Biblioteka Kaznodziejska nr 03/2019

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

W TYCH MIESIĄCACH

W szkole Maryi przyjąć bez zastrzeżeń Ewangelię

ks. Maciej K. Kubiak

Przed nami maj i czerwiec – już ostatnie dwa miesiące przed wakacjami, czas intensywnej pracy duszpasterskiej… Najpierw maj: z nabożeństwami majowymi, pierwszymi komuniami, 11. Ogólnopolskim Tygodniem Biblijnym (5-11 maja) i Niedzielą Dobrego Pasterza, z modlitwą o nowe powołania i za tych, których Dobry Pasterz już powołał. A po maju czerwiec: z nabożeństwami do Serca Pana Jezusa, z Wniebowstąpieniem, Zesłaniem Ducha Świętego, Bożym Ciałem oraz zakończeniem roku szkolnego i katechetycznego. W tych wszystkich duszpasterskich sytuacjach chcemy pomagać tekstami i materiałami, które wraz z całym zespołem naszych autorów, świeckich i duchownych, przygotowaliśmy do tego wydania „Biblioteki Kaznodziejskiej”, poszerzonej o Suplement z czytaniami na maj i czerwiec.

Wprowadzeniem w przeżywanie majowych i czerwcowych dni oraz pracę duszpasterską i kaznodziejską, którą w tych dniach będziemy podejmować, niech staną się słowa papieża Franciszka, wypowiedziane podczas jego podróży do Loreto, którą odbył 25 marca br. W słowach biskupa Rzymu, jak w soczewce skupiają się problemy, które są przed nami, ale przede wszystkim ludzie, do których jesteśmy posłani. W myślach papieża możemy też znaleźć cenną inspirację i natchnienie, które warto wykorzystać w codziennej duszpasterskiej posłudze.

Najpierw Franciszek zachęca, by „odkryć na nowo plan Boga dla rodziny, będącej podstawową komórką społeczeństwa, aby podkreślić jej wspaniałość i niezastępowalną rolę w służbie życiu. W nazaretańskim domu Maryja przeżywała wiele relacji rodzinnych jako córka, narzeczona, oblubienica i matka. Z tego względu każda rodzina w jej różnych elementach znajduje tutaj gościnę, inspirację, aby przeżywać swoją tożsamość. Doświadczenie domowe Najświętszej Dziewicy wskazuje, że rodzina i młodzi nie mogą być dwoma równoległymi sektorami duszpasterstwa naszych wspólnot, ale muszą podążać ściśle ze sobą złączone, ponieważ bardzo często ludzie młodzi są tym, co rodzina im dała w okresie dorastania. Taka perspektywa przekształca w jedność duszpasterstwo powołaniowe, które stara się wyrazić oblicze Jezusa w jego wielu aspektach, jako kapłana, oblubieńca, jako pasterza”.

Maryjny maj, czy niedziela powołaniowa to doskonała okazja, by wrócić do tych słów Franciszka.

Drugi fragment z przemówienia wygłoszonego w Loreto, 25 marca, niech stanie się zachętą do podjęcia z jeszcze większym zapałem naszego powołania do głoszenia słowa i przyjmowania Ewangelii w swoim życiu: „Bóg przez Maryję powierza [wam] misję w naszych czasach: by zanieść Ewangelię pokoju i życia naszym współczesnym, często nieuważnym w obliczu znaków Boga, pochłoniętym interesami doczesnymi lub zanurzonym w klimacie obojętności duchowej. Trzeba osób prostych, ale mądrych; pokornych, ale odważnych; ubogich, ale hojnych. Krótko mówiąc, ludzi, którzy w szkole Maryi przyjmują bez zastrzeżeń Ewangelię w swoim życiu. W ten sposób, poprzez świętość ludu Bożego, nadal z tego miejsca w całym narodzie będą szerzyć się świadectwa świętości w każdym stanie życia, aby odnowić Kościół i ożywić społeczeństwo zaczynem królestwa Bożego”.

To jest zadanie dla nas i dla całego Kościoła. Bądźmy więc zaczynem królestwa Bożego! Bądźmy nim zawsze – nie tylko w maju i w czerwcu!

FORUM HOMILETYCZNE

Co dalej w naszym duszpasterstwie?

ks. Maciej K. Kubiak

W Domu diecezjalnym Tabor w Rzeszowie, w dniach od 19 do 21 marca, odbyło się spotkanie dyrektorów wydziałów duszpasterskich z całej Polski, poświęcone przygotowaniom do realizacji programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce, który opracowuje komisja duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski. Obradom przewodniczył ks. abp Wiktor Skworc, metropolita katowicki, wspierany przez sekretarza komisji, ks. dyrektora Romana Chromego z Katowic, który kieruje pracami tamtejszego wydziału duszpasterskiego. W spotkaniu, oprócz wspomnianych już szefów wydziałów duszpasterskich z większości polskich diecezji, wzięli t eż udział krajowi duszpasterze kolejarzy, weterynarzy, pracowników wodociągów czy esperantystów, a także o. dr Wiesław Dawidowski, reprezentujący męskie zgromadzenia zakonne oraz duszpasterstwo cudzoziemców. Nie zabrakło też przedstawicieli wydawnictw, między innymi Hlondianum oraz Święty Wojciech Dom Medialny.

Eucharystia daje życie

Zasadniczym celem spotkania było zaprezentowanie przygotowywanego przez komisję duszpasterstwa nowego programu dla Kościoła w Polsce, które będzie realizowany od Adwentu 2019 roku przez trzy kolejne lata. Przebiegać on będzie pod hasłem „Eucharystia daje życie” i – jak zauważył ks. abp Skworc – jest on naturalną kontynuacją dotychczasowych działań, które koncentrowały się w ostatnich latach wokół sakramentów chrztu i bierzmowania. Najbliższy cykl ma objąć trzy kolejne lata, które wypełnione będą tematyką eucharystyczną. Rok 2019/2020 będzie poświęcony Eucharystii wyznawanej i będzie przebiegać wokół myśli wyrażonej słowami „Wielka tajemnica wiary”; rok 2020/2021 to czas dla Eucharystii celebrowanej – „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”, natomiast w roku 2021/2022, poświęconym Eucharystii świętowanej, towarzyszyć nam będą słowa „Posłani w pokoju Chrystusa”. Program na lata 2019-2022 został już zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu Polski i wejdzie w życie we wszystkich polskich diecezjach w 1 niedzielę Adwentu, czyli 1 grudnia 2019 roku.

Przewodniczący komisji duszpasterstwa KEP, abp Wiktor Skworc, zwrócił uwagę, że realizacja programu duszpasterskiego ma zbliżać wszystkich wiernych do Eucharystii i pomóc im w świadomym przeżywaniu Mszy Świętej. Fakt, że w niedzielnej Eucharystii uczestniczy coraz mniej wiernych, zwłaszcza dzieci i młodzieży – którego jako wspólnota wierzących nie możemy nie zauważyć – musi w nas rodzić głębokie pragnienie ożywienia naszej pobożności eucharystycznej. To jest ważne wezwanie duszpasterskie i tu się będą rozstrzygały losy Kościoła w Polsce – mówił abp Skworc. Metropolita katowicki zaproponował, by jednym ze sposobów podsumowania trzyletniego programu duszpasterskiego było przygotowanie diecezjalnych i parafialnych kongresów eucharystycznych, które staną się dla lokalnych wspólnot kościelnych doskonałą okazją do świętowania Eucharystii. We wrześniu 2020 roku w Budapeszcie odbędzie się kongres eucharystyczny, w którym wezmą udział przedstawiciele polskiego Kościoła.

Nawiązując do kwestii świadomego przeżywania Eucharystii, arcybiskup katowicki wspomniał o trwających przygotowaniach do opracowania tekstów modlitw eucharystycznych dla osób głuchoniemych, które po zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską i KEP będą wspierały duszpasterzy tych osób w ich posłudze. Przewodniczący komisji poprosił dyrektorów wydziałów duszpasterskich o przekazanie księżom i katechetom z całej Polski zaproszenia na kurs języka migowego, który w sierpniu 2019 roku organizuje archidiecezja katowicka. Zaniedbania w opiece duszpasterskiej osób głuchoniemych, wynikające z nieznajomości tego języka sprawiają, że wiele z tych osób nie uczestniczy w życiu Kościoła a czasami odchodzi do innych wspólnot wyznaniowych czy sekt.

Niedziela i Eucharystia świętowana

Świętowanie Eucharystii przez wiernych ma głęboki związek z kwestią pracy w niedzielę i zakazem handlu, obowiązującym w naszym kraju od roku 2018 i rozszerzonym w bieżącym roku. Warto wracać do tej sprawy, poruszać ją w katechezie i na ambonie, bo pomimo ustawowych regulacji nie brak głosów sprzeciwu czy wręcz nacisków ze strony niektórych grup związanych z biznesem, dla których zakaz handlu oznacza utratę zysku. Środowiska te będą robić wszystko, by zmienić obowiązujące przepisy, przywracając możliwość handlu w niektóre czy nawet wszystkie niedziele. Problem ma oczywiście wyraźny kontekst polityczny, ale abstrahując od niego, nie możemy mieć wątpliwości co do faktu, że sprawa ta jest niezwykle ważna z chrześcijańskiego punktu widzenia, nawet jeśli zakazywanie handlu w niedzielę nie wpływa w sposób bezpośredni na ilość osób uczestniczących w niedzielnej mszy świętej.

Badania religijności

Uczestnicy rzeszowskiego spotkania mieli też okazję wysłuchać krótkiego wystąpienia ks. Wojciecha Sadłonia SAC na temat religijności Polaków w świetle najnowszych badań. Nie ma tutaj miejsca na szczegółowe omówienie, ograniczę się więc do kilku „ciekawostek”, które warto przemyśleć, a potem uwzględnić w działaniach duszpasterskich i kaznodziejskich w naszych wspólnotach. Ksiądz Sadłoń przywołał ciekawe dane amerykańskiego wywiadu, z których wynika między innymi, że od pewnego czasu zmniejsza się liczba mieszkańców Chin, a najbardziej rozwija się pod tym względem kontynent afrykański. Według prognoz amerykańskich służb do roku 2100 ludność Afryki zrówna się z ludnością Azji.

Według amerykańskiego wywiadu, religijność odgrywa i będzie nadal odgrywać znaczącą rolę w życiu ludzi na świecie. Chrześcijaństwo instytucjonalne wydaje się być najbardziej przygotowane do obecności i dalszego rozwoju na wszystkich kontynentach, uwzględniając przy tym ich kulturową specyfikę.

Ksiądz Wojciech Sadłoń mówił też o badaniach dotyczących ludzi młodych. Zwrócił uwagę, że młodzi mają świadomość, że religijność jest dzisiaj często przyczyną hejtu. Badania mediów społecznościowych pokazują, że gdy chodzi o treści o charakterze religijnym, to stanowią one w Polsce 10% a na świecie zaledwie 4% wszystkich treści umieszczanych w sieci przez młodzież.

Ciekawe wnioski można też wyciągnąć z porównania liczby wiernych uczestniczących w niedzielnej mszy świętej z liczbą tych, którzy przyjmują komunię świętą. W diecezjach, które mają większy odsetek tzw. dominicantes jest mniej comunicantes niż w diecezjach, w których odsetek dominicantes jest niższy. Podobnie rzecz się ma z uczestnictwem kobiet i mężczyzn w niedzielnej Eucharystii. W diecezjach „mniej” religijnych jest większy odsetek mężczyzn chodzących w niedzielę do kościoła, natomiast w tych „bardziej” religijnych wzrasta odsetek kobiet.

Na koniec swojego wystąpienia, na prośbą katowickiego metropolity, ks. Sadłoń przywołał najnowsze dane dotyczące wykorzystywania seksualnego osób nieletnich przez osoby duchowne. Prelegent zwrócił uwagę, że duchowni skazani za tego typu przestępstwa to najczęściej osoby młode, dominanta to 31 lat (najwięcej skazanych było właśnie w tym wieku). Dane te rodzą szereg pytań o skuteczność formacji seminaryjnej oraz tzw. stałej formacji osób duchownych w polskim Kościele.

Posłani z mocą Ducha Świętego

Podczas rzeszowskiego spotkania dyrektorów wydziałów duszpasterskich nie zabrakło inspirujących sprawozdań z realizacji programu duszpasterskiego w niektórych diecezjach, ciekawych rozmów z udziałem zwłaszcza młodszych księży o rozwijających się ruchach ewangelizacyjnych i charyzmatycznych, bez których nie można dzisiaj mówić o przyszłości i dynamice polskiego duszpasterstwa. Niezwykle ciekawe było spotkanie z prezydentem Rzeszowa, Tadeuszem Ferencem, który mówił o bardzo dobrej współpracy z miejscową hierarchią kościelną i ukazał swoje miasto jako miasto przyszłości, miasto ludzi młodych – średnia wieku jednego mieszkańca w Rzeszowie to 39 lat.

W wolnych głosach uczestników spotkania nie zabrakło informacji o wciąż zwiększającej się liczbie obywateli Ukrainy i innych krajów zza wschodniej granicy, którzy przebywają na terenie Polski i są pozbawieni jakiejkolwiek opieki duszpasterskiej. Wiele było też zachęt do duszpasterskiego wykorzystania przypadającej 1 września, 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej oraz do zorganizowania w parafiach i wspólnotach XI Ogólnopolskiego Tygodnia Biblijnego w dniach od 5 do 11 maja bieżącego roku pod hasłem „Głosili Ewangelię mocą Ducha Świętego”, którego inicjatorem jest Dzieło Biblijne im. św. Jana Pawła II w Polsce.

3 maja 2019

NMP KRÓLOWEJ POLSKI

rok C

I czytanie: Ap 11, 19a; 12, 1.3-6a. 10ab

Psalm: Jdt 13

II czytanie: Kol 1, 12-16

Ewangelia: J 19, 25-27

Obym miłował Jezusa w tym Duchu, w którym Ty uwielbiasz Go jako Pana

„Przypatrując się Matce Jezusa przebywającej w Wieczerniku, gdzie Duch Święty zstąpił na niedawno narodzony Kościół, [pisarze chrześcijańscy] wzbogacili w nowe pojęcia prastary temat Maryja Kościół; a nade wszystko błagali o wstawiennictwo Dziewicy, by od Ducha Świętego otrzymali moc zrodzenia Chrystusa we własnych duszach, o czym zaświadcza św. Ildefons w modlitwie, która wyróżnia się zarówno treścią jak i wewnętrzną siłą prośby: «Proszę Cię, proszę Cię, Panno święta, bym posiadł Jezusa z tego Ducha, z którego Ty zrodziłaś Jezusa. Oby dusza moja otrzymała Jezusa przez Tego Ducha, przez którego Twoje łono poczęło tegoż Jezusa (…). Obym miłował Jezusa w tym Duchu, w którym Ty uwielbiasz Go jako Pana, patrzysz na Niego jako na Syna»”.

Błogosławiony Paweł VI, papież
Adhortacja apostolska Marialis cultus, 26

SUGESTIE SŁUCHACZA

Matka obleczona w słońce

Sławomir Zatwardnicki

Mam takie wrażenie, że istota uroczystości coraz bardziej „ucieka” wiernym. Maleje garstka pobożnych, którzy z jednej strony nie mają „problemu” z takimi uroczystościami, z drugiej zaś nie mają pogłębionego jej zrozumienia. Z kolei coraz więcej osób zwyczajnie nie rozumie, a zapewne nie widzi nawet potrzeby podtrzymywania uroczystości, która wydaje się im nie bardzo przystawać do „dziś”.

Więcej pytań

Wątpliwości, świadome czy nie, można by sformułować w postaci pytań. Po co czcić Matkę Bożą jako Królową Polski, skoro czasy królów minęły? W pytaniu tym kryje się wyzwanie do przemyślenia przez kaznodzieję istoty maryjnego królowania. Jaka jest różnica między królowaniem NMP a ziemskimi królestwami? Rzeczywiście, niezrozumienie tego może skutkować „robieniem szopki” z uroczystości. „Anachroniczne” odczytanie relacji królowa – poddani na pewno nie sprzyja ewangelizacji. Przytaczanie zwycięskich walk pod wodzą Królowej Polski też wywołuje mieszane uczucia…

Trzeba poszukać istoty

Wydaje mi się, że dzisiejszy człowiek jest bardzo uwrażliwiony na swoim punkcie; nie cierpi, gdy ktoś inny podejmuje za niego decyzje. W związku z tym rodzić się może zastrzeżenie co do obowiązywalności decyzji ogłoszenia Matki Pana Królową Polski, skoro wola taka została podjęta przez przodków. W jaki sposób „przeskakuje” ona przez pokolenia? Czy musi nas obowiązywać, a jeśli tak – dlaczego? Równie współczesna będzie obiekcja co do tego, czy można dziś, w Polsce podzielonej „rozbiorami” różnych światopoglądów, wyznawać Maryję Królową całej Polski? Niejako „ponad głowami” tych, którzy tego sobie wcale nie życzą?

W mojej opinii najlepszym rozwiązaniem byłoby pogłębione głoszenie słowa. W czytaniach z dnia trzeba poszukać istoty królowania Chrystusa i z nim wiązać matczyne królowanie. Sam tytuł „Królowej” też można by owocnie połączyć z tytułem „Matki”. Jeśli ten pierwszy termin wywoływać może uczucie „oddalenia” od NMP, to z kolei ten drugi przypomina o bliskości. Ostatecznie przecież „Niewiasta obleczona w słońce” i „Oto matka twoja” są jedną i tą samą Osobą. Zatem może: „Matka obleczona w słońce”?

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Między smutkiem a radością

ks. Andrzej Ziółkowski CM

Sentencja

Na temat smutku i radości wiele już napisano. I choć jesteśmy w tym względzie mocno doświadczeni, to jednak wciąż szukamy odpowiedzi na to, jak się odnaleźć, gdy jesteśmy niejako „zawieszeni” między jednym a drugim brzegiem, gdy dotykają nas przeciwstawne sytuacje – smutek miesza się z radością, ból ze spokojem, nerwy z opanowaniem. To trochę jest tak, gdy boli nas głowa, a w tym momencie dowiadujemy się o czymś radosnym. Jak się tu cieszyć, skoro głowa cała pęka? W starym szkolnym pamiętniku ktoś zapisał czterowiersz: To nie sztuka być wesołym, kiedy zewsząd szczęście tryska, ale stać z pogodnym czołem, kiedy ból za serce ściska.

Oczywiście, że nie zawsze tak jest, że szczęście paralelnie idzie z nieszczęściem. Niejednokrotnie odsuwamy od siebie smutek, ból, kłopoty, niepowodzenia, złe myśli… Nie zawsze nam się to udaje. Nie zawsze sentencja ze szkolnego pamiętnika pozwala przejść przez trudny czas życia.

Znak

Wielki znak z Księgi Apokalipsy tradycja przypisuje Maryi, Matce Bożej: „Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami”. Maryja jest ową Niewiastą, której Syn, Jezus Chrystus, zwycięża moc złego ducha. Ucieczka Niewiasty na pustynię jest obrazem starotestamentalnej ucieczki Izraelitów z Egiptu. Jeden z Ojców Kościoła tak wyjaśnia ów fragment: „Także i pobożnemu Mojżeszowi, który w duchu przebywał z Bogiem i tracił nadzieję, gdy zobaczył Izraela w pustyni okrążonego morzem i wrogami – jemu to Bóg powiedział: «Czemu głośno wołasz do Mnie?». Tak samo i tu widzenie to nazywa się donośnym głosem smutku, w jakim znajdują się rozum i serce Dziewicy” (Ekumeniusz).

Natchnienie

Radujemy się z dzisiejszej uroczystości. Liturgia wskazuje na Maryję, Królową Polski i uwypukla Jej rolę w naszej historii. Wpatrujemy się w Matkę, która króluje nam od wieków. W wielu naszych sanktuariach, katedrach, kościołach, kaplicach i przydrożnych kapliczkach są obrazy, figury, płaskorzeźby, polichromie przedstawiające Jej wizerunek. Maryja często jest przedstawiana z koroną na głowie. Oczywiście jest to symbol tego, co uczynił Bóg względem Maryi – dał Jej miejsce po swojej prawicy.

Od początku, czyli od chrztu w roku 966, jako naród wraz z Maryją stoimy pod krzyżem Chrystusa. Znaczenie historycznych ślubów króla Jana Kazimierza oraz sens ich odnawiania jest wciąż interpretowany ze wskazaniem na wiarę naszego narodu. Jesteśmy wielbicielami Maryi. Natchnione słowa z Ewangelii ukazują, że obok chwalebnych chwil są trudne, bolesne, bowiem obecność pod krzyżem umierającego Syna, Jezusa Chrystusa, nie była dla Maryi łatwa. Jej duchowe macierzyństwo względem całego Kościoła zawarte jest w słowach Chrystusa: „Niewiasto, o to syn Twój. (...) Oto Matka twoja”. Maryja jest nie tylko Matką Chrystusa, lecz staje się Matką wszystkich wiernych, czyli nas wszystkich, bo my wszyscy jesteśmy jednym Kościołem. Apostoł Jan, który dyskretnie zaznaczył swoją obecność, reprezentuje wszystkich chrześcijan.

Oddanie

Próbujemy dzisiaj łączyć w naszym sercu przeciwstawne wartości. Pierwszą jest ewangeliczna scena pod krzyżem. Rozumiemy ją i uznajemy, że Maryja jest Matką całego Kościoła. Nie zawsze jest łatwo przyjąć cierpienie, ból, osamotnienie. Te tematy przerabiamy bardzo często w Wielkim Poście podczas nabożeństw gorzkich żali, kazań pasyjnych, dróg krzyżowych. Czasami dotyka nas cierpienie związane z chorobą ciała, odejścia kogoś, kogo kochaliśmy. Uczymy się wciąż takiego trwania pod krzyżem Jezusa, aby naśladować Maryję.

Drugą sceną jest radość z tego, że Maryja jest Królową naszego narodu. Radość łączy się z bólem przeżywania tego wszystkiego, co było udziałem Jana i niewiast na Golgocie. Wiele ikon, obrazów, figur przedstawiających Maryję ozdobionych jest koroną. Mówimy wtedy, że „Maryja jest ukoronowana” w danym obrazie, ikonie, figurze. Owszem, jest to zewnętrzny znak naszych wewnętrznych pragnień związanych z przeżywaniem wiary. Zwróćmy uwagę na to, że to my sami powinniśmy niejako „ukoronować Maryję w naszym sercu”. Niech tak się dzieje, niech Maryja króluje w naszych sercach.

Apel

Często śpiewamy Apel jasnogórski. Jest bardzo dużo osób, które codziennie rano, w południe i wieczorem oddają cześć Maryi poprzez śpiew pieśni maryjnych. W takich chwilach czujemy łączność z wieloma wiernymi, którzy odczuwają tę samą miłość do Chrystusa i Jego Matki. Łączność ta nadaje sens naszym cierpieniom i radościom, chwilom bólu i wyciszenia. Obyśmy trwali z takim nastawieniem jak najdłużej i najczęściej.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Nauczycielka wrażliwości

ks. Zbigniew Kosik

„Pomódl się dzisiaj bracie mój miły za Polskę. Pomódl się za Ojczyznę. Ojców zwyczajem Pannie Najświętszej pokłoń się nisko. Za chleb powszedni, za spokojne twoje ognisko. Niebo rozpina namiot błękitny nad twoim domem. By nieprzyjaciel już nie groził zagłady gromem. Pomódl się dzisiaj siostro kochana za Polskę. Pomódl się za Ojczyznę”.

Narodowe święto. Maryjna uroczystość: Królowej Polski. Dzień patriotyzmu, wrażliwości, wdzięczności. Przed ołtarzami schylamy pokornie czoła w modlitewnej zadumie niosąc uwielbiające westchnienia dla Tej, którą przyzywamy dziś w Jej święto: Królowej Polski. Towarzyszy nam historyczna wizja naszych dziejów, wyjątkowych królewskich wydarzeń z lwowskiej katedry, bohaterskiej obrony Jasnej Góry, proroczego porywu mądrości przodków uchwalających Konstytucję. Do czego nas wzywa dzisiaj Ona – Królowa, Matka, Opiekunka i Orędowniczka polskiego narodu?

Przesłanie wrażliwości płynące z historii

Z przeszłości dociera do nas ostrzegający głos przywódcy narodu, w czasie szczególnego zmagania się o wolność, wiarę. Król Jan Kazimierz, klęczący w pokorze przed obrazem Matki Bożej Łaskawej, dobrze zrozumiał przyczynę ówczesnych tragicznych wydarzeń, gdy wyznawał: „Skoro zaś widzę, że za jęki i ucisk kmieci spadły z rąk Syna Twojego, sprawiedliwego Sędziego, plagi powietrza, wojny i innych nieszczęść, przyrzekam i ślubuję, że będę używał wszelkich środków, aby lud Królestwa mojego od niesprawiedliwych ciężarów i ucisków wyzwolić”. Mądry król znalazł receptę na uzdrowienie chorego ducha narodu – była nim większa wrażliwość na los innych. Każda bowiem niesprawiedliwość w konsekwencji niesie ze sobą zagładę, niewolę i unicestwienie. W podobnym duchu pragnęli ratować przyszłość narodu twórcy Konstytucji 3 maja, którzy w obliczu zbliżającej się tragedii rozbiorów, potrafili być wrażliwi na te wartości, które do dzisiaj są drogowskazami dla wielu pokoleń.

Maryja – nauczycielką wrażliwości

Do tej troski nad wartością wrażliwości każdego z nas wzywa dzisiaj Maryja – Niewiasta, którą troskliwy Bóg chroni w apokaliptycznej wizji. Gdy przychodzi czas próby Maryja nie opuści swego Syna, umiłowanego ucznia, zrozpaczonej Marii Magdaleny. Taki jest bowiem głęboki sens zatroskania o los innych – nie zostawia się ich, nie opuszcza w potrzebie, chwili próby działającego zła.

Stojąc przed Matką – Królową naszej Ojczyzny, składając na ołtarzu w czasie tej Eucharystii wdzięczną modlitwę, jednocześnie złóżmy dar wrażliwości, troski o los rodaków, nas wszystkich. Ta wartość potrzebna jest dziś, gdy rozszerza się dezercja ducha wśród Polaków; gdy wątpliwa współczesna moralność przypomina czasy liberum veto; gdy pogłębia się tchórzliwa ucieczka od zasad płynących spod krzyża. Głos przestrogi płynący z historii, mocne przesłanie rozważanego w liturgii słowa Bożego, niezwykła matczyna wrażliwość Maryi Królowej Polski – oto wymowne przesłanie dzisiejszego święta. Im bowiem dalej od źródła ludzkiego szczęścia (krzyża, Boga, Maryi), tym więcej zamieszania, bólu, cierpienia, zniewolenia, od którego trudniej się oderwać i wyzwolić. Wznieśmy więc wspólnie wołanie do naszej Matki – Królowej: „Ochroń nas, Matko, przed naszą słabością. Bądź z Twoim ludem, gdy próba nadejdzie. Uczyń nas wszystkich świątynią Jezusa. Bogurodzico” (Liturgia godzin).

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Obecność

ks. Andrzej Ziółkowski CM

W pewnej rodzinie wszyscy przygotowywali się do wesela. Zaproszeni goście powiadomili o swojej obecności na przyjęciu weselnym. Szczęśliwi narzeczeni podczas spotkań z księdzem zgłębiali sens przysięgi małżeńskiej i liturgię sakramentu małżeństwa, a na kilka dni przed ślubem wyspowiadali się i z czystym sercem oczekiwali dnia ślubu. Wszystko było zapięte na ostatni guzik. Któż się mógł spodziewać, że na trzy dni przed ślubem odejdzie dziadek narzeczonej? I co zrobić w takiej sytuacji – przesunąć datę ślubu czy pogrzebu? Radość zmieszała się ze łzami. Ślub odbył się w sobotę, tak jak był zaplanowany. W liturgii przypomniano osobę dziadka i jego rolę w życiu całej rodziny. Na przyjęciu weselnym umieszczono portret dziadka, aby był z nimi duchem. W środę prawie wszyscy z rodziny i gości weselnych zgromadzili się na Eucharystii, a „młodzi” ofiarowali jeden z weselnych bukietów. W życiu często się tak dzieje, że smutek idzie w parze z radością. Najważniejsze jest to, abyśmy silną wiarą trwali przy Chrystusie.

Być obecnym

Dzisiejszy fragment Ewangelii jest wprawdzie krótki i łatwo się go czyta, ale w swej wymowie jest niezmiernie trudny. Tę scenę wielu artystów próbowało jak najwierniej oddać pędzlem, dłutem, słowem, muzyką. My również próbujemy trwać razem Jezusem, Maryją, Janem, Marią – żoną Kleofasa i Maria Magdaleną. Łatwo jest powiedzieć „próbujemy trwać” – trudniej jest to wykonać, czyli faktycznie być obecnym pod krzyżem.

Pomaga nam w tym dzisiejsza uroczystość. Wpatrujemy się w Maryję, którą czcimy jako Królową Polski. Trudno połączyć owo trwanie pod krzyżem z królowaniem, gdyż z jednej strony jest cierpienie, ogromny ból serca i umysłu, a z drugiej chwalebne uczestnictwo w królowaniu Chrystusa. Na szczęście mamy czyste sumienie i radość serca.

HOMILIA NA MSZĘ ŚWIĘTĄ Z UDZIAŁEM DZIECI

Matczyna miłość Maryi

Danuta Szelejewska

Znękana młoda matka czuła, że już dłużej nie da rady, kiedy zadzwonił telefon. Z ulgą usłyszała w słuchawce życzliwy głos: – Cześć, kochanie. Co u ciebie? – Och, mamo – zawołała wybuchając płaczem – co za okropny dzień. Mały nie chce jeść, zmywarka się popsuła. Potknęłam się na schodach i skręciłam nogę. Nie miałam czasu zrobić zakupów, a cały dom wygląda jak pobojowisko. A jakby tego było mało, mają przyjść goście na kolację!

– Spokojnie, kochanie, wszystko będzie dobrze – powiedział głos uspokajająco. – Teraz usiądź, przymknij oczy. Będę za pół godziny. Po drodze coś kupię i ugotuję ci kolację. Zajmę się domem i nakarmię dziecko. Zadzwonię do znajomego mechanika, żeby przyszedł dziś po południu naprawić zmywarkę. Nie płacz. Ja się wszystkim zajmę. Zadzwonię też do George’a, żeby wcześniej wrócił z pracy. – Do George’a? – spytała oszołomiona młoda kobieta. – Do jakiego George’a? – No jak to? Do George’a – twojego męża! – Ale mój mąż ma na imię Frank!

Po chwili milczenia głos zapytał z wahaniem: – Przepraszam, czy to 555-17-58? – Nie, 555-17-88 – brzmiała płaczliwa odpowiedź. – Ojej, to pomyłka – stwierdził przepraszająco zakłopotany głos w słuchawce. – Bardzo przepraszam. Musiałam wykręcić zły numer. Po chwili milczenia niedoszła córka spytała: – Czy to znaczy, że nie przyjdziesz? (www.adonai.pl, Tylko matczyna miłość).

Matka twoja

Umierający człowiek przekazuje swoje dobra tym, dla których ziemskie życie jeszcze się nie skończyło. Daje im w ten sposób prawo do zarządzania pozostawionym majątkiem w sposób, jaki sami uznają za stosowny. Takie działanie jest całkowicie zrozumiałe, nie można bowiem zabrać do grobu niczego z dóbr materialnych. Z usłyszanego przed chwilą fragmentu Ewangelii dowiedzieliśmy się, że „Jezus rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął ją do siebie” (J 19, 26-27). Spadkobiercami słów przynoszących owoce przez wszystkie pokolenia, byli nie tylko stojący na Golgocie: Maryja i umiłowany uczeń Jan. Do korzystania z nich zobowiązani są wszyscy, którzy na mocy chrztu świętego stali się głosicielami Dobrej Nowiny o zbawieniu.

Od nas zależy

Maryja została nam dana jako wyraz miłości i troski Pana Jezusa o każdego człowieka. Ten, kto postanowił zostać pod Jej opieką, nie zawiedzie się. Ona – jak najlepsza matka – troszczy się o powierzone sobie dzieci. Będąc Przewodniczką wiary prowadzi nas do Syna. To właśnie Maryja, zgodnie z zapewnieniem autora Apokalipsy, została „obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12, 1). Z Maryją na pewno dojdziemy tam, gdzie jest cel ziemskiego bytowania. Warto się o to starać, zostaliśmy przecież przeznaczeni do „uczestnictwa w dziale świętych w światłości” (Kol 1, 12). Od nas samych zależy, jaki będzie tego finał.

Opieka pewna i niezawodna

Obchodzona dzisiaj liturgiczna uroczystość NMP Królowej Polski ściśle związana jest z historią naszego narodu. Śluby złożone w katedrze lwowskiej przez króla Jana Kazimierza oraz Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego – to wydarzenia wskazujące na świadome zawierzenie Tej, która pod krzyżem stała się Matką wszystkich wierzących. Wyrazem radości są sanktuaria maryjne, liczne świątynie i przydrożne kapliczki ku czci Matki Bożej, hymny, utwory literackie i gregoriańskie, świece gromniczne, figurki, medaliki i wiele innych przejawów wiary.

Wydarzenie na Golgocie miało miejsce dwa tysiące lat temu. Nieubłaganie mijający czas niczego jednak nie zatarł, ani nie zmienił. Przesłanie ewangelicznego „Testamentu z krzyża” powinno na zawsze pozostać w naszej pamięci i sercu. Tkwi w nim bowiem wezwanie do działania poparte zapewnieniem o nieustannej trosce i opiece Matki. Podobnie jak znękana młoda kobieta czuła, że już dłużej nie da rady, tak i my polećmy nasze codzienne sprawy Maryi. Jej opieka jest pewna i niezawodna.

5 maja 2019

3 NIEDZIELA WIELKANOCNA

rok C

I czytanie: Dz 5, 27b-32. 40b-41

Psalm: 30

II czytanie: Ap 5, 11-14

Ewangelia: J 21, 1-19

Wierzący „oraz Duch Święty” dają świadectwo Zmartwychwstałemu

Rozpoznanie misterium Chrystusa obecnego w obrzędach liturgicznych: Ukazane w Ewangelii objawienie Zmartwychwstałego uczniom dokonuje się podczas posiłku (…). Po eucharystycznym spotkaniu ze zmartwychwstałym Panem Piotr jest już innym człowiekiem. Stąd też może już wiernie realizować wezwanie Jezusa: „Pójdź za Mną”. Świadectwem realizacji tego wezwania jest pierwsze czytanie, w którym Piotr mówi wobec arcykapłanów: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Uczestnicy zgromadzenia liturgicznego powinni uświadomić sobie te przestrzenie swego życia, w które nie wprowadzili jeszcze w pełni tej zasady słuchania bardziej Boga niż siebie czy świata. Warto dodać, że owa wierność Bogu dokona się często poprzez cierpienie, które wierzący jest gotów znosić dla Jego imienia.

„W mocy Bożego Ducha”
Program duszpasterski Kościoła w Polsce 2018/2019

SUGESTIE SŁUCHACZA

Zastanawia mnie…

Szymon Bojdo

Swoją refleksję zacznę tym razem od zupełnie ostatniego zdania dzisiejszej ewangelii: „Pójdź za mną!”. Jak zupełnie inaczej brzmi to zdanie w tym momencie w ustach Pana Jezusa. Zastanawiam się co musiał poczuć Święty Piotr, gdy usłyszał te właśnie słowa. Nie były mu one przecież zupełnie obce, zostały już one do niego wypowiedziane i to przez tę samą osobę. Były to już jednak zupełnie inne okoliczności. Przez trzy lata publicznej działalności Jezusa, także Szymon Piotr się zmieniał. Jezus dał mu konkretną misję i zadanie, a Piotr był świadkiem wypełnienia jego misji na krzyżu. Co może poczuć człowiek, już dojrzały i ukształtowany, gdy usłyszy, że ma naśladować kogoś innego, pójść jego śladem – i wie, że nie będzie to łatwa droga? Bo jeśli ma się wypełnić wszystko to, co zrobił Jezus, będzie trzeba oddać swoje życie dla miłości.

Czy zdajemy sobie sprawę?

W tym kontekście zastanawia mnie, czy Jezus nie zadaje pytania o miłość bardziej dla samego św. Piotra, niż by upewnić siebie o jego miłości? Chrystus znał przecież ludzkie serca i chyba nie potrzebował takiego potwierdzenia? A jednak Piotr słyszy kilka razy to samo ale jednak nieco zmodyfikowane pytanie. Przez to potrójne powtórzenie, które także w naszej tradycji jest formą uroczystego potwierdzenia, stajemy się świadkami niezwykłego, uroczystego aktu. Następuje wymiana, w której Piotr daje Jezusowi swoją miłość, a Jezus pokazuje Piotrowi jej konsekwencje. Zastanawiam się na ile my także zdajemy sobie sprawę, że za miłością idą konkretne zadania? Że nie jest to tylko romantyczne wyznanie, a nawet uroczyste potwierdzanie uczucia – każda miłość ma bardzo konkretną realizację w codziennym życiu.

By choć raz doświadczyć

Pozostając w kręgu tego czytania niezwykle wzruszająco opisana jest w nim relacja uczniów z Jezusem. Co prawda na początku pozostaje on nierozpoznany, ale właśnie wtedy dostrzegamy jego troskę. Bo wydawać by się mogło, że pytanie o jedzenie, zadane łowiącym rybakom, może oznaczać zainteresowanie kogoś, kto chce zakupić trochę świeżych ryb. Jezusa jednak interesują Jego uczniowie, gdy w końcu dobiją do brzegu zauważą, że On już o wszystko zadbał. Czyż właśnie taka nie jest miłość Boga? Czyż nie jest niezwykłym to, jak wyprzedza ona nasze potrzeby? Potwierdza to cały dalszy dialog z apostołami, po którego lekturze pozostaje pragnienie, by choć raz w życiu doświadczyć podobnej, pełnej zaufania i miłości rozmowy.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Jeszcze jedna szansa

o. Marcin Wrzos OMI

Im jesteśmy starsi, dojrzalsi w wierze, tym bardziej rozumiemy, że sami nie jesteśmy w stanie żyć Ewangelią. Bo trudno jest kochać nieprzyjaciół, przebaczać, narażać się na drwiny innych. Teorię chrześcijaństwa znamy, ale trudno ją przełożyć na życie. Gdy przejdziemy na poziom szacunku do ludzi o innych poglądach, dzielenia się z innymi czasem, jedzeniem czy domem, nieuganiania się za pieniędzmi, walki z lenistwem – wyglądamy już gorzej. Nie jesteśmy z tym sami. Podobny problem miał św. Piotr. Jego życie zmieniło się po zmartwychwstaniu Jezusa. On, nie licząc Jezusa, jest najważniejszą postacią czytań.

Rozpoczyna dialog

Pochylmy się nad czytaniami w chronologii ich powstania. Najstarszym tekstem była Ewangelia wg św. Jana. Kluczowa, aby zrozumieć przemianę tego człowieka. Znamy to doskonale: „Piotr to uczeń, którego Chrystus postawił na czele apostołów i który przez swoją zdradę i niezrozumienie Mistrza najdotkliwiej go zawiódł. Widzimy Piotra pośrodku jego nocy ciemnej, oddalenia od Jezusa”. W Ewangelii widzimy go z głębokim przeświadczeniem, że zawiódł Mistrza i dlatego powraca do Galilei, żeby powrócić do pracy i zająć się łowieniem ryb (J 21, 1-3). Wraca do dawnego życia z poczuciem przegranej. Trudno pojąć to, co się w nim dzieje. Piotr nosi w sobie ranę zdrady, której sam nie potrafi sobie wybaczyć. Bez zagojenia tej rany nie będzie potrafił zdobyć się na świadectwo o Jezusie. W Ewangelii zmartwychwstały Chrystus, stając przed Piotrem, nie pyta o przyczyny zdrady. Rozpoczyna dialog od pytania o miłość: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci”?

Nie daje za wygraną

Kim są „ci”, zgromadzeni na brzegu, na których wskazuje Mistrz? To Maryja, Jan i Nikodem, którzy nie uciekli od krzyża i nie zdradzili. To pytanie stawiało Piotra w okropnym porównaniu z nimi: Jezus pyta, czy bardziej Go kocha niż oni, a oni pewnie słyszeli. Tu musimy zejść do poziomu języka greckiego, który na określenie miłości używał trzech słów: „agape”, „fileo” i „eros”. Jezus pyta Piotra o miłość do końca, „agape”, miłość, która oddaje swoje życie za ukochaną osobę. Piotr odpowiada: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham, ale miłością przyjaciela (fileo), tą niższego rzędu. Mistrz nie daje za wygraną. Pyta ponownie o miłość do końca, do oddania życia, o miłość „agape”: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Także na to pytanie Piotr odpowiada Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham, ale tylko jak przyjaciel (fileo). Z tyłu głowy ma przecież wiedzę, że nie potrafił kochać do oddania życia, że jest uciekinierem spod krzyża, że zaparł się Jezusa. Za trzecim razem Jezus modyfikuje pytanie, schodzi po poziomu Piotra: Szymonie, synu Jana, czy kochasz (fileo) Mnie, jak przyjaciel? Wystarcza mu niedoskonała, oparta bardziej na przyjaźni niż na pełnej poświęcenia miłości relacja z Piotrem. Jezus potrójnym wyznaniem miłości leczył serce Piotra z potrójnej zdrady i zaparcia się. Przyjął jego niedoskonałą miłość. Pewnego dnia Piotr dojrzeje do wyższego rodzaju miłości „agape”, do oddania życia za Jezusa. Słyszeliśmy przecież: „Gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz”. Poruszające jest zakończenie Ewangelii. Piotr słyszy w nim, jak przy powołaniu nad jeziorem Genezaret, ponownie: „Pójdź za mną”. Dostaje kolejną, jeszcze jedną szansę. Tę przemianę, ale i zadanie Piotra symbolizują 153 ryby wyłowione z jeziora. Nieprzypadkowo Jan napisał dokładną ich liczbę: 153 oznacza liczbę znanych ówcześnie narodów pogańskich. Mamy w niej symboliczną zapowiedź ich misji: dotrą wkrótce do każdego narodu z Dobrą Nowiną.

Aby się wytłumaczyli

Sytuacja z pierwszego czytania jest kontynuacją sceny z ubiegłej niedzieli, kiedy to słyszeliśmy opis rodzącej się wspólnoty Kościoła z Dziejów Apostolskich, które zapisał św. Łukasz. Kiedy więzienie zastano puste – byli tam aresztowani za głoszenie Ewangelii apostołowie – wszczęto poszukiwania. Znaleziono ich nauczających w świątyni. Przyprowadzono ich przed Sanhedryn, aby się wytłumaczyli. Staje przed nimi Piotr, przemieniony przebaczeniem Jezusa i przebaczeniem sobie samemu. Jest napełniony Duchem Świętym po Jego zesłaniu. W jego mocy rozmawia z arcykapłanami i mówi im, że bardziej trzeba im słuchać Boga, a nie ludzi. Nie boi się. Ci ludzie przemienieni zmartwychwstaniem cieszą się nawet z tego, że mogą cierpieć dla Jezusa.

Apokalipsa św. Jana została napisana najpóźniej. Słowo: apokalipsa oznacza dosłownie: „odsłonięcie, zdjęcie zasłony, objawienie”. Jan odsłania przed nami przyszłość chrześcijan przemienionych spotkaniem z Jezusem, napełnionych Duchem Świętym jak Piotr. Usłyszeliśmy opis liturgii niebiańskiej – pieśni zbawionych. Intonują ją istoty żyjące, starcy i niezliczony tłum odkupionych. którzy śpiewają na cześć Baranka. To zachęta, że tak mamy żyć, aby w tym tłumie się znaleźć.

Daje mu kolejną szansę

Porusza mnie historia Piotra, najważniejszego z apostołów i pierwszego papieża. Człowieka, który zdradził. Tchórzliwie uciekł od krzyża. Człowieka, który był przegrany w oczach swoich, ale być może i apostołów czy innych ludzi. Z tym człowiekiem stał się cud przemiany. Z kogoś, kto runął na dno życia, stał się kimś przemienionym spotkaniem z przebaczającym Jezusem zmartwychwstałym. Mistrz z Nazaretu powołał go kolejny raz. Dał mu cierpliwie kolejną szansę. To też może być historia twoja i moja. Może nam się wydawać, że tak daleko odeszliśmy od Boga, że bardziej nie można, że tak się „zeświniliśmy” w życiu, że tak daleko odeszliśmy, że nie ma szans na powrót. Tak nie jest. On mówi: przyjmij moje przebaczenie, ogarnij się, nie jesteś sam – daję ci Ducha Świętego. I kolejny raz: Danuto, Magdaleno, Anno, Pawle, Marcinie, Michale – mówi do nas jak do zagubionych uczniów i Piotra: „Pójdź za Mną”. Jesteś mi potrzebny/a. Nie przekreślam cię.

HOMILIA DO DOROSŁYCH

Zanurzyć się w otchłani miłości

ks. Marcin Dera

Zaproszenie kogoś na posiłek oznacza obdarzenie tej osoby zaufaniem. Jezus zaprasza św. Piotra i towarzyszących mu apostołów i przygotowuje dla nich strawę. To wyraz zaufania i miłości, jaką ich obdarza. Święty Piotr rozumie, że nie zasługuje na takie traktowanie przez Pana. Wciąż odczuwa skutki zdrady podczas procesu, a do tego chciał porzucić życie apostoła i wrócić do dawnego zajęcia. Zapewne wstydził się swego niedowiarstwa, które w delikatny sposób ukazał mu Pan.

Obrać kierunek

Rozważając ten fragment, nie sposób przeoczyć okoliczności spotkania apostołów z Panem i symboliki w nim zawartej. Święty Piotr i jego towarzysze mogą oznaczać ludzi, którzy tracą nadzieję w Bożą opiekę. Innymi słowy, próbują układać swoje życie według swojej woli. Taka postawa przynosi rozgoryczenie i poczucie porażki, tak jak nieudany połów ryb. Tyle pracy i czasu nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Z pomocą przychodzi Zbawiciel, który porażkę przemienia w udany połów. Pan pyta apostołów (a przez nich każdego i każdą z nas): „Czy macie co na posiłek?”, inaczej mówiąc: „Czy życie w oddaleniu od Boga nasyci człowieka?”. Apostołowie odpowiadają krótko i zwięźle: „Nie”. Doświadczenie pokazuje, że tylko Bóg potrafi „nakarmić” człowieka sensem życia i poczucia autentycznego szczęścia. Trzeba tylko zauważyć własną niemoc i dostrzec przychodzącego do nas Chrystusa. Interwencja Pana niesie ze sobą poczucie nagości duchowej, symbolizowane pospiesznym nałożeniem płaszcza przez niemal nagiego Piotra i rzucenie się w otchłań jeziora. Apostoł czuł, że tylko w ten sposób może przemienić swoją porażkę w owocujące łaską życie w przyjaźni z Jezusem. Otchłań jeziora to miłość Boga, która kieruje człowieka ku Chrystusowi. Wystarczy się w niej zanurzyć i siłą woli obrać kierunek do brzegu, którym jest Zbawiciel pragnący nakarmić nas swoją łaską.

Dać odpowiedź

Ewangeliczna scena zaproszenia apostołów do wspólnego posiłku ukazuje nam dar Eucharystii, w którym sam Chrystus karmi nas już nie zwykłym chlebem i rybami, ale samym sobą. Podobnie, jak posiłek pozwala odzyskać siły, tak Eucharystia umożliwia uczniom Pana kroczenie w przyjaźni z Nim przez życie. W rozważanej scenie Jezus zaprasza wszystkich, którzy utracili nadzieję i chcieli wrócić do dawnego życia. Nawet św. Piotr, który zaparł się Nauczyciela nie został odtrącony. W tym geście zaproszenia Zbawiciel ukazuje nam, że pragnie wybaczyć każdemu, kto żałuje, ale wymaga jasnego opowiedzenia się za Nim. Jasno nam to pokazuje w scenie dialogu ze św. Piotrem. Trzykrotne pytanie o miłość do Pana było niejako odwróceniem trzykrotnego zaparcia się pierwszego z apostołów. Dzisiaj, podczas tej Eucharystii, Jezus pyta każdego z nas: „Czy kochasz Mnie?”. Czy dla Mnie jesteś w stanie poświecić wygodę swojego życia, grzeszne przyzwyczajenia, ludzką małostkowość i strach przed opinią innych? Zbawiciel, który dla nas umarł i zmartwychwstał oczekuje od nas odpowiedzi, tak jak czekał na reakcję św. Piotra. Jaka jest nasza reakcja na pytanie Pana?

Wytrwać

Łatwo jest wierzyć w Jezusa, ale czy równie prosto jest wierzyć Jezusowi? Święty Piotr nie miał problemu z wiarą, kiedy towarzyszył Panu wśród tłumów oczekujących na nauczanie i cuda. Załamał się w chwili próby, kiedy Jezus oczekiwał jego świadectwa. Jakże często ten schemat powtarza się w życiu chrześcijan. Kiedy wszystko układa się po naszej myśli wiara jest pewną oczywistością. Natomiast prawdziwy sprawdzian naszej relacji z Chrystusem przychodzi w chwilach trudności życiowych. Bardzo często przyjmujemy postawę św. Piotra i – dla świętego spokoju – zapieramy się Pana nie broniąc zasad wiary i moralności. Bardziej boimy się ludzkiego sądu niż utraty przyjaźni z Jezusem. W takich chwilach nie poddawajmy się rozpaczy, ale rzućmy się w otchłań miłości, którą ofiaruje nam Pan. Potwierdźmy nasze oddanie Jezusowi słowami św. Piotra: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham!”. Korzystajmy z daru Eucharystii – duchowego pokarmu – który przygotował dla nas Chrystus, byśmy nie osłabli w gorliwości, a w chwilach próby kierowali się słowami św. Piotra skierowanymi do arcykapłanów: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”.

HOMILIA DO MŁODZIEŻY

Ewangelia w pigułce

ks. Jacek Zjawin

Czytania, które dziś usłyszeliśmy są o nas. To nie ma znaczenia, że są one opisem faktów historycznych sprzed 2000 lat: śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz nauczania apostolskiego. Jeśli nie przyjmiemy tych słów jako słów „o nas”, to nie ma sensu ich w ogóle czytać. W jaki sposób te słowa mówią o moim i twoich doświadczeniu?

Mocne słowa

Przyjrzyjmy się najpierw pierwszemu czytaniu, w którym pojawia się największy z możliwych skrót Ewangelii, taka „Ewangelia w pigułce”, którą nazywamy „kerygmatem”. Kerygmat to wiadomość o tym, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zmartwychwstał i żyje. Wiadomość, która (jeśli tylko przyjmiemy ją jako słowo o naszym życiu) zmienia życie człowieka. Od głoszenia kerygmatu rozpoczęła się historia Kościoła. Aby przyjąć kerygmat jako słowo o naszym życiu musimy dokonać odszyfrowania zawartych w nim elementów. Piotr wyraźnie mówi do nas dziś: „Wy straciliście Jezusa, zawiesiwszy Go na drzewie”. Mocne słowa. Przecież to Żydzi skazali Jezusa na śmierć – jaki w tym mój udział? Skoro Chrystus umarł za grzechy całego świata to znaczy, że to, co zrobili Żydzi było tylko czubkiem góry lodowej. Moje grzechy także przybiły Chrystusa do krzyża. Także te, których jeszcze nie popełniłem. Jezus umierający na krzyżu w przedziwny sposób pokazuje, że skutkiem grzechu jest śmierć.

To za mało!

Czujemy to bardzo mocno w relacjach z innymi. Kiedy się z kimś solidnie pokłócę, to nawet spojrzeć na niego jest trudno, a co dopiero odezwać się z życzliwością. Czuję między nami jakiś chłód, brak życia, śmierć. Chrystus wziął na siebie także tę śmierć i umarł. Umarł naprawdę, bo był naprawdę człowiekiem. I to jest negatywna część kerygmatu. Teraz czas na pozytywną: Chrystus po trzech dniach zmartwychwstał. Co to znaczy? Czy to jest tylko fakt historyczny? To za mało! Skoro umarły z powodu moich (wszystkich) grzechów Chrystus zmartwychwstał, to znaczy że (wszystkie) moje grzechy są pokonane, że każda „śmierć” wynikająca z moich grzechów i z grzechów innych jest pokonana. Kerygmat uzdalnia nas do przebaczenia, bo wierzymy, że największe rozłamy między ludźmi są możliwe do pokonania dzięki mocy Chrystusa Zmartwychwstałego.

Czy już kiedyś tak śpiewałeś?

W psalmie śpiewaliśmy „Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś”. Z czego wybawił nas Pan? Ze śmierci. I to stwierdzenie nie odnosi się tylko do śmierci biologicznej, która kończy życie człowieka ale do każdego rodzaju „śmierci”, do tych wszystkich sytuacji, kiedy z powodu grzechów własnych i cudzych duchowo umieram. Czy masz już takie doświadczenie, że Chrystus cię wybawił? Czy śpiewałeś te słowa z wiarą jako swoje?

Drugie czytanie przenosi nas do nieba, gdzie właśnie trwa święta liturgia – równocześnie z tą Mszą Świętą. One się właściwie przeplatają, bo niebo to nie miejsce ale stan. Oczyma wiary widzimy nieprzeliczone ilości aniołów, istot żyjących i starców obecnych w tym kościele, modlących się razem z nami. Oni też świętują zmartwychwstanie Chrystusa – Baranka zabitego, który pokonał śmierć i już przebywa w wieczności.

W jakim jesteś miejscu?

Ewangelia jest także o nas, bo tak samo jak Piotr zapieramy się Jezusa ze strachu przed cierpieniem, czyli różnego rodzaju śmiercią: upokorzeniem, wyśmianiem, wytykaniem palcami, wykluczeniem… Jezus kocha Piotra razem z jego słabościami i kocha także nas. Ułożone na brzegu rozżarzone węgle przypominają ognisko, przy którym Piotr zaparł się Jezusa. Żaden grzech nie jest w stanie zmniejszyć miłości Boga do człowieka, bo wszystkie one zostały pokonane w momencie zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.

Te słowa są o nas. W jakim jesteś teraz miejscu? Jaka jest twoja śmierć? Czego się boisz? Co cię dręczy? Co odbiera ci spokój?

Mam dla ciebie dobrą wiadomość – kerygmat: Chrystus zmartwychwstał i rozwiązał już za ciebie te wszystkie problemy.

HOMILIA DO DZIECI

Nad brzegiem morza…

ks. Tomasz Rogoziński

Zapewne wielu z nas było kiedyś nad brzegiem jeziora lub morza. Wybraliśmy się tam z rodzicami lub dziadkami w celu kąpieli, plażowania, budowania zamków z piasku, oglądania zachodu słońca, a może niektórzy nawet wędkowania. Kiedy dzisiaj usłyszeliśmy, że nad Morzem Tyberiadzkim pojawił się Pan Jezus, to w naszych głowach pojawia się pytanie: w jakim celu po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus pojawia się nad Morzem Tyberiadzkim, przecież mógł objawić się w świątyni w Jerozolimie, albo w innym miejscu, gdzie ludzie gromadzą się np. na modlitwie. Dlaczego zatem pojawia się nad brzegiem morza?

Przyszedł, aby przypomnieć

Pojawia się tam, ponieważ przyszedł do apostołów, aby przypomnieć im o zadaniu jakie mają do wykonania, o ich apostolskim powołaniu. Apostołowie bowiem po zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a przed zesłaniem Ducha Świętego, czasami czuli się jeszcze zagubieni, nie zawsze wiedzieli co mają robić i wrócili do tego co robili wcześniej, zanim poszli za Jezusem. Wrócili do łowienia ryb, dlatego Pan Jezus przychodzi, aby im przypomnieć, że powołał ich do łowienia nie tyle ryb, co ludzi.

Przychodzi nad brzeg jeziora także po to, aby zasiąść razem z nimi do posiłku, tak jak wcześniej to uczynił w Wieczerniku podczas Wielkiego Czwartku. Ten wspólny posiłek miał przypomnieć apostołom o ustanowionej przez Niego Eucharystii, czyli Mszy Świętej, którą mieli sprawować na Jego pamiątkę. Msza Święta jest bowiem najważniejszym wydarzeniem, w którym możemy spotkać Pana Jezusa Zmartwychwstałego.

Przyszedł, aby zarzucili sieci jeszcze raz

To oczywiście nie wszystko. Zmartwychwstały przychodzi nad brzeg jeziora z jeszcze jednego ważnego powodu. Słyszeliśmy przed chwilą, że apostołowie całą noc łowili i niestety nie odnieśli żadnych pozytywnych efektów, bowiem ich sieci pozostały puste. Wszystko się zmienia, kiedy nad brzegiem pojawia się Jezus i mówi do nich, aby zarzucili sieci po prawej stronie. Oni posłuchali, a wówczas dokonują cudownego połowu. Wszystko się zmienia, kiedy człowiek słucha i wykonuje polecenia Jezusa.

Co nam przypomina i czego uczy nas Ewangelia? Przypomina nam, że każdy z nas od momentu chrztu jest powołany, aby łowić ludzi czyli przyprowadzać innych do Pana Jezusa, ponadto przypomina nam, że podczas mszy spotykamy Zmartwychwstałego, który umacnia nas swoim Duchem, abyśmy wierni jego słowom mogli pokazać, że z Jezusem nam po drodze i z Jezusem mogę więcej.

HOMILIA DO DZIECI • „NIEDZIELA Z OWIECZKĄ”

Jezus zawsze się o nas troszczy

ks. Andrzej Muńko

Wprowadzenie

„Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi” – powie Święty Piotr w dzisiejszym fragmencie Dziejów Apostolskich. My doskonale zdajemy sobie z tego sprawę, dlatego przychodzimy na niedzielną mszę świętą, aby słuchać co Bóg chce nam powiedzieć. Otwórzmy serce na Boże słowo i przyjmijmy to, co chce nam dać. Nie bójmy się też przedstawić Mu wszystkich spraw, które nosimy w sercach.

Cel homilii i potrzebne rekwizyty

Celem homilisty jest uświadomienie dzieciom, że Pan Jezus nieustannie się troszczy o to wszystko, czego potrzebujemy w życiu. Potrzebny będzie grill (nie musi być rozpalony), chleb i ryby, które są już upieczone.

Sugestie homiletyczne

Homilię możemy zacząć od wspólnego zaśpiewania piosenki „Jezu ufam Tobie”, której dzieci miały nauczyć się w domu. Po wspólnym śpiewie przypominamy dzieciom, że ubiegłą niedzielę przeżywaliśmy jako Niedzielę Miłosierdzia Bożego. Przypominamy, że każdy jest kochany przez Pana Boga, który wybacza, gdy zgrzeszymy i przyznamy się do tego. Jest dla nas jak miłosierny Ojciec.

Tłumaczymy, że Pan Jezus wielokrotnie okazywał nam swoje miłosierdzie. Najbardziej dostrzegamy je w sakramencie pokuty i pojednania. Jednocześnie Pan Jezus troszczy się o naszą codzienność, co bardzo dobrze widać w dzisiejszej ewangelii. Razem z dziećmi przypominamy ją sobie. Pomocne mogą być następujące pytania: co zrobili apostołowie, na czele ze św. Piotrem, na początku Ewangelii? (poszli łowić ryby); jaki był efekt nocnego połowu? (niczego nie złowili); jakie pytanie zadał Jezus uczniom po nieudanym połowie? (czy mają coś do jedzenia?); co kazał im zrobić? (zarzucić sieć na drugą stronę łodzi); co zrobił Szymon Piotr po udanym połowie? (rzucił się w wodę i dopłynął do Jezusa); co czekało uczniów? (śniadanie, które przygotował dla nich Jezus).

Podkreślamy, że uczniowie po raz kolejny spotkali Pana Jezusa po zmartwychwstaniu. Tym razem pokazał im, że troszczy się o nich nawet w codzienności, bo zadbał o posiłek dla apostołów.

Przyglądamy się Owieczce Magdzie, która smaży rybę nad ogniskiem. Widać, że cieszy się, bo może wreszcie zjeść kolację. Obrazujemy dzisiejszą ewangelię posługując się rekwizytem: grill, na którym smaży się chleb i ryba. Tłumaczymy dzieciom, że Pan Jezus zrobił dla swoich uczniów śniadanie, bo zauważył, że niczego nie mają do jedzenia

Uwaga! Można tutaj zrobić scenkę obrazującą dzisiejszą ewangelię. Można także posłużyć się symbolem kucharza, który wjeżdża z grillem, na którym jest chleb i ryba. Ważne, żeby podkreślić, że chce on zaspokoić nasz głód.

Pytamy dzieci kto dba o ich codzienne potrzeby np. śniadanie czy czyste ubrania? (rodzice); dlaczego tak robią? (bo nas kochają i chcą dla nas jak najlepiej). Podsumowując podkreślamy, że Pan Jezus kocha każdego z nas ogromną miłością. Chce nam pomóc w naszej codzienności.

Pytamy dzieci o co można prosić Pana Jezusa?

Uwaga! Warto wszelkie propozycje dzieci odpowiednio skomentować, aby wyraźniej pokazać, że Pan Bóg jest obecny w naszej codzienności. Przykładowe odpowiedzi dzieci? (o siły, gdy idziemy do szkoły; o mądrość na sprawdzianie; o cierpliwość, gdy łatwo wpadam w gniew itd.)

Podsumowując, zachęcamy dzieci, aby tak samo rozmawiały z Panem Jezusem, jak apostołowie z dzisiejszej ewangelii. Mamy mówić Mu o wszystkich naszych potrzebach, mieć otwarte serce na Jego słowa i nie bać się przyjmować od Niego pomocy.

Na końcu zachęcamy dzieci, aby pomogły swoim rodzicom w tym tygodniu wykonując drobne, codzienne zajęcia.

Zadanie dla dzieci

Pomóż w przygotowaniu kolacji.

Słowo do rodziców

Dzisiejsza ewangelia ma nam przypomnieć, że Pan Bóg jest w naszej codzienności, jeśli Mu na to pozwolimy. On chce być Bogiem z nami, nigdy nie jesteśmy Mu obojętni. Jeśli na modlitwie Bóg pyta nas, czy coś nas martwi, nie bójmy powiedzieć Mu prawdy. On chce być z nami, nie tylko od święta, ale codziennie.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

12 maja 2019

4 NIEDZIELA WIELKANOCNA

Dostępne w wersji pełnej

19 maja 2019

5 NIEDZIELA WIELKANOCNA

Dostępne w wersji pełnej

26 maja 2019

6 NIEDZIELA WIELKANOCNA

Dostępne w wersji pełnej

2 czerwca 2019

WNIEBOWSTĄPIENIE PAŃSKIE

Dostępne w wersji pełnej

9 czerwca 2019

ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO

Dostępne w wersji pełnej

16 czerwca 2019

NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY

Dostępne w wersji pełnej

20 czerwca 2019

BOŻE CIAŁO

Dostępne w wersji pełnej

23 czerwca 2019

12 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Dostępne w wersji pełnej

30 czerwca 2019

13 NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO

Dostępne w wersji pełnej

SYTUACJE
DUSZPASTERSKIE

Dostępne w wersji pełnej

WYDAWCA

Święty Wojciech Dom Medialny sp. z o.o.

ul. Chartowo 5

61-245 Poznań

www.swietywojciech.pl

Redakcja „Biblioteki Kaznodziejskiej”

www.bkaznodziejska.pl

tel. 61 659 37 44

bkaznodziejska@swietywojciech.pl

Prenumerata

tel. 61 659 37 56

prenumerata@swietywojciech.pl

ISSN 0208-7413

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Anna Jakubowska