Dla Joela,
który nigdy nie próbował okiełznać
mojego dzikiego serca.

ROZDZIAŁ 1

Nadchodzą.

Spojrzałam na zbity szereg Asków kulących się za błotnistym pagórkiem. Mgła okrywała pole jak welon, ale nie tłumiła całkowicie odgłosów. Słyszeliśmy, jak klingi mieczy i ostrza toporów ocierają się o metal i skórę. Dochodziły nas odgłosy stóp grzęznących w błocie. Moje serce biło niemalże w jednym rytmie z tymi odgłosami.

Usłyszałam gwizd, sygnał od ojca. Przebiegłam oczami szereg umorusanych brudem twarzy, aż wzrok nie napotkał pary niebieskich wpatrzonych we mnie oczu. Jego twarz okalała zapleciona w warkoczyki siwa broda, częściowo zasłonięta przez głownię potężnego topora, który ściskał w dłoni. Ojciec skłonił lekko głowę, a ja odgwizdałam umówiony sygnał oznaczający: „Uważaj na siebie”.

Mýra uniosła w dłoni mój długi warkocz i skinęła głową w kierunku pola.

– Razem?

– Zawsze – odparłam.

Obejrzałam się przez ramię, taksując wzrokiem szeregi moich ziomków stojących ramię w ramię; morze czerwonych skór i brązu oczekujące na znak. Mýra i ja wywalczyłyśmy sobie miejsce w pierwszym szeregu.

– Uważaj na swój lewy bok.

Mýra obrzuciła spojrzeniem podkreślonych węglem oczu połamane żebra ukryte pod moją kamizelką.

– Nic mi nie będzie – odparłam urażona. – Jeśli masz jakieś wątpliwości, idź walczyć u boku kogoś innego.

Pokręciła głową, po czym po raz ostatni sprawdziła mocowania mojej zbroi. Próbowałam nie skrzywić się, gdy zacisnęła paski, które celowo zostawiłam nieco poluzowane. Udawała, że nic nie zauważa, ale wiedziałam, że wie.

– Przestań się o mnie martwić – rzuciłam, przesuwając dłonią po prawej stronie głowy, gdzie włosy miałam wygolone do skóry pod warkoczykami. Chwyciłam ją za ramię, by zacisnąć paski jej tarczy, robiąc to odruchowo. Walczyłyśmy ramię w ramię od pięciu lat, znałam każdy element jej zbroi tak samo dobrze jak ona każdą źle zrośniętą kość w moim ciele.

– Wcale się nie martwię. – Uśmiechnęła się pod nosem. – Ale jestem gotowa się założyć o dzisiejszą kolację, że zabiję więcej Rikich od ciebie.

Rzuciła mi mój topór.

Wydobyłam miecz z pochwy prawą ręką, lewą chwytając topór w powietrzu.

– Vegr yfir fjor.

Mýra wsunęła ramię do końca w pasy mocujące tarczę i zatoczyła nią krąg nad głową, by rozciągnąć mięśnie, po czym pozdrowiła mnie tak samo:

– Vegr yfir fjor.

Honor ponad życie.

Powietrze przeszył gwizd z naszej prawej strony ostrzegający, by przejść w stan gotowości. Zamknęłam oczy, wyczuwając grunt pod stopami. Dźwięki zbliżającej się walki mieszały się z chrapliwymi modłami moich ziomków, otaczając mnie jak dym z pożaru.

Półgłosem dołączyłam do modłów, prosząc Sigra o ochronę. O pomoc w zmiażdżeniu jego wrogów.

– Do ataku!

Głęboko w ziemię wbiłam trzonek topora, podpierając się nim, by przeskoczyć nasyp. Wylądowałam w biegu, błoto spowalniało moje kroki. Ruszyłam ku ścianie mgły wiszącej nad otaczającym światem. Kątem oka namierzyłam Mýrę, mgła napierała na nas falą chłodnej wilgoci. Wreszcie w dali ujrzałam pierwsze postaci. Rikich. Wrogowie naszego boga biegli ku nam, horda odziana w futra i stal. Ich włosy powiewały na wietrze, słońce przebijające mgłę odbijało się od ich broni. Na ich widok przyspieszyłam, zaciskając dłoń na rękojeści miecza, wyprzedzając innych.

Wydobyłam krzyk z głębi trzewi głodnych krwi. Ryknęłam na cały głos, skupiając się na niskim mężczyźnie w opończy z rudego futra biegnącym na mnie. Gwizdnęłam na Mýrę i natarłam na niego, odliczając kroki do momentu starcia się dwóch odzianych w zbroje ciał. Ścierając się z nim, zagryzłam zęby i obnażyłam je we wściekłym grymasie. Wzięłam zamach mieczem, równocześnie obniżając pozycję, celując w brzuch. Zdążył jednak unieść tarczę na czas, parując cios i jednocześnie uderzając mnie jej krawędzią. W oczach pojawiły mi się mroczki, a ból w żebrach zaparł dech w piersi. Zatoczyłam się, próbując odzyskać równowagę. Zamach toporem dał mi potrzebny impet, jednak przeciwnik sparował cios mieczem i wyszarpnął mi topór z ręki. To wystarczyło na szczęście do realizacji mojego planu – odsłonił tym samym bok.

Zatopiłam ostrze miecza w jego ciele. Odrzucił głowę w tył i zawył z bólu. W tym samym momencie miecz Mýry spadł na jego szyję, przecinając mięśnie i ścięgna. Wyrwałam miecz z ciała wroga, ochlapując twarz strumieniem gorącej krwi. Mýra przewróciła trupa kopnięciem. Za jej plecami ukazał się nagle cień.

– Padnij! – zawołałam, rzucając toporem.

Mýra padła na ziemię, topór wbił się w pierś członka plemienia Rikich, posyłając go na kolana. Riki przewrócił się na Mýrę, przygniatając ją do ziemi. Z jego ust wypłynęła krew, pokrywając jej bladą skórę warstwą żywej czerwieni. Podbiegłam do niej, chwyciłam krawędź jego zbroi i przetoczyłam się, pociągając jego olbrzymie ciało za sobą. Mýra skoczyła na równe nogi, odnalazła swój miecz i rozejrzała się dookoła. Złapałam stylisko topora i pociągnęłam, wyrywając go z obojczyka wroga.

Mgła zaczynała się podnosić, robiąc miejsce promieniom słońca. Całe pole od wzgórza aż po rzekę zajęte było walczącymi. Dostrzegłam ojca, który napierał na miecz wbity w brzuch przeciwnika. Wyrwał go szybkim ruchem i ciął w twarz kolejnego wroga, krzycząc przy tym w krwawym szale.

– Za mną! – krzyknęłam do Mýry, w pędzie przeskakując ciała poległych, zmierzając ku brzegowi rzeki, gdzie walka wrzała najintensywniej.

Podcięłam kolano jednemu z Rikich klingą miecza, kontynuując zamach, powaliłam drugiego, biegnącego za nim, zostawiając ich półżywych, by dobił ich kto inny.

– Eelyn! – wykrzyknęła Mýra, wzywając mnie w momencie, gdy zderzyłam się z czyimś ciałem w biegu; wróg oplótł mnie ramionami, ściskając tak mocno, że miecz wypadł mi z dłoni. Stęknęłam, próbując wyrwać się z uścisku, ale był zbyt silny. Wgryzłam się więc w jego odsłoniętą szyję, zaciskając zęby, aż puścił. Padłam ciężko na ziemię, łapczywie wciągając powietrze, po czym przetoczyłam się na plecy i sięgnęłam po topór. Zauważyłam na szczęście, że ostrze miecza wroga unosi się do ciosu; przetoczyłam się więc ponownie, wyciągając zza pasa nóż. Skoczyłam na równe nogi, dysząc ciężko. Zza swoich pleców usłyszałam znów okrzyk Mýry:

– Eelyn!

Riki runął na mnie z podniesionym mieczem, a ja odskoczyłam w tył, ponownie przewracając się na ziemię. Miecz przeciął mi rękaw i skórę pod nim, wrzynając się w mięśnie. Rzuciłam nożem, jednak przeciwnik zdążył się uchylić, nóż zaledwie drasnął mu ucho. W jego oczach błysnęła żądza mordu. Poczołgałam się pospiesznie w tył, próbując stanąć na nogi, w tym czasie Riki podniósł miecz. Ujrzałam krew moich pobratymców na jego piersi i ramionach. Ruszył ku mnie powoli. Mój miecz i topór leżały za jego plecami.

– Mýra! – krzyknęłam, ale nie zauważyłam jej nigdzie w pobliżu. Rozejrzałam się dookoła, czując, jak za trzewia chwyta mnie panika, co bardzo rzadko zdarzało mi się w walce. W pobliżu nie widziałam żadnej broni, a nie było mowy, żebym mu dała radę w walce wręcz. Zbliżał się, szczerząc zęby w okrutnym uśmiechu jak niedźwiedź sunący przez las.

Pomyślałam o ojcu, o jego spracowanych dłoniach, dudniącym głosie. O moim domu. O ogniu migocącym w ciemnościach nocy. O porannej rosie na leśnych polanach. Wstałam, przyciskając dłoń do rany na ramieniu i modląc się do Sigra o przyjęcie mnie po śmierci i o opiekę nad moim ojcem.

– Vegr yfir fjor – wyszeptałam.

Przeciwnik zwolnił kroku, wpatrując się w ruch moich ust. Futro wokół jego ramion powiewało na wietrze, przysłaniając częściowo jego twarz. Zamrugał oczyma, zaciskając usta w cienką linię. Uczynił kolejny krok w moim kierunku, ale ja stałam bez ruchu, nie miałam zamiaru uciekać. Nie umrę z mieczem w plecach. Stal zalśniła w słońcu, gdy Riki unosił miecz nad głowę. Zamknęłam oczy i westchnęłam, wsłuchując się w odgłosy walki wokół, myśląc o odbiciu szarego nieba w wodach fiordów.

– Fiske! – zagrzmiał we mgle głęboki zduszony głos.

Otwarłam oczy z niedowierzaniem. Riki przede mną zamarł, spoglądając niepewnie w kierunku, z którego dobiegł ów głos. Zbliżał się ku nam, i to szybko.

– Nie, Fiske, nie rób tego!

Fiske wypuścił miecz z dłoni, gdy wpadł na niego mężczyzna z szopą jasnych włosów zasłaniającą twarz i chwycił go za napierśnik. Przytrzymał go w miejscu. Poczułam, jak krew zwalnia w moich żyłach, a serce staje.

– Co robisz? – Riki wyrwał się z uchwytu kompana i wyminął go, podnosząc miecz i znów ruszając ku mnie.

Mężczyzna za nim oplótł go ramionami i przerzucił za siebie. Wtedy ujrzałam jego twarz. Zamarłam jak słup soli.

– Iri – wyszeptałam niemal bezgłośnie.

Mężczyźni przestali się szamotać, obaj spojrzeli na mnie szeroko otwartymi oczami. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Kogo widzę.

– Iri? – Drżącą dłonią chwyciłam krawędź własnego napierśnika, czując, jak do oczu napływają mi łzy.

Mężczyzna dzierżący miecz obrzucił mnie wzrokiem, jakby próbując coś ułożyć w myślach. Nie spuszczałam wzroku z Iriego. Z linii jego twarzy, z jego włosów, jasnych jak słoma w słońcu. Z jego pokrytych krwią dłoni tak podobnych do dłoni mojego ojca.

– Co to ma znaczyć, Iri? – spytał mężczyzna zwany Fiskem, zaciskając dłoń na rękojeści miecza, na którego ostrzu wciąż lśniła moja krew. Jednak ja ledwo go słyszałam. Nie mogłam zebrać galopujących myśli, rozpierzchłych pod wpływem tego, co ujrzałam. Iri uczynił niepewny krok w moim kierunku, mierząc mnie wzrokiem. Wstrzymałam oddech, gdy jego dłonie ujęły moją twarz, a jego twarz zbliżyła się do mojej tak, że czułam jego oddech.

– Uciekaj, Eelyn.

Puścił mnie, a ja desperacko próbowałam zaczerpnąć powietrza. Obróciłam się, wypatrując we mgle Mýry, próbując zawołać ojca, jednak wciąż nie mogłam oddychać.

Mężczyźni zniknęli we mgle, jakby byli duchami. Jakby nigdy nie istnieli. I tak też mogło być. Pięć lat temu, gdy ostatni raz widziałam Iriego, mojego brata, leżał martwy w śniegu.

ROZDZIAŁ 2

Wyrwawszy się z mgły, popędziłam na brzeg rzeki tak szybko, jak tylko mogłam, z Mýrą za plecami. Wpatrywałam się w drzewa, gdzie zniknął Iri. Zza nich wyskoczyła kobieta z plemienia Riki, ale jej okrzyk wojenny przerwał nóż Mýry, którym przeciągnęła jej po gardle, niemal nie zwalniając kroku. Riki odgwizdali sygnał do odwrotu. Walczący się rozdzielili, odsłaniając pole, jeszcze niedawno zielone, teraz pokryte krwią. Ruszyłam za wycofującymi się Rikimi, wypatrując Iriego, chwytałam za ramię każdego jasnowłosego mężczyznę, którego zauważyłam, odwracałam go twarzą ku sobie.

– Co ty wyprawiasz?! – wykrzyknęła Mýra, odciągając mnie w tył. Na jej twarzy widniał wyraz zaskoczenia.

Ostatni wrogowie zniknęli za linią drzew. Odwróciłam się, wyglądając niebieskiej tuniki mojego ojca, którą nosił pod zbroją.

– Aghi!

Głowy Asków pozostałych na polu bitwy odwróciły się ku mnie. Mýra ujęła mnie za ramię, przyciskając dłoń do mojej rany, by powstrzymać krwawienie.

– Eelyn, co się stało? – zapytała, przyciągając mnie do siebie.

Ujrzałam w końcu twarz ojca, wyłonił się z mgły, która jeszcze zakrywała przeciwległy skraj pola.

– Aghi! – wykrzyknęłam ponownie zachrypniętym głosem. Ojciec rozejrzał się po pokrytym ciałami polu. Gdy w końcu odnalazł mnie wzrokiem, na jego twarzy pojawił się wyraz lęku. Rzucił tarczę na ziemię i pobiegł ku mnie. Opadłam na kolana, zakręciło mi się w głowie.

Ojciec przyklęknął przy mnie, dłońmi szukał rany, z której płynęła krew. Wyraz przerażenia nie znikał z jego oblicza. Chwyciłam go za napierśnik, przyciągając jego twarz ku swojej.

– Iri… – wyszlochałam. Nadal go widziałam, jakby stał przede mną. Czułam niemal jego palce na twarzy.

Ojciec spojrzał na Mýrę, po czym odetchnął z ulgą. Ujął moją twarz w dłonie i spytał:

– Co się stało? – Zauważył w końcu ranę na moim ramieniu. Puścił mnie, wyjął nóż zza pasa i odciął pasek materiału z tuniki martwego Rikiego spoczywającego obok nas.

– Widziałam go. Widziałam Iriego.

Ojciec owinął moją ranę kawałkiem płótna, mocno je zawiązując.

– O czym ty mówisz?

Odepchnęłam jego dłonie z płaczem.

– Posłuchaj mnie! Widziałam go, był tu!

W oczach ojca pojawił się wyraz niedowierzania.

– Walczyłam z Rikim, który już niemal mnie miał… – Zadrżałam na wspomnienie otarcia się o śmierć. – Nagle z mgły wyłonił się Iri i uratował mi życie. Był z Rikim. – Wstałam, ujęłam dłoń ojca i pociągnęłam go w stronę linii drzew. – Musimy go odnaleźć!

Jednak ojciec nie podążył za mną, stał jak wmurowany. Uniósł twarz ku niebu, mrugając oczami w słońcu.

– Nie słyszałeś, co mówię? Iri żyje! – wykrzyknęłam, zdrową ręką przyciskając ramię do boku, by nieco przytłumić pulsowanie bólu. Ojciec spojrzał na mnie ponownie, w kącikach oczu miał łzy.

– To Sigr zesłał duszę Iriego, by cię uratowała z opresji.

– Co? Nie!

– Iri odszedł do Solbjǫrgu.– Jego słowa były przerażające, a jednocześnie łagodne, pobrzmiewała w nich czułość, jakiej ojciec nigdy wcześniej nie okazał. Zrobił krok w moim kierunku, patrząc mi w oczy z uśmiechem. – Sigr okazał ci swoją łaskę, Eelyn.

Mýra stała za nim, jej zielone oczy były szeroko otwarte.

– Ale… Ale ja go widziałam! – wyszlochałam.

– Wierzę ci – odparł ojciec. Po jego policzku popłynęła samotna łza i zniknęła w brodzie. Przytulił mnie do siebie, a ja zamknęłam oczy. Ból w ramieniu był tak silny, że ledwo czułam dłoń. Zamrugałam oczami, próbując cokolwiek z tego zrozumieć. Przecież widziałam Iriego na własne oczy. Byłam tego pewna.

– Dzisiejszego wieczoru złożymy ofiarę – powiedział ojciec. Wypuścił mnie z ramion i ponownie ujął moją twarz w dłonie. – Nigdy jeszcze nie słyszałem, byś tak krzyczała. Przestraszyłaś mnie. – Zaśmiał się z ulgą.

– Przepraszam… – wymamrotałam.

Ojciec spojrzał mi głęboko w oczy.

– Dusza twojego brata uratowała ci dziś życie. Powinnaś się radować. – Ojciec klepnął mnie dłonią w zdrowe ramię tak mocno, że niemal się przewróciłam.

Wnętrzem dłoni otarłam łzy z policzków, odwracając twarz od obserwujących mnie nadal ziomków. Niewiele razy płakałam przy nich otwarcie – czułam się mała i bezbronna. Pociągnęłam nosem, zbierając się w sobie. Ojciec kiwnął głową na znak uznania. Uczył mnie tego całe życie – być silną. Nie poddawać się. Odwrócił się i ruszył ku pobojowisku, a ja poszłam za nim z Mýrą u boku, uspokajając oddech. Ogarniając rozbiegane myśli. Szliśmy ku obozowisku, po drodze zbierając broń poległych Asków. Kątem oka obserwowałam ojca, wciąż nie mogąc pozbyć się z umysłu wizji Iriego.

Zatrzymałam się nad kałużą i spojrzałam na odbicie w wodzie. Twarz i szyję miałam pokrytą brudem. Długie jasne włosy zaplecione w warkocze były posklejane krwią. Moje oczy miały kolor niebieskiego lodu tak jak oczy Iriego. Wciągnęłam głęboko powietrze w płuca, unosząc twarz ku niebu, by powstrzymać znowu napływające łzy.

– Eelyn! – zawołała Mýra, klękając przy kobiecie z naszego plemienia. Leżała na boku, oczy miała otwarte, a ramiona wyprostowane, jakby je do nas wyciągała. Delikatnie odpięłam jej pas z mieczem w pochwie, odkładając go na stos innych, po czym zabrałam się za jej napierśnik.

– Znałaś ją?

– Nie za dobrze.

Mýra opuszkami palców zamknęła kobiecie oczy, po czym odgarnęła jej włosy z twarzy.

– Dotarłaś do końca swojej drogi… – wyszeptała. Dołączyłam do niej, recytując dobrze znane słowa rytuału pożegnania zmarłych.

– Wznosimy modły do Sigra, by przyjął twoją duszę do Solbjǫrgu, gdzie szeregi naszych ziomków oświetlają pochodniami mroczną ścieżkę. – Zamilkłam, pozwalając Mýrze mówić dalej.

– Przekaż mojej siostrze i ojcu, że ich kocham. Proś ich o opiekę nade mną. Powiedz im, że moja dusza podąży za twoją, gdy przyjdzie jej czas.

Przełknęłam gulę w gardle, po czym otworzyłam oczy i spojrzałam po raz ostatni w spokojną twarz kobiety. Nie byłam w stanie wypowiedzieć słów pożegnania nad ciałem Iriego, ale Sigr i tak go zabrał.

– Czy zdarzyło ci się kiedyś zobaczyć coś nierealnego tak jak mi?

Mýra zamrugała oczami.

– To wcale nie było nierealne, to była dusza Iriego – odparła.

– Ale on był starszy niż w dniu śmierci, był dorosłym mężczyzną. Przemówił do mnie. Dotknął mnie.

Mýra powstała z ziemi, zarzucając na ramię naręcze toporów.

– Eelyn, byłam przy tym, jak Iri zginął. Widziałam to na własne oczy.

Iri zginął w tej samej bitwie co siostra Mýry. Już przedtem byłyśmy przyjaciółkami, jednak nie potrzebowałyśmy siebie nawzajem tak jak po ich śmierci.

Pamiętam to, jakby zdarzyło się wczoraj – jego obraz jak odbicie na lodzie. Pozbawione życia ciało Iriego na dnie rowu. Spoczywające na idealnie białym śniegu, w kałuży krwi. Jasne włosy otaczające jego głowę niczym aureola, martwe oczy, puste, wpatrzone w niebyt.

– Wiem.

Mýra ścisnęła mnie za ramie.

– Zatem wiesz też, że to nie był Iri, nie fizycznie.

Skinęłam głową, z trudem przełykając ślinę. Codziennie modliłam się za jego duszę. Jeśli to Sigr zesłał go, by mnie bronił, znaczyło to, że jest w Solbjǫrgu – kresie podróży dla naszego ludu.

– Wiedziałam, że mu się uda – westchnęłam przez ściśnięte gardło.

– Wszyscy wiedzieliśmy – odparła Mýra. Na jej ustach zagościł lekki uśmiech. Spojrzałam ponownie na kobietę leżącą u naszych stóp. Zgodnie z naszym zwyczajem pozostawimy ją tak, jak poległa – z honorem. Tak jak i wszystkich naszych martwych wojowników. Także Iriego.

– Był tak przystojny jak za życia? – Mýra uśmiechnęła się krzywo, ale w jej oczach pojawił się błysk.

– Był przepiękny – wyszeptałam.

ROZDZIAŁ 3

Zagryzłam zęby na grubym skórzanym pasie z pochwą na miecz, podczas gdy znachorka zszywała głęboką ranę na moim ramieniu. Była znacznie poważniejsza, niż chciałam przyznać sama przed sobą.

Cokolwiek myślała Kalda, jej twarz niczego nie zdradzała.

– Nadal mogę walczyć – rzekłam. Nie było to pytanie. A ona opatrywała mnie już tyle razy, że doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Mýra westchnęła głęboko z udawaną rezygnacją, jednak na jej twarzy widniał wyraz lekkiego rozbawienia. Rzuciłam jej znaczące spojrzenie, nim zdążyła cokolwiek powiedzieć.

– To twoja sprawa i decyzja – odparła Kalda, spoglądając na mnie spod ciemnych rzęs. Nie po raz pierwszy mnie zszywała i na pewno nie ostatni. Jednak tylko raz kategorycznie zakazała mi walczyć, gdy złamałam dwa żebra. Czekałam pięć lat, by pomścić Iriego w moim drugim sezonie walk, po czym miesiąc z tego sezonu spędziłam, czyszcząc oręże w obozie i pieniąc się z wściekłości, podczas gdy Mýra i mój ojciec walczyli beze mnie.

– Rana się nie zasklepi, jeśli będziesz używać topora – skomentowała Kalda, odkładając igłę do miseczki stojącej obok i wycierając dłonie o zakrwawiony fartuch. Spojrzałam na nią z niedowierzaniem.

– Ale ja muszę używać topora…

– Używaj tarczy zamiast topora. – Mýra zmierzyła mnie karcącym wzrokiem.

– Nie ma mowy – odcięłam się. – Zawsze walczę z mieczem w prawej i z toporkiem w lewej dłoni, doskonale to wiesz. – Zmiana stylu walki mogła się dla mnie skończyć tragicznie. Kalda westchnęła.

– W takim razie jeśli rozerwiesz szwy, będę cię musiała szyć jeszcze raz.

– Trudno. – Wstałam, naciągając rękaw na spuchnięte ramię i próbując się przy tym nie krzywić. Czekający za mną w kolejce Aska siadł na stołku przed Kaldą, która zabrała się do zszywania rany na jego policzku.

– Słyszałem, że Sigr okazał ci dziś łaskę – skomentował mężczyzna. Był druhem mojego ojca.

– Owszem – odpowiedziała za mnie Mýra, uśmiechając się zdradziecko. Uwielbiała mnie zawstydzać. Nie wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Mężczyzna poklepał mnie zaciśniętą pięścią po zdrowym ramieniu, a ja odwzajemniłam jego gest.

Wyszłyśmy z zaduchu i smrodu namiotu i ruszyłyśmy przez obóz. Zapachy gotowanej wieczerzy spowodowały, że głośno zaburczało mi w brzuchu. Ojciec już czekał na mnie przy ognisku.

– Do zobaczenia rano – rzekła Mýra i ścisnąwszy mnie za dłoń, oddaliła się.

– Może – odparłam, patrząc, jak odchodzi w kierunku swojego namiotu. Nie byłam pewna, czy Rikiowie nie zaatakują nas jeszcze przed wschodem słońca.

Ojciec z rękami skrzyżowanymi na piersi stał przy ognisku i wpatrywał się w nie. Zdążył obmyć twarz i dłonie, jednak jego ubranie nadal pokrywały krew i brud.

– Opatrzona? – zapytał, unosząc krzaczaste brwi.

Skinęłam głową, podnosząc pochwę z mieczem nad głowę. Ojciec odpiął pokrowiec na toporek, który nosiłam na plecach, i chwycił mnie za ramię, jednocześnie mu się przyglądając.

– Wszystko w porządku – zapewniłam go. Nie martwił się o mnie zbyt często, ale teraz widać było, że jest zaniepokojony. Odgarnął mi z twarzy niesforne włosy. Może i byłam wojowniczką Asków, ale byłam też jego córką.

– Coraz bardziej przypominasz mi swoją matkę. Jesteś gotowa?

Obdarowałam go zmęczonym uśmiechem. Skoro on wierzył, że Sigr zesłał mi na pomoc duszę Iriego, to i ja mogłam w to uwierzyć. Obawiałam się myśleć o innych możliwościach, które podsuwał mi umysł.

– Gotowa.

Udaliśmy się na kraniec obozu. Czułam na sobie wzrok ziomków, jednak ojciec nie zwracał na nich najmniejszej uwagi, co dodawało mi pewności siebie. Namiot, który służył nam za miejsce rytuałów, stał na obrzeżach obozu. Z otworu w jego dachu unosił się biały dym. Espen stał w jego wejściu jak potężna statua, a u jego boku tala. Wódz naszego klanu był naszym najznamienitszym wojownikiem, najstarszym przywódcą Asków od trzech pokoleń. Uniósł podbródek, gładząc palcami długą brodę.

– Aghi. – Powitał mojego ojca. Ojciec wydobył zza pazuchy trzy monety i wręczył mi je. Zbliżył się do przywódcy, ścisnął go za ramię. Espen odwzajemnił jego gest, po czym przemówił. Nie słyszałam, co mówi, jednak w pewnym momencie skierował wzrok ku mnie, co wzbudziło we mnie lekki niepokój.

– Eelyn.

Podskoczyłam. Hemming czekał przy bramie do zagrody. Wcisnęłam mu w dłoń monety, a on wrzucił je do ciężkiej sakwy zwisającej mu u pasa.

Uśmiechnął się do mnie, ukazując dziurę po zębie z przodu, który dwa lata temu wybił mu koń kopytem.

– Słyszałem, co się stało – rzucił, przechodząc nad płotem zagrody i chwytając jasnoszarą kozę za rogi. – Ta będzie dobra?

Przykucnęłam, przyglądając się bacznie zwierzakowi.

– Obróć ją.

Hemming obrócił kozę, a ja pokręciłam głową.

– A ta? – zapytałam, wskazując dużą białą kozę w rogu.

– Ta kosztuje cztery penningry – odparł Hemming, mocując się z trzymaną kozą. Nagle poczułam na ramieniu ciężką dłoń. Uniosłam wzrok i ujrzałam ojca.

– Co tu się dzieje? – spytał.

Hemming puścił kozę i wyprostował się przed moim ojcem.

– Ta koza kosztuje cztery penningry.

– Czy to twoja najlepsza koza?

– Tak, Aghi.

– A zatem niech będą cztery penningry – odparł ojciec, rzucając mu kolejną monetę.

Przeskoczyłam przez płot zagrody, by pomóc chłopakowi doprowadzić zwierzę do bramki. Ojciec ujął jeden róg, ja drugi i powiedliśmy kozę w stronę ołtarza ustawionego na samym środku namiotu zebrań. Ogień buzował już na całego, rozgrzewając mnie po chłodzie panującym na zewnątrz.

– Mogę do was dołączyć? – odezwał się zza naszych pleców Espen. Ojciec odwrócił się, rozszerzając nieco oczy, ale skinął głową. Tala stanął nieopodal nas, spoglądając na mnie.

– Przyniosłaś dziś chwałę Sigrowi, pokonując jego wrogów, Eelyn, a on w zamian okazał ci swoją łaskę.

Skinęłam nerwowo głową, przygryzając dolną wargę. Tala nigdy wcześniej się do mnie nie odezwał. Jako dziecko bałam się go bardzo, ukrywając się za plecami Iriego przy każdej uroczystości składania ofiar. Nie podobała mi się myśl, że ktoś może przemawiać w imieniu bogów. Obawiałam się, co może ujrzeć, spoglądając w głąb mojej duszy. Co może powiedzieć na temat mojej przyszłości. Espen zajął miejsce u mojego boku i poprowadziliśmy zwierzę do dużego koryta umieszczonego przed ołtarzem. Ojciec wydobył zza pazuchy małą drewnianą figurkę symbolizującą moją matkę i wręczył mi ją. Dobyłam z sakwy podobną upamiętniającą Iriego i postawiłam je na kamieniu przed nami. Ofiary zawsze przypominały mi matkę. Nieraz opowiadała o bogini Rikich, Thorze, która pojawiała się wraz z ogniem wystrzeliwującym z góry, zstępującym na fiordy. Sigr wychodził z morza, aby strzec swoich ludzi, i tak oto co pięć lat ruszaliśmy w bój, by bronić jego honoru, zwaśnieni po wsze czasy.

Nie miałam zbyt wiele wspomnień po matce, jednak dzień jej śmierci pamiętałam, jakby to było wczoraj. Pamiętałam strumień cichych Herjów napadających naszą wioskę w środku nocy, odbicia ognia w ich mieczach, ich trupiobladą skórę kontrastującą z futrami na ich ramionach. Pamiętałam, jak wyglądała matka leżąca na plaży, podczas gdy blask życia gasł w jej oczach. Ojca pokrytego jej krwią. Siedziałam obok niej, trzymając jej nadal ciepłą dłoń, podczas gdy Askowie szli za najeźdźcami w wody zimowego morza, gdzie zniknęli jak demony. Widywaliśmy już wcześniej najazdy, ale nigdy takie jak ten. Oni nie pragnęli łupów, przybyli jedynie po to, by zabijać. Tych, których zabrali ze sobą, złożyli w ofierze swojemu bogu. Nikt nie wiedział, skąd przybyli i czy w ogóle byli ludźmi.

Espen powiesił jedno z ich ciał na drzewie przy wejściu do wioski; jego kości nadal tam wisiały, grzechocząc na wietrze. Nigdy więcej nie spotkaliśmy Herjów. Może ich bóg zgasił w nich gniew. Jednak nadal na dźwięk ich nazwy krew ścinała nam się w żyłach. Iri i ja płakaliśmy nad ofiarą, którą ojciec złożył następnego dnia, dziękując Sigrowi za to, że ocalił jego dzieci. Zaledwie parę lat później ojciec złożył kolejną ofiarę – ku pamięci Iriego.

– Dobądź noża, Eelyn – poinstruował mnie ojciec, ujmując kozę za oba rogi. Spojrzałam na niego niepewnie. Dotąd to ojciec składał zawsze ofiary, ja zaś stałam za jego plecami. – To twoja ofiara, córko. Dobądź noża. – Stojący obok niego tala skinął mi głową.

Wyciągnęłam zza pasa nóż, spoglądając przy tym na odbicie płomieni w literach mojego imienia wykutych na klindze. Był to nóż, który ojciec dał mi pięć lat temu przed moim pierwszym sezonem walk. Przez te pięć lat odebrał więcej żywotów, niż byłam w stanie zliczyć.

Ukucnęłam obok kozy, biorąc ją w ramiona, i odnalazłam palcami pulsującą arterię na jej szyi. Przyłożyłam do niej nóż i wyrecytowałam:

– Tą niewinną ofiarą składamy ci hołd, o Sigrze. – Słyszałam już te słowa z ust ojca i moich ziomków. – Dziękujemy ci za twoją opiekę i łaskę. Prosimy, byś za nami podążał, chroniąc nas aż do dnia, gdy znajdziemy ostateczny odpoczynek w Solbjǫrgu.

Szybkim ruchem przeciągnęłam nóż po gardle kozy, drugą ręką przyciskając ją do siebie, gdy zaczęła wierzgać. Czułam, jak szwy w ranie na ramieniu ciągną boleśnie, ból promieniował aż do nadgarstka. Gorąca krew pociekła mi po dłoniach, spływając do koryta. Zanurzyłam twarz w sierści kozy i trzymałam ją tam, aż zwierzę przestało się ruszać. Staliśmy w ciszy, słuchając, jak krew cieknie, a potem kapie do koryta. Uniosłam głowę i spojrzałam na figurki mamy i brata stojące na kamieniu. Podświetlało je bursztynowe światło, na ich rzeźbionych twarzach tańczyły cienie. Nieobecność matki poczułam natychmiast, gdy tylko przestała oddychać. Jej dusza opuściła ciało wraz z ostatnim oddechem. Jednak w przypadku Iriego było inaczej. Czułam, że nadal jest gdzieś przy mnie. Może już zawsze tak będzie.

ROZDZIAŁ 4

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Przedmiot

Przedmiot

Przedmiot

Przedmiot

Przedmiot

Przedmiot

Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by XXXXXXX

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2019

ISBN 978-83-66338-14-2

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek