Daniel Zimakoff

FC Mezzi 3 - Nożyce

Saga

FC Mezzi 3 – Nożyce
Przełożyła
Agnieszka Maryniak
Tytuł oryginału
FC Mezzi 3 – Saksesparket
Copyright © 2013, 2019 Daniel Zimakoffi SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711858103

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

JANEK: Kocha grać w piłkę. To jego żywioł. Doskonale wczuwa się w grę, a do tego jest bardzo szybki i wytrzymały. Nie przepada za ciężkimi akcjami ofensywnymi. Jego marzeniem jest zostać zawodowym piłkarzem i grać w drużynie FC Barcelona – tak jak Messi.

EMIL: Doskonały bramkarz. Jego interwencje przeważnie są skuteczne. Wie wszystko

o piłce nożnej, zna każdą drużynę i jej taktykę. Jego jedynym problemem jest to,

że nienawidzi biegać i szybko dostaje zadyszki.

MIKOŁAJ: Często trenuje z piłką w swoim ogrodzie. Potrafi bardzo mocno strzelać lewą nogą. To optymista, którego towarzystwo gwarantuje dobrą zabawę. Jest silny jak byk, rozpiera go energia. Ma starszego brata − słynnego piłkarza Kingo.

Rozdział 1

Piłka toczyła się w moją stronę. Zagrałem prostym podbiciem. Mocno. Kierunek był idealny, ale nie wystarczająco się pochyliłem, więc mocno przestrzeliłem.

̶ Dawaj Janek! –  krzyknął Kingo.

A może krzyczał mój tata? Stali zaraz obok siebie. Żeby tylko tacie nie przyszło do głowy dawać mu dobre rady. Wróciłem sprintem, żeby pomóc obronie.

W pierwszym meczu w najlepszej lidze graliśmy na wyjeździe z Holeby. To był ostatni weekend przed wakacjami. Zlatan nie grał w tym meczu, bo był już z rodziną na wakacjach w Chorwacji. Na szczęście dalej grał w naszej drużynie. Jego tata uważa, że dobrze mu szło i że był w stanie panować nad swoim temperamentem. Ula była na Majorce. Przydaliby się nam dzisiaj obydwoje. Beznadziejnie, że musieliśmy grać mecz przed rozpoczęciem szkoły.

Przegrywaliśmy jednym golem. Zostało dziesięć minut do końca.

Emil obronił mocne uderzenie i wykopał mocno do przodu. Mikołaj przyjął, udało mu się przebić z piłką do przodu, ale w końcu został sfaulowany, gdy oddał strzał na bramkę.

Zostało tylko pięć minut. No nie… Nienawidziłem przegrywać. Musieliśmy zaryzykować.

Kingo też tak uważał. Krzyknął, żebym stanął bardziej z przodu.

Emil znowu nas uratował, broniąc kolejny rzut. Przesunąłem się odrobinę do tyłu. Wiedziałem dokładnie, gdzie wyrzuci piłkę.

Tak! Piłka leciała łukiem w moją stronę. Przyjąłem na klatę. Trochę ode mnie odskoczyła, ale ją opanowałem. Drogę próbował zastawić mi rosły przeciwnik, ale udało mi się go ograć. Po nim na mojej drodze pojawiło się dwóch kolejnych. Udałem, że znowu będę chciał dryblować, ale podałem Mikołajowi tak, żeby piłka się od niego odbiła i wróciła do mnie. Niestety, po jego podaniu piłka leciała dokładnie między dwóch obrońców. Sprintem dobiegłem  do pola karnego, mając piłkę zaraz pod nogami.

Bramkarz wyszedł do przodu. Przerzuciłem piłkę nad nim, przeszedłem na jego prawą stronę i strzeliłem. W jakiś cudowny sposób dosięgnął piłki, która jednak wysunęła mu się z rękawiczki, odbiła od słupka i powędrowała do Mikołaja. Bramka była pusta, bramkarz leżał na ziemi i wtedy mój dobry kumpel Mikołaj strzelił… Albo i nie! Przestrzelił! Mikołaj przeklinał pod nosem.

̶ Dawaj!

Ale nie udało mu się już nic wskórać. Holeby wróciło na naszą połowę i w kontrze strzeliło nam gola. Emil nie miał żadnych szans. Było ich dwóch na jednego.

Sędzia odgwizdał koniec spotkania. Kurczę! Przegraliśmy nasz pierwszy mecz w najlepszej lidze 0:2.

Kingo się nie przejmował. Kupił nam napoje i pochwalił nas. Siedzieliśmy na trawie w półkolu przed nim.

̶  Graliście naprawdę dobrze – powiedział Kingo.

̶ Ale przegraliśmy – rzucił Jens.

̶ Gdyby tylko Mikołaj zdobył tego gola…  –  zaczął Albert.

̶ Wiem, wiem – westchnął Mikołaj. – Nie rozumiem… – zaczął, ale Kingo mu przerwał.

̶ To nie wina Mikołaja, że przegraliśmy. W piłce wina nigdy nie leży po stronie jednego gracza. Tu chodzi o całą drużynę. Wygrywamy jako drużyna i przegrywamy też jako drużyna. Dzisiaj przegraliśmy z zespołem, który był od nas lepszy. I to jest naturalne. Musimy przyzwyczaić się do tempa, które panuje w pierwszej lidze.

Po meczu Emil dostał zasłużonego Tygrysa Wyczynowca. Bez jego pomocy przegralibyśmy chyba z 6:0. Po drodze do domu siedziałem na tylnym siedzeniu między Emilem a Mikołajem. Mikołaj dalej nie mógł się pogodzić z niewykorzystaną szansą.

̶ Mogłem po prostu strzelić za pierwszym razem – powiedziałem. – Powinienem był.

[Insert illustration from PDF, p. 13]

̶ Dajcie spokój. To było super zagranie –  rzucił Emil.

̶ Dokładnie – dodał mój tata zza kierownicy. – Zrobiłeś wszystko tak, jak powinieneś, a podanie od Mikołaja było perfekcyjne.

̶ Za długo czekałem z oddaniem strzału, ale chciałem być pewny, że strzelę – wymamrotałem. – Gdybym tylko strzelił z pierwszej piłki, bramkarz nawet by jej nie dotknął.

̶ A ja zbyt się pospieszyłem –  dodał Mikołaj. – I popatrz jak wyszło…

̶ Kit z tym. Żebyśmy tylko wygrali z Gærdehavn –  zakończył Emil.

Pokiwałem głową. Gdyby tylko udało nam się wygrać mecz przeciwko naszej starej drużynie, nic innego nie miałoby znaczenia.

Rozdział 2

Gdy się wygrywa, fajniej jest chodzić do szkoły. Na pierwszej przerwie podszedł do mnie Aleks z  uśmiechem od ucha do ucha.  Dowiedziałem się  już,  że Gærdehavn odniosło wysokie zwycięstwo w swoim pierwszym meczu.

̶ Słyszałem, że przegraliście z Holeby. Myśmy ich w zeszłym roku ograli.

̶ Wiem – chciałem już pójść dalej, ale Aleks zagrodził mi drogę.

̶ Przecież już mówiłem, że drużyny mieszane nie mają szans w pierwszej lidze.

̶ Wcale nie. Powiedziałeś, że nigdy nie uda nam się awansować, jeśli mamy dziewczyny w drużynie.

̶ To bez znaczenia. I tak znowu spadniecie.

̶ Zobaczymy.

̶ Z kim gracie następny mecz? – zapytał.

̶ Z Eliten. Na własnym boisku.

Zobaczyłem Emila, który zmierzał w naszą stronę. I dobrze. Nie miałem już siły, żeby samemu dyskutować z Aleksem.

̶ Ups. Eliten – Aleks zagwizdał. – Oni naprawdę dobrze grają. Ich nie zadowoli wygrana tylko dwoma bramkami.

̶ Żebyśmy tylko wygrali z wami – powiedział Emil.

̶ Ha, nie macie najmniejszych szans. To wasz ostatni mecz, co nie?

̶ Tak. I gramy u siebie.

̶ To nic nie znaczy. Znam szkolne boisko tak samo jak wy.

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Szybko ruszyłem w stronę szkoły. Gærdehavn musiało zostać pokonane. Ale jak mieliśmy do tego doprowadzić? Musieliśmy to uzgodnić na kolejnym spotkaniu klubowym po treningu.

̶ Tak jest! Super gol, Emil! – krzyknął Mikołaj.

W bramce zmienialiśmy się po trzech strzelonych golach. Graliśmy w ogrodzie po obiedzie. Mikołaj, Emil i ja. Kenneth, nasz dawny trener, zadzwonił i zapytał moją mamę, czy mógłby na chwilę wpaść, żeby zamienić z nami słówko. Zgodziła się, nie pytając mnie o zdanie, ale to nic. Zadzwoniłem po Mikołaja i Emila zaraz po tym. Na szczęście obydwaj mogli do mnie przyjść. Teraz spostrzegliśmy jego samochód. Nie spóźnił się. Wysiadł z samochodu, akurat wtedy, gdy strzeliłem gola zaraz pod poprzeczką.

̶ Ładny gol, Janek – Kenneth uśmiechnął się szeroko. – Cześć, chłopaki.

Przywitaliśmy się  i razem udaliśmy się do salonu, gdzie czekali już moi rodzice z kawą, herbatą i ciepłymi lodami. Najpierw rozmawialiśmy o pogodzie i naszym domu. Potem Kenneth odchrząknął, spojrzał na nas i powiedział:

̶ Żałuję, że odeszliście z Gærdehavn.

Żaden z nas się nie odezwał.

̶ Wszyscy trzej jesteście dobrymi i wartościowymi dla drużyny chłopakami. Tęsknimy za wami, a mnie jest przykro, że odeszliście z klubu przez coś, co powiedziałem.

Dalej milczeliśmy.

̶ Czy istniałaby szansa na to, żebyście do nas wrócili? Wiem, że właśnie udało wam się awansować z nową drużyną, ale… A tak w ogóle jak wam poszło w waszym pierwszym meczu?

̶ Przegraliśmy 0:2 – odpowiedziałem. –  Nie było możliwości, żeby o tym nie wiedział.

̶ Szkoda. Ciężko wam będzie w pierwszej lidze. Jesteście przecież drużyną mieszaną, no i gra u was tylu młodszych graczy.

[Insert illustration from PDF, p. 19]

̶ Dlatego musimy trenować jeszcze ciężej niż pozostali.

̶ Tak, jasne. Macie dobre nastawienie. – Kenneth uśmiechnął się do moich rodziców.

̶ Właściwie to wygraliśmy drugą ligę – powiedział Emil.

̶ Tak. Udało wam się. Gratulacje, ale wiecie, że jest różnica między tymi dwoma ligami…

̶ To, czy się wygrywa nie jest chyba najważniejsze – przerwała mu mama. – Moim zdaniem ważniejsze jest to, że w zespole panuje dobra atmosfera.

̶ I jest się zauważanym i szanowanym – dodał tata.

̶ Absolutnie się zgadzam. – Natychmiast dodał Kenneth, siadając głębiej na krześle. –Atmosfera w zespole zawsze jest na pierwszym miejscu. Dlatego zdecydowaliśmy się w Gærdehavn na wycieczkę drużyny do Holandii. W czasie jesiennych wakacji. Pojedzie cały klub. Żeby się lepiej zgrać i zrobić coś wspólnie. No i będziemy grać z drużynami z zagranicy.

Holandia. To wszystko brzmiało naprawdę super. Spojrzałem na Mikołaja i Emila. Wyglądali na zainteresowanych. Możliwe, że FC Mezzi przegra wszystkie swoje mecze. Wtedy naprawdę byłoby beznadziejnie.

̶ Brzmi ok – powiedział Mikołaj.

Zerknąłem na niego. Czy naprawdę rozważał przejście do naszej poprzedniej drużyny? Przecież to nie on naraził się Kennethowi.

̶ My też jedziemy na wycieczkę – rzuciłem.

̶ Naprawdę? Kiedy?

̶ Jeszcze tego nie ustaliliśmy – odpowiedział Emil.

̶ To jeszcze nie jest pewne – dodał mój tata.

̶ Aha. – Kenneth spojrzał na nas – Wiecie, taka wycieczka jest droga, ale w naszym klubie mamy na to środki, więc…

Przerwałem mu.

̶ Wielkie dzięki Kenneth – spojrzałem mu prosto w oczy. – W FC Mezzi czujemy się doskonale, no i uwielbiamy naszego nowego trenera. A przynajmniej ja.

Spojrzałem na Mikołaja i Emila. Żwawo kiwali głowami.

̶ Oczywiście, rozumiem. Ale przemyślcie tylko moją propozycję. – Kenneth podniósł się i podziękował za kawę.

̶ No i co chłopaki? Prawie was przeprosił – powiedział tata po tym, jak odprowadził Kennetha do drzwi.

̶ Ale jednak tego nie zrobił – odpowiedziałem, zlizując kawałki ciepłego loda z ust.

̶ Dorosłym słowo „przepraszam” ciężko przechodzi przez usta. – Mama uśmiechnęła się do mnie. – A szczególnie jeśli ma być ono skierowane do dzieci.

̶ Mamy teraz własną drużynę. – Mikołaj podniósł rękę do góry.

̶ Dokładnie tak – dodał Emil – dając piątkę Mikołajowi, a potem mnie.

̶ Tak – zawtórowała mama. – No i może Kingo już niedługo przedstawi program wycieczki dla waszej drużyny. Przecież jutro po treningu macie spotkanie.

Rozdział 3

Trening skończyliśmy grając sześciu na sześciu. Zlatan i Ula też uczestniczyli już w treningu. Graliśmy zatem pełnym składem. Dwunastu zawodników. Byłem w drużynie ze Zlatanem i Ulą, a Mikołaj i Emil grali w przeciwnej. Zlatan miał czystą pozycję do oddania strzału, ale podał do Uli, która wbiła piłkę do bramki. Ostatnia i decydująca bramka. Ula z wypiekami na twarzy przybiła Zlatanowi piątkę.

Gdy się przebraliśmy, pojechaliśmy do Mikołaja i Kingo. Ich rodzice przygotowali dla nas obiad. Siedzieliśmy przy długim stole i rozmawialiśmy. Po deserze Kingo poprosił nas o ciszę.

̶ Dzisiaj mamy do omówienia trzy sprawy. Punkt pierwszy: musimy porozmawiać o następnym meczu. Punkt drugi: obgadamy wycieczkę za granicę.

[Insert illustration from PDF, p. 23]

Część obecnych zaczęła od razu dyskusję i przekrzykiwała siebie nawzajem. Kingo uciszył ich.

̶ Ok, czyli zaczynamy od punktu drugiego – zaśmiał się. – Podróżowanie kosztuje. Rozmawiałem z większością waszych rodziców. Zaproponowali, żebyście sami zaczęli zbierać na naszą wycieczkę.

̶ A gdzie pojedziemy? – zapytał Mads.

̶ To zależy od tego, ile uda nam się zebrać pieniędzy – odpowiedział Kingo.

̶ A jak mamy się za to zabrać? – zapytał Albert.

̶ Istnieje wiele sposobów, ale mama Ani zaoferowała, że możecie na jej stoisku, na pchlim targu w mieście, wystawić na sprzedaż rzeczy, bez których jesteście w stanie się obejść, a ona pomoże je sprzedać.