Paweł Kulpiński
"Słowiańska krew"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2015
Copyright © by Paweł Kulpiński, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Arkadiusz Woźniak INFOX e-booki
Projekt okładki: Paweł Kulpiński
Korekta: Paweł Markowski

ISBN: 978-83-7900-352-5

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Paweł Kulpiński

Słowiańska krew

Wydawnictwo Psychoskok
Konin

ROZDZIAŁ I

Rzucony kamień kilkakrotnie odbił się jeszcze od tafli jeziora, nim na wieki spoczął na jego dnie. Zrodzone przez niego fale lśniły w blasku porannego słońca, które swym ciepłem otulało bujną, nadbrzeżną roślinność. Wokoło rozbrzmiewał radosny śpiew ptaków, a powietrze przesycone było zapachem wody i przeróżnych ziół. Panujący tam błogi spokój, co jakiś czas przerywał wesoły śmiech chłopców, bawiących się nad brzegiem.

- Niezły rzut! - zawołał starszy, Radomir, klepiąc brata po plecach. - Teraz moja kolej! - dodał i zbliżył się do wody.

Sambor odsunął się bez słowa i obserwował go w napięciu. Ten, wziąwszy zamach, przechylił się nieco w bok i z impetem cisnął kamieniem w wodę. Nie spuszczając go z oczu, w skupieniu liczyli każde jego odbicie od tafli. Wtem Radomir podskoczył radośnie, unosząc ręce w górę.

- Wygrałem! - zawołał.

- Wygrałeś, lecz tylko o jedno odbicie - odparł Sambor i z żalem opuścił głowę.

Radomir spojrzał na niego i uśmiechając się, poczochrał jego długie, brązowe włosy.

- Nie frasuj się braciszku, kiedyś będziesz rzucał tak dobrze, jak ja.

- Zagrajmy raz jeszcze, a na pewno cię pokonam! - odparł zuchwale, odgarniając włosy z twarzy.

Radomir roześmiał się głośno.

- To się okaże! - zawołał i już schylał się po kolejny kamień, kiedy nagle dobiegło ich nawoływanie matki. Spojrzawszy na siebie bez słowa, natychmiast przerywali zabawę i ruszyli w kierunku dochodzącego głosu.

- Kto pierwszy, ten lepszy! -  zawołał starszy z braci i przyspieszył.

Sambor za wszelką cenę, chciał zrewanżować się za porażkę i wyprzedzić go, lecz był zdecydowanie wolniejszy. Pędząc polaną pod niewielką górkę, po chwili dotarli do chaty, przed którą na ławeczce siedziała ich matka, Tomira. Była piękną kobietą o ciemnych włosach i brązowych, ciepłych oczach. Subtelny uśmiech i biała, zwiewna sukienka, nadawały jej niezwykle łagodnego uroku. Na rękach trzymała kilkuletniego chłopca, którego kołysała spokojnymi ruchami, nucąc mu przy tym jedną z jego ulubionych kołysanek. Na widok malców rozpromieniała jeszcze bardziej, a ci podbiegłszy do niej, ucałowali jej rumiane policzki.

- Tatko robi kołyskę dla małego, pomożecie mu? - zapytała.

- Tak! Tak! - zawołali radośnie i pobiegli za chatę.

Pracujący tam Gardomir, gdy tylko ich ujrzał, od razu uśmiechnął się i odłożył swe narzędzia.

- Moi mali wojowie! -  zawołał, wyciągając ręce ku nim. Ci od razu rzucili mu się w ramiona, a on uniósł ich i mocno przytulił. Był bardzo silnym i dobrze zbudowanym mężczyzną, a na jego ciele widniało wiele blizn. Nie było w tym jednak nic dziwnego, gdyż w końcu był jednym z najlepszych wojów plemienia Dregowiczy. Stoczył w swym życiu wiele bitew i zasłynął w nich niezwykłą odwagą i walecznością.

Szczep, z którego pochodził, był jednym z wielu plemion słowiańskich, które w owym czasie zamieszkiwały tereny Europy Wschodniej, a także znaczną część Azji. Wiele lat temu, podczas swej ostatniej wyprawy wojennej, wraz z niewielkim oddziałem przybył na zachód, aby wesprzeć Mazowszan w walce z Polanami, bowiem rządzący nimi książę, zwany Mieszkiem, złamał warunki przedwiecznego, braterskiego sojuszu i wkroczył na ich ziemie, chcąc zagarnąć je dla siebie. Mazowszanie, mimo wsparcia Dregowiczy, posiadali jednak znacznie mniejsze siły. Dlatego też, podczas decydującej bitwy w Wilczej Dolinie, ponieśli sromotną klęskę. Gardomir odniósł wówczas poważne rany i dochodził do zdrowia w pobliskiej wiosce. Tam opiekowała się nim młodziutka Tomira, która swą urodą i dobrocią, szybko go urzekła. Spędzali ze sobą całe dnie, bardzo się do siebie zbliżając i gdy tylko Gardomir wyzdrowiał, poprosił, by została jego żoną. Tomira rzecz jasna zgodziła się, wiedząc, iż jest on człowiekiem szlachetnym i prawym. Jej rodzice ogromnie szanowali go za to, iż narażał swe życie, walcząc o wolność ich plemienia, dlatego również przystali na ożenek. Początkowo Gardomir zamierzał zabrać wybrankę na swe ziemie, jak nakazuje tradycja, jednakże bardzo zżył się z Mazowszanami. Ponadto wciąż chciał wspierać ich w walce o niepodległość, dlatego też pozostali u rodziców Tomiry. Jej ojciec był rybakiem, a matka pomagała mu szyjąc sieci. Tomira miała również czterech braci. Jeden z nich zginął w Wilczej Dolinie, a pozostali, niedługo po ich zaślubinach, dołączyli do skrywających się w lasach buntowników. Gardomir przez długie lata wspierał ich, dostarczając im pożywienie, a czasami także i broń. Wspólnie werbowali również nowych członków, planując wielkie powstanie, które oswobodziłoby ich spod jarzma Mieszka.

W międzyczasie urodził im się Radomir i dwaj kolejni synowie. Niedługo potem ich krainę nawiedziła zaraza, która zabrała rodziców Tomiry. Od tej pory zdani byli już tylko na siebie. Na szczęście szybko okazało się, że Gardomir pojął nauki teścia i nieźle radził sobie z połowami. Jako głowa rodziny, miał teraz znacznie więcej obowiązków, jednak wszystkie wypełniał należycie. Nie zapominał także o towarzyszach broni, których z dnia na dzień przybywało.

Życie na tych niegdyś wolnych i spokojnych ziemiach stawało się coraz cięższe. Gardomir miał świadomość, że walka o wyzwolenie Mazowszan będzie trwała latami. Dlatego też pragnął przekazać synom całą swą wiedzę i umiejętności, aby przygotować ich na nadchodzące wydarzenia. Jednakże w chwili obecnej chłopcy byli jeszcze zbyt mali, aby rozpocząć intensywne szkolenie. Dlatego też większość dnia spędzali bawiąc się beztrosko i pomagając rodzicom w lekkich pracach. Zawsze czynili to ochoczo, toteż wspólna budowa kołyski odbywała się teraz w radosnej atmosferze. Gardomir z uśmiechem przyglądał się, jak w skupieniu podawali mu narzędzia i przytrzymywali niektóre elementy. Czuł ogromną radość i dumę, widząc ich zaangażowanie. Jednak po chwili wspólną pracę przerwało wołanie Tomiry.

- Gardomirze! Chodź tu! Szybko!

Mężczyzna odłożył narzędzia i pobiegł przed dom.

- Co się stało? – zapytał, spoglądając na nią z niepokojem.

- Patrz! To Derwan! - odparła z trwogą, wskazując palcem w kierunku pięciu mężczyzn, płynących łódką w ich stronę. Gardomir przyglądnął im się uważnie, po czym przeklął pod nosem i ponownie spojrzał na małżonkę.

- Zabierz dzieci do środka i w razie czego uciekajcie tylnym wyjściem do wołchwa Bogowida. Ja dołączę do was później.

Kobieta pokiwała głową z przerażeniem, po czym pośpiesznie zabrała dzieci i schroniła się w chacie. Gardomir natomiast założył leżący na ganku pas z mieczem i oparł się o futrynę, przyglądając im się uważnie. Gdy tylko dotarli do brzegu, żwawo wyskoczyli z łodzi i ruszyli w stronę chaty. Zbliżywszy się doń, idący na ich czele Derwan, nisko pokłonił się gospodarzowi. Jego długie, kruczoczarne włosy oraz blada twarz o ostrych rysach, nadawały mu iście demonicznego wyglądu.

- Witaj Gardomirze! - pozdrowił go z szyderczym uśmiechem.

- Witaj - odrzekł chłodno. - Co was tu sprowadza?

- Cóż nas tu sprowadza, pytasz? Otóż mój drogi Gardomirze, książę Mieszko przysłał nas, gdyż niepokoi się o twe zdrowie. Najpierw odmawiasz służby w jego drużynie, a teraz spóźniasz się z daniną. Myślał, że zmogła cię jakaś zaraza, lecz widzę żeś w pełni sił - ironizował.

- Spóźniam się, gdyż ostatnio połów marny. A przecież ma rodzina musi coś jeść.

- Ależ rozumiem cię, lecz zważaj również na to, iż książęca drużyna, która chroni ciebie i twą rodzinę przed zbójami, Niemcami i Waregami, także musi jeść. Płynąc tu, dostrzegliśmy, że w tym wielkim jeziorze pluska się wiele ryb.

- Owszem, ryby są, lecz nie zawsze udaje się je złowić. Dostarczę daninę, jak tylko połów będzie dostatni.

Derwan uśmiechnął się złowieszczo.

- Dostarczysz daninę, o ile nie zapodziejesz jej gdzieś w lesie.

Gardomir spojrzał na niego z niepokojem.

- No co tak patrzysz? Albo masz dziurawe juki, albo naszą daninę przejada banda wygłodzonych buntowników, których wspierasz.

- Nikogo nie wspieram! Ryb ledwo starcza dla mej rodziny!

Derwan spojrzał na swych kompanów, po czym wszyscy buchnęli śmiechem.

- Nie łżyj, ryb jest tu od groma! Nawet ostatnia niedojda nałowiłaby ich dostatnio!

A z ciebie ponoć rybak przedni. Lecz jeżeli uparcie twierdzisz, że nie wspierasz buntowników, najwyraźniej ktoś z twej rodziny przeżera zbyt wiele. Pewno twój najstarszy syn, gdyż jest bardzo wyrośnięty, jak na swój wiek.

- Nikt z mej rodziny nie obżera się ponad miarę!

- A może po prostu o tym nie wiesz? Być może ten smarkacz podkrada wam jadło?

- To nieprawda!

- Skoro twierdzisz, iż nie wspierasz buntowników, wydaje się być to jedynym rozsądnym rozwiązaniem tej zagadki. Dlatego też najlepiej dla wszystkich będzie, jeżeli zabierzemy go do grodu i oduczymy obżarstwa. Jest już na tyle duży, by rozpocząć szkolenie i nauczyć się moresu. Zaś gdy dorośnie, z dumą wstąpi do książęcej drużyny. To z pewnością rozwiąże wasz kłopot z daniną, a i sam książę spojrzy na was łaskawszym okiem - powiedział i ponownie uśmiechnął się złowieszczo.

- Nie możecie go zabrać, gdyż pomaga mi przy połowach!

- Bzdura! Ludzie gadają, iż sam świetnie sobie radzisz - odparł, po czym spojrzał na swych towarzyszy. - Idźcież no po chłopca! W grodzie wyrośnie na prawdziwego męża! - zawołał i roześmiał się.

Gardomir zacisnął zęby i dobył miecza.

- Ani mi się ważcie! Niechaj któryś z was postawi jeno nogę na tym ganku, a z pewnością mu ją utnę!

Derwan parsknął śmiechem.

- A więc zamierzasz ułatwić mi zadanie? Znakomicie! Przez chwilę sądziłem, że jesteś tchórzem i bez oporu oddasz mi chłopca w zamian za uratowanie swego marnego życia. Jednakże teraz widzę, iż potrafisz coś więcej, niż tylko skradać się po lasach i dostarczać swe cuchnące ryby buntownikom. Rad jestem, że zakończyliśmy już tę naszą gierkę i w końcu będziemy mogli uczciwie się z tobą rozprawić. Brać go! - wrzasnął, a jego wojowie sięgnęli po broń. - Jeno żywcem! Taki podstępny szczur zasługuję na dłuższy pobyt w naszym rozkosznym lochu!

Gardomir stanął w wejściu i przyjął pozycję do obrony.

- Pięciu na jednego?! Cóż za męstwo! - zawołał, patrząc na zbliżających się ostrożnie wojów. - Oto jak walczy dzielna drużyna księcia Mieszka! Myślicie, że... - przerwał nagle w pół zdania i dokładniej przyjrzał się najgrubszemu z nich. Jego pokaźna broda zasłaniała pół twarzy, lecz mimo to rozpoznał w nim swego starego druha.

- Bolebor? Przystałeś do tych łotrów?- zapytał z ogromnym żalem w oczach.

Mężczyzna wyraźnie zakłopotał się, lecz nie odpowiedziawszy nic, nadal podążał za swymi kompanami.

- Oczywiście, że do nas przystał - wtrącił się Derwan. - Ma głowę na karku i chciałby ją na nim donosić, aż do późnej starości. Ty również winien żeś to uczynić, głupcze.

W Wilczej Dolinie walczyliście ramię w ramię, lecz on już zmądrzał i przeszedł na właściwą stronę.

Gardomir rzucił mu pogardliwe spojrzenie.

- Ja wolę swą głowę stracić, niźli okryć się hańbą!

Derwan roześmiał się szyderczo.

- Mielibyśmy ściąć ci głowę? To byłaby zbytnia łaskawość dla kogoś takiego, jak ty. Będziesz zdychał w lochu całe lata, a jedynym twym pragnieniem będzie szybka śmierć! Brać go, ale już! - pośpieszył swych wojów, a sam pozostał z tyłu, wraz ze swym doborowym łucznikiem.

Gardomir stanął w lekkim rozkroku i spokojnie obserwował, jak mężczyźni próbują okrążyć ganek. Wtem jeden z nich, z bojowym okrzykiem wbiegł po schodkach i rzucił się na niego. Wymachując żwawo swym mieczem, próbował zadać mu kilka ciosów, lecz gospodarz bez trudu odbijał je wszystkie. Dźwięki krzyżujących się ostrzy rozbrzmiewały wokoło niczym dzwony wzywające kostuchę po kolejną duszę. Wtem Gardomir uchylił się i błyskawicznym cięciem rozpłatał mu brzuch, po czym pchnął go wprost na wbiegającego po schodach Bolebora. Obaj z hukiem runęli na ziemię.

W tym czasie, kolejny przeciwnik sprytnie wdrapał się po drewnianej konstrukcji ganku i przeskakując przez balustradę, starał się zajść go od tyłu. Jednak czujny Gardomir natychmiast się odwrócił i zaczął zasypywać go gradem ciosów. Mężczyzna z trudem je blokował, cofając się. W pewnej chwili poczuł, że dotarł już do krańca ganku i nie mając wyboru, zaczął rozpaczliwie kontratakować. Jednak waleczny Gardomir nie ustąpił mu ani na krok i jednym z potężnych ciosów wybił mu broń z dłoni. Przerażony mężczyzna spojrzał na niego błagalnym wzrokiem, lecz nie było już szans na litość. Nim w ogóle zdołał o nią poprosić, miecz Gardomira przebił mu serce.

Musiał go jednak pośpiesznie wydobyć, gdyż zza pleców słyszał już kroki Bolebora. Obróciwszy się szybko, ujrzał, iż zbliża się on bardzo powoli, wyraźnie kulejąc. W jego oczach widać było ogromny strach i respekt, który wzbudzał w nim Gardomir.

- Poddaj się, wszystkich nas nie pokonasz, głupcze! - zawołał zdenerwowanym głosem.

- Milcz, zdrajco! - wrzasnął Gardomir i zadał potężny cios, przed którym w ostatniej chwili Bolebor zasłonił się tarczą.

- Nie jestem zdrajcą! Po prostu myślę o swej rodzinie! A i tobie radzę to uczynić! Poddaj się, a zadbam o to, by Derwan ich nie skrzywdził!

- Co?! Przez tyle lat walczyliśmy ramię w ramię, a ty proponujesz mi coś takiego?! Wiesz dobrze, że Derwan nie daruje ani mnie, ani mej rodzinie! Dlatego też nie okryję się hańbą i będę jej bronił, aż do końca! - zawołał, po czym ponownie trafił w jego tarczę.

- Daruje im, masz moje słowo! - zawołał, widząc wzmagający się w nim gniew.

- Słowo zdrajcy jest nic niewarte! - wrzasnął, po czym chwycił miecz oburącz i rozpoczął szaleńcze natarcie. Bolebor skutecznie zasłaniał się swą tarczą, lecz ciosy były tak potężne, że ich siła niemalże zwalała go z nóg. W końcu, po dziesiątkach mocarnych uderzeń, tarcza pękła z hukiem, rozlatując się na kawałki. Gardomir jednak nie zwalniał i już brał kolejny zamach, gdy nagle jego udo niespodziewanie przebiła strzała. Wrzasnąwszy z bólu, natychmiast chwycił za nią i starał się ją wydobyć. Wtem Bolebor zamachnął się, próbując zdzielić go w głowę, lecz on w ostatniej chwili uskoczył. Ośmielony swą przewagą, kontynuował natarcie, lecz mimo to Gardomir wciąż doskonale się bronił.

Wtedy nagle rozległ się głos łucznika.

- Derwanie, spójrz tam! - zawołał, wskazując palcem w kierunku rozpościerającej się za chatą polany.

- To jego żona i dzieci! Strzelaj głupcze! - wrzasnął rozgniewany Derwan.

Łucznik szybko dobył strzały i napiął cięciwę łuku. Gardomir dostrzegłszy to z przerażeniem, zdołał odepchnąć Bolebora i bez namysłu rzucił w strzelca swym mieczem. Lecące ostrze śmignęło tuż przed nosem Derwana i wbiło się w szyję stojącego tuż obok niego mężczyzny. Krew trysnęła obficie, a łucznik padł na ziemię, niczym rażony piorunem.

Jednakże zabijając go ofiarnie, sam nie zdołał już uniknąć ciosu Bolebora, który bezlitośnie zdzielił go w głowę. Gardomir runął jak kłoda i mimo ogromnych starań, nie był w stanie się podnieść. Wtem rozwścieczony Derwan podniósł łuk umarlaka i nałożywszy nań strzałę, począł celować w uciekającą kobietę. Gardomir widząc to, rozpaczliwie chwycił Bolebora za nogawkę i resztkami sił zaczął za nią szarpać.

- Ratuj moją rodzinę... - wymamrotał, spoglądając mu w oczy. - Zmyj z siebie choć część zdradzieckiej hańby i ratuj ich!

Bolebor, słysząc te słowa, nerwowo zacisnął zęby i wyraźnie zaczął się zastanawiać. Wtem Derwan bez wahania wystrzelił. Serce Gardomira zadrżało, lecz widząc, że po chwili kręci on głową i sięga po kolejną strzałę, zaczął ponownie błagać o pomoc.

- Ratuj ich... Rzuć w niego toporkiem, a w grodzie powiesz, że to ja go ubiłem - rzekł resztką sił.

Bolebor drżał jak osika, bacznie przyglądając się Derwanowi, który już szykował się do kolejnego strzału. Wyrzuty sumienia rozpętały w jego głowie prawdziwą bitwę. Na jego czole pojawiły się kropelki potu, a trzymanym w dłoni toporkiem, co jakiś czas nerwowo poruszał, jak gdyby szykował się do rzutu.

- Ratuj... - wymamrotał ponownie Gardomir.

- Nie mogę! - wrzasnął Bolebor i kopnął go w twarz.

W tej samej chwili Derwan wypuścił strzałę, która przeszyła plecy uciekającej z dzieckiem na rękach Tomiry. Kobieta padła na ziemię, a jej śnieżnobiałą sukienkę obficie splamiła krew. Biegnący przed nią chłopcy usłyszeli, że upadła i z trwogą obejrzeli się za siebie.

- Mamusiu! - wrzasnął Sambor i natychmiast ruszył ku niej. Kobieta próbowała się podnieść, lecz jej rana była zbyt poważna. Podbiegłszy do niej malec, chwycił ją za rękę i głośno szlochając, uparcie za nią ciągnął.

- Nie dasz rady, synku... Uciekajcie... - wymamrotała resztką tchu.

- Nie! - zawołał przez łzy i wciąż ciągnął, nie dając za wygraną. Wtedy nagle skroń Tomiry przeszyła kolejna strzała. Jej krew zrosiła niewinną twarz przerażonego dziecka, które puściło dłoń i zastygło w bezruchu, bezradnie patrząc jak umiera.

Wtem dobiegł do niego Radomir i mocno chwycił za ramię.

- Musimy uciekać! – wrzasnął, podnosząc go z ziemi, po czym prędko ruszyli w kierunku lasu.

Pędzili co tchu, a obok nich co jakiś czas przelatywały kolejne strzały, wypuszczane przez ogarniętego szałem Derwana. W końcu jednak udało im się wbiec w zarośla, gdzie nie sięgał już jego wzrok. Biegli jeszcze przez chwilę i gdy tylko poczuli, że są już bezpieczniejsi, zatrzymali się, aby złapać oddech.

- Do chaty Bogowida już niedaleko, on nam pomoże - powiedział dyszący Radomir, patrząc na roztrzęsionego braciszka.

Wtem Sambor wytrzeszczył oczy z przerażenia, ujrzawszy coś za jego plecami. Ten natychmiast odwrócił się i dostrzegł wyłaniającego się z zarośli mężczyznę, trzymającego w dłoni sztylet. Niewiele więc myśląc, podniósł z ziemi kamień i cisnął mu nim w twarz. Mężczyzna wrzasnął z bólu i złapał się za nos, a spomiędzy jego palców wyciekła krew.

- Uciekamy! Tędy! - zawołał i pociągnął młodszego brata za rękę. Wykorzystując sytuację wbiegli w głąb lasu i co tchu ruszyli w kierunku chaty szamana.

W tym czasie Derwan odrzucił łuk i wszedł na ganek.

- Biegnij i pomóż Gorazdowi ich złapać - rozkazał, spoglądając surowym wzrokiem na Bolebora. Ten skinął głową i ruszył w pościg.

- Aha, jeszcze jedno...

Bolebor zatrzymał się i zwrócił ku niemu.

- Gdy już będziecie w tamtych okolicach, uściskajcie ode mnie Bogowida. Jeno bardzo życzliwie...

Ten ponownie skinął głową i ruszył dalej. Derwan zaś odprowadził go wzrokiem, po czym zbliżył się do leżącego Gardomira i spojrzał mu w oczy.

- Niestety, nie zagościsz już w mym przytulnym lochu, przyjacielu. Z tą paskudną raną, nie dożyłbyś nawet połowy drogi - rzekł i docisnął strzałę nogą, a Gardomir wrzasnął z bólu..

- Pewnego dnia zdechniesz, a wtedy wkraczając do  Nawii, będziesz żałował tego, co uczyniłeś, gnido. Nasi przodkowie będą spoglądać na ciebie ze wstydem i obrzydzeniem - wymamrotał.

- Wątpię, przyjacielu - rzekł pochylając się nad nim. - Wraz z Mieszkiem przyjąłem nową, wspaniałą wiarę, wedle której, aby zasiąść w Królestwie Niebieskim i cieszyć się łaską Boga, trzeba jedynie wiernie mu służyć. Czyż można zatem lepiej mu służyć, niż zabijając jego wrogów? - zapytał z uśmiechem. - Ty, jako niewierny buntownik, jesteś wrogiem zarówno księcia, jak i nowego Boga, z którym zawarł on przymierze. Dlatego też ufam, iż zabijając ciebie i tobie podobnych, po śmierci dostąpię nie lada zaszczytów.

Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok