Odmienne stany

świadomości

Arkadiusz Aulich

Odmienne stany

świadomości

Liberum Verbum

Copyright © 2019 Arkadiusz Aulich

Wrocław 2019

ISBN: 978-83-66358-04-1

Skład i korekta: Liberum Verbum

Projekt i wykonanie okładki: Zbigniew Zebar

Zdjęcie na okładce:

Foto BM Studio Atelier Fotograficzne

Redakcja: Zbigniew Zebar

Wydanie I

Książka dostępna także w wersji tradycyjnej

Liberum Verbum

50-078 Wrocław

ul. Leszczyńskiego 4

www.liberumverbum.com.pl

liberum-verbum.sklepypasejo.com.pl

wydawnictwo@liberumverbum.com.pl

Spis wierszy

STAN POSZUKIWANIA WŁASNEGO „JA”

Przez zwierciadło oczu

Czasami

Stan nieważkości

Staram się jak mogę i jak mogę, to się staram.

Stan poszukiwania własnego „Ja”

Przez zwierciadło oczu

U progu września pewnego osobliwego roku

pojawiłam się w progu jego twórczego mitu

Zmrużonymi powiekami w skrytości utrudzonej nocy

uczynił pierwszy krok

ku promieniom moich świetlistych oczu

Eksplozja świetlistych promieni

rozbudziła obustronną fascynację

oszołomione zmysły w szaleńczym wirze

nakręcały spiralę doznań

słowa niewypowiedziane spoglądały ukradkiem

zza lazurowych nabrzeży spiętrzonych ciał

Strumień czasu spowolnił bieg

żywotne płomienie świec zapadły w sen

w mglistej gęstwinie nocy

Czcigodny zmierzch ciernistych alei

prowadził mnie przez słodycz goryczy jego istnienia

gdzieś na obrzeżach nieokreślonej tożsamości

przedzierzgnął się w złowrogie widziadło

W kącie czeluści

tkwił obnażony kształt cienia jego postaci

skrajnie wyczerpany

jakby szepcząc błagalnie – przerwij ścięgna stygmatu!

Słabnące ciało w klinicznym uśpieniu

uległo wszelkim zgrzytom

Pochyliłam się nad jego żywotem

w stłumionym stukocie serca

Kontury inicjałów dorównywały podobieństwu oryginału

wyraźnie trwały usposobione współzawodnictwem

W końcu pojęłam jego brzemię

i przerwałam ścięgna stygmatu!

by dojrzeć ostatecznie ducha pierwowzoru

Czasami

I

czasami

czas okazuję nam dobroć

niespodziewanie

wstrzymując wskazówki świadomości

niekiedy

czas bywa złośliwy

i świadomie nas doświadcza

II

cztery kąty opustoszałe

bezlitosne sumienie pogrywa sobie z ostatkiem sił

zajrzało w najmroczniejszy kąt duszy

idąc długim korytarzem na wskroś przeszyło

nieświadomie

oczekującego utracjusza

falami napływali kolejni

oczekując

aż oschnie się ziemia

i wsiąknie ostatnia kałuża

III

w przydrożnym rowie wykiełkowała inność

przekroczyła granice dobrego gustu

łkając

wzdłuż i wszerz

po drugiej stronie

bez większych zmian

IV

sukienka zwiewnie prezentowała najskrytsze pragnienia

jednym szarmanckim gestem

wdarłem się do tajemnej komnaty

poznałem

wczorajszy zachód słońca

i dzisiejszy wschód nadziei

anioły w ludzkiej odsłonie

w pyle dnia

wszystko tańczy

na całej linii

bez ograniczeń

mów mi tak w nieskończoność

sam nie wiem

czy zdołam

V

w pamiętniku z dzieciństwa

naszkicowałem ulotność słów

cisza

rozpościera się u progu dorosłości

pragnę dogonić skrawek poranka

cienie przeszłości

oznajmiły szepcząc

kołysankę do poduszki

pochyliłem się nad jedną z nich

zapytałem:

nie potrafię przypomnieć sobie twojej twarzy

kim jesteś?

odzwierciedleniem twojej duszy

Stan nieważkości

Kątem oka

spostrzegłem całą (człowieka) naturę

jako apokaliptyczną wzajemność tożsamości

W rywalizacji elementarnych cząstek

(osobowości)

paranoidalnego spełnienia

Stoję przy obcym grobie

choć bliskim sobie