Juliusz Adel

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2016

Juliusz Adel
„Gen”

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2016
Copyright © by Juliusz Adel, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

Zdjęcie okładki © Fotolia - vege

Autor zrezygnował z korekty profesjonalnej wydawnictwa

ISBN: 978-83-7900-540-6

Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Wszystkim tym, którzy zainspirowali

mnie do napisania tej książki.

Prolog

Zmęczony siedział i obserwował jej każdy wymuszony oddech. Drobna, wymęczona chorobą trzynastolatka z trudem nabierała w płuca powietrze na siłę wtłaczane przez respirator, a następnie z mozołem je wypuszczała. Obserwował jej bladą, zmęczoną twarz, jej lekko unoszącą się z każdym wymuszonym oddechem klatkę piersiową. Ten stan trwał już od kilku dni. Nikt nie umiał jej pomóc, nikt nie znał przyczyny choroby, nikt nie potrafił powiedzieć jak długo to jeszcze będzie trwało i jak się to zakończy. Kilku lekarzy od kilku dni próbowało znaleźć przyczynę choroby, ale żadne próby nie przynosiły spodziewanego efektu. Wielokrotnie pobierano jej krew i mocz do różnych badań, robiono wymazy, prześwietlano promieniami Roentgena, atakowano jej wątłe ciało ultrasonografem, miała robioną tomografię, rezonans magnetyczny i nieskończenie wiele innych badań, które miały podać przyczynę i nazwać chorobę, miały ustalić dalszy proces leczenia. Nic. Żadnej odpowiedzi na dręczące ich pytanie. Nastąpił nawet moment, kiedy próbowano zarzucić jemu i Małgorzacie podawanie córce antybiotyków i leków nieznanego pochodzenia. Nikt nie był w stanie leczyć choroby, której nie ma w żadnym podręczniku, której nie sposób zdiagnozować. Większość lekarzy upierała się przy twierdzeniu, że mała Paulina ma alergię. Wskazywał na to skurcz oskrzeli. Ale pomimo wielokrotnych testów nikt nie był w stanie wskazać alergenu, który ów skurcz wywołał. Pomimo wielu prób, wielu sprawdzonych metod nie udało się przywrócić pierwotnej pojemności płuc. Stosowane w takich sytuacjach leki nie pomagały, a niektóre wręcz powodowały pogorszenie się stanu pacjentki.

Izydor siedział na najniewygodniejszym z możliwych taboretów – tylko takie były tu dostępne – przy łóżku córki, całą noc wpatrzony w jej połączoną z respiratorem twarz, skupiony na każdym mięśniu w oczekiwaniu drobnego choćby ruchu. Od dwudziestej, gdy usiadł obok łóżka Paulina nie dała żadnego znaku życia, żadnego ruchu. Słyszalna była tylko monotonna praca urządzeń medycznych. Tu świst podawanego powietrza mieszał się z regularnym popiskiwaniem urządzeń pilnujących prawidłowej pracy serca. A z drugiej strony patrząc, siedzenie na twardym, chybotliwym taborecie nie pozwoliło mu zmrużyć oka i pominąć jakąkolwiek chwilę życia najbliższej, pogrążonej we własnym bólu osoby. Siedząc nie zauważył, że za oknem zaczęło świtać. Budził się nowy dzień. Światło słońca oświetlające miasto przebiło się między wysokimi blokami, drzewami i oświetliło sufit i ścianę naprzeciw okna. Światło odbijało się od wymalowanych na biało powierzchni i oświetlało bladą, wyczerpaną chorobą twarz Pauli. Izydor spojrzał w okno, sprawdził godzinę na zegarku. Było kilka minut po szóstej.

Nagle ciało małej Pauli jakby skurczyło się na moment, potem równie raptownie zesztywniało. Dziewczynka naprężała wszystkie swoje mięśnie, chwilę sztywna, prosta leżała płasko na łóżku, a potem zaczęła podnosić tułów do góry tak, jakby chciała zrobić „mostek” tylko na piętach i głowie. Jej ciało zapewne przeszedł przeszywający ból, co było widać w jej szeroko otwartych, przerażonych oczach. Ojciec dostrzegł na jej twarzy niewyobrażalne cierpienie. Było to tak wyraźne, że aż nim wstrząsnął dreszcz. Otworzyła szeroko usta, jakby chciała wykrzyczeć swój ból, lecz nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Paula najpierw mocno zacisnęła powieki, po chwili ponownie otwarła swe duże, czarne oczy, w których można już było dostrzec przerażenie i nieme wołanie o pomoc. Widział to wpatrując się w jej twarz i ciało, czuł przez moment jej cierpienie. Tak samo nagle jak się podniosła opadła bezwładnie na łóżko. Aparatura monitorująca pracę jej serca zaczęła piszczeć, a respirator dalej tłoczył powietrze do jej płuc, tyle tylko, że one już go nie przyjmowały.

Chwilę potem do sali wbiegła lekarka z pielęgniarkami. Zaczęli reanimację. Izydora jednak przy tym nie było gdyż został wyprowadzony z sali. Stał na korytarzu otumaniony, wpatrzony z zamknięte przed nim drzwi, za którymi toczyła się walka o życie jego jedynej córki. Zobojętniały na wszystko, co dzieje się obok niego, na przechodzących ludzi, na słyszalne zewsząd dźwięki. Do sali, w której znajdowała się Paula wbiegło jeszcze dwóch lekarzy, A on tylko stał, patrzył i czekał jakby nieobecny myślami…

Stojącego na korytarzu Izydora z daleka zobaczyła zmierzająca do córki Małgorzata. Patrzyła jak stał bezradny ze wzrokiem wbitym w klamkę od sali, na której leżała ich córka. Matka Pauli najpierw zajechała na parking przed szpitalem i prowadzona optymizmem jak na skrzydłach przemierzała długie korytarze, piętra, byle szybciej znaleźć się przy łóżku dziecka. Może dzisiaj nastąpi przełom w chorobie, może dzisiaj dziewczynka odzyska przytomność i zacznie sama oddychać... Teraz zwolniła kroku jakby nie chciała dojść do drzwi sali.

Długo czekali zanim drzwi otwarły się i z sali wyszła cała ekipa, która jeszcze przed chwilą walczyła o życie ich córki. Wzrok lekarza wystarczył Izydorowi za odpowiedź na niezadane jeszcze przez niego pytanie. Miał jednak nadzieję, ze jego odczucia są tylko wynikiem zmęczenia.

– Panie doktorze...? – Izydor z trudem wydobył z siebie słowa.

– Niestety, robiliśmy co w naszej mocy, ale nie byliśmy w stanie w żaden sposób pomóc.

– O, Jezu – Małgorzata zbladła, przylgnęła do ramion Izydora i bezwładnie osunęła się na ziemię.

Wieczór poprzedzający i dzień pierwszy

Jacek starannie dobierał proporcje odczynników, na elektronicznej wadze odważał każdy składnik reakcji. Bacznie obserwował jej przebieg, tworzące się gazy, lekkie płyny lub gęste zawiesiny o różnorodnych barwach i zapachach. Skrupulatnie notował wszelkie wyniki na porozkładanych w różnych miejscach laboratorium kartkach, następnie zebrał je i zasiadł do stojącego na biurku w rogu pomieszczenia laptopa. Tutaj do opracowanej tabeli ponownie nanosił dane, tutaj opracowywał wersję tekstową wyników badań i wnioski.

Przeczytał dokładnie wszystkie zebranie i zapisane wyniki. Z niedowierzaniem i odrobiną zaskoczenia pokręcił głową. „To się kupy nie trzyma” pomyślał, wstał od biurka i wyszedł z laboratorium. Przeszedł przez sterylny, krótki korytarz i wszedł do pomieszczenia prosektorium. Tam podszedł do metalowych drzwiczek z wielkim numerem i umieszczoną w specjalnej ramce kartką z napisem „Paulina Melnik, Lat 13, zm. 17.05…” Otworzył drzwi i wysunął nosze ze spoczywającym na nich ciałem dziewczynki. Z pomocą pracownika prosektorium przełożył zwłoki na wielki metalowy stół. Wyciągnął ze sterylizatora pudełko z zestawem narzędzi, otworzył je, wyjął zawinięte w białe płótno narzędzia.

Przez całe niemal życie marzył o możliwości pracy błyszczącymi wysterylizowanymi narzędziami chirurgicznymi. Zaraził swoimi marzeniami rodziców, którzy przez całe liceum wspomagali go przy przygotowaniach do egzaminów wstępnych na medycynę. Kupowali mu specjalistyczne książki w kilku językach, wysyłali go na zajęcia fakultatywne, które mogły pomóc mu w dostaniu się, a następnie w swobodnym kontynuowaniu studiów. Już w trakcie studiów wiedział, że będzie specjalizował się w patomorfologii. Studia ukończył, marzenia realizował. Rodzice, a zwłaszcza matka, w pewnym sensie czuli się zawiedzeni jego wyborem. Mieli nadzieję, że ich syn zostanie lekarzem niosącym pomoc ludziom, a został chirurgiem umarłych. W żartach zawsze tłumaczył matce, że wybrał specjalizację, przy której żaden jego pacjent nie poskarży się na złe leczenie.

Teraz położył ciało drobnej dziewczynki na brzuchu i wykonał małe nacięcie w miejscu, gdzie znajduje się prawa nerka. Dużą strzykawką ściągnął mocz z moczowodów i cewki, wyciął nerkę. Delikatnie pobrał kilka wycinków, włożył nerkę do przygotowanego pojemnika, który postawił obok ciała dziewczynki i z pomocą sanitariusza położył je ponownie na nosze, które przenieśli do lodówki. Z pobranymi próbkami przeszedł z powrotem do laboratorium.

Kolejne mierzenie kropla po kropli, ważenie mikrogram do mikrograma, mieszanie próbek. Kolejne zawiesiny, Kolejne notatki. Potem wycinki pobrane z nerek przygotował i położył pod okularem mikroskopu. Obserwował komórki, ołówkiem kreślił ich wygląd szczególną uwagę zwracając na występujące w nich anomalie. Sporządzał kolejne notatki.

Zebrał wyniki i przeszedł do laptopa. Wszystko ponownie naniósł na przygotowany arkusz, przeanalizował jeszcze raz i spisał wnioski. Więcej pytań niż możliwych odpowiedzi. Z marsową miną siedział wpatrzony w ekran. „A może?” – pomyślał chwilę. Przeczytał całość ponownie, skopiował kawałek tekstu, wkleił w edytorze tekstu, wybrał drugi fragment i ponownie wstawił tworząc skrót zebranych danych, pytań i nieuzyskanych odpowiedzi. Zalogował się na forum lekarskim, wpisał temat i wstawił dopiero, co przygotowany tekst.

Pracował w ten sposób już od prawie roku, odkąd otworzył swój przewód doktorski. W prosektorium spędzał obecnie większość swojego życia. Najbardziej cierpiała na tym rodzina, dla której miał tak mało czasu.

Od pracy oderwał go dźwięk telefonu. Spojrzał na zegarek, było po dwudziestej drugiej.

– Ty wrócisz dzisiaj do domu?

– Jasne, zaraz się zbieram.

Wyłączył komputer, poskładał papiery i wyszedł z laboratorium.

* * *

Bardzo źle spał tej nocy. Czuł się jak na pierwszym roku studiów, kiedy zdobywał pierwsze wiadomości z anatomii i nie potrafił zinterpretować wszystkich szczegółowo zebranych danych. Dopiero lata nauki, semestry ćwiczeń, laboratoriów doprowadziły go do zakończenia studiów, ale nie nauki. Potem był staż; obracanie zdobytych ciężką pracą wiadomości w praktykę lekarską.

Czekając na ciąg dalszy:

Zapoznaj się

Z etykietami zamieszczonymi na produktach, które kupujesz w sklepie. Szczególnie tymi zawierającymi soję, kukurydzę i rzepak. Kontroluj też produkty mleczne.

Przeczytaj

⇒  Jeffrey M. Smith „Nasiona kłamstwa”.

Obejrzyj filmy

⇒  „Życie wymyka się spod kontroli”

⇒  „Świat według Monsato”

Zajrzyj na strony internetowe

⇒  www.gmo.icppc.pl

⇒  www.halat.pl

⇒  http://www.ppr.pl/artykul-genetyczna-hipokryzja-156665.php

⇒  http://polityka.onet.pl/162.1222741.1.0.2498-2005-14.artykul.html

⇒  www.greenpeace.pl

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok