Marianne Sophia Wise

Złota rączka

Lust

Złota rączka
Przełożyła
Agata Makowiecka
Tytuł oryginału
Handyman
Copyright © 2018, 2019 Marianne Sophia Wise i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726154214

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Pracowałem jako takielarz na platformie wiertniczej na Morzu Północnym. Miałem wprawdzie na swoim koncie na wpół ukończony kurs zawodowy i kilka różnych prac nie wymagających kwalifikacji, ale właśnie to zajęcie najbardziej mi odpowiadało. W otoczeniu nieustających fal, zapachu, dźwięku i siły morza. Blisko niebezpieczeństwa związanego z wykonywaniem obowiązków i w nieustannym poczuciu, że trzeba umieć zachowywać zimną krew i ostrożność nie tylko podczas pracy, ale także potem, bez przerwy. Poza tym zajęcie to łączyło się także z niezłymi zarobkami.

Zasuwaliśmy w systemie zmianowym po dwanaście godzin na dobę przez czternaście dni, a potem wracaliśmy na ląd na trzytygodniowe wakacje. Nie miałem wówczas żadnej rodziny, więc gdy schodziłem na ląd, po prostu się odprężałem. Odwiedzałem przyjaciół i kolegów, którzy też byli singlami, aby z nimi pogadać, ponabijać się, wspólnie pośmiać, napić i zabawić. Miałem też kilka koleżanek, które przy okazji odwiedzałem. Spędzaliśmy ze sobą noce, pozwalając, by języki naszych ciał, słów i emocji zespajały się ze sobą i przenosiły nas w świat szaleństwa i czułości. Gdy nadchodził poranek, rozstawaliśmy się. Tak to było. Jedna noc, jedna kobieta. Bez komplikacji. Ale pomimo tych zaledwie kilku godzin spędzonych razem te kobiety nigdy mnie nie opuszczały. Siedziały w mojej głowie, pojawiały się w przebłyskach, gdy wracałem na morze. Te migawki stanowiły rodzaj prezentu.

Podczas takich wakacji zazwyczaj nachodziła mnie ochota, aby rozejrzeć się po okolicy. Chciałem popatrzeć na lasy, pola, łąki, strumyki, wzgórza i doliny. Po dwóch tygodniach spędzonych na małej platformie, gdzie wszyscy nieustannie siedzieliśmy sobie na głowie, potrzebowałem trochę przestrzeni, a świadomość, że od najbliższego człowieka dzieli mnie co najmniej kilka kilometrów, bardzo mnie ekscytowała. Jeździłem po prowincji, szukając odludnych miejsc. Dawały mi poczucie upajającej wolności i przypominały tę otchłań, która znajdowała się na morzu pod platformą.

Pewnego dnia podczas takiej przejażdżki coś we mnie pękło i czas zniknął. Samochód pokonywał kilometr po kilometrze, przenosząc mnie coraz dalej na południe. Przed oczami prześlizgiwały się drzewa, rzeki, polne maki, pola uprawne. Przemieszczałem się bezwolnie dalej, aż dotarłem do jakiejś miejscowości turystycznej. Dosyć modnej, z dużymi białymi willami, niezłymi samochodami, zadbanymi ludźmi. Zaparkowałem, z wdzięczności poklepałem samochód po masce i wybrałem się na wędrówkę po uliczkach. Początkowo cieszyłem się, że mogłem rozprostować nogi, ale po pewnym czasie wszystko, co oglądałem, zaczęło napawać mnie uczuciem wyobcowania. Znalazłem na rynku niewielką kafejkę i wszedłem do środka. Zdążyłem właśnie złożyć zamówienie, gdy przez okno dostrzegłem na zewnątrz człowieka, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. Wyglądał na żebraka, siedział na schodach kościoła, a przed nim stała jakaś niewielka miseczka. Miał schludne ubranie, kształtną sylwetkę, ale jego głowa i twarz pokryte były wykwitami przypominającymi wrzody, które całkowicie zniekształcały jego rysy. Co on właściwie robił w tym modnym miejscu?

Rozejrzałem się po kafejce. Jak okiem sięgnąć, wszędzie siedzieli ludzie z pewnym siebie wyrazem twarzy, rozmawiający zdecydowanym, stanowczym tonem. Należeli do tego miejsca i zarazem czuli się jego właścicielami. A ja? Co ja tutaj robiłem? Nie napotkałem żadnych spojrzeń, wszyscy wydawali się zajęci swoimi sprawami. No, może z jednym wyjątkiem – nieco dalej spostrzegłem oczy kobiety poszukujące mojego spojrzenia. I jeszcze jedne… i kolejne! Okej, pomyślałem, pałaszując lunch, zostaję tutaj. Miałem do dyspozycji dziesięć dni i właśnie wpadłem na pomysł, jak je wykorzystać.

Zacząłem od wydrukowania niewielkiej ilości wizytówek z tekstem po angielsku i moim numerem telefonu, a potem podjechałem na parking największego supermarketu w miasteczku. Siedziałem w samochodzie, przypatrując się wchodzącymi i wychodzącym. Potem obszedłem parking i za wycieraczkami aut należących do kobiet, które samotnie wchodziły do sklepu, umieściłem swoje wizytówki. Napisałem tam: „Wyczyszczę twój basen. Wyluzowany, życzliwy, zawsze napalony, mówiący po angielsku.” Siedziałem w samochodzie, przykuty do niego niczym cień, obserwując powracające do pojazdów kobiety. Zazwyczaj od razu odkrywały wizytówkę i odczytywały jej treść pobieżnie lub z zainteresowaniem. Często spoglądały na nią, jednocześnie pakując zakupy do bagażnika lub wnętrza samochodu. Potem ukradkiem rozglądały się wokół, a następnie wsuwały wizytówkę do kieszeni albo torebki. Napięcie sprawiło, że poczułem pulsowanie w podbrzuszu.

Już tego samego dnia odebrałem pierwszy telefon, a potem jeszcze jeden i kolejny. Pięć w ciągu pięciu dni. Spotykaliśmy się i byłem zaskoczony, jakie to wszystko okazało się nieskomplikowane, gwarantując mi udany seks z otwartymi i uprzejmymi kobietami. Może dlatego, że forma była z góry jasna. Do momentu, aż spotkania przybierały nieoczekiwany obrót – gdy dostrzegałem poczucie bezbronności i tęsknoty za miłością, wyłaniające się spod uśmiechniętej twarzy. Jedna z kobiet po satysfakcjonującym stosunku rozpłakała mi się w ramionach. Druga opowiedziała o swoim samotnym życiu z oziębłym mężem. Trzy kolejne z zapartym tchem pytały, czy się jeszcze zobaczymy. Spoglądałem prosto w ich błyszczące oczy i odmawiałem, wyjaśniając, że mam już inne rezerwacje. Także tu trzymałem się swojej zasady: jeden dzień albo jedna noc.

Tylko jeden jedyny raz zrobiłem wyjątek.

– Cześć!

Cisza przerywana tylko słabym oddechem.

– Cześć?!

– Witaj!... Czy to ty jesteś chłopakiem od basenów? Głos brzmiał żywo, ciepło i nieco drżał od powstrzymywanego oddechu.

– Tak, to ja.

– Znalazłam twoją wizytówkę za wycieraczką samochodu.

Miała na imię Clara i poprosiła, żebym się pojawił następnego dnia o dziesiątej. Jej letnia rezydencja znajdowała się na obrzeżach miasta. Postawiłem samochód przed bramą, po czym wszedłem na teren posiadłości. Miałem na sobie biały T–shirt i ciemne spodnie, a w tylnej kieszeni cieniuteńkie kąpielówki. Gdy się zbliżałem, zacząłem spekulować o tym, co się tym razem wydarzy. Czego ta Clara chciała? Z jakiegoś powodu wyobraziłem sobie, jak przyciąga mnie do siebie, lgnie do mnie i zaczyna się o mnie ocierać, pojękując i wydając ciche westchnienia. W mojej wizji ona była służącą, a ja dziedzicem. Nagle pomimo upału moja twarz zrobiła się zimna i spięta, a wszystkie myśli i fantazje zniknęły.