Sarah Skov

Opętana przez Owena Graya

Lust

Opętana przez Owena Graya
Przełożyła
Agnieszka Świerk
Tytuł oryginału
Besat af Owen Gray
Copyright © 2018, 2019 Sarah Skov i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726076370

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Opętana przez Owena Graya

Uwielbiam stać i ich obserwować. Ustawiam się w kolejce każdego ranka, ale podczas gdy inni wtykają nosy w telefony, ja wyciągam szyję i patrzę na każdego z nich z osobna. Lubię po prostu skierować na nich wzrok i im się przyglądać, gdy nie są tego świadomi. W ciemnym kinie odwracam się i przypatruję się całej masie twarzy, które rozświetla ekran. W ciemności ludzie wyglądają zawsze na niezwykle zajętych, zupełnie jak klienci w kolejce. Tylko bardzo niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że taksuję ich wzrokiem. Że wyobrażam sobie, kim są i jacy są. Że fabrykuję ich osobowość, podczas gdy oni siedzą spokojnie i oglądają film czy też stoją w ogonku po poranną kawę. Nieraz zdarzało się, że jeden z widzów kinowych lub klientów w kolejce poczuł na sobie moje spojrzenie. Odwracał się wtedy do mnie i patrzył mi w oczy, a ja szybko odwracałam wzrok i wbijałam go w ekran lub w podłogę. W takim przypadku policzki oblewał mi lekki rumieniec, a na szyi wykwitały niewielkie plamy. Nie byłam w stanie tego ukryć.

– Poproszę podwójne espresso – woła ktoś w kawiarni.

Barman łapie moje spojrzenie, a ja kieruję się pospiesznie w stronę lady w głębi lokalu. Wypijam kawę na stojąco. Nie chcę pić w drodze do pracy z papierowego kubka na wynos. Kawa traci wtedy smak, a ja nie znoszę czuć na wargach posmaku mokrej krawędzi kubka.

Pozwalam, aby na powierzchni mojego espresso utworzyła się pianka, zanim biorę maleńką filiżankę do ręki i podnoszę ją do ust. Rozkoszuję się tym, jak kawa rozgrzewa mi gardło i budzi mnie jej gorzki smak. Podwójne espresso sprawia, że krew w ciele zaczyna krążyć jak szalona. Czasem zdarza się, że zadrżą mi palce i nagle zaczynam słyszeć bicie serca. Tak, jakbym zbliżyła się do samej siebie, jakbym poznała samą siebie zaledwie kilka sekund po tym, jak espresso zniknęło z maleńkiej filiżanki i podniosło temperaturę mojego ciała.

Mężczyzna w długim płaszczu zamawia cappuccino na wynos. Dźwięk jego głosu, ten dialekt, dzięki któremu niemalże wyśpiewuje przy ladzie swoje zamówienie, powoduje, że nagle zastygam. Z przyjemnością wsłuchuję się w melodyjny dialekt, w to, w jaki sposób rozciąga i wydłuża słowa. Jak poszczególne wyrazy, a w szczególności samogłoski, odrobinę się zmieniają, dzięki czemu całość brzmi miękko i harmonijnie. Odstawiam na chwilę filiżankę i patrzę na ladę, gdzie składane są zamówienia. Spoglądam dyskretnie na twarz mężczyzny. Pochylam się nad ladą, opuszczam lekko głowę i nadal go obserwuję. Jest świeżo ogolony. Ma gładką, piękną skórę. Gdy podaje barmanowi pieniądze, zwracam uwagę na jego duże dłonie. Są dość spore, ale nie szorstkie. Nie przypominają dłoni, które przywodzą na myśl murarza lub stolarza. Nic z tych rzeczy. Dłoń tego mężczyzny jest duża, ale gładka i wypielęgnowana. Paznokcie elegancko zaokrąglone, a skóra jasna. Ciemne włoski pokrywające grzbiet jego dłoni wyraźnie kontrastują ze śnieżnobiałą skórą. Nie mogę od tych dłoni oderwać wzroku. Czuję, jak moje piersi napinają się i stają wrażliwe na dotyk. Odnoszę wrażenie, że pokrywająca je skóra rozciąga się, jakby zaraz miała popękać. Stoję całkiem zwyczajnie, pochylona nad ladą, podczas gdy nikt z obecnych nie widzi, jak mężczyzna zaciska swoje dłonie na moim biuście, tak że między palcami niemalże wyciska moją skórę. Gdy tak stoję spokojnie i mocno się koncentruję, czuję, jak włoski na grzbiecie dłoni mężczyzny łaskoczą mnie pod pachą. Podnoszę głowę, żeby na niego popatrzeć i wstrzymuję oddech. Nasze spojrzenia się spotykają. Zauważył mnie. Błyskawicznie odwracam wzrok i patrzę beznamiętnie przed siebie.

Nieznacznie opuszczam głowę, żeby nie dostrzegł czerwonych plam, które pojawiły mi się na szyi niczym wielka, czerwona rana na nieskazitelnej skórze. Biorę kilka głębokich oddechów. Gdy podnoszę głowę, widzę, jak przemierza lokal w kierunku wyjścia. Łapie za klamkę drzwi i wychodzi na zewnątrz. Znika z mojego pola widzenia, zanim zdążyłam mrugnąć.

----

Przeciągam palce przez swoje krótkie włosy i porządnie je czochram, zanim jestem gotowa stawić czoło temu dniu. Opatulam się wielkim szalem i zapinam dokładnie płaszcz. Wychodzę energicznie na ulicę i kieruję się w stronę restauracji, gdzie czeka ona. Siedzi przy małym stoliku i macha do mnie, gdy wchodzę. Rozciąga usta w szerokim uśmiechu, który długo nie schodzi jej z twarzy, i stara się utrzymać ze mną kontakt wzrokowy. Odwzajemniam uśmiech, ale potem szybko koncentruję spojrzenie na rękawiczkach, szaliku i płaszczu.

– Ojej, muszę odebrać – mówi z przepraszającą miną, wskazując na swój telefon. – Czekałam, aż oddzwoni.

Kiwam głową z aprobatą i idę w kierunku szatni. Gdy wracam do stolika, wciąż rozmawia. Zatrzymuję się i przez chwilę stoję, obserwując jej mimikę. Gestykuluje, pomaga sobie rękoma. Uśmiecha się, ale kontynuuje rozmowę. Ma ciemne, krótkie, równo ostrzyżone na pazia włosy z króciutką grzywką. Fryzura sięga jej do kości policzkowych. Usta obrysowane czerwoną konturówką. Ubrana w szyty na miarę garnitur – idealnie dopasowany we właściwych miejscach, tak że w sposób dyskretny i elegancki podkreśla jej figurę. Odwraca się w moją stronę, trzymając wciąż w ręku telefon. Uśmiecha się do mnie szeroko i stara się utrzymać kontakt wzrokowy.