Cecilie Rosdahl

Voyeur

Lust

Voyeur
Przełożyła
Agnieszka Strążyńska
Tytuł oryginału
Voyeur
Copyright © 2018, 2019 Cecilie Rosdahl i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726076356

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Mam na imię Nadine. Mam 19 lat i pracuję nocami w hotelu. To mój mały raj, bo panuje tu spokój i luksus. Lubię przyglądać się ludziom, którzy tu nocują. Większość z nich ma na sobie drogie ubrania i są wyjątkowo zadbani. Są w drodze do jakiegoś miejsca albo z niego wracają. Planują spotkania, interesy albo urlop. W pokojach są zawsze świeże kwiaty, czyste ręczniki i wypolerowane lustra. Jestem recepcjonistką, ale odpowiadam także za sprzątnie.

Kiedy panuje spokój i cisza, spisuję swoje fantazje. Trzeba jakoś zabić czas, a ja zawsze pragnęłam zostać pisarką. Moim największym marzeniem jest mieć prywatną sekretarkę, tak jak Barbara Cartland. Chciałabym też posiadać swój własny pokój w hotelu, wylegiwać się w jedwabnej piżamie i, popijając szampana, dyktować sekretarce, co ma pisać.

Jestem nawet w kontakcie z redaktorem. Przypomina Mela Gibsona, jego młodsze wydanie o brązowych oczach. Podobają mu się moje erotyczne fantazje i kręci mnie, że chce je czytać, mimo że do całej książki wciąż brakuje mi wielu stron.

Moją ulubioną artystką jest Sophie Calle. Pracowała kiedyś w hotelu, gdzie sprzątała, i robiła zdjęcia rzeczy należących do gości w ramach swojego projektu artystycznego. Moim projektem są natomiast tworzone przeze mnie historie.

Hotel, w którym pracuję, jest stary i wyposażony w stylowe zielone lampy i skórzane meble a’la chesterfield. Bar położony w piwnicy ma mroczne oświetlenie i wygląda niczym z angielskiego filmu. Kiedy przechadzam się z miotełką do kurzu, wyobrażam sobie, że to mój dom, mój zamek, a redaktor to mój mistrz, który rozkazuje mi, co mam napisać.

Ten hotel ma coś specjalnego, czego nie mają wszystkie inne znane mi hotele, i co jest zarezerwowane tylko dla szczególnie majętnych klientów. Nazywa się to PLAYROOMEM.

Po zapłaceniu można tu podglądać pary uprawiające seks. Hotelowi goście mogą tu także uprawiać seks ze sobą.

Zupełnie wyjątkowe i podniecające jest to, że wszystko obserwuje para oczu przez otwór w ścianie, który zostaje zasłonięty zaraz po zakończeniu aktu.

Dlatego hotel nazywa się „Voyeur” 1. Poza nocowaniem można tu na własne oczy zobaczyć, jak spełniają się najdziksze fantazje. Na wizytówce napisano:

Usłyszałeś o nas. Szukasz nas. W hotelu Voyeur możesz doświadczyć wszystkiego, czego pragniesz – kiedykolwiek. Najgłębiej skrywane fantazje spełnią się tuż przed twoimi oczami. Chcesz spróbować? Zadzwoń do nas pod numer: 666 999 000.

Jeszcze nie próbowałam być podglądaczką, chociaż nie z braku ochoty. Mimo to zebrałam już sporo inspiracji do książki, zwłaszcza dzięki mojemu niemoralnemu postępowaniu.

Ponieważ jest to stary hotel, drzwi do pokojów są staroświeckie i zamykane na ciężkie klucze. Kiedy nie tkwią w zamkach, można zajrzeć do pokoju przez dziurkę i nacieszyć swój wzrok widokiem pary uprawiającej seks. Przez taką dziurkę od klucza ma się zazwyczaj bardzo dobry widok na łóżko.

To właśnie moje doświadczenia poczynione z tej pozycji – które w sumie nie są moimi doświadczeniami, ale czymś, co widziałam – stały się inspiracją dla mojego pisania. Panuje tutaj także dobra akustyka i dlatego kiedy ktoś uprawia namiętny seks, wszystko dobrze słychać. Zapewnia to naprawdę wysoki poziom ekscytacji.

Raz poważyłam się na rzecz tak niemoralną, jak ukrycie się w szafie, podczas gdy jakaś para uprawiała seks. Musiałam trzymać rękę na ustach, kiedy jako podglądaczka uczestniczyłam w ich akcie. Na szczęście wyszli potem do łazienki, dzięki czemu mogłam się wymknąć. Serce łomotało mi później w piersi przez ponad godzinę z podniecenia i ze strachu, że ktoś odkryje moją obecność.

Podpisałam klauzulę zaufania, ponieważ przychodzą tutaj ważni i prominentni klienci. Wielu z nich zajmuje wysokie stanowiska i wybuchłby skandal, gdyby się wydało, że biorą udział w takiej grze.

Czasami przychodzą tutaj prostytutki prosto z ulicy, ale w większości mamy do czynienia z ekskluzywnymi dziewczynami i meżczyznami z agencji towarzyskich. Wielu jest członkami klubów dla swingersów. Hotel prowadzi dokładną ewidencję gości i ma zarejestrowaną każdą osobę, która tu nocuje. Tak zwane „czerwone strony” zawierają informacje o preferencjach seksualnych. Poza tym mamy też „kartotekę” zawierającą dane kontaktowe „wykonawców”.

Ekipę pracującą w hotelu dobiera się na podstawie wieku, wyglądu i własnych preferencji. Ja jestem jeszcze nowicjuszką, ale niedługo zostanę wyszkolona przez Mamę. To żona dyrektora hotelu, wcześniej trudniąca się projektowaniem kostiumów i wizażem. Obecnie pomaga młodym w dobrym opanowaniu wykowanego przez nich zawodu.

Jeśli chodzi o mnie, nie zależy mi na karierze pracownicy agencji, ale pisarki. Dlatego jestem tutaj wyłącznie dla zdobycia inspiracji. Pracę tutaj załatwił mi mój redaktor. Nadesłałam mu tylko jedną nowelkę, a on od razu zorganizował rozmowę z dyrektorem.

Moi drobnomieszczańscy, nudni rodzice doznaliby apopleksji, gdyby się dowiedzieli, czym się zajmuję. Wydaje im się, że tylko zmieniam prześcieradła i wydaję gościom klucze w recepcji.

Za dnia studiuję pielęgniarstwo i dlatego używam podręcznika do anatomii jako przykrywki do tego, czym naprawdę się zajmuję: studiowaniem męskich i kobiecych organów płciowych. Książka leży rozłożona na moich zapiskach.

Nawet sam dyrektor nie wie, że piszę o tym, co się odbywa w jego hotelu. Nie jest to zresztą działalność bezpośrednio kryminalna. Nie ma tu nikogo poniżej wieku odpowiedzialności karnej i nie zatrudnia się na czarno pracowników z Polski.