Daniel Zimakoff

FC Mezzi 8 - W dwóch miejscach na raz

Saga

FC Mezzi 8 - W dwóch miejscach na raz
Przełożyła
Agnieszka Imierowicz
Tytuł oryginału
FC Mezzi 8 - Mellem to stole
Copyright © 2015, 2019 Daniel Zimakoff i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711865811

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

JANEK: Kocha grać w piłkę. To jego żywioł. Doskonale wczuwa się

w grę, a do tego jest bardzo szybki i wytrzymały. Nie przepada za ciężkimi akcjami ofensywnymi. Jego marzeniem jest zostać zawodowym piłkarzem i grać w drużynie FC Barcelona – tak jak Messi.

EMIL: Doskonały bramkarz. Jego interwencje przeważnie są skuteczne. Wie wszystko o piłce nożnej, zna każdą drużynę i jej taktykę. Jego jedynym problemem jest to, że nienawidzi biegać i szybko dostaje zadyszki.

MIKOŁAJ: Często trenuje z piłką w swoim ogrodzie. Potrafi bardzo mocno strzelać lewą nogą. To optymista, którego towarzystwo gwarantuje dobrą zabawę. Jest silny jak byk, rozpiera go energia. Ma starszego brata − słynnego piłkarza Kingo.

ULA: To jedna z dwóch dziewczyn grających w FC Mezzi. Ta druga dziewczyna ma na imię Ania. Ula to bardzo szybka zawodniczka. Najczęściej gra na prawym skrzydle. Potrafi przeprowadzać skuteczne akcje jako pomocnik, ale nie boi się też ostrych zagrań w ofensywie. Ula jest dziewczyną Janka.

ROZDZIAŁ 1

− Następny!− Jansen podniósł rękę, dając znak Bo, który stał na drugim końcu stadionu Farum Park ze stoperem w ręku.

To jest sztuczna murawa. To właśnie na tym stadionie drużyna ekstraklasy FC Nordsjælland rozgrywa mecze jako gospodarz. Pomyślcie, a gdybym tak kiedyś sam zagrał tutaj, w ekstraklasie. Trener Bo był kiedyś zawodnikiem pierwszoligowym. Był stanowczy, ale sprawiał wrażenie dość miłego gościa. Jansen był kiedyś bramkarzem w Farum, jest trochę starszy od Bo, ale nie jest tak ostry jak on.

− Dawaj, Janek.

Zacząłem biec z piłką przy nogach. Biegłem slalomem między pachołkami przez pół długości boiska. W tym ćwiczeniu chodziło o to, żeby cały czas mieć kontrolę nad piłką i nie tracić cennego czasu.

 − Dobrze, Janek − powiedział Bo.

− Czy było dostatecznie szybko? − wydyszałem.

− Tak, tak. Ale za parę tygodni będziesz to robić znacznie szybciej. − Następny!

Następny podszedł chłopak, który miał na imię Thor. On przebiegł dystans o 10 sekund szybciej niż ja! Najwyraźniej był jednym z najszybszych

w grupie na treningu specjalistycznym. Thor wyglądał jakby w ogóle się nie zmęczył po biegu.

To był drugi tydzień sierpnia. Szkoła już się zaczęła, a ja przyjechałem na mój pierwszy trening specjalistyczny, czyli łączony trening dla najbardziej obiecujących młodych talentów. Mój tata przywiózł mnie tutaj. Pokonaliśmy długą drogę, a teraz siedział na trybunach z kubkiem kawy. Ula też chciała pojechać, ale nie zgodziłem się na to.

To byłoby z lekka obciachowe wyskoczyć na pierwszym treningu z tatusiem i dziewczyną.

− Trzech na trzech na małych bramkach! − krzyknął Jansen. − Maksymalnie dwa kontakty.

Trafiłem do drużyny czteroosobowej z Thorem

i jakimś rudym chłopakiem, który miał na imię Ole. Od razu ustawiłem się z tyłu, chociaż graliśmy bez bramkarza.

− Chodzi tu o to, żeby być ciągle w ruchu − powiedział Thor. – Ten, który ma piłkę, musi cały czas być w grze.

Skinąłem głową. Żebym się tu tylko całkiem nie zblamował.

Trener Bo odgwizdał początek meczów. Każdy mecz trwał pięć minut. Thor podał piłkę do mnie, do tyłu. Jedno dotknięcie piłki, żeby ją ustabilizować,

i jedno, żeby przekazać dalej do Olego. Niestety podanie było trochę za mocne, ale na szczęście Ole ustabilizował piłkę już jednym dotknięciem i podał ją do Thora. To był szybki i ciężki mecz. Cały czas biegaliśmy. Było prawie tak, jakbyśmy grali

w halówkę. Pięć minut trwało całą wieczność.

Strzeliłem tylko jednego gola. Pomimo tego Thor chwalił mnie cały czas i krzyczał: „Dawaj, dawaj!”, gdy straciłem piłkę. A zdarzało mi się to wiele razy. Traciłem piłkę, ponieważ pozostali byli tak wściekle szybcy. A niech to! Czyżbym nie był dostatecznie dobry, aby tu grać?

Na koniec graliśmy 11 na 11. Takie były teraz przepisy, obejmowały one również FC Mezzi. Już nie gra się drużynami po siedem, osiem i dziewięć osób.

Grałem na pozycji środkowego obrońcy. Szło całkiem dobrze. Grałem bezpiecznie, żadnego dryblowania jako ostatni.

Później musieliśmy posprzątać. Gracze przenosili bramki na miejsce, zbierali pachołki oraz flagi

z narożników. Poszliśmy pod prysznic i się przebraliśmy.

− Jak ci się podoba? − zapytał Thor. − Czy to nie był twój pierwszy raz?

− No, było spoko. Ale wy jesteście tacy dobrzy.

− My i dobrzy − zaśmiał się Thor. − Ty jesteś teraz jednym z nas. Gdy ja byłem tu pierwszy raz, to była po prostu porażka, wbiłem samobója.

− Naprawdę?

− Tak, strzeliłem samobója główką z rożnego. Tak, piękna bramka, inni śmiali się ze mnie. Mówili: „Twoja bramka życia, Thor”.

‒ Tak − powiedział Thor. – To była iście królewska bramka. Dziwne, że nie zostałem zwolniony ze sprzątania.

− Ze sprzątania?

− Tak− potwierdził Thor. − Ten, kto strzeli najpiękniejszą bramkę, jest zwolniony

ze sprzątania po treningu.

− Janek, dobrze było− powiedział Jansen, gdy wyszedłem spod prysznica i zbierałem się do domu. Skinął głową mojemu tacie.

− Tak− potwierdził tata. − Janek będzie musiał przyzwyczaić się do tempa.

− Dziękuję za trening. − Wskazałem tacie głową drzwi. Musieliśmy iść, zanim sytuacja zrobi się zbyt żenująca.

− Do czwartku, Janek! − krzyknął za mną Thor.

− No to jak było, jak wrażenia? − zapytał tata w samochodzie.

− Dobrze.

− Tak, oni sprawiają bardzo miłe wrażenie, nie sądzisz?

− No, no.

− Czy nie wydaje ci się, że tam jest sporo tych trenerów?

− Tak.

W Farum mieli osobnych trenerów dla bramkarzy, dla napastników, trenerów od techniki, od taktyki. Nigdy wcześniej nie miałem na boisku więcej niż jednego trenera.

− Jesteś gotów, żeby dalej działać?

− Oczywiście. Głupie pytanie. Krysia jest dobrą trenerką, Kingo też był super, ale trenerzy w Nordsjællans sprawiali wrażenie bardziej profesjonalnych.

− Coś mi się zdaje, że Thor mieszka niedaleko od nas − powiedział tata. − Rozmawiałem

z jego ojcem o tym, że można by się wymieniać wożeniem was na treningi. Dobrze wrócić do domu na lasagne. Jesteś głodny?

ROZDZIAŁ 2

Zebranie zawodników w siedzibie klubu. Przyszli wszyscy gracze, do tego Krysia i niektórzy rodzice. Siedziałem między Ulą a Mikołajem. Na stole stały butelki z wodą mineralną niegazowaną, napojami gazowanymi, były też bułeczki domowej roboty. Trochę rozmawialiśmy o wakacjach, o Mistrzostwach Danii Juniorów. Ula znowu musiała opowiedzieć o swojej złamanej nodze. Wróciła już do formy i mogła trenować. Szybko doszła do siebie.

Patrzyłem na nią, jak opowiadała Krystianowi

o wypadku. Przybrała kilka kilogramów, gdy nie była w stanie chodzić. Trzeba przyznać, że ładnie wyglądała.

Krysia wstała i poprosiła o ciszę.

− Witajcie po wakacjach − powiedziała. – Mam nadzieję, że każdy z was zadbał o to, żeby utrzymać formę, i nie ograniczaliście się jedynie do opalania się i opychania lodami.

Zaśmiała się głośno.

− W tym sezonie zostaliśmy postawieni w nowej sytuacji. Teraz będziemy grać w składach 11 na 11. Czyli dokładnie tak, jak to jest w ekstraklasie i w reprezentacji kraju. Obowiązywać nas będą dokładnie takie same przepisy. Trzech na ławce rezerwowych. Optymalnie by było, jakbyśmy mieli co najmniej 12 zawodników, bo przecież zdarzają się kontuzje, jakieś urodziny oraz inne nieprzewidziane sytuacje. Niestety mamy małą drużynę. Nadal chętnie będę waszą trenerką, ale jest nas tylko 15... Trzeba podkreślić, że tylko, bo nasuwa się pytanie, czy dziewczyny będą mogły z nami grać jeszcze przez jeden sezon. Wiem, że one rozważają, czy nie skupić się wyłącznie na tenisie, prawda?

Wszyscy spojrzeli na Ulę i Ankę. Obu zarumieniły się policzki. Anka spojrzała na Ulę, która odchrząknęła.

− To prawda − powiedziała.

Kilka osób zaczęło buczeć, ale Krysia poprosiła

o spokój.

− To jest zupełnie zrozumiałe, dziewczyny. Żadnych kwasów w drużynie.

− Ale − mówiła dalej Ula − rozmawiałyśmy

o tym, Anka i ja. Chcemy być do dyspozycji drużyny, jeżeli będą mecze, może zdarzy się, że wypadnie nam jeden trening w tygodniu. Jeżeli to tobie nie przeszkadza... Jeżeli to wam wszystkim to nie przeszkadza. Tak będzie w porządku. W zupełności.

− Dobrze− powiedziała Krysia, gdy zrobiło się znowu cicho.

− Jednak nadal jest nas zbyt mało. Nie znacie nikogo, kto chciałby dołączyć do FC Mezzi?

Miko podniósł rękę.

− Słyszałem o Wioli... To jest kuzynka Aleksa... − Miko zarumienił się.

Przecież on jest chłopakiem Wiolki.

− Ona mówiła, że u nich w Gærdehavn też brakuje zawodników. Wiola twierdzi, że oni chętnie połączą się z nami... Połączymy siły

i staniemy się jedną silną drużyną.

Teraz wszyscy zaczęli głośno buczeć i gwizdać. Nie było odpowiedniej atmosfery do podejmowania takich decyzji. Ja też buczałem. Mikołaj spojrzał na mnie zirytowany, ale ja nie buczałem na niego. Wiedziałem dobrze, że Mikołaj też nie był za takim rozwiązaniem. Krysia krzyknęła, żeby nas uspokoić.

− Mam wrażenie, że nie jest to optymalne rozwiązanie − powiedziała z uśmiechem.

− Ale może się to skończyć tak, że nie będziemy w stanie wystawić drużyny.

− Przecież jest nas 15 − powiedział Milek. − Czyli to o jedną osobę więcej, niż musimy mieć...

− Jeżeli obiecacie, że nie ulegniecie kontuzji, nie zachorujecie i nie będziecie szli do bierzmowania − zaśmiała się Krysia.

− Bierzmowanie jest dopiero w maju − powiedziała Ania.

− To prawda, ale zróbcie wszystko, co w waszej mocy, żeby zwerbować więcej zawodników − powiedziała Krysia.

− Nic nie szkodzi, jeżeli będą trochę młodsi. Spojrzała na Ulryka, Madsa i Magnusa, którzy byli klasę niżej niż pozostali.

− Może znam takiego jednego − powiedział Mads

i spojrzał na Magnusa.

− Myślisz o Antku? − zapytał Mads. − No tylko on... No nie jest zbyt szybki. Najczęściej stoi na bramce na wuefie.

− W porządku − powiedziała Krysia. − Dodatkowy bramkarz może nam się przydać.

− Może uda mi się namówić Wiolę − powiedział Mikołaj z wahaniem. – Ale ona nie jest znowu taka dobra.

− Ale będzie, jak Krysia weźmie ją w obroty − powiedziałem. − Namów ją wreszcie.

− Pocałuj ją jeszcze raz dodatkowo − krzyknął Marek.

Wiele osób się zaśmiało. Mikołaj podniósł rękę

i pogroził Markowi, ale to było tylko dla żartu.

Zlatan podszedł do mnie, kiedy stałem

i rozmawiałem z Mikołajem oraz Krysią

o pierwszym meczu w sezonie. Będziemy grać przeciwko Glamsbjerg, to drużyna, która właśnie awansowała do wyższej ligi. Zastanawiałem się, czy będziemy grać w ustawieniu 4-4-2, czy raczej 4-3-3, czy może...

− Janek, opowiadaj, jak to tam było? Jak wygląda taki trening specjalistyczny? − zapytał Zlatan.

− Właśnie, Janek. Miałam cię też o to zapytać − powiedziała Krysia.

Rozmawiałem z Mikołajem, Emilem

i Ulą o tym w szkole.

− Jak było na treningu specjalistycznym? No, było fajnie.

 − Dawałeś radę?

− Nie. No, nie dawał − powiedział Mikołaj.

Zlatan i Krysia zaśmiali się. Ja też się lekko uśmiechnąłem. Pewnie poszło nieźle, ale oni byli naprawdę dobrzy. Niektórzy z nich rozwijają dzikie tempo nawet z piłką. Było sporo trenerów

i nowe ćwiczenia.

− Ciekawe, jak to będzie trenować po cztery razy

w tygodniu, dwa razy z nami i dwa tam... Chyba będziesz gościem z najlepszą kondycją − powiedział Zlatan.

− Faktycznie najważniejsze, aby dać radę cały czas biegać po boisku, a nie tylko robić szybkie podbiegi sprintem.

− Uhm − powiedział Miko. − Szybkość jest

z pewnością kluczowa we współczesnej piłce nożnej na najwyższym poziomie.

Odprowadziłem Ulę do domu. Ona odstawiła rower do szopy, a ja zostałem przy moim rowerze.

− Może wejdziesz napić się herbaty? − zapytała.

− Muszę wracać do domu i napisać wypracowanie. Jeszcze nawet nie zacząłem.

− Ja odesłałam moje już wczoraj − powiedziała Ula. − A ty też nie pisałeś przypadkiem swojego wczoraj?

− Taki był plan, ale zasnąłem zaraz po treningu specjalistycznym i po kolacji. Nawet nie zacząłem pisać.

− Musisz je oddać przed północą.

− Wiem. Do zobaczenia jutro.

Szybko dała mi buziaka, a ja pojechałem na rowerze do domu. Ziewnąłem. Nie miałem nastroju na pisanie zadania domowego. Muszę napisać wypracowanie tak krótkie, jak to tylko możliwe.

ROZDZIAŁ 3

Wreszcie mieliśmy zagrać prawdziwy mecz.