W poniedziałek przed obiadem pani Marta zaprosiła grupę Basi do kręgu.

– Jutro zaraz po śniadaniu pójdziemy do biblioteki – powiedziała.

– La, la, la… – zanuciła radośnie Anielka.

– Co tam będziemy robić? – spytał Kuba.

– No właśnie, kto wie, co robi się w bibliotece? – odpowiedziała pani pytaniem.

Basia wyciągnęła rękę do góry. Babcia Marianna już dawno temu, chyba z rok wcześniej, zapisała ją do biblioteki.

– W bili… bliotece są książki! – zawołała. – Zabiera się je do domu, a potem oddaje.

– Ja bym nie oddał – oświadczył Karol.

– Jak oddasz, to bierzesz inną. I tak w kółko. Oddajesz i dostajesz, oddajesz i dostajesz…

– Za darmo? – upewniła się Zuzia.

– Tak, Zuziu. – Pani włączyła się do rozmowy. – Książki z biblioteki pożycza się, nie kupuje. Dzięki temu każdą z nich może przeczytać wiele osób.

– O książki trzeba dbać – wygłosiła Basia. – Nie można do nich chować kanapek. Ani czytać w wannie. Tata kiedyś o tym zapomniał i książka wykąpała się razem z nim. Potem powiedział, że trzeba ją będzie odkupić.

– W… bi… liotece… jest… cicho – szepnął Titi.

Wszyscy spojrzeli na niego ze zdziwieniem, bo Titi rzadko coś mówił sam z siebie. Pani skinęła głową.

– W bibliotekach można pracować i czytać na miejscu. Trzeba zachować ciszę, żeby nie przeszkadzać innym.

– Eee tam, to ja wolę iść na stadion – powiedział Karol. – Wolno tam krzyczeć, a mój tata gra w piłkę najlepiej ze wszystkich. Jak kopnie, to wiuu! Piłka leci przez całe boisko.

– Pff… – prychnął Marcel. – Mój kopie przez dwa boiska!

– Na stadion pójdziemy innym razem – przerwała im pani. – Jutro idziemy do biblioteki. Na warsztaty artystyczne. Nie będzie na nich można krzyczeć, ale rozmawiać jak najbardziej.

– Mój wujek ma warsztat – pochwalił się Karol. – Wbija w nim gwoździe i piłuje. Będziemy jutro piłować?

– Raczej nie. – Pani roześmiała się. – Warsztat może oznaczać miejsce, ale też robienie czegoś razem. Na warsztatach w bibliotece maluje się, rysuje, czasem szyje lub wykleja. Jutrzejsze poprowadzi pani Róża Marcinek, pisarka oraz ilustratorka, autorka książki o Czwartej Śwince.

Basia fiknęła koziołka na środek kręgu. Z radości. Bo „Czwartą Świnkę” znała prawie na pamięć. Od jakiegoś czasu czytali ją z Tatą każdego wieczora. Kiedy padały słowa: „Czwarta Świnka nie była ani grzeczna, ani niegrzeczna, tylko taka w sam raz”, Basia zawsze wołała: „To zupełnie jak ja!”. A Tata uśmiechał się do niej. I czytał dalej. O tym, jak świnka wędrowała po świecie i chodziła do teatru.

W nocy przed spotkaniem Basia nie mogła zasnąć.

Do biblioteki oprócz pani Marty poszła z nimi mama Titiego, która pracowała tam w części dla dorosłych. Basia trochę się denerwowała, bo pani zebrała od nich pieniądze.