształki dalej leciały z jej niebieskich oczu. Pam nie patrzyła na anioła. Wzrok wbiła w widok za oknem. – Ostatni raz… płakałaś jakieś pięć lat temu. Tak mocno cierpiałaś. Wiedziałem o tym… Ja… zawsze chciałem ci pomóc – zapewnił ją szczerym głosem, pełnym troski.

– Przepraszam – przerwała.

– Za co? – anioł uniósł pytająco jedną brew.

– Nie mogłeś nic zrobić, a ja robię ci z tego powodu wyrzuty.

– Rozumiem – pogłaskał ją po policzku i westchnął. Myślał nad czymś głęboko. Po chwili dodał. – Za jakiś czas się zobaczymy. Muszę coś zrobić – podniósł się i skierował do drzwi.

Nastrój Pameli wyraźnie się pogorszył.

– Prześpij się. Jutro wrócę i wszystko ci wyjaśnię.

– Gdzie idziesz? – spojrzała na budynki za oknem.

– Niedługo wrócę – usłyszała tylko to, a jego już nie było.

Przez pewien czas siedziała w ciszy, próbując się uspokoić. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, pojawił się Dagon.

– Nie rozumiem cię – rzucił jakby z pretensją w głosie.

– A czy ty w ogóle coś rozumiesz?

– Nie pojmuję waszych relacji.

– Może to dlatego, że nie masz w sobie ludzkich uczuć? – wskazała przyczynę.

– Nie wiem, czy chciałbym je mieć – zacisnął zęby, patrząc na Pam podejrzliwie. – Gdzie poszedł?

Wiedziała, o kogo chodzi.

– A bo ja wiem? Na twoje szczęście pewnie nie będzie tu mieszkać.

– I dobrze – mruknął Lewiatan.

W jego głosie wyczuła nutkę zadowolenia. Tę bitwę wygrał on.

Pam żałowała jednak, że Fabian nie mógł zostać. Ale przebywanie z demonem i aniołem pod jednym dachem nie było czymś dobrym. Zaczęłaby się czuć jak na polu minowym. Aby rozluźnić atmosferę odparła.

– Co z niego za anioł – udała pretensję.

Dagon prychnął i odrzekł.

– Co z ciebie za dziewczyna? Umiesz tylko narzekać.

Siedemnastolatka wywróciła oczami.

Noc zapadła dość szybko. Senność dopadła Pamelę i zaprowadziła potulną dziewczynę do łóżka. Ranek nie zapowiadał się ciekawie, przewidywała, gdy się obudziła.

– To naprawdę denerwujące – westchnęła Pamela, poprawiając włosy.

– No, ale ja nie mogę sobie iść – obronił się Dagon.

– Ale ja potrzebuję prywatności! – sytuacja nie podobała się jej całkowicie. To, że demon miał się od niej nie oddalać, nie znaczyło, że miał przykleić się do jej tyłka, jak kleszcz do krowy. Istniały pewne moralne granice, zaś chłopak najwidoczniej ich nie znał.

– Oj, koleżance wstydzisz się mnie przedstawić?

Pamela pozwoliła sobie rano zadzwonić do swojej przyjaciółki Rose. Jako, iż jej telefon wylądował w śmieciach, pod nieobecność Lewiatana pozwoliła sobie skorzystać z jego telefonu. Głupotą jednak okazało się pozostawienie numeru ostatniego połączenia. Gdy demon wrócił, zorientował się, że jego telefon był ruszany i zaciekawiło go, do kogo Pam dzwoniła.

– Jako kogo, Dagonie? – umówiła się z Rose, a Lewiatan chciał bezczelnie wprosić się na spotkanie.

Wkurzał ją całkowicie. Jej znajomość z nim trwała dopiero niecałe dwa dni, a ten robił, co mu się żywnie podobało.

– A czy ja wiem? – Dagon usiadł gdzieś na oddalonej ławce od ścieżki głównej Central Paku. – Jako diabła?

– Chyba ze mnie kpisz.

– Może kuzyn?

– Żartujesz. Nie mam kuzynów.

– To wiem, a ona o tym wie?

– Pewnie, że wie.  Pam złapała się za głowę, chodząc od drzewa do drzewa. Lewiatan bacznie obserwował jej ruchy.

– No to… może chłopak?

– Zwariowałeś?! – poczerwieniała całkowicie na twarzy.

Z drugiej strony wydało jej się to ciekawe, ale nie mogła za wszelką cenę pozwolić, by to się wydało.

– Ej, ej, ej. Wiem, że jestem boski – Dagon przejechał ręką po swoich włosach, postawionych na jeża.

– Chciałbyś – stała tak, nie wiedząc, co robić. Umówiła się z Rose, a ślęczała tu z nim. Nie chciał się odwalić i wędrował noga w nogę za Pam.

– A właśnie – Pamela spojrzała na przechodniów, idących spokojnie po parku. Oni nie przejmowali się tym, że jakieś demony i stwory mogą chodzić po Ziemi. Zupełnie beztroscy, pozbawieni na ten temat wiedzy. Jakże im siedemnastolatka w tej chwili zazdrościła. – Czy wszyscy cię widzą?

– E… – Lewiatan nie do końca skojarzył skąd to pytanie. – Tak, widzą. Wszyscy.

Pamela spytała głównie z powodu, iż wcześniej spotkała anioła, który twierdził, że nikt go nie widzi. Licealistka wolała się upewnić zawczasu, niż wychodzić z demonem na ulicę, robiąc z siebie wariatkę przy gadaniu z nim.

– Wszyscy?

– Mam przybraną formę cielesną – zrozumiał, o co jej chodzi.

– Aha – odrzekła.

– Nie rozumiesz, co nie? – złapał ją. Pam ledwo ogarniała te sprawy.

Zlekceważyła jego uwagę i ruszyła w drogę. Nie chciała słuchać jego wymądrzania.

– Czekaj! – chłopak zatrzymał ją, łapiąc za rękaw.

Cóż za szybkość. Nawet nie zauważyła, kiedy podniósł się z ławki.

– Co? – zdziwiła się, lecz po chwili zrozumiała.

Przed nimi ukazała się Inez.

– Pam – uśmiechnęła się szeroko dziewczynka. Wyglądała tak samo jak poprzednio.

– Obłąkana – dziewczyna mruknęła w odpowiedzi, na co demon prychnął rozbawiony.

– Uważaj – szepnął do ucha Pam. – Jej nie widzą inni. Myślisz, że wtedy chodziłaby w tym anielskim szlafroczku?

– Po pierwsze to nie szlafroczek! – oburzyła się Inez. – Po drugie, Pam, co cię łączy z tym demonem?  Jedenastolatka obrzuciła Dagona swoim najgorszym spojrzeniem.

– A tak, wspólne kłopoty – odparła Pamela.

– A gdzie twój stróż? Czemu go nie ma przy tobie? – zainteresowała się mała dziewczynka.

– Chodzi ci o Fabiana? A poszedł sobie gdzieś… – zaśmiał się sztucznie Lewiatan, mając z tego niesamowitą frajdę.

– Jak to poszedł?! To niedozwolone! – zszokowała się małolata.

– No, normalnie. Nagadasz na niego w niebie, by miał kłopoty? – zaciekawił się brunet, mając nadzieję, że w ten sposób przyskrzyni anioła stróża Pam. Ale Inez nie zareagowała na zaczepkę i dopytywała dalej.

– Gdzie? – aniołek doszedł do wniosku, że siedemnastolatka musi wszystko wiedzieć.

– A bo ja wiem?  Panna Wheel nie miała pojęcia gdzie podziewał się jej zacny stróż.

– Czy coś w tym dziwnego? – wtrącił Dagon, udając, że mówi do Pam ze względu na przechodniów. Nie wiadomo czemu, ale nie zależało mu na kompromitacji licealistki.

Uśmiechnął się niewinnie do Inez i dodał.

– To przecież śmieć – chłopak rozpiął swoją grubą bluzę, bo najwyraźniej było mu strasznie gorąco. Inaczej z Pamelą. Ona odczuwała zbliżającą się zimę.

Pod czarną bluzą dostrzegła czerwoną koszulkę z napisem wręcz reklamującym piekło. Napis brzmiał „go to hell”. No jasne. Nadal miał również zawieszony kolczyk i wisiorek. Pam bardzo dokładnie zwróciła uwagę na jego ubiór.

Ciężko było jej o tym nie myśleć, kiedy taki przystojniak znajdował się tuż obok.

Poprawiła swój ciemny płaszcz, sięgający kolan i fioletową apaszkę. Przypomniała sobie, że Dagon przy pierwszym spotkaniu na pewno miał czerwone oczy. O co chodziło? Czyżby zakładał szkła kontaktowe? A może miało to coś wspólnego z tym, że przybrał ciało materialne, by móc przebywać w tym świecie? Musiała za długo mu się przyglądać, bo demon w końcu zareagował.

– Co mi się tak przyglądasz? – warknął cicho Lewiatan, odwracając głowę w inną stronę.

Pam zrobiła podobnie, ale zarumieniona.

Co ja robię? Co ja robię? Czemu mu się przyglądałam? Ile to trwało? – błądziła myślami, karcąc się za takie zachowanie.

Inez stała dalej przed nimi, nie wiedząc czy się śmiać, czy płakać.

– Gdzie idziesz? – postanowiła zabawić się w śledczego Inez.

– Nie masz własnych spraw? – warknęła szatynka.

– Ej, no… – dziewczynka posmutniała.

– Nudzi ci się? – warknął Dagon.

Pamela Wheel czuła, że zaraz oszaleje. Gdziekolwiek nie poszła, nie mogła pobyć sama. Wcześniej Dagon, teraz znowu Inez. Co ona miała powiedzieć Rose? To wszystko było nieprawdopodobne.

Demon milczał, nad czymś myśląc. Mały aniołek zbliżył się do licealistki.

Sprawa stawała się coraz bardziej męcząca.

Skoro jednak muszę z tym żyć – doszła do wniosku w myślach – to muszę wiedzieć więcej.

Pam spojrzała na Lewiatana. Nie do końca przekonana, czy prowadzić z nim jakiekolwiek konwersacje, ale zapytała.

– Dagonie? – postanowiła ruszyć. Nie odwracała się za siebie. Wiedziała, że dwójka tamtych za nią podąża.

Przechodziła właśnie obok uliczki z klonami.

– Czego chcesz? – odparł, jakby miał jakieś pretensje.

– Podczas naszego pierwszego spotkania miałeś czerwone oczy.

Inez milczała, a demon wyjaśnił.

– To dlatego, że byłem w swojej prawdziwej formie. Jest podobna do fizycznej, tylko że…

– Ma rogi i ogon – parsknęła śmiechem mała dziewczynka.

– Serio? – otworzyła szeroko oczy Pam.

Dagon naburmuszył się. Siedemnastolatka widząc to, dalej mówiła.

– Ale ja i bez tego mogę was dotknąć.

– To czyni cię wyjątkową – rzekła Inez, promieniejąc dobrym humorem. Skąd ona go brała?

– Dagonie? – Wheel nadal była ciekawska, znowu chciała zadać pytanie.

Brunet tym razem nie odpowiedział, ale czuła, że jego ciemne oczy właśnie są skierowane na nią.

– Do czego jest ci potrzebna moc z mojej duszy?

– Nie twój interes! – przerwał jej.

Takiej odpowiedzi mogła się spodziewać.

Jasne, a duszę to ja ci daję bez wyjaśnienia – mruknęła w myślach.

Zanim spostrzegła, już wyszli z parku, a mały aniołek gdzieś zniknął.

Minęli budynki mieszkalne, przez pewien czas idąc w ciszy. W końcu zatrzymali się przed małym domkiem wielorodzinnym.

– Chcesz, żebym sobie poszedł? – zapytał.

Trochę to zdziwiło dziewczynę. Skąd nagle przyszedł mu ten pomysł, skoro jeszcze chwilę temu tak bardzo pragnął z nią zostać.

Z drzewa spadł jakiś liść, zerwany przez wiatr.

– Tak – odparła bezczelnie, licząc na to, że sobie pójdzie.

– To tego nie zrobię.

Jakiś listek spadł na głowę Pam. Poprawiła swoje włosy, rozwiane przez wiatr. Mimo tego wyglądała uroczo.

– Co? – nie spodziewała się, że chłopak pójdzie, ale jednak miała wielkie nadzieje.

– Musisz się zemną użerać. Twój problem – wzruszył ramionami. Jego mina nic nie mówiła. Zresztą, by cokolwiek z niego odczytać, należało się mocno wysilić.

Pamela westchnęła, znudzona całkowicie całym tym zamieszaniem. Miała tylko  nadzieję, że później nie wystąpią żadne kłopoty. Zawarła pakt? No to okej, za swoje życzenie i chciwość Lewiatana przypłacili karą. Jednak każdy szlaban kiedyś się kończył.

Demon spojrzał na czerwone drzwiczki ze złotą gałką. Nie spytał czy dotarli, bo wiedział, że to na pewno tu. Wiążąc umowę z Pamelą Wheel, wiedział o niej wszystko, prócz tego, jakie są jej odczucia odnośnie do życia. Znał jej przeszłość, a to mu wystarczało. Dagon nigdy nie interesował się ludzkimi uczuciami. Sam ich nie miał. Tak uważał, skoro należał do istot pozaziemskich.

Pamela podeszła niepewnie do drzwi. Miała już zapukać, ale odwróciła się za siebie, w gruncie przekonana, że Lewiatan jest tuż za nią.

– Dagon…? – przeliczyła się. Chłopaka nie było. Zniknął, co jednak nie wywołało u niej smutku. Wręcz przeciwnie. Poczuła się wolna.

Zerwał się silniejszy wiatr.

Może dał mi jednak chwilę wytchnienia? – zastanowiła się Pamela i nacisnęła guzik dzwonka. Odczekała kilka sekund, nim usłyszała czyjś głos.

– Już idę! – dziewczyna rozpoznała, że to Rose. Drzwi otworzyły się, a w nich stała szeroko uśmiechnięta przyjaciółka Pameli.

– Pami – zdziwiła się troszkę. – Co się stało? Nigdy nie przychodziłaś do mnie w niedzielę. Twój telefon strasznie mnie zmartwił.

– Właściwie to… – Wheel została szarpnięta za ramię i wciągnięta do przedpokoju. Pomieszczenie było skromne i troszkę ciasne. Pam znała to miejsce bardzo dobrze. Nieraz tu już przychodziła. Na ścianach zostały zawieszono tandetne obrazy przedstawiające morze i latarnie morskie. Jeszcze na innych rybaków z sieciami. Ojciec Rose uwielbiał wszystko, co miało związek z łowieniem ryb. Sam jeździł, gdy tylko mógł, zabierając swoją rodzinę nad jezioro, na biwak. Pamela niejeden raz była zapraszana, choć niekoniecznie ją i Rose to kręciło.

– Są twoi rodzice? – spytała ostrożnie szatynka, przyglądając się uważnie swojej przyjaciółce.

– Chodź do mnie do pokoju – miało to oznaczać, że nie są same. Dlatego poważne pogaduszki musiały odbyć w prywatności. Rose pociągnęła jeszcze dziewczynę w stronę schodów.

– Rose? – zaczęła szatynka, gdy ta druga się odwróciła.

Spokojnie weszły do pokoju z zielonymi ścianami.

Rose miała długie do pasa, może trochę krótsze niż Pamela, czarne włosy. Zupełnie jak węgiel. Przyjaciółka zamrugała parę razy rzęsami, spoglądając swoimi szarymi oczami. Wysoka, ciemnowłosa usiadła na swoim łóżku zaraz po tym, jak jej gość usadowił się w brązowym fotelu. Jeżeli chodziło o wzrost, Rose przewyższała Pamelę.

Cechowała się mądrością i wyrozumiałością. Różniła się całkowicie od swojej koleżanki choćby tym, że rozważnie podejmowała decyzje. Nigdy pod wypływem emocji. Dawała również zawsze dobre rady. Każdy cenił jej osobowość i to, jak troszczy się o innych, dlatego gdy zmarszczyła czoło, Pam wiedziała, że to co jej teraz powie, nie bardzo ją zadowoli.

– O co chodzi, Pami? – Wheel zawsze ją podziewała.

Mina Pameli spochmurniała. Przełknęła ślinę, bawiąc się nerwowo palcami. Jej wzrok padł na duże, zamknięte okno przy łóżku.

– Uciekłam z domu – walnęła bezpośrednio, nie owijając w bawełnę.

– Co takiego?! – Rose błyskawicznie podniosła się z miejsca. Spoglądała na gościa z otartymi szeroko oczami. – Czemu nic nie mówiłaś?! Mogłaś do nas przyjść! Moi rodzice by ci pomogli! Mieszkałabyś z nami!

Wheel pokręciła głową.

– Właśnie dlatego ci nie mówiłam. Uznałam, że muszę nauczyć się samodzielności, a nie polegać tylko na tobie, sprawiając przy tym same kłopoty. Zresztą… – wzięła wdech – potrzebuję samotności.

– Gdzie więc w takim razie mieszkasz?! Nie powiesz mi chyba, że w jakimś przytułku?!

– W mieszkaniu brata – skłamała Pamela. Uznała, że nie powinna opowiadać jej o całym zdarzeniu. Ean sprzedał to mieszkanie, więc w zasadzie go nie było. Wytłumaczenie, że Pam mieszka z jakimś Dagonem, który jest diabłem, nie należało raczej do rozsądnych. W dodatku była niepełnoletnia. Według prawa samodzielnie mieszkać nie mogła. I co teraz?

– Podaj adres – zaskoczyła ją Rose. Tego panna Wheel całkowicie się nie spodziewała. Przez pewien czas nie mogła wydusić słowa. Rose pośpieszyła z wyjaśnieniami. – Jeśli masz zamiar mieszkać sama, muszę cię odwiedzać!

– Rose – Pamela złapała się za głowę.

Czarnowłosa podeszła bliżej, obejmując przyjaciółkę.

– Mnie możesz powiedzieć wszystko – wyraźnie nacisnęła na ostatnie słowo. Może i Pam była przebiegła, ale nie oszukała Rose. Wiedziała, a raczej domyślała się lekkiego kłamstewka.

– Rose, jadę na zakupy! – obie dziewczyny usłyszały głos mamy czarnowłosej. Żadna z nich jej nie odpowiedziała. Wheel zastanowiła się przed odpowiedzią, długo się wahając.

– Nawet rzeczy, których ja nie rozumiem?

– Nawet i takich.

– Nawet w coś, co nie jest realne?

– Tak.

– Więc nie uwierzysz, że… – urwała, bo przez pokój przeleciał przeciąg. Okno nagle się otworzyło. Samo? Rose niepewnie podeszła je zamknąć. Możliwe, że ktoś robił sobie żarty, aczkolwiek jak uchylił okno na pierwszym piętrze ogrodzonego domu?

– Chyba się zacięły – Rose próbowała je uparcie domknąć.

– Daj, może ja spróbuję – Pam podniosła się z fotela i znalazła się tuż przy właścicielu pokoju. – Ono chyba tak się nie otwierało?

– Nigdy – przyznała Rose.

Żadna z nich nie mogła domknąć okna. Silniejszy podmuch odepchnął je.

– Co, do diabła… – warknęła szatynka, lecz po chwili zamarła.

Od stóp do głów sparaliżowało ją dziwne uczucie. Nigdy przedtem czegoś takiego nie doznała. Jak na pierwszy raz trzymała się lepiej, ponieważ Rose trzęsła się. Ze strachu? Ale co ją przerażało? Co zatrzymywało Pam?

– Tutaj jesteś – przerwał pewien nieznajomy głos, który przechodził przez ciało jak gęsia skórka.

– Pam, kto to mówi? – spanikowała Rose. Bardziej niż ucieczki szukała odpowiedzi. W jej spojrzeniu malowało się przerażenie. Zdawałoby się, że wszystko inne stanęło w miejscu, że tylko one są w niebezpieczeństwie. Choć czy taka była prawda?

Obie dopuściły do siebie fakt, że ten gruby, męski głos nie brzmiał przyjaźnie. Oznaczało to, że nie należał do grona przyjaciół. Był kimś strasznym. Serce Pameli waliło jak oszalałe. Ktoś straszniejszy, niż taki beznadziejny Dagon, lecz tego Rose nie wiedziała. Nie mogła wiedzieć, z czym teraz przyjdzie im się zmierzyć. Pamela domyślała się i to bardzo dobrze.

– Więc to przez ciebie Lewiatan wpadł w kłopoty? Nie dziwi mnie to.  Przez myśl Wheel przeszło tylko jedno słowo. Mafia. Mafia mszczących się diabłów za to, że Dagon nie może wrócić do piekła. Nieprzyjazne istotki postanowiły więc się na niej odegrać?

No, super – mruknęła Pamela w myślach. – Gorzej być nie mogło.

Rose rozglądała się po całym swoim pokoju, ale nikogo nie dostrzegała.

Osoba, która do nich się odzywała, brzmiała tak, jakby stała tuż obok siedemnastolatek.

– Masz taką kuszącą duszę. – Pamela zamarła. Przeżyłaby ten stres, ale myśl, że wplątała w to Rose dobijała ją całkowicie.

Rose zamilkła. Nie ruszała się, choć troszkę dygotała. Starała się opanować, by nie dać satysfakcji wrogowi, aczkolwiek żadna z nich dalej go nie widziała.

Pamela już dawno doszła do wniosku, że są w niebezpieczeństwie. Planowała jak najszybciej stąd uciec i uchronić swoją przyjaciółkę. Nie liczyła na pomoc Dagona. Jego kumple przyszli ją sprzątnąć, więc on by jej nie obronił. Ale gdzie był Fabian?

– Rose – szepnęła nerwowo Pamela, bo tylko na tyle było ją stać. – Musimy uciekać.

– Ale… – urwała ciemnowłosa.

– Wyjaśnię ci wszystko – liczyła się każda sekunda, więc bez większej zwłoki  Pamela złapała Rose za nadgarstek i wybiegły z pokoju na schody. Jaki to pech, że nikogo z dorosłych tu nie było. A może i szczęście?

Dziewczęta przedarły się przez korytarz. Rose próbowała otworzyć drzwi wejściowe, ale jak na złość nie mogła tego zrobić.

– Zacięły się – wydusiła z trudem.

– To na taras – błyskawicznie udały się przez salon do ogródka właścicieli domu. Tam na szczęście udało im się dostać. Znalazły się na otwartej przestrzeni. No, nie do końca. Ogródek Rose otoczony był żywopłotem.

– Cholera. Co robić…? – złapała się za włosy Rose. Stanęła za grillem, w nadziei, że to jej coś da.

Posiadaczka kontraktu z Dagonem zastanawiała się, jak mają teraz uciec. Niespokojnie patrzyła we wszystkie strony. Czy ktoś w takim miejscu mógłby im coś zrobić? Tego nie była pewna. Szaleńcy chodzili różni, a ten psychopata dodatkowo nie należał do rasy ludzkiej. Dlatego nie zaliczał się do osób przewidywalnych.

Jedyną  myślą, jaka nasunęła się Pameli było to, by przejść przez płot.

Rose, widząc jej wzrok utkwiony w parkanie, skarciła ją swoim spojrzeniem.

– Zgłupiałaś – zdruzgotana nie wiedziała sama, co ma na ten temat myśleć.

– Nie teraz, Rose. Jeżeli ten szaleniec jest w domu, musimy się stąd wydostać.

– Ale ja nie umiem!

– Wiem o tym! – krzyknęła wkurzona szatynka. – Podsadzę cię.

– A ty?

– Ja dam sobie radę. No dalej.

Rose zbliżyła się niepewnie. Pamela wyciągnęła ręce, splatając je w taki sposób, by stanowiły schodek. Ciemnowłosa postawiła tam nogę, drugą odbijając się od ziemi, zwinnie złapała się czegoś  i podciągnęła. Gdy znalazła się na górze muru, zeskoczyła.

Pam nieraz przeskakiwała przez płoty, przechodziła przez siatki. To była dla niej bułka z masłem. Zrobiła mały rozbieg, nie oglądając się do tyłu i skoczyła wyżej niż wyższa od niej Rose. Jednak gdy złapała się górnej krawędzi płotu, walnęła w niego mocno łokciem. Zawyła, ale to nie powstrzymało jej od decyzji. Szybko podciągnęła się i bez trudu przeskoczyła na drugą stronę.

Rose tam na nią już czekała. Razem przebiegły pewien odcinek ulicy.

– A co, jeśli to był złodziej?! – pisnęła siedemnastolatka, gdy Wheel próbowała opracować jakiś sensowny plan.

– Nie sądzę – rzekła.

Musiała wyprowadzić przyjaciółkę stąd za wszelką cenę. Nie mogła jej w to mieszać. Problem polegał na tym, że w grę wchodziło życie. Pamela była nawet gotowa w razie potrzeby poświęcić się dla Rose.

Stoczenie walki z kimś, kto właśnie próbował je dorwać, nie należało do sensownych rozwiązań. Na wygraną nie było żadnych, najmniejszych szans.

– Pam… – pociągnęła ją za rękaw wyższa licealistka. – Co to są za cienie?

Znajdowały się w najgorszym miejscu, w jakim mogły. Na postoju autobusowym, wokół którego żaden duch nie przebywał nawet na kilometr.

– Co? – liczyć więc na pomoc nie mogły. Wheel dostrzegła, że otaczają je dziwne ciemne cienie. Przedstawiające postaci ludzkie. Poruszały się powoli po betonowym chodniku. – Co to, do cholery?

Pamela stanęła w pozycji obronnej, gotowa w każdej chwili przyjąć cios. Nigdy nie biła się z żadnym napastnikiem, więc nie miała na ten temat bladego pojęcia.

– Jeżeli nie będziesz się opierać Pamelo, nikomu nie stanie się krzywda – zaczął tajemniczy głos.

Siedemnastolatka miała ochotę wybuchnąć śmiechem, aczkolwiek sytuacja oczekiwała od niej powagi. Zabawne, miała wierzyć demonowi?

Ulice nagle zamarzły. Pokrył je szron, a na drzewach pojawiły się ostre jak brzytwy sople. Z pochmurnego nieba zaczęły lecieć małe płatki śniegu. Rose dygotała. Nie z zimna. Z przerażenia.

Pamelę ogarniał szok. Nie potrafiła nic zrobić. Dagon zniknął! Anioł stróż również nie dawał znaku życia.

Przez sekundę poczuła się jak tchórz, mając ochotę zwiać. Było to jednak niemożliwe. Nogi odmówiły posłuszeństwa, skute od spodu lodem.

– Decyduj – mówił dalej złowieszczy głos. – Poświęcisz się dla dobra innych?

– Jakiego dobra? Weź ty się zamknij u czubków, kimkolwiek jesteś – odpyskowała Pamela. Niestety, zawsze miała za długi język, a prowokowanie agresywnych istot w takich sytuacjach równało się z samobójstwem.

– Ha, ha, ha – zaśmiał się mężczyzna stojący tuż przy Pameli. – Nie widzisz mnie, choć tego chcesz, prawda? Mały, ślepy szczeniaczek – poczuła jak ktoś dotknął jej policzka.

– Nie boję się ciebie – odparła odważnie, nie mrugając przy tym okiem.

– No to szkoda, ale i tak odbiorę ci duszę.

– Z tego, co wiem… – zaczął pewien znany głos – Magnusie, nie jesteś diabłem, by brać sobie od tak dusze każdego napotkanego człowieka. A zwłaszcza takiego, który jest połączony paktem z innym demonem. Jeżeli jej coś zrobisz… – nieprawdopodobne, ale tą osobą był nie kto inny, a Lewiatan – wtedy cię zabiję.

Chłopak siedział na drzewie, bacznie obserwując Pam. Nawet w takiej sytuacji jego uroda zapierała jej dech w piersiach.

– Lewiatanie – zaśmiał się Magnus, którego imię poznały dziewczęta i w końcu ujrzały postać.

Miał na sobie czarny do ziemi płaszcz u dołu poszarpany, jakby wpadł pod kosiarkę. Wyglądał na jakieś trzydzieści parę lat. Może trochę mniej. Miał ciemne do ramion włosy i malutką bródkę. Poprawił czarny melonik na głowie, świdrując swoimi czerwonymi oczami Pamelę.

– A ty co? – nabijał się z Dagona. – Myślisz, że skoro blisko ci do momentu, kiedy zasiądziesz dupskiem na tronie i uzyskania tytułu diabła, dyskretnie opanowując najwięcej mocy, będziesz wielki?

– Magnusie, powtarzam raz jeszcze. Odejdź – zagrzmiał śmiertelnie poważnie Dagon.

Lód przykuwający do ziemi Pamelę i Rose skruszył się, a pogoda wróciła do normy. Lewiatan zwinnie zeskoczył z gałęzi drzewa i podszedł do Wheel. Wciąż czekał na odpowiedź wroga.

– Lewiatanie, nigdy nie pojmę, o co tak naprawdę ci chodzi – ukłonił się szarmancko przed nim. – Wybacz Pamelo i jej przyjaciółko za niemiłe powitanie – uśmiechnął się cwaniacko i zniknął. Tak po prostu.

Rose zemdlała, a Pam zdążyła ją tylko chwycić.

– Dagon! – krzyknęła, ale on stał tylko tyłem i nie odpowiadał. – Dagon, możesz mi wytł…

– To był Magnus. Demon – urwał, nie wiedząc, ile może jej powiedzieć. – Mój partner zawodowy.

Rzecz jasna wyjaśnił to w sposób bardziej zrozumiały. Więzi w piekle należały do zbioru rzeczy bardzo trudnych do pojęcia. Stali tak chwilę w milczeniu. Po paru minutach zjawił się Fabian. Dyszał zmęczony.

Pamela spojrzała na niego zdziwiona. Nie tylko dlatego, że wyglądał na naprawdę zmęczonego, jakby pierwszy raz poruszał się i sprawiało mu to problemy, ale przebrał się również w normalne, ludzkie ubrania. Błękitne spodnie i biała koszula. Wspaniale podkreślała jego mięśnie. Pameli omal nie podskoczyło ciśnienie.

– Pamelo! – krzyknął – Co się… – ujrzał Rose. – O matko! – podrapał się po głowie. – Pod moją nieobecność są same kłopoty.

– Fabianie, musimy jej pomóc! – wskazała na nieprzytomną dziewczynę. Anioł wziął ją na ręce i tylko spojrzał groźnie na Lewiatana.

– No dobra – westchnął Dagon. – Możesz ją do mnie zanieść, ale wszyscy mi to wynagrodzicie.

Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok