Text copyright © by Magdalena Różczka, 2019

Text copyright © by Marta Wysocka-Jóźwiak, 2019

Illustrations copyright © by Ewa Maria Dudelewicz, 2019

Copyright © by Burda Media Polska Sp. z o.o., 2019

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Redaktor prowadzący: Marcin Kicki

Redakcja: Maja Lipowska

Korekta: Agnieszka Więckowska, Anna Żółkiewska

Redaktor techniczny: Mariusz Teler

Skład i łamanie: Beata Rukat/Katka

Projekt okładki: Maryś z Czary Maryś

Ilustracje: Maryś z Czary Maryś

Zdjęcie Magdaleny Różczki na okładce: Krzysztof Opaliński

ISBN: 978-83-8053-550-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.kultowy.pl

www.burdaksiazki.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Gabrysia, Wanda, Michał, Helenka, Kuba, Filip, Alicja – i już pełna chata w komplecie! Ta cała gromadka wraz z rodzicami tworzy naprawdę kochającą się rodzinę. Rodzinę zastępczą!

W ubiegłym roku wprowadzili się do małego domu w Nowej Soli. Ich sąsiadem jest ośmioletni Bartek, z którym Gabrysię połączyła przyjaźń od pierwszego wejrzenia. Choć różnią się od siebie, przeżywają niezwykłe przygody.

W pobliżu mieszka również Dziwak. Podobno nie znosi dzieci i porywa je dla okupu – taka krążyła o nim legenda. Kto wie, czy gdyby nie przypadkowe zdarzenie, mali sąsiedzi nadal nie uciekaliby przed nim w popłochu? Na szczęście okazało się, że to miły starszy pan. Tylko trochę smutny i samotny.

Gabi to niepoprawna optymistka i marzycielka. Kocha tańczyć i śpiewać. Długo ćwiczyła układy taneczne, aby dostać się do wymarzonej szkoły muzycznej w Zielonej Górze. Bartek bardzo wspierał przyjaciółkę, nawet grał jej na swojej gitarze. Niestety tuż przed egzaminem dziewczynka skręciła sobie nogę w kostce! Tak bardzo jednak chciała zobaczyć eliminacje, że dojechała na miejsce i… dostała się na wydział wokalny!

Dlaczego?

Bo jej życie to pasmo sukcesów!

Poznajcie kolejne losy uroczej Gabi, jej rodziny oraz najlepszego przyjaciela pod słońcem!

Ojej… Ja chyba śnię! – Gabrysia stanęła jak wryta w swoim pokoju, wpatrując się w sygnały świetlne widoczne z okna w domu naprzeciwko.

Tego wieczoru była tak pochłonięta przygotowywaniem ozdób na przyjęcie niespodziankę z okazji zaręczyn Alicji, że nie zauważyła, kiedy na dworze zrobiło się ciemno. Dopiero migające światło oderwało ją od balonów, serpentyn, girland i kolorowego konfetti. Prędko doskoczyła do włącznika światła i odpowiedziała przyjacielowi odpowiednim sygnałem oznaczającym spotkanie w umówionym miejscu, czyli w połowie drogi między ich domami.

– Mamo! Tato! – wykrzyknęła radośnie, zbiegając po schodach. – Hela! Wanda! Michał! Filip! Kuba! – Aż brakowało jej tchu. – Wrócił! Wrócił! Nareszcie wrócił!

– Ale o co ci znowu chodzi? – Kuba delikatnie zmarszczył brwi, podnosząc głowę znad planszówki, w którą grał z Michałem i Filipem. – Po co ta afera? – kontynuował spokojnie.

– Kto wrócił? – niemal jednocześnie zapytali rodzice, którzy przy popołudniowej herbacie przypominali Helence, jak wspaniale jest w przedszkolu i że wróci do niego za dwa dni, bo kończy się wakacyjna przerwa.

– Jak to kto? Błagam! Nie żartujcie! – Gabi wywróciła oczami. – Bartek! Bartek! Bartek wrócił! – Zeskoczyła z dwóch ostatnich stopni schodów i zrobiła gwiazdę na środku salonu. – Pędzę się z nim spotkać i chwilę pogadać! Narka!

– Ale myszko! – zdążyła zawołać mama w stronę zamykających się drzwi.

– Tak? – Gabi odwróciła głowę.

– Może chociaż buty włożysz?

– Oj… racja… – Uśmiechnęła się dziewczynka i po chwili już jej nie było.

Biegła co sił w nogach, widząc naprzeciwko również biegnącego swojego najlepszego kolegę. Rzucili się sobie w ramiona.

– Nareszcie te wakacje się skończyły – powiedział Bartek lekko zrezygnowanym głosem, jednocześnie bardzo ucieszony z widoku przyjaciółki.

– No tak… no tak. Ja też się cieszę, że cię widzę. Już nie mogłam się doczekać! – Zaśmiała się wesoło. – Szybko musisz mi opowiedzieć, gdzie byłeś! Co robiłeś! Pewnie zwiedziłeś cały świat! I Portugalię, i Włochy, i… przecież miałeś jechać do Legolandu!!! – zaszczebiotała Gabi.

– A nie… Zupełnie nie ma o czym mówić. – Bartek odpowiedział wymijająco. – Lepiej to ty mi opowiedz, jak minęły wasze wakacje.

– No, ale chyba nie będziemy tak tu stać? – Gabrysia nie potrafiła ukryć emocji i ciągle podskakiwała z radości. – Chodźmy szybko do ciebie, uściskam się z twoją mamą i twoim tatą, a potem weźmiesz piżamę i zostaniesz u nas na nocowankę! Mamy nowy materac! Będziemy mogli wszyscy razem spać w salonie! Już tak kiedyś zrobiliśmy! Cała nasza pełna chata spała w jednym pokoju! Nawet rodzice! A dzisiaj powtórzymy to, tylko razem z tobą! Będzie naprawdę super!

– Okej. To chodźmy, pogadamy z moim tatą, bo tylko on jest w domu. Mama wyjechała na sympozjum medyczne i wróci dopiero jutro.

– Dobra, tylko szybko! Bo przygotowujemy dziś małe przyjęcie dla Alicji i jej narzeczonego Maćka, a oni wracają za godzinę! Musimy to zrobić błyskawicznie!

Niebawem obydwoje siedzieli w pokoju Gabrysi, nadmuchując balony i szykując jeszcze dłuższe girlandy. Tata Bartka nie miał nic przeciwko temu, żeby syn spędził czas z koleżanką z sąsiedztwa, i pozwolił mu zostać u niej na noc.

– Słuchaj! – zaczęła Gabi. – Całe wakacje były po prostu mega! Większość czasu spędziliśmy tutaj, w domu, bo wiesz… sześć tygodni miałam nogę w gipsie, a potem rehabilitację! Ale było tak wspaniale!

– Co? Wspaniale? – zdziwił się Bartek. – A co z twoimi autografami na gipsie? Przepadły? – zapytał rozbawiony, bo przypomniał sobie, jak cała klasa Gabrysi malowała flamastrami po jej nodze.

– A no tak, większość przepadła. Ale nie uwierzysz! Podczas tych moich cudownych wakacji spotkałam przy fontannach kogoś wyjątkowego! Wyobraź sobie, że pewnego niesamowitego, słonecznego i bardzo magicznego dnia rozmawiałam… – tu dziewczynka zrobiła krótką pauzę, aby podkreślić wagę kolejnych słów. – Ja, Gabrysia!… rozmawiałam z Jurkiem Owsiakiem! No wiesz, to ten pan w czerwonych okularach, co zawsze w styczniu zbiera pieniądze dla chorych dzieci i starszych osób! Aaaaa! To było nieziemskie przeżycie! – Gabrysia niemalże się wzruszyła. – No więc on też dał mi autograf na gipsie! Popatrz! – Gabi wskazała powieszony na ścianie kawałek białego sztywnego bandaża z podpisem. – Jakie te wakacje były piękne! – Dziewczynka rozpływała się z zachwytu. – Mówię ci, Bartek! Bawiliśmy się wszyscy w ogrodzie! Chodziliśmy z rodzicami nad Odrę oglądać łabędzie! Jeździliśmy na rowerach i zajadaliśmy się najpyszniejszymi lodami na świecie! No wiesz, tymi ze sklepiku pani Basi! Wieczorami wyobrażałam sobie, że jestem księżniczką i mieszkam w pałacu! Oglądałam niebo z każdego pałacowego okna! Nie uwierzysz! Niebo codziennie wyglądało inaczej! Raz błękitne, raz z maleńkimi białymi obłokami, a wczoraj miało kolor czerwony, pomarańczowy i różowy! Przepiękne! No i co ty na to? Na dodatek wydaje mi się, że na naszej ulicy Teraźniejszości są najpiękniejsze zachody słońca!

Bartek uważnie słuchał przyjaciółki. Zamyślił się jednak trochę i nawet nieco posmutniał. „Niby super: zwiedziłem wiele pięknych stolic w Europie i bawiłem się w Legolandzie, i byłem na dwóch obozach, sportowym i językowym, ale… tak ciągle bez mamy, bez taty, bez przyjaciółki zza płotu. To jednak nie było to samo”.

Dzieci! – mama Gabrysi wyrwała Bartka z zadumy. – Dzieci, szybko! Wieszamy już ozdoby, bo Ala z Maćkiem będą za kilka minut!

I wszystkie dzieciaki w popłochu zaczęły ozdabiać ściany w salonie. Zrobił się szum i gwar. Mama przygotowała na talerzykach ciasta, owoce i inne smakołyki. Tata wysoko – wiadomo, jest najwyższy z rodziny – wieszał kolorowe serpentyny, Wanda z Gabrysią przyczepiały wokół okna girlandę, a Filipowi niechcący wysypało się konfetti, więc razem z Michałem i Kubą zaczęli je zbierać. Helena natomiast próbowała przywiązać niebieski balonik do uchwytu drewnianej komody.

– Pomogę ci, Heluniu – powiedział zatroskany Bartek.

– Nie! Ja siama! Siama! Siama! – wykrzyknęła dziewczynka i zrobiła swoją groźno-słodką minę.

– No dobrze, już dobrze. – Uśmiechnął się chłopiec i tym razem zwrócił się do Gabrysi: – Słuchaj, wyskoczę tylko szybko do domu po swoją kurkę.

– Po co? – zapytała zaskoczona Gabi.

– No, po taką poduszkę w kształcie kury. Skoro mam tu zostać na nocowankę, to muszę po nią pobiec, bo to moja ulubiona poduszka do spania! I do przytulania! I w ogóle jest najlepsza!

– Yyy… okej. Tylko prędko, bo zaraz przyjdzie Ala z NARZECZONYM! – Gabi podkreśliła znacząco ostatnie słowo.

– Tak, tak! Zaraz jestem z powrotem! – I pobiegł do domu.

Tymczasem rodzina Gabrysi dokończyła przygotowania do przyjęcia. Nagle niemal wszyscy zaczęli się rozglądać za najlepszym miejscem do ukrycia się przed wejściem Alicji i jej narzeczonego.

– Bartek! Chodź tu szybko! – krzyknęła Gabrysia zza ciemnoszarego fotela. – Odłóż swoją kurkę i ukryj się tutaj ze mną!

– Ciiiiiiichooooo! – powiedziała głośnym szeptem Helenka, która obok Wandy stała za drzwiami. – Ciiiiichoooooooo! Bo was usłysą! – I ledwo dokończyła, do domu weszła Ala ze swoim chłopakiem Maćkiem.