Olrik

Pirat Jenny

Lust

Pirat Jenny
Przełożyła
Agata Makowiecka
Tytuł oryginału
Pirat Jenny
Copyright © 2018, 2019 Olrik i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726154238

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Pirat Jenny

Na dworze było o wiele cieplej, niż sądziła Jenny, gdy wypełzła na zewnątrz w swoim ulubionym kombinezonie, żeby zająć się malowaniem na jednolity kasztanowy kolor swojej ulubionej barki mieszkalnej. Mieszkała na niej od trzech lat i od jakiegoś czasu desperacko próbowała pozyskać różne instytucje i uniwersytety do sfinansowania wymarzonego projektu, podczas którego mogłaby w pełni wykorzystać swoje wykształcenie antropologa, zamiast jak dotychczas utrzymywać się z pracy asystenta pedagogicznego.

Celem projektu był zbadanie młodych ludzi z całego świata, którzy przybywali do Malezji, aby zająć się ratowaniem zagrożonych miejsc lęgowych żółwi morskich. Jenny zakładała, że właśnie w tym środowisku można by znaleźć niezwykle interesujące tendencje dotyczące rozwoju homo sapiens. Co to byli za ludzie, którzy przeznaczali na ten cel swoje wakacje? Jaki był ich sposób myślenia, gdy tam przybywali? Kiedy wyruszali? I co działo się pół roku później?

Jenny miała nadzieję, że przeprowadzając badanie oparte na ściśle naukowych podstawach, dotyczące tej niewielkiej, zamkniętej społeczności, będzie mogła dowieść, że tego typu projekty służyły nie tylko żółwiom morskim, ale tworzyły też zręby całkiem nowej kultury przyszłych pokoleń kosmopolitów. Nowy rodzaj poczucia wspólnoty i rozumienia tożsamości, nie w kontekście obywatela danego kraju, ale mieszkańca planety, za którą wszyscy ponosimy odpowiedzialność.

Jednak Jenny nie udało się przekonać do swojego projektu środowiska uniwersyteckiego, więc zdecydowała, że sama go zrealizuje. Dzięki oszczędnościom, które mimo wszystko zdołała wypracować, oraz po sprzedaży barki miała nadzieję, że da radę spiąć budżet takiego przedsięwzięcia.

Niestety cztery miesiące później, pomimo wielu ogłoszeń i umieszczeniu szyldu na barce, nie pojawił się ani jeden zainteresowany. Przyjaciele zaczęli jej delikatnie sugerować, że z powodu kolorów tęczy i różnobarwnych lamp, którymi ozdobiła barkę, przypomina ona raczej spelunkę, w której można było nabyć haszysz.

Dlatego teraz łódź miała zostać przemalowana na jednolity kolor, zdjęte zostały też ozdobne, kolorowe lampki. W każdym razie te przymocowane na zewnątrz. Wewnątrz, w przestronnym kambuzie – tak, Jenny zupełnie przyzwyczaiła się do mieszkania na dwudziestu ośmiu metrach – nadal wisiały łańcuchy świetlne i wiele innych kobiecych drobiazgów. Prawdę mówiąc, bolało ją, że musiała zamalować tęczowe kolory tym cholernym kasztanowym, do którego wszyscy byli przekonani. Ech...

A poza tym było za ciepło na kombinezon. Z drugiej strony kilka nowych plam farby na odzieży z pewnością nadałoby jej odświeżającego wyrazu. Bardziej rustykalnego wyglądu. Nabyła kombinezon razem z łodzią i starannie, czerwonymi literami wyszyła na plecach napis „Pirat Jenny”. Właściwie była to prowokacja w stosunku do jej byłego chłopaka. Po tym, jak Jenny bez mała rok próbowała rozruszać erotyczny aspekt ich relacji, w końcu się poddała i wyjaśniła mu, że nie „wystarczy” jej, jeżeli będą się zachowywali jak para obchodząca srebrne gody, chociaż nie dobili nawet trzydziestki. Była przekonana, że ich rozstanie okaże się korzystne także dla niego, bo ich relacja najwyraźniej go uśpiła. Ale on się wściekł i wtedy właśnie doświadczyła go w najbardziej odpychającym wydaniu. Nie tylko oświadczył jej, że była złą osobą, która brała wszystko, co chciała, a potem niszczyła ludzi. Nie, napisał również o tym wszystkim jej przyjaciołom z Facebooka. Właśnie dlatego w złości wyhaftowała to „Pirat Jenny” na plecach czarnego kombinezonu. Rok później napis nabrał dla niej zupełnie innego znaczenia. Nie chodziło o pirata, który wykorzystywał ludzi. Ale o to, że była kobietą, która stanowiła sama o sobie. Pirat Jenny – wykreowana przez siebie kobieta.

Nagle dotarło do niej, że na brzegu stał jakiś mężczyzna i jej się przyglądał. Na pewno bawiło go obserwowanie, jak bardzo się poci. Niewielka kobieta malująca ogromną łódź. Czy coś w tym stylu.

A może stał tam, fantazjując erotycznie na jej temat. Zerknęła przelotnie w stronę nabrzeża. Wyglądał w zasadzie na bardzo przystojnego i zamożnego faceta. Raczej niewiele starszego od niej, ale ubranego w drogą marynarkę, która musiała kosztować majątek. Do tego spodnie z kantem i drogie buty. Z całą z pewnością to typ odnoszący sukcesy finansowe. Ze świata bankowości albo finansów zgadywała.

Ale dlaczego stał tam i gapił się na nią?

Przemieściła się na tyły kabiny, gdzie chciała zacząć malować. Kątem oka dostrzegła, że mężczyzna też zmienił miejsce, aby móc ją dalej obserwować.

„Wystarczy tego dobrego” – pomyślała Jenny, umieszczając pędzel z powrotem w wiaderku, po czym wyprostowała się i obrała kurs prosto na niego.

– Przepraszam, przyglądasz się czemuś, co ci się podoba?

Mężczyzna spojrzał na nią nieco zdezorientowany; – Tak. Być może.

– Może? – Jenny niemal warknęła. Miała serdecznie dość mężczyzn, którzy sądzili, że mogą się bezkarnie gapić na kobiety, a one będą piały z zachwytu i wdzięczności, że okazały się godne tego typowego męskiego spojrzenia z dołu do góry.

– Może co? Może nie jestem wystarczająco pociągająca? Mam zdjąć kombinezon? Ku jej ogromnej irytacji nie ruszył się z miejsca, a do tego widziała wyraźnie, że na jego ustach pojawił się niewielki uśmieszek. Czyżby był perwersyjny?

– Może – odezwał się nieco przekornym tonem, wskazując na rufę. – Może powinnaś usunąć szyld, że łódź jest na sprzedaż, skoro nie chcesz, żeby ludzi ją oglądali?