Sarah Skov

Wspomnienia o Tobie

Lust

Wspomnienia o Tobie
Przełożyła
Agata Makowiecka
tutuł oryginał
Mine minder om dig
Copyright © 2018, 2019 Sarah Skov i LUST
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726076325

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą LUST oraz autora.

Wspomnienia o tobie

Zapach lawendy niesiony przez wiatr w moją stronę – przypomina mi o tobie. Ciepły powiew wiatru dostaje sie pod moją koszulę, lekko ją unosząc. Gdy idę ścieżką, pod stopami wyczuwam trawę, która wciska się między palce. Wolno podążam za tobą. Wędrujesz na samych palcach, samymi czubkami muskasz trawę, lekko stawiając kolejne kroki. Zawsze przystajesz przy krzaku lawendy – pieścisz maleńkie, liliowe kwiaty, głaskasz rozgałęzione łodygi. Zapach lawendy pozostaje w twoich dłoniach, włosach i na materiale białego, podwiewanego przez wiatr kimono. Widok na dolinę jest piękny i fascynujący, ale prawie nie zwracam na niego uwagi. Gdy odwracasz się na ścieżce i spoglądasz na mnie – posyłając mi uśmiech – znikają góry, śpiew ptaków i parcie cyprysów ku niebu. Gdy się odwracasz i śmiejesz, słodki, korzenny zapach lawendy jeszcze się wzmaga. Wszystko inne znika w białej, onirycznej poświacie.

Mrugam parokrotnie, powoli przyzwyczajając wzrok do światła wpadającego przez lekką, białą zasłonę. Wiosenne słońce jest ciepłe, ale powietrze nadal chłodne i rześkie. Przerzucam nogi na brzeg łóżka i poruszam przez chwilę palcami stóp, aby je obudzić. Mija kilka minut, zanim jestem gotowy wstać. Przenoszę ciężar ciała na dłonie oparte o brzeg łóżka i zmuszam się, żeby się podnieść. Te pierwsze godziny są najgorsze, nie, najgorsze są pierwsze minuty. Te, gdy leżę, mrugając powiekami, aby przyzwyczaić się do światła – przyzwyczaić do świata – te minuty wydają się najgorsze. Właśnie w tym czasie dociera do mnie, że cię nie ma. Noc okryła prawdę białym, tajemniczym welonem. Gdy światło przenika przez te delikatne zasłony, zmuszając moje powieki do otwarcia się, wtedy zaczynam zdawać sobie ze wszystkiego sprawę. Rzeczywistość uderza boleśnie i bez ostrzeżenia, niczym piorun rozdzierający niebo ciepłej, letniej nocy. Nie ma cię.

Pierwsze godziny wydają się drugą najgorszą chwilą. Wtedy muszę zdecydować, jak spędzę dzień. Ciało bojkotuje mnie na wiele sposobów, które w młodości nie wydawały mi się możliwe. Gdy sięgam myślami wstecz, odnoszę wrażenie, że nie poświęciłem temu ani jednej myśli. Nie myślałem o tym, że się zestarzeję, że zestarzeje się moje ciało. Zdawałem sobie sprawę, że to kiedyś nastąpi, ale nigdy nie myślałem o nas jako starych ludziach. Nigdy nie wyobrażałem sobie, jak to będzie, jak to mogłoby być. Byłem pochłonięty tym, co było. Przez wiele lat wściekałem się z tego powodu. Irytowałem się, że nie myślałem o nas jako o ludziach w podeszłym wieku. Niekiedy wmawiałem sobie, że to moja wina, że umarłaś, bo nie wyobrażałem sobie nas jako stare osoby. A teraz odczuwam wdzięczność za ten czas, w którym oboje żyliśmy. Zagwarantował mi wspomnienia. W nich jesteś wyraźna. W snach jesteś realna, a w wirtualnym świecie moja. Twoje usta ponownie odnajdują moje. Język jest taki figlarny, jak go pamiętam. Twoja natura emanuje zmysłami i ciekawością. Śmiech wydaje się taki wyzwalający. Dłonie tak bardzo badawcze. Pocałunki ponaglające. Twoje ciało zachowuje się tak chciwie, a jednocześnie tak bardzo dostraja się do mojego. Czuję jego ciepło, gdy obejmujesz mojego penisa. Opuszkami palców wyczuwam twoją wilgotną, gładką łechtaczkę i czuję, jak napinasz mięśnie, zaciskając je wokół mojego członka tuż przed nadejściem orgazmu.

Schodzę na dół, otwieram okno w kuchni i rozchylam okiennice. Jest chłodny, wiosenny poranek. Rosa przylgnęła do trawy rosnącej w cieniu drzew i pozostanie tam do późnego przedpołudnia, zanim nie wysuszy jej słońce. Cykady milczą w cieniach poranka. Budzą się dopiero później, gdy słońce wędruje już wysoko po niebie, a ciepło zaczyna wypełniać dolinę. Delektuję się ciszą poranka wypełnionego codzienną rutyną. Co rano podczas spaceru zjadam kawałek owocu. Sięgam po jabłko do miski stojącej na kuchennym stole i odnajduję nóż do warzyw. Pocieram owoc o rękaw kurtki i wolno kroczę ścieżką. Parę minut temu, we śnie, biegłaś tędy, a ja za tobą. Nie na sztywnych, obolałych od artretyzmu nogach, ale mając młode, muskularne ciało. Ciało, o którym sądziłem, że dysponuje wieczną siła i urodą. Odkrawam kawałek jabłka i wkładam do ust. Jego świeżość pobudza moje kubki smakowe i nagle robię się głodny. Odkrawam kolejny kawałek. Sok smakuje słodkością z nieco kwaskowatą nutą, jest taki jaki najbardziej lubię.

Zatrzymuję się przy krzaku lawendy. Tak jakby jakaś wbudowana w moje ciało siła zatrzymywała mnie tu, zanim głowa się zorientuje. Przystaję i spoglądam na krzew. Rozrósł się i napęczniał od czasu, gdy dotykałaś go po raz ostatni. Od kiedy twoje dłonie po raz ostatni tańczyły, dotykając jego liliowych kwiatów. Moja dłoń prześlizguje się po łodygach, a ja z zainteresowaniem poszukuję pierwszych oznak pojawienia się liliowych kwiatów. Łodygi są mokre od rosy i pozbawione zapachu.

Zamykam oczy i biorę głęboki wdech, w ten sposób najlepiej potrafię przywołać twój uśmiech. Niektórzy twierdzą, że wspomnienia znikają, że ci, którzy kogoś stracili, nagle przestają słyszeć dźwięk głosu swoich ukochanych, że pamięć wymazuje ich twarze. Wspomnienia z czasem bledną, aby w końcu zniknąć, ale ty nigdy nie znikniesz. Zawsze potrafię przywołać nasz wspólny czas. Staram się nie robić tego zbyt często – nie przebierać się na biało, aby wejść do wirtualnego świata, który wtedy był naszą rzeczywistością.