Lea Lind

Tinderowa taksówka

Lust

Tinderowa taksówka
Przełożyła
Agnieszka Strążyńska
Tytuł oryginału
Tinder-taxa
Copyright © 2018, 2019 Lea Lind i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726154207

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Zrobiło się późno, to już kolejny dzień po balowaniu, ale wciąż czuję się niezdolna do żadnego ruchu. Rozleniwienie w ciele i kac wciąż mnie nie opuszczają. Wlokę się do zlewozmywaka. Czekam, aż woda zrobi się zimna i wlewam w siebie dwie duże szklanki. Płyn dociera do krtani tak szybko, że mam wrażenie, jakbym się miała udusić. Brakuje mi tchu. Potem wydaje mi się, że woda powoli sączy się do wszystkich moich komórek. Dmuchnięciem odsuwam kosmyk włosów z czoła. Jest mi nieznacznie lepiej, ale wciąż daleko do pełnej formy.

Prowadzę moje ciało z powrotem na sofę i ciężko na nią opadam. Wbijam wzrok

w smętne pozostałości po imprezie na stole i gapię się nieprzytomnym wzrokiem na niedopite resztki cavy w kieliszkach. Próbuję przekonać swój mózg, że muszę w końcu posprzątać. W końcu to nie wczoraj, ale już przedwczoraj świętowałyśmy moje trzydzieste urodziny. Mój mózg wciąż się jednak nie przestawił z trybu sjesty. Nawet podczas nielicznych chwil, gdy udaje mu się posłać do mojego układu biologicznego impuls pobudzający do działania, mięśnie odmawiają posłuszeństwa. Wszystkie jak jeden mąż sprzeciwiają się jakiemukolwiek wysiłkowi, żeby nakłonić moje ciało do sprzątania.

Zmieniam punkt skupienia. Ze szklanek na stole przenoszę wzrok na absurdalnie głośną muchę na ścianie. Poza tym nic więcej się nie dzieje. Próbuję przestać użalać się nad sobą. Nie mam najmniejszej ochoty na częste u mnie w takich okresach zastoju – powietrznych zatorach życiowej pustki – bezsensowne rozpamiętywanie i wołanie o pomstę do nieba, że nie mam chłopaka, do którego mogłabym się teraz przytulić.

Odchrząkuję. Zwilżam wargi. Biorę głęboki wdech.

– Weź przestań, Musse – przypomina mi się bełkot Mii zamroczonej bąbelkami, będący reakcją na wylewanie przeze mnie frustracji z powodu kolejnych niepowodzeń randkowych. – Masz mega szczęście. Możesz robić DOKŁADNIE to, na co masz ochotę. Nie jak my wszystkie, skrępowane kajdanami i łańcuchami – powiedziała.

– Skrępowane! – zachichotała Ida, trzepocząc rzęsami.

Mia zaniechała komentowania jej pornograficznych aluzji, zamiast tego wlepiając we mnie zamroczone spojrzenie.

– Poza tym… zbyt zajebista z ciebie laska, żebyś długo była sama, więc…

–  Mam 30 lat! – przerwałam jej. – Pieprzona TRZY-DZIE-STKA!  

– Bla, bla, bla… Skoro czterdziestka to nowa trzydziestka, więc można powiedzieć, że dopiero skończyłaś dwadzieścia lat, a kto chciałby wiązać się z kimś tak wcześnie – ciągnęła Mia, zerkając na swój pierścionek zaręczynowy.

Ida opróżniła kolejną butelkę, złożyła usta w ciup i zagwizdała melodię z „Batmana”.

– Mia ma rację – stwierdziła. – Weź się w garść i wykorzystaj ten czas. Chodź na randki! Pieprz się, z kim popadnie! Zakochuj się! W dowolnej kolejności. Ale przestań zachowywać się jak jakiś zarżnięty kozioł ofiarny… Jeśli absolutnie musisz mieć opaskę na oczach, to niech ci ją zawiążą w jakichś zabawniejszych okolicznościach.

Mia przewróciła oczami, ale podjęła ten przekaz:

–Właśnie o tym mówię! To znaczy nie musisz wisieć na haku związana jak wieprz

w jakiejś podejrzanej piwnicy, ale musisz zdać sobie sprawę z tych wszystkich zajebistych przeżyć, jakie masz przed sobą. Spożytkuj czas na coś zabawnego. Miłość pojawia się i tak dopiero wtedy, kiedy ma się pojawić… A do tej pory poimprezuj sobie. Jak świat światem, tego nikt później nie będzie żałował.

Uniosłam swój kieliszek i wyprostowałam plecy. Mlasnęłam językiem, ale nie miałam siły, żeby im się przeciwstawić. Głównie dlatego, że wiedziałam, że mają rację. Kompletnym idiotyzmem jest bierne czekanie na coś, co nie wiadomo, czy w ogóle się wydarzy i czemu na pewno nie pomoże ani nie zaszkodzi, jeśli wykorzystam czas bieżący na trochę wariactw. Właściwie właśnie w tym celu zainstalowałam kiedyś Tindera. Ale wciąż brakuje mi realnych pozytywnych dokonań w związku z tą aplikacją. Nie dlatego, żeby nic się nie działo. Wręcz przeciwnie. Ale…Chyba po prostu mam dość nastawiania się na wielkie przeżycia tylko po to, aby później doświadczać rozczarowania.

Mucha wciąż bzyczy jak szalona. Próbuję zabić ją wzrokiem. Bez skutku. Zamiast tego unosi się i obiera kurs na rozetę na suficie. Niczym zwycięski bokser kierujący się

z determinacją do centrum ringu, aby uhonorować go oklaskami. Odmawiam poświęcania tej bestii więcej mojej uwagi i opuszczam powieki.

Potem mobilizuję się mentalnie. Wydaję głębokie westchnienie i po raz kolejny loguję się na Tinderze. Ale facet o krzywym uśmiechu, z którym od tygodni próbowałam się spotkać, wciąż do mnie nie napisał. Skontaktowało się ze mną wielu innych, a ja upatrzyłam sobie właśnie jego. To jest dla mnie największy problem – że tak niewiele się dzieje w tak zwanym międzyczasie.

Pukam z irytacją w wyświetlacz. Obliczam, że minęło 78 godzin i 24 minuty, odkąd ostatnio się odezwał. I to mimo że w swoich pierwszych wiadomościach zżymał się na wszystkie poprzednie dobrane przez aplikację partnerki, które według niego okazały się niepoważne i nigdy się nie odezwały, nawet z grzeczną odmową.

Wraz z upływem kolejnych minut coraz bardziej wściekam się na ten krzywy uśmiech. I na samą siebie, że nie potrafię spojrzeć prawdzie w oczy, że dążenie do spotkania z nim nie ma sensu. Tym bardziej że dupek nie odpowiada. Dotykam językiem górnych zębów, wyobrażając sobie, jak w złości szczypię go w policzki i rozciągam do absurdu te żałosne kąciki ust, aż zaczyna przypominać bardziej swojskie wydanie Jokera.