Ulla Rasmussen

Wilkołak

Saga

Wilkołak
Przełożyła
Martyna Sławińska
Tutuł oryginału
Varulven
Copyright © 2010, 2019 Ulla Rasmussen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711871843

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Widziałem kiedyś trupa! To było tego lata, kiedy skończyłem dziewięć lat.

Mój tata budował nowy pokój dla mojej siostry i mnie. Dlatego mieliśmy spędzić całe lato w domu przy drodze. Nie przeszkadzało mi to, bo dzięki temu mogłem się bawić z Dużym Henrikiem, a w tym roku dobrze wiedzieliśmy, co będziemy robić. Mieliśmy szpiegować Jørgensena – tego starego, dziwnego człowieka, który mieszkał przy końcu bagiennej ścieżki. Dorośli nazywali go Szalonym Jørgensenem. Henrik i ja nazywaliśmy go Wilkołakiem.

Pewnego razu widzieliśmy, jak kaszle krwią. To było przy ławce, siedział cały skurczony i wydawał z siebie dziwne dźwięki. W końcu wykrztusił na chodnik spory kleks śluzu. Poszliśmy później przyjrzeć się śluzowi – była w nim krew.

To wtedy Henrik opowiedział mi o wilkołakach. Że są to ludzie żyjący w ukryciu, w starych domach, którzy przy pełni Księżyca przemieniają się w wilki, wyją w księżycowej poświacie, zabijają i rozszarpują ludzi, i piją ich krew. Trochę jak wampiry, tylko gorzej.

– To pewnie resztki jakiegoś człowieka – szepnął Henrik i skinął głową w stronę krwawej mazi.

– Na pewno! – Na samą myśl poczułem mrowienie w żołądku. Jørgensen nawet wyglądał jak wilkołak. Jego stara twarz pełna była zmarszczek, okolona długimi, siwymi włosami. Miał pożółkłą skórę, duże i powykręcane dłonie, a chodząc, ciągnął za sobą jedną nogę. To szuranie nogą o płyty chodnikowe było przerażające. Ale najbardziej przerażało to, jak na mnie zawsze patrzył, kiedy go mijałem. Siadał na ławce przed ogrodem Katrine i w zupełnej ciszy śledził mnie wzrokiem tak długo, aż zupełnie go minąłem. Zawsze, kiedy tam siedział, rozpędzałem się na rowerze najbardziej jak mogłem i mijałem go, nie patrząc w jego stronę.

Pewnego dnia obejrzałem się jednak za siebie. Spojrzałem mu w oczy i poczułem, jak ściska mi się żołądek. Miał takie przedziwne, żółte oczy, które patrzyły na mnie, ale jakby mnie nie widziały.

– To oczy wilkołaka – powiedział Henrik. – Wilkołaki mają żółte oczy, żeby lepiej widzieć w ciemnościach.

To Henrik wymyślił, żebyśmy śledzili Wilkołaka. Henrik był ode mnie dwa lata starszy i przynajmniej cztery lata odważniejszy. Fascynowało go wszystko, co przerażające, i uwielbiał szpiegować.

Rozdział 1

Pierwszego dnia wakacji spotkaliśmy się na podjeździe przed moim domem. Miałem ze sobą lornetkę.

Skinęliśmy do siebie głowami i natychmiast zaczęliśmy się skradać wzdłuż drogi. Henrik chciał iść krótszą drogą przez bagno, ale go powstrzymałem. To bagno miało w sobie coś, co zawsze mnie niepokoiło. Zeszłego lata Signe z piątej klasy znalazła tam martwego mężczyznę. Wisiał na drzewie ze sznurem zaciśniętym na szyi. Od tego czasu zawsze wybierałem główną drogę, która prowadziła naokoło.

– Droga przez bagno to nie najlepszy pomysł. – Wskazałem na moje nowe kalosze. – Mama się wścieknie, jeśli je pobrudzę.

Henrik wzruszył ramionami i ruszył za mną. Szliśmy obok siebie asfaltową drogą, lewą stroną, tak jak się nauczyliśmy. Przy drugim zakręcie mogliśmy dostrzec dom.

– Widzisz coś? – zapytał Henrik.

Kuchnia była mała. Ohydna. Wszędzie walały się puszki i resztki jedzenia. Na podłodze leżały sterty ubrań i plastikowych worków pełnych starych śmieci.

Mój wzrok przyciągnął jakiś ruch z tyłu pomieszczenia. Zobaczyłem go! Siedział przy stoliku i jadł. Nie miał łyżki ani widelca, po prostu maczał kawałek chleba w czymś, co przypominało… krew! Było gęste i czerwone, i spłynęło mu po brodzie, kiedy podniósł głowę. Jego puste oczy spojrzały prosto w moje. Przestraszyłem się tak bardzo, że zrobiłem krok w tył i upadłem.

– Chodu! – krzyknąłem i zacząłem uciekać co sił w nogach.

– Co tam się stało? – Henrik był tuż za mną.

– Zobaczył mnie.

Dopiero kiedy dotarliśmy do domu Henrika i, sapiąc, padliśmy na kuchenną podłogę, zorientowałem się, że zostawiłem lornetkę w ogrodzie. Bardzo ją lubiłem. Dostałem ją od mamy i taty na urodziny.

– Tata dostanie szału, jeśli nie odzyskam lornetki.

– Mam w nosie twojego tatę. – Henrik położył mi rękę na ramieniu. – Prawdziwy problem to kwestia zapachu. Jeśli Wilkołak znajdzie lornetkę i ją powącha, to będzie wiedział, że to ty byłeś w jego ogrodzie!