Aneta Skarżyński

Wyspy Pieprzowe

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2015

Aneta Skarżyński
„Wyspy Pieprzowe”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2015
Copyright © by Aneta Skarżyński, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Jacek Antoniewski

Projekt okładki: Aneta Skarżyński

Korekta: Paweł Markowski

ISBN: 978-83-7900-440-9

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-500 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

moim rodzicom,

Andrzejowi i Leokadii

– z miłością i wdzięcznością

WSTĘP

Cześć!

Jestem ponownie, ahoj! Jeśli odwiedziłeś Wyspy Paprykarzowe, a wcześniej Wyspy Naftalinowe, to chyba już troszkę mnie znasz? Jestem niedoszłą pigułą, a bliżej - zbiegiem z Wydziału Położnictwa Medycznego Studium Zawodowego nr 2 w Szczecinie. Tak, tak, położną nie będę, pielęgniarką tym bardziej, bowiem zaczynam nowy etap życia, nakierowany bezpośrednio na scenę teatralną. Oczywiście nim się na niej znajdę, a zwłaszcza zadomowię, czeka mnie jeszcze bardzo dużo pracy. A że posiadam chroniczną przypadłość zwaną nadpobudliwością psychoruchową, ciągnącą się za mną od urodzenia, która skutkuje nieumyślnym pakowaniem się w dziwne historie i wywoływaniem zamieszania, sądzę więc, iż również teraz przyjdzie mi się zmierzyć z wieloma zdarzeniami, mniej lub bardziej sensacyjnymi. Aha, i nie mów już do mnie Aneta, a Stella, co w języku włoskim oznacza gwiazda. Brzmi dumnie, prawda? Co, już wyszczerzasz klawiaturę? Pewnie z zadowolenia… No, bo przecież nie dlatego, że twój mięsień okrężny ust prawidłowo funkcjonuje, prawda? Ale ćwicz go, ćwicz! Jego kondycja ci się przyda, ponieważ podczas tej wycieczki nieco się zmęczy… Co tam, grunt, że będziesz miał radochę, jak rzadko kiedy! I jak, gotów? Pytanie! A zateeeem… – całaaa naprzóóód! Azymuuut… – Wyspy Pieprzowe!!

Rozdział 1.  Z pamiętnika psychika, czyli EGZAMINY WSTĘPNE

Dzień pierwszy 19.06.1989

Wrocław jest przepiękny! Z wrażenia dech mi zapiera. Nie tylko dlatego, że to miasto może stać się dla mnie przepustką do lepszego świata, ale również dlatego, że znajduje się w nim niebywała ilość zabytków. Zaraz zadzwonię do wujka Oriany, pojadę do niego rozpakować klamoty, a potem połazikuję po mieście i nacieszę oczy. O, jest budka! Dlaczego do telefonów zawsze są takie długie kolejki? Trudno, muszę odstać jedenaście osób, nie ma zmiłuj!

- Dzień dobry, to znaczy szczęść Boże!

- Szczęść Boże! – słyszę męski głos po drugiej stronie słuchawki.

- Proszę księdza, nazywam się Aneta Auguścik i jestem przyjaciółką Oriany Dynko, która dzwoniła w mojej sprawie. To ja jestem tą osobą, która ma u księdza spać podczas egzaminów wstępnych do Akademii Muzycznej i…

- Chwileczkę!

- Tak?

- Dziecko, po pierwsze - nie jestem księdzem, lecz popem, a po drugie - nie znam żadnej Oriany Dynko.

-??? – czuję, że krew mi odpływa do nóg.

- Nie mam pojęcia, kto to jest Oriana!

- Ale proszę popa, Oriana Dynko to moja przyjaciółka ze szkoły, z Medycznego Studium Zawodowego nr 2, a dokładniej z Wydziału Położnictwa. Oriana twierdzi, że ksiądz, znaczy pop, jest jej wujkiem!

- Nie jestem niczyim wujkiem! Dziecko, co ty mówisz?

- Ale proszę popa, Oriana tak mi powiedziała! Przysięgała również, że dzwoniła do popa w mojej sprawie i że nie będzie problemu z noclegiem podczas egzaminów…

- Nie wiem, dlaczego tak ci powiedziała, ale wszystko to nieprawda. – spokojny, choć stanowczy głos powoli artykułuje każde słowo w taki sposób, jak się mówi do osoby z oddziału psychiatrycznego.

- Boże! I co ja mam teraz zrobić?! Ona mi obiecała, że będę spała u księdza, znaczy się u popa, więc nie załatwiłam sobie nawet akademika!!

- Spokojnie. Przypomnij mi, jak się nazywasz i skąd przyjechałaś?

- Aneta…, ze Szczecina. Jutro i przez kolejne cztery dni mam egzaminy wstępne na Wydziale Wokalno-Aktorskim w Akademii Muzycznej… – mówię na półprzytomna ze zdenerwowania.

- Hmmm… – i zapada cisza po drugiej stronie aparatu. – Zadzwoń do mnie za jakieś dwa kwadranse. Postaram się coś wymyślić.

- Dobrze. Dziękuję!

Oddychać, oddychać…, inaczej zemdleję albo trupnę w obcym mieście. Panie Jezu, spuść nogę i kopnij! Dwa kwadranse, trzydzieści minut, tysiąc osiemset sekund… To najtrudniejsze chwile w moim niespełna dwudziestoletnim życiu. Oczekiwanie pod budką telefoniczną z olbrzymią torbą, w dzikim tłumie chcących akurat teraz porozmawiać, spocenie i zmęczenie po ośmiu godzinach jazdy pociągiem wydaje się trudniejsze, niż oczekiwanie na „naturalną rotację płodu, przedostającego się przez cieśń u pierwiastki, zwanej nieródką”. W dodatku zaczynam wątpić w rozum swój i co gorsza - Oriany. Ładna mi „psiapsiółka”, nie ma co! Skąd w ogóle ma telefon do tego księdza, znaczitsja popa, skoro on jej nie zna? Szczęście w nieszczęściu, że pop, czy kimkolwiek on jest, wykazuje dobrą wolę i miłosierdzie nad mą duszą popapraną. A co się ze mną stanie, jeśli mu się coś odwidzi i mi nie pomoże?! Chyba na dworcu przyjdzie mi spędzić tę noc, bo krucho u mnie z kasą. Pieniędzy starczy tylko na jedzenie, więc hotel czy schronisko nawet nie wchodzą w grę. Może już powinnam zacząć szukać jakiejś ławki w parku? Ehhh…, ja to mam zezowate szczęście! Dobra, dzwonię. Niech się dzieje wola nieba!

- Halo? To znowu ja, Aneta…

- Posłuchaj uważnie: pójdziesz na Plac Nowy Targ pod numer 4/8 do Irenki. To miła osoba. Ona cię przenocuje i z nią się dogaduj względem następnych nocy. Zrozumiałaś?

- Tak, Nowy Targ 4/8, u Irenki. Dziękuję!

- Powodzenia na egzaminach!

- Bardzo, bardzo dziękuję raz jeszcze, to znaczy Bóg zapłać!

Ufff… Chyba jednak opatrzność nade mną czuwa! Teraz trzeba szybko znaleźć Nowy Targ. Trzeba zahaczyć jakiegoś tubylca? Może któregoś z kolejki przy straganie owocowym? O, ten w brązowych denkach od butelek na nosie wygląda na miejscowego…

- Przepraszam, gdzie jest Nowy Targ?

- O, to bardzo daleko stąd! – odpowiada okularnik koło pięćdziesiątki.

- Jak daleko?

- Daleko, daleko…, będzie ze trzysta kilometrów.

- Eeee!?

- Tak, to w kierunku południowym…

- Jezus Maria!

Jakiś starszy pan w kapeluszu, przysłuchujący się rozmowie, uśmiecha się życzliwie i spogląda na moją wypchaną do granic możliwości torbę podróżną.

- A może ma pani na myśli Plac Nowy Targ, a nie Nowy Targ, bo to są dwie różne rzeczy?

- Plac, oczywiście, Plac Nowy Targ…

- Cały czas prosto, około jednego kilometra w linii prostej. O, tam!

- Niech wsiądzie do tramwaju. O, tu ma przystanek – dorzuca krzepka straganiarka. – Bo się zlezie i niepotrzebnie natacha klamotów. Dwa przystanki w stronę Mostu Piaskowego.

- Dziękuję pani! Panu też!

Piętnaście minut później stoję pod drzwiami niejakiej Ireny z duszą na ramieniu. Nie wiem, co mnie u niej spotka, ale czy mam jakiekolwiek inne wyjście? Gdzie ten dzwonek?? A, tu!

- Dzień dobry! Jestem Aneta i przysłał mnie pop, bo trafiłam do niego…

- Tak, tak, wiem, dzwonił.

- Bardzo dziękuję, że się pani zgodziła przyjąć pod swój dach obcą osobę!

- Wejdź! I nie mów do mnie pani! Irena jestem.

- Dziękuję Irenko!

- Nie ma sprawy! Masz u mnie spanie przez dwie noce, a potem zaprowadzę cię „pod czwórkę na Katedralny”, bo wylatuję do męża, do Londynu.

- Aha… – i choć nic mi nie mówi hasło „czwórka na Katedralnym”, domyślam się, że to kolejna meta. – Jasne!

- Siadaj! Zaraz zrobię herbaty. Jesteś głodna?

Co za pytanie! Oczywiście, że tak. Konia z kopytami bym zjadła albo i pół wołu.

- Nie, nie…, dziękuję!

- Jednak zrobię kanapki i herbatę – i Irenka znika w kuchni. – Jak trafiłaś do Mikołaja?

- Mikołaja?

- Do popa.

- Aaa…! Mam w klasie, albo raczej miałam, koleżankę ze szczepu Łemków i ona mi powiedziała, żebym zdawała egzaminy do akademii wrocławskiej, bo ona ma we Wrocławiu wujka, który jest księdzem i że będę mogła u niego nie tylko się zatrzymać podczas egzaminów wstępnych, lecz nawet mieszkać podczas studiów.

- Mieszkać u popa?? Dobre! Dziewczyna ma fantazję.

- Ma! W końcu pisze wiersze i różne takie... Drukują je w gazecie.

- Jakiej?

- Szczecińskiej… Jestem ze Szczecina. Oriana też.

- Oriana?? – Irenka szeroko otwiera oczy.

- Taaak…

- Taka blondynka, z blond warkoczem, średniego wzrostu, nalaną buzią i niebieskimi oczami?

- Tak…

- Uczy się pielęgniarstwa i studiuje dziennikarstwo?

- Uczy się na Wydziale Położnictwa w Studium Medycznym, a studiuje zaocznie polonistykę na uniwerku.

- Możesz mi podać jej nazwisko?

- Dynko, a co?

- No, pewnie, Dynko! Ha!

- Yyy…?

- Jaki ten świat mały!

- Znacie się?

- Maksymalnie! Tym razem trafiła do Szczecina? – Irenka kiwa głową. – To dopiero!

- Źle, czy dobrze?

- Zależy dla kogo, dla ciebie nie za bardzo.

- Dlaczego?

- Ona jest chora... po prostu. Schizofrenia, maksymalnie…

- Co takiego?? – tego już za dużo, nawet dla mnie. – Schozofrenia? Nie może być!

- Opowiada ludziom niestworzone historie i aż dziw bierze, że wszyscy jej wierzą!

- Nieee!

- Tak! Ostatnio, gdy tu mieszkała, mówiła, że studiuje pielęgniarstwo i dziennikarstwo, ale to był jeden wielki blef. Gdy sprawa wyszła na jaw, uciekła stąd.

- Jesteś pewna, że ma schizofrenię?

- Maksymalnie! Skończyłam psychologię i pedagogikę, a poza tym Oriana jest tu znana.

- Ja jej nie poznałam, mimo, że przez rok się z nią przyjaźniłam! Jak to możliwe??

- Możliwe, możliwe…

- Owszem, wiedziałam, że Oriana jest artystyczną duszą, ale do głowy nie przyszło, że to choroba! Przez rok niczego nie zauważyłam! Nikt o tym nie wie, nawet nauczyciele, dosłownie nikt!

- Jeśli się dowiedzą, Oriana zniknie.

- Jak to zniknie?

- Zwyczajnie, wyjedzie. Zawsze znika, gdy prawda wychodzi na jaw. Sądzę, że i tym razem tak będzie…

- Nie do wiary!

- Środowisko Łemków nie jest aż tak wielkie. Ile nas w Polsce, raptem parę tysięcy? Ludzie się znają i coś tam o sobie wiedzą.

- Tak…?

- Ale masz minę! Nie martw się już! Nie ciebie pierwszą nabrała i nie ostatnią.

- Ale to ja wylądowałam we Wrocławiu.

- A dlaczego nie zadzwoniłaś do Mikołaja jeszcze ze Szczecina? Niepojęte! Jak można, jadąc taki świat drogi, nie upewnić się, że ma się załatwione spanie?

- W ogóle mi to do czaszki nie wpadło! Ori powiedziała, że dzwoniła do wujka i on o wszystkim wie, czeka na mój telefon… po przyjeździe do Wrocławia.

- A gdyby on wyjechał w tym czasie, co wtedy?

- Nie wiem… Teraz tego nie ogarniam…

- No, wcinaj! I postaraj się zrelaksować. Jak zjesz, to pokażę ci Rynek i okolice, abyś wiedziała, jak się jutro poruszać.

Zrelaksować?? Przedni dowcip! Tak dać się zrobić w bambuko, nabić w butelkę, pozwolić wystrychnąć na dudka kumpeli, która okazuje się schizofreniczką! Czy to nie jest dowód na istnienie naiwności, graniczącej z głupotą? Tak, tak, tak, po trzykroć tak! Już ja się rozmówię z Orianą po powrocie do domu! Niechże tylko ją dorwę! Popamięta mnie, ojjj, popamięta!!

Dzień drugi  20.06.1989

Dziś od rana zaliczam „rzadki rodzaj doznań”, trzęsiawkę i biegunkę. Jak znam siebie – skończą się po egzaminie.

- Co zdajesz? – Irenka wnosi do pokoju talerz z kanapkami i herbatę.

- Śpiew.

- Aha. I co, nerwy?

- Tak, ale nie ma co gadać. Przecież to zasrana sprawa.

- Masz rację. Jak się ubierzesz?

- Myślę, że założę czarno-biały sweter, czarną spódniczkę i…

- I co?

- Sama nie wiem…, tak się zastanawiam… Babcia uszyła mi nacycniki…

- Co??

- To takie wkładki do biustonosza, powiększające piersi.

- Po co ci to?

- Żeby nie bić po oczach chudością.

- Fakt, na śpiewaczkę nie wyglądasz. Jeśli je założysz, będzie ciebie nieco więcej, przynajmniej optycznie…

W pawilonie wokalistów, mieszczącym się na tyłach gmachu głównego Akademii Muzycznej, rwetes i zamieszanie. Jeden czyta listę kandydatów, drugi katuje arie starowłoskie, trzeci ćwiczy ruchy ust, czwarty podskakuje w potrzebie rozluźnienia, piąty macha rękoma, szósty drepcze tam i z powrotem, siódmy pod nosem mamrocze tekst pieśni, ktoś inny nerwowo rechocze. Pozostałych kilkadziesiąt osób trudno mi ogarnąć. Myślę, że ich zachowania najdobitniej określają dwa proste słowa – dom wariatów. Chyba jestem w najodpowiedniejszym miejscu, zważywszy na wczorajsze psycho-sensacje… Nagle z bezpiecznego punku widokowo-obserwacyjnego wyrywa mnie głos szczupłej, niewysokiej dziewczyny:

- Jak się nazywasz?

- Aneta. A ty?

- Marysia. Też dziś zdajesz?

- Tak. Jest jakaś lista?

- Yhy! Egzaminy zaczynają się o dziewiątej, a teraz mamy próby z akompaniatorami. Musisz sprawdzić, do kogo zostałaś przydzielona.

Podchodzimy z Marysią do listy wywieszonej na drzwiach od auli.

- Zaraz, zaraz… o, jestem! Do Mari Danikiewicz.

- Ja też! Sala numer dwa. To chyba tu? – Marysia uśmiecha się, choć pewnie jest zdenerwowana w takim samym stopniu, co ja.

- Dzień dobry! My zostałyśmy przydzielone do pani na próbę – mówię i zamykam za nami drzwi.

- Proszę, proszę! Która najpierw?

- Ja – odzywa się Marysia i rozkłada nuty, po czym zaczyna śpiewać.

Głosu to ona nie ma zbyt dobrego, w dodatku detonuje. Nerwy czy głuchota? Nie moja sprawa! Dziś, dla odmiany, dopilnuję tylko swojego nosa.

- Szybciutko, następną proszę! Zaraz egzaminy, a musicie jeszcze chwilę odpocząć.

Teraz ja zaczynam pieśń, a następnie arię. Śpiewa mi się dobrze, wręcz wyśmienicie. Głos płynie równo i pewnie. Oby tak dalej!

- Dobrze. A teraz nie śpiewajcie już, tylko czekajcie na swoją kolej – profesorka kończy akompaniament i zamyka klapę fortepianu. – Będę w auli. Powodzenia i… do zobaczenia!

- Auguuuuuuuściiiiiiik! Proszę na salę! – szczupły, wysoki chłopak w okularach głośno wyczytuje moje nazwisko i ruchem dłoni zaprasza do auli.

Pianistka zasiada przy fortepianie, zaś ja staję na środku olbrzymiej auli. Dziwnie mała się tu czuję. Dobrze, że przynajmniej mam biust, sztuczny bo sztuczny, ale jednak! Inaczej dwa razy musiałabym wchodzić na salę, aby mnie w ogóle zauważono.

- Proszę się nam przedstawić! – starszy pan z burzą siwych włosów przyjaźnie się uśmiecha.

- Aneta Auguścik. Przyjechałam ze Szczecina.

- A co pani przygotowała?

- Pieśń Schuberta Pstrąg oraz arię Bony z opery Zygmunt August Tadeusza Joteyki.

- Proszę bardzo!

Chyba mam niezwykłe szczęście! Głos w tej sali brzmi tak, jakby go było trzy razy więcej i jakbym ważyła nie czterdzieści trzy, a sto czterdzieści trzy kilo. Muszę jeszcze pamiętać o wskazówkach mojej pani od fortepianu, aby podczas śpiewania patrzeć w oczy jakiejś osobie wybranej z jury. Kogo by tu wyhaczyć…? Niech będzie ten siwy kudłacz - jedyny, który jest mną i moim śpiewem zainteresowany.

Po paru taktach pieśni drugi profesor unosi głowę znad papierów. W połowie utworu już cztery osoby wykazują skupienie, a w końcowych taktach Pstrąga - wszyscy. Wspaniale! Przykucie uwagi słuchaczy jest częścią sukcesu, jak mawiają wielcy śpiewacy. Teraz drugi utwór… Lubię go, więc z pełnym oddaniem wyśpiewam molowe frazy o tęsknocie królowej z Italii. Tylko dlaczego aż sześciu członków komisji egzaminacyjnej wpatruje się we mnie z tak wielką intensywnością? Łydki zaczną się telepać… Cholera! Nic to, mam długą spódnicę, więc kit w oko z drżączką! Grunt, że pochód gamowy do B dwukreślnego idzie idealnie, jak i cała aria.

- Dziękujemy! U kogo się pani uczyła śpiewu?

- U nikogo.

- A w dokumentach jest podana szkoła średnia muzyczna?

- Tak, ale to tylko przez niecały rok… Musiałam zrezygnować z powodu trudności z fizyką i matematyką w moim liceum.

- Rozumiem. Chcielibyśmy teraz sprawdzić pani skalę. Pani Mario…!

Pianistka uderza akord, a ja powtarzam pasaż gamowy coraz wyżej, wyżej i wyżej... Co będzie, gdy za chwilę któraś ze strun fortepianu pęknie i wpadnie w oko któregoś członka komisji, albo przebije czyjąś grdykę?

- G trzykreślne! – słyszę panią Danikiewicz.

- Dziękujemy, to wszystko!

Wychodzę na miękkich nogach wprost na antałkowatego chłopaka, którego szybciej się przeskoczy, niż obejdzie.

- Pięknie śpiewałaś, pięęęknie! Na pewno się dostaniesz!

- Och, dzięki! – i moje ręce zawisają na szyi grubasa, który tym gestem wydaje się nieco zaskoczony.

Co ja wyczyniam? Głupawka, czy nadmierne afektacje? Co ten stres ze mną wyczynia?

- To rozumiem! – chłopak świdruje mnie małymi szarymi oczkami. – Karol jestem, tenor.

- Ja nie jestem tenor, ani Karol.

- Ajjj…, przewrotna! – i tu Karol puszcza do mnie oko. – Lubię dziewczyny, hehehe, inteligentne, a przy okazji, hehehe, dobrze „wykształcone”…

Co on bredzi? Gorzej mu? Aaa…, racja! Przecież dziś robię za seksbombę! Poczuć na sobie takie zderzaki i się nie oślinić oznacza odmienność seksualną, albo starcze zgrzybienie. Z reakcji Karola jasno wynika, że ani jedno, ani drugie mu nie grozi. Kolejnym dowodem na potwierdzenie moich przypuszczeń jest także to, iż z oczu wystają mu dwa dorodne fiuty. Sytuacja wydaje się niebezpiecznie nabrzmiała. Czas stąd spylać.

- Muszę do klopa! Sraczkę mam!

W jednym momencie z oczu Karola znikają członki, a pojawiają się dwie deski klozetowe. Jego usta, z przyklejonym przed chwilą lubieżnym uśmieszkiem, teraz wyginają się w podkówkę, idealnie pasującą do sedesów.

- ??? Fuuujjj!!

- A co? Przyzwyczajaj się!

- Eee…, ale… do czego? – widać, że Karol nie bardzo za mną nadąża.

- Do kibla! Przecież bycie artystą to gówniane zajęcie i zafajdany żywot! Nie wiedziałeś?

Dzień trzeci  21.06.1989

Oczekiwanie na wyniki egzaminu ze śpiewu są upiornym doznaniem. Jeśli więc nerwowo się nie wykończę, to na pewno schudnę z kości na ości. I tak już wyglądam niczym śmierć na pirackiej chorągwi, jak mawiają szczecinianie zwani Paprykarzami. I nic nie rozgrzeszy mojej „tuszy”. Co za szczęście, że mam genialną babcię! Nacycniki znakomicie spełniają swą powinność. Przynajmniej optycznie jest mnie nieco więcej, a to już coś.

- Uwaga! – z auli wychodzi wysoki i szczupły chłopak, którego zwą Pleban. – Proszę o spokój! Jest lista, więc przeczytam nazwiska osób, które za chwilę przystąpią do dalszej części egzaminów. Ciiiszaaa…!

Cisza, jak makiem zasiał, a w mojej głowie ciemno i głucho. Nic nie słyszę, nic nie widzę, czuję tylko bicie swego serca. Głos Plebana dociera jakby z oddali, jakby zza grobu… Umieram? Biczowska, Salamonowicz, Auguścik, Haczykowski… Chwila! Auguścik? Jestem?? Boże, jestem! Jestem!! Jestem!!! Oddychać! Co za radość!!

To z czego zaraz zdaję? Aha, aktorstwo i ruch sceniczny! Jestem przygotowana, a przynajmniej tak mi się wydaje. W końcu mam za sobą kółko aktorskie, długie godziny żmudnych ćwiczeń wiersza i prozy, więc powinno mi pójść raczej dobrze. Taniec ludowy też jest jako tako nauczony. Grunt to być otwartym!

Znów stoję w tym samym miejscu, co wczoraj, czyli na samym środku auli, tyle tylko, że teraz z widownią! Studenci starszych lat chcą poznać przyszłą konkurencję. W dodatku jest znacznie więcej profesorów niż wczoraj. Już wiem, że „siwy kudłacz” robi za szefa komisji egzaminacyjnej:

- Proszę sobie wybrać jeden z utworów z wczorajszego dnia i zaśpiewać nam go raz jeszcze.

Nie wiem, po co komu jeszcze raz moje śpiewanie, skoro to egzamin z aktorstwa, ale niech im będzie - zaśpiewam tak, aby pospadali ze stołków.

- To poproszę Pstrąga Schuberta.

Jest świetnie. Głos niesie się doskonale po tej sali, a ja mam czas na opanowanie nerwów.

- Dziękuję!

Mój wzrok pada na starszego, szalenie eleganckiego pana. Wygląda niczym rasowy, emerytowany hrabia lub nawet książę. Mówi wolno i z wyraźnym, osławionym aktorskim „Ł”, które w efekcie brzmi nieco z ruska, jak „L”:

- Co nam pani, mLoda damo, przygotowaLa z wiersza i prozy? Proszę o tytuLy i autorów!

- Panią Kociubińską z kabaretu Zielona Gęś oraz fragment V księgi Pana Tadeusza Adama Mickiewicza.

- Prosimy Pana Tadeusza.

- Tak…

„Zosia przez okno z krzykiem do alkowy wpadła
I na kolanach ciotki zadyszana siadła;
Telimena, całując i głaszcząc pod brodę,
Z radością zważa dziecka żywość i urodę
(Bo prawdziwie kochała swą wychowanicę).
Ale znowu poważnie nastroiła lice,
Wstała i przechodząc się wszerz i wzdłuż alkowy,
Dzierżąc palec przy ustach, tymi rzekła słowy…”

- Wystarczy! – moje wierszowanie przerywa inny profesor, o posturze prawie tak drobnej, jak moja.

Wystarczy? Jak to wystarczy?? A gdzie pozostałe dwadzieścia dwie zwrotki???

- Panią Kociubińską teraz…

- Dobrze…

„Tak. Dzień dobry! Co proszę? Hermenegilda. Drukowana w "Odrodzeniu". Młoda poetka. Zaraz, chwileczkę, panie redaktorze. Tak, oczko puściło. Trudno. Los. Przeznaczenie. Dziękuję. Chciałam prosić o wzmianeczkę. Jeśli można, na pierwszej kolumnie. Urządzam poranek autorski na sieroty zaistniałe w Wyniku Małżeństw Nieślubnych. Obecność sierot na sali przewidziana. Będę czytać utwory nowe, ponieważ stare – wszystkie spłonęły w Warszawie na Browarnej. Cztery tomy. Jak cztery pory roku…”

- Dziękujemy!

Znowu? Dlaczego nie mogę dokończyć i się wykazać? Szczególnie, że właśnie na moich czarnych rajstopach naprawdę idzie oczko! Ponoć na szczęście… Może powinnam poszarpać całe rajstopy?

- Proszę sobie wyobrazić, że musi pani wydoić krowę. Proszę nam to pokazać pantomimicznie, bez używania sLów. Czy pani zrozumiaLa? – znów słyszę profesora od aktorskiego „Ł/L”.

Czy oni ze mnie żartują? Nie mam pojęcia, jak się doi krowę! Niby skąd? Z wykopalisk? Nic to, będę udawała… Pogłaszczę krówcię po łbie? O tak, to jest myśl! Ok, a teraz dojenie… Gdzie u krowy są wymiona?? Pewnie nieco wyżej… Cholera, moje dotychczasowe role to rusałki i nimfy wodne, nie żadne dojarki!

- Ta krowa bardzo wysoka jest… – chudzieńki profesor ma ubawioną minę.

- To nie krowa, a byk! – trzeba im to jakoś sprostować.

- Hahahaha! – studenci wybuchają śmiechem, a jeden chłopak z pierwszego rzędu wystawia kciuka na znak aprobaty.

- W takim razie proszę sobie wyobrazić, że mleko się rozlało. Całe wiadro mleka się rozlało i musi pani teraz pozmywać podłogę.

Co oni z tym mlekiem? Czy ja wyglądam na hożą dziewkę ze wsi rodem? Trudno… Może powinnam zagrabić ziemię w oborze, a nie zmywać podłogę? Jakaś zmiotka… Tak, najpierw pozamiatam małą zmiotką!

- Czy pani kiedykolwiek zmywaLa podłogę, mLoda damo?

- Damy nie zmywają podłóg. Po drugie, w oborze nie ma podłóg. Po trzecie, jak się mleko rozleje, to parobek sprząta.

- Hahahaha!

- Ale damy również tyle nie mówią. Cóż, brak pani umiejętności aktorskich. Nadrabia pani niewątpliwą bLyskotliwością, graniczącą z bezczelnością, ale… żadna to ujma dla artysty scenicznego.

- Proszę panią, opuśćmy zatem oborę... – teraz profesor o nieco końskiej twarzy, z miną angielskiego dżentelmena, wolno cedzi słowa. – Co nam pani zatańczy?

- Mazura.

To lubię! Mazur jest porywający, więc mogę sobie podygać po okręgu, niczym szkapa na wybiegu, ale co tam, ważne, by zachować rytm i styl. Kątem oka zerkam na komisję. Jest dobrze! Nagle, ni z gruszki, ni z pietruszki, pianistka zaczyna zmieniać rytm. Czemu? Aha, mam poruszać się w takt innego metrum i tempa? Skoro chcą, niech mają! Rytm przyśpiesza z sekundy na sekundę, a ja zaczynam tracić oddech. Już nie biegnę, a gonię. Co to ma być, u licha, wielka pardubicka? Najgorsze, że mi się biustonosz luzuje. Luzuje??Moje nacycniki!! Złapię się w talii, przytrzymam nieco sweter, to może mi nie wypadną?!?

- Wystarczy! Dziękujemy pani!

O mały włos!! Zbierać cycki z podłogi, to by dopiero był widok! Jednak aniołowie nade mną czuwają! Na klęczkach do Częstochowy poczłapię, na czworakach! Przysięgam! W końcu mam za co Bogu dziękować, a póki co - szpula do Irenki. Dziś przeniesienie „pod czwórkę na Katedralną”. Oby to było spokojne miejsce, bo po takim egzaminacyjnym slalomie-gigancie o niczym innym już nie marzę, jak tylko o świętym spokoju!

Irenka to naprawdę wspaniała osoba. Cóż, skoro musi wyjechać do męża, trudno. Szkoda, że już jej nie zobaczę.

-Wierzę, że się dostaniesz.

- Dzięki Irenko, ale dziś mi nie poszło...

- Nie martw się! Czuję, że będzie dobrze.

- Dzięki, ale zdanie egzaminów nie jest jeszcze równoznaczne z przyjęciem na studia… Miejsc kilka, a ludzi - zatrzęsienie.

- Myśl optymistycznie. Ok, jesteśmy pod czwórką!
Irenka naciska dzwonek do drzwi. Chwilę później w bramie ukazuje się postać w czarnym habicie.

- Szczęść Boże! Jesteśmy umówione z siostrą Urszulą.

Z kim? Siostrą Urszulą? Nie wierzę! Mam być w zakonie?? To żart, czy chichot szatana??

- Proszę bardzo, siostra Urszula czeka.

Odźwierna znika, a zza rogu wyłania się inna kobieca postać, w cywilnym odzieniu.

- A witaj Irenko!

- Szczęść Boże, siostro!

- Szczęść Boże, szczęść Boże! To ta dziewczynka zdaje na studia?

- Tak. To jest Aneta. Jeszcze ze trzy dni potrwają egzaminy, więc jeśli jest szansa, by została do soboty, to super.

- Dobrze. Prawie nikogo nie ma… Będzie sama w czteroosobowym pokoju.

- Wspaniale! W nocy wylatuję do Londynu, więc muszę już uciekać. Zostawiam artystkę w dobrych rękach.

- Szczęśliwego lotu i niech ci się, moje dziecko, układa na obcej ziemi. A nie zapomnij o nas!

- Siostro Urszulo, nie mogłabym!

Siostra w cywilnych ciuchach? Nic nie rozumiem. Coś mi tu nie gra, ale pewnie się nie znam na tej formule. Może to zakonnica zbiegła z ortodoksyjnego państwa kościelnego??

- Niech cię Bóg błogosławi, Irenko! – siostra Urszula czyni gestem znak krzyża.

- Aneta, siostra Ula się tobą zajmie. My się już nie zobaczymy, choć z drugiej strony - w życiu to nigdy nic pewnego. Wiedz, że wierzę w twój talent, maksymalnie, więc i ty w niego wierz! Zawsze ufaj swojej szczęśliwej gwieździe i podążaj w jej stronę!

- Irenka, nie zostawiaj mnie tu samej! – czuję, że zbiera mi się na płacz.

- Coś ty! Trafiłaś do najlepszego miejsca! Będziesz miała maksymalnie dużo spokoju, a tego chciałaś, prawda?

Dużo spokoju? Jasne! Przecież o niczym innym nie marzę! Ale nie aż tyle!

- Ale…

- Nic ci się tu nie stanie. Przecież tu są same boże istoty! Trzymaj się dzielnie dziewczyno!

Boże istoty? A co, jeśli o piątej nad ranem te boże istotki, o nieznanej etiopatologii, zafundują mi pobudkę w postaci kubła lodowatej wody na łeb? I potem będą kazały się biczować do szóstej, pejczem z kolcami po gołych plecach? A później nakażą mi leżeć krzyżem przed ołtarzem w ramach skruchy za grzechy, do siódmej?? Jezus Maria!!!

Dzień czwarty  22.06.1989

Idealna cisza… Cały pokój dla mnie. Co ja mówię - całe piętro! Która godzina? Szósta… Szósta?? I jestem suchutka w ciepłym łóżeczku? Tak! Wody i kubła ani śladu. Hura! Może także nie będę musiała się biczować i leżeć plackiem przed krzyżem? Chyba, że nie dostanę się na studia, a wówczas dla samoumartwienia zafunduję sobie włosienicę, wzorem świętych cierpiętników słusznego celu. Za dwie godziny ogłoszenie wyników. Wprawdzie nikt i nic mnie nie goni, lecz powoli trzeba się zbierać.

Bycie samej nie jest takie złe. Przynajmniej o łazienkę i klop nie trzeba walczyć, a tych parę kroków po korytarzu to żaden wysiłek. Szczoteczka do zębów jest, spódnica, sweter i bielizna są, czyli wszystko gra.

Łazienka wygląda całkiem przyzwoicie. Ciepła woda, wanna, umywalka - ekstra! No, hop pod prysznic! Ale zaraz, a ręcznik? W pokoju! Gdzie ta moja pamięć? Trzeba po niego wrócić. Co ta skleroza z człowiekiem wyczynia? Tylko czy uchodzi po tak świętym miejscu dygać na nagusa? A co tam, przecież i tak nikogo tu nie ma.

- Aaaaaaaa! - do moich uszu dociera krótki wrzask.

Mężczyzna?? Odwracam głowę i oczom nie wierzę! W futrynie drzwi sąsiadujących z łazienką, nieruchomo stoi mężczyzna w czarnym habicie z białą koloratką. Ksiądz??

-Aaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Skąd on tu?? Mam zwidy??? Nie, to realna postać! Co robić? Schować się! Tak! Chodu!! Do pokoju!!!

Serce wali, aż w uszach dudni. Co teraz? Ciuchy w łazience, ja nie umyta, nic, tylko się zastrzelić z łuku! Muszę pomyśleć… Nie mogę tu zostać! Nic to, okutam się w ręcznik i pójdę do łazienki raz jeszcze. A jeśli znowu napatoczę się na klechę? Jeśli on nie zaciuka mnie krucyfiksem, to siostry na pewno mnie „przebierzmują”. Może nawet poddadzą egzorcyzmom, jako nierządnicę wodzącą na pokuszenie? Tak czy owak biada mi!

Uffff… jestem bezpieczna! Szybko wezmę prysznic, ubiorę się i zejdę do siostry Urszuli, aby się jakoś wytłumaczyć ze swego haniebnego czynu. A jak mnie wyrzucą za to przewinienie? Eeee, nieee… Przyznam się i postanowię poprawę, a nawet posypię czaszkę popiołem w akcie skruchy. Gotowa jestem przyjąć całą szuflę popiołu albo i dwie!

Myślę, że to najtrudniejsza chwila. Nawet egzamin z aktorstwa to bułka z masłem w porównaniu z przyznaniem się do grzechu.

- Szczęść Boże!

- Aaaa…, szczęść Boże!

- Mogę wejść?

- Tak. Jak się spało?

- Dobrze, ale…, hmmm… zgrzeszyłam… Myślałam, że jestem sama na korytarzu… W łazience przypomniałam sobie, że zapomniałam wziąć ręcznik, więc postanowiłam po niego wrócić do pokoju…

- Nic w tym grzesznego – siostra Ula się uśmiecha.

- Sęk w tym, że wracałam na nago, jak mnie pan Bóg stworzył… I właśnie w tym momencie otworzyły się drzwi i usłyszałam czyjś krzyk. To był… ksiądz.

- Ahahahaha! Ahahahahaha! Ahahahahahahaha! – siostra Urszula nie mogąc ustać na nogach, siada na taboret. – A to się ksiądz Franciszek napatrzył! Ahahaha! Ahahahaha! A nic mi nie powiedział, ahahahahaha, tylko mignął przed oczami, ahahahahahaha!

- Yyy…?

- Nie mogę! Ahahahahahaha, ale się ubawiłam! Nic się nie martw! Ksiądz Franciszek będzie u nas do końca tygodnia, więc ubieraj się, gdy wychodzisz z pokoju, dobrze? Ahahahahaha!

- I nie dostanę pokuty?

- Za co? Ahahahahaha! Oj, ta szalona młodość! Ahahahahaha! Zmykaj już, bo się spóźnisz na egzaminy! Ahahahahaha! A to się Franciszkowi przydarzyło, no! Ahahahahahahaha…!

Dzień piąty  23.06.1989

Jestem przyjęta! Jestem studentką Wydziału Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu!! Nie do wiary!!! Radość rozpiera me serce i sprawia, że po długim dniu oczekiwania na wyniki, wizycie w przychodni u specjalisty foniatry, a potem kilkugodzinnym szukaniu stancji na pobliskich Krzykach, nadal fruwam. Nie idę, a szybuję „pod czwórkę na Plac Katedralny”, niesiona na skrzydłach radości! Jutro wrócę do Szczecina i uściskam moją ukochaną babcię. Pochwalę się rodzicom, spotkam z Żużu i Kazikiem, utrę nosa koleżankom, a nade wszystko dorwę Orianę!

Siostra Urszula krząta się po kuchni i podśpiewuje pod nosem jakąś piosenkę. Tylko ciekawe, dlaczego nie religijną?

- Dostałam się! Dostałam się!!

- Chwała Panu! Alleluja!

- Jestem taka szczęśliwa! Chce mi się skakać ze szczęścia aż do nieba!

- Dziękuj Bogu!

- To też, ale najpierw muszę coś zjeść, inaczej umrę z głodu.

- Jedz i opowiadaj – siostra Urszula stawia przede mną talerz gorącej grochówki.

- Wczorajsze egzaminy jeszcze mocniej przetrzepały naszą garstkę… Mniammm, w życiu nie jadłam takiej zupy!

- Z czego?

- Pisemny z wiedzy o muzyce… ale to jest pyyyszne... i praktyczny z solfeża…

- No, tak… zostali najlepsi. To ile was będzie na roku?

- Siedmioro na wokalno-aktorskim i czwórka na sekcji estradowej.

- To prawie indywidualne studia. Elitarne. Nie jedz tak szybko, bo się udławisz!

- Można tak powiedzieć. Ale to takie dobre!

- Czyli zaczynasz od października?

- Tak! Udało mi się już znaleźć stancję! Y-y! Przepraszam, to tylko czkawka… Zaraz przejdzie.

- Świetnie, a gdzie?

- Y-y! Na Krzykach, na ulicy Wawrzyniaka 24, y-y!

- O, to piękna dzielnica, spokojna, a i Akademia blisko.

- Y-y! Prawda. Siostro, mogę o coś spytać?

- Pytaj!

- Y-y! Dlaczego siostra nie chodzi w habicie, y-y! I w dodatku nosi obrączkę?

- To taka formuła zakonu, aby być bliżej i bardziej bezpośrednio przy ludziach. Habit często dystansuje, a nam zależy, by znajdować się najbliżej drugiego człowieka i nieść mu pomoc, gdy jej potrzebuje. Podobnie, jak inne zakonnice, my też składamy śluby wieczyste i na znak zaślubin Pana, nakładamy obrączki.

- Aha… Y-y! Nie spotkałam się z czymś takim.

- Pewnie jeszcze nie raz spotkasz.

- Siostro, a będę mogła do siostry wpaść od czasu do czasu, jak już będę studiowała? Y-y!

- Przyjść tu zawsze możesz, ale mnie nie będzie.

- Jak to??? Y-y!

- Od września mam przeniesienie do Opola.

- Dziwne… y-y!

- Dlaczego dziwne?

- Y-y! Bo w tym samym czasie poznałam dwie osoby, które bardzo mi pomogły, a których już więcej nie spotkam…

- Niezbadane są wyroki boże. Czasem Pan stawia na naszej drodze pewne osoby, aby spełniły misję serca względem potrzebującego. I gdy owa misja zostanie wykonana, ich drogi się rozchodzą, lecz dobro owych czynów pozostaje.

- Nie rozumiem, ale podoba mi się! Y-y!

- Kiedyś zrozumiesz, zobaczysz.

Może zrozumiem, może nie, ale jedno wiem już teraz - nikt mi nie uwierzy, gdy im opowiem o ostatnich pięciu dniach. Nikt! Sama w to nie wierzę, a co dopiero inni! Przecież to wszystko, co się dzieje jest nie do uwierzenia! Jak to mówi Irena, „maksymalnie”? Pewnie, że maksymalnie nie do uwierzenia! Y-y!

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok