Sandra Schwartz

Dotyk magii 4 - Wymarzony chłopak

Ilustracje Lars Horneman

Saga

Dotyk magii 4 - Wymarzony chłopakPrzełożyła
Justyna Haber
Tytuł oryginału
Et strejf af magi 4 – Drømmekæresten
Copyright © 2016, 2019 Sandra Schwartz i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711871324

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

RUNA

Znak zodiaku: Rak

Kolor: srebrny

Planeta: Księżyc

Żywioł: woda

Kamień szczęścia: kamień księżycowy

Dobrze jej wychodzi: wspieranie innych w trudnych chwilach i udzielanie rad

Słabe strony: trudności z podejmowaniem decyzji

Jako przyjaciółka: troskliwa i wierna

FRIDA

Znak zodiaku: Wodnik

Kolor: niebieski

Planeta: Uran

Żywioł: powietrze

Kamień szczęścia: kryształ górski

Dobrze jej wychodzi: bycie kreatywną i rozmawianie z innymi

Słabe strony: jest uparta i często podaje rzeczy w wątpliwość

Jako przyjaciółka: opiekuńcza i pomocna

VIGGA

Znak zodiaku: Lew

Kolor: pomarańczowy

Planeta: Słońce

Żywioł: ogień

Kamień szczęścia: bursztyn

Dobrze jej wychodzi: decydowanie i dążenie do tego, czego pragnie

Słabe strony: jest bałaganiarą i potrafi być zbyt absorbująca

Jako przyjaciółka: miła i zabawna

Dziwny sen

– Miałam dzisiaj całkowicie odlotowy sen – mówię.

Vigga, Frida i ja wracamy ze szkoły do domu. Idziemy, ciągnąc nasze rowery, więc możemy rozmawiać. Ja maszeruję w środku.

– Naprawdę? – Frida spogląda na mnie z zaciekawieniem. – Ja nigdy nie pamiętam, o czym śniłam… Może w ogóle nie miewam żadnych snów?

– Oczywiście, że miewasz! – odzywa się Vigga. – Wszyscy mają sny i można się wprawić w tym, żeby je pamiętać.

– Jasne – odpowiada Frida. – Ale dlaczego miałabym to robić?

– Nie wygłupiaj się! – wzdycha Vigga.

– Co? Dlaczego? – Frida podnosi na Viggę zdziwiony wzrok.

Uśmiecham się. – Gdy śnimy, to nasz mózg… no, wiesz… przetwarza te uczucia i wydarzenia, które przeżyłyśmy w ciągu dnia.

– Właśnie! – dołącza się Vigga. – Sny to takie wiadomości dla nas od naszej podświadomości.

Frida przygląda się nam, jakbyśmy były jakimiś nieziemskimi istotami, ale po chwili nagle się wykrzywia.

– O, nie – mówi. – Właśnie sobie przypomniałam jeden sen. Był naprawdę dziwny. Na pewno pomyślicie, że jestem wariatką…

Vigga uśmiecha się zachęcająco. Sny bardzo często są dziwne. Kiedyś śniłam, że chodziłam nago po szkole. Wszyscy mi się przyglądali, ale ja miałam to w nosie!

Wybucham śmiechem. – Tylko ty możesz mieć takie sny i się nie przejmować!

– Nie, ale poważnie! – wtrąca Frida. – Straciłam wszystkie zęby! Miałam odpowiedzieć w klasie na jakieś pytanie i wtedy mi wypadły. – Frida skrywa twarz w dłoniach. – To było okropne!

– Mnie się przydarzyło to samo! – przypominam sobie. – Wykruszyły mi się wszystkie zęby… Czułam się, jak bym w ustach miała trociny.

– Spróbowałaś kiedyś wziąć do ust trociny? – droczy się Vigga.

– Eee, no, wiesz, o czym mówię! – Klepię ją po ramieniu.

Śmieje się. – Wyluzuj, to zupełnie normalne, że można stracić zęby we śnie. Mnie też się to przytrafiło. Moja babcia potrafi odczytywać znaczenie snów. Twierdzi, że chodzi o to, że dana osoba czuje się zagubiona i niepewna.

– Hm – zastanawia się Frida. – To by nawet miało sens. Miałam coś przedstawić w klasie. I nie czułam się z tym najlepiej.

– A ty o czym śniłaś? – dopytuje mnie Vigga.

– To był naprawdę bardzo zwariowany sen – chichoczę.

– Opowiadaj! – domaga się Frida.

– Okej – mówię i biorę głęboki wdech. – Jesteśmy w szkole i bawimy się w berka. Goni mnie Noah. Uciekam ile sił w nogach. Ale on się do mnie zbliża. Nagle tuż obok mnie pojawia się Mehdi. Uśmiecha się i podaje mi dłoń.

– No, to rzeczywiście słodki sen – zauważa Frida.

– Jeszcze nie skończyłam – przerywam jej. – Chwytam go za rękę i zaczynamy się unosić.

– Unosić? Czyli zaczynacie wzbijać się w powietrze? – Frida marszczy brwi.

Potwierdzam skinieniem głowy. – Wznosimy się do góry, jak byśmy wspinali się po niewidzialnych schodach. Trochę jakby poruszać się w wacie. A wy wszyscy staliście na boisku i gapiliście się na nas. Na początku byłam bardzo zdenerwowana. Ale przecież był ze mną Mehdi… – Czuję, jak palą mnie policzki.

– Bardzo fajnie – ocenia Vigga. – Też bym tak chciała!

– Nie byłam zachwycona, jak mama mnie obudziła – śmieję się zakłopotana.

– Ale co znaczy ten sen? – pyta Frida i spogląda na Viggę.

– Okej, czyli gonił cię Noah… – zastanawia się Vigga. – Sny, w których jesteśmy ścigani, często oznaczają zatroskanie albo strach…

– Po prostu jesteś niespokojna z powodu swojej randki z Mehdim w niedzielę – wyjaśnia Frida.

Czuję, jak teraz pali mnie cała twarz.

– To nie jest randka! On ma urodziny!

– I zaprosił cię… i tylko ciebie… do kina! – Frida zerka na mnie znacząco.

– No, dobra, może i randka – chichoczę. – Ale co to ma wspólnego z Noahem?

– Może chodzi o to, że Noah i inne chłopaki często się naśmiewają? – analizuje Frida.

Vigga potakuje. – Potrafią być dość chamscy…

Przyznaję, że coś jest na rzeczy. Ma rację.

– A co oznacza ten lot? Było super!

– Razem z Mehdim. – Frida trzepocze rzęsami.

– Właśnie! – Vigga przytakuje. – Może to znaczy, że masz w nosie wygłupy chłopaków. Póki Mehdi też tak uważa?

– No, a może masz nadzieję, że zostaniecie parą! – wnioskuje Frida.

– I poczujecie się jak w siódmym niebie – śmieje się Vigga.

– Ej, przestańcie! To tylko sen! – przekonuję, rozglądając się dookoła. Oby tylko w pobliżu nie było nikogo znajomego!

Mimo to w środku cała się trzęsę. I pomyśleć, że może Mehdi chciałby ze mną chodzić!

Trudny prezent

– Masz już prezent dla Mehdiego? – pyta Vigga, gdy już znalazłyśmy się w moim pokoju.

Zakopałyśmy się w moim łóżku pod kołdrą. Dzisiaj Frida siedzi pośrodku.

– Nie, jeszcze nie, ale chybam mam już pomysł…

– Przecież niedziela jest już za chwilę! – Frida wlepia we mnie oczy.

– Dzisiaj jest dopiero czwartek – śmieje się Vigga. – Jest jeszcze mnóstwo czasu. I przecież ci pomożemy! – Klaszcze.

– Taaak, znajdziemy najlepszy prezent! – potakuje Frida. Wstaje i sięga po mojego laptopa, po czym przynosi go do łóżka. – Może jakaś bransoletka albo łańcuszek z jego znakiem zodiaku? – zastanawia się.

– To nie takie głupie! – Krzyżuje ramiona Vigga. – Mamy w sklepie świetne skórzane rzemyki dla chłopaków. – Uśmiecha się do mnie zachęcająco.

– Może – odpowiadam wymijająco. To miło z jej strony. Ale nie wydaje mi się, żeby w przypadku Mehdiego to był dobry pomysł. Nie mam zamiaru powiedzieć tego na głos. Sprawiam wrażenie, jakbym chciała szybko uruchomić laptopa.

– Mehdi ma bzika na punkcie astronomii. Nie astrologii – zauważa Frida.

– Racja – zgadza się Vigga. – Nie pomyślałam o tym.

Frida mruga do mnie, a ja uśmiecham się z ulgą.

– A może jakaś książka o kosmosie? – Frida zabiera mi laptopa i otwiera wyszukiwarkę Google.

– No więc, on sporo o tym czyta… ale… – Waham się przez chwilę. Ten pomysł do mnie nie przemawia. Ale to może tylko moje wrażenie?

– O mój Boże, tu jest miliard książek! – Vigga wzdycha. Potem zaczyna paplać. – Ale Mehdi na pewno już większość z nich przeczytał.

– No, tak – śmieje się Frida. – Wciągnął już jak odkurzacz wszystkie książki o kosmosie z całej szkolnej biblioteki.

– Myślałam o planetarium – odzywam się ostrożnie.

– Przecież niedawno byliśmy tam całą klasą – zauważa Frida.

– Jest tam sala do oglądania przestrzeni kosmicznej – dodaję. – Ekran zrobiono w kształcie kopuły. Jest na pewno w 3D! To tak, jakby samemu podróżować w kosmosie!

– Ale przecież w niedzielę wybieracie się na film! – podkreśla Vigga.

– A może jakiś teleskop?

– Ekstra! – podsumowuje Frida. – Ale czy nie są dość drogie? – Nie przestaje googlować.

– Można się też wybrać do planetarium na wieczór z gwiazdami. Opowiadają tam, co jest widoczne na niebie w danym momencie. Na przykład czy widać deszcz meteorów – próbuję je przekonać.

– Masz na myśli wykład? Zanudzicie się na śmierć – stwierdza Frida.

– Tak, ale… – Chcę powiedzieć, że wykład nie musi być przecież nudny, gdy temat wydaje się interesujący. Ale ani Frida, ani Vigga nie wydają się zainteresowane, więc milczę. Może planetarium to rzeczywiście nie najlepszy pomysł?

– A może taki model Układu Słonecznego do samodzielnego składania? – podpowiada Frida.

– Dobry pomysł – zapala się Vigga. – Sprawdźmy…

Zaczynają klikać na różne strony. W końcu znajdują jedną.

– Może coś takiego? – promienieje Frida.

– A nie wydaje się wam, że pewnie ma już sporo takich modeli? – pytam cicho.

– Dlaczego wcześniej o tym nie wspomniałaś? – wzdycha Frida. – Nie da się w tym połapać!

– W takim razie co mam mu podarować? – rzucam i czuję kłucie w brzuchu. – Przecież to już w niedzielę! – Otulam się szczelniej kołdrą.

– Spokojnie – zapewnia Vigga, trącając mnie w ramię. – Coś znajdziemy!

– Wiem – odzywa się Frida i kraśnieje z zadowolenia. – Możesz go przecież jutro wypytać!

Kłucie w brzuchu nieco łagodnieje.

– Umówiliśmy się, że podczas wolnej godziny pójdziemy do szkolnej biblioteki.

– Dlaczego akurat do szkolnej biblioteki? – dopytuje Frida.

– Tam będziemy mieli spokój – tłumaczę. – Nie chcemy towarzystwa Noaha i innych durnych komentarzy.

– To zrozumiałe! – zgadza się Vigga.

– Świetnie – uśmiecha się Frida. – Na pewno znajdziemy najlepszy na świecie prezent! – Unosi dłoń, a potem przybija piątkę, najpierw ze mną, a potem z Viggą.

Spotkanie