Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© BestForYou/Fotolia

Tytuł oryginału

Love In the Time of Scandal

Copyright © 2015 by P.F. Belsley

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2019 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-7023-4

Warszawa 2019. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Marnee, cudownej pisarce i wspaniałej przyjaciółce.

To będzie Twój rok. Wiem to!

Prolog

Stratford Court, Richmond, 1805

Perseusz leżał w kawałkach na podłodze. Jego ręka, oddzielona od tułowia, trzymała uciętą głowę Meduzy, jakby odstraszając napastnika. Benedict Lennox myślał, że mogłaby właściwie zamienić go w kamień.

Zanim upadł, Perseusz unosił ową głowę wysoko, zastygły w pół kroku. Twarz Gorgony wykrzywiała wściekłość, jej oczy wydawały się śledzić obecnych w pokoju. Była odrażająca, nawet przerażająca, ale ojciec Benedicta uważał, że to dzieło sztuki, a ojciec znał się na sztuce. Posąg ustawiono w widocznym miejscu, na półpiętrze głównej klatki schodowej dworu Stratford. Stojące za nim duże lustro ukazywało jego tył. Benedict zawsze unikał patrzenia na rzeźbę, kiedy przechodził obok, ale teraz to nie było możliwe. Postument stał przy tym, co zostało z lustra, podczas gdy Perseusz i jego trofeum leżeli w kawałkach wśród lśniących odłamków szkła.

– Wiesz coś o tym? – Hrabia Stratford mówił lekkim, niemal obojętnym tonem.

Syn przełknął z trudem ślinę.

– Nie, panie.

– Nie? – Hrabia zakołysał się na piętach. – Zupełnie nic? Nawet go nie rozpoznajesz?

Och, nie. To była zła odpowiedź. Rozpaczliwie szukał w głowie tej właściwej.

– Nie, panie. Nie miałem tego na myśli. To posąg Perseusza.

Lord Stratford prychnął cicho, z dezaprobatą.

– To nie jedynie posąg Perseusza. To jedno z najwspanialszych dzieł sztuki, które wyszło spod dłuta wielkiego rzeźbiarza. Spójrz, jak znakomicie oddaje ciało boga, jak obrazuje zło Gorgony! – przerwał. – Ale to cię nie obchodzi, prawda?

Benedict milczał. Wiedział, że na to pytanie nie ma dobrej odpowiedzi.

Stratford westchnął.

– Jaka szkoda. Miałem nadzieję, że mój jedyny syn będzie przywiązywał większą wagę do studiów klasycznych, ale cóż. Może powinienem się zadowolić tym, że w ogóle rozpoznałeś rzeźbę. Inaczej cała nasza rozmowa byłaby na darmo.

Benedict Lennox zacisnął dłonie tak mocno, że zabolały go knykcie. Stał sztywno na baczność, jak urzeczony widokiem rozbitego szkła i kamienia na podłodze.

Ojciec złożył ręce za plecami; przypominał teraz guwernera Benedicta, kiedy ten wyjaśniał jakieś trudniejsze zagadnienie matematyczne.

– A zatem, co jeszcze możesz mi powiedzieć o tym posągu?

– Stało się z nim coś strasznego, panie.

– Sądzisz, że trafił go piorun? – zapytał hrabia z przesadnym niepokojem.

Niebo za witrażowymi oknami było krystalicznie czyste, błękitne jak jajo rudzika.

– Raczej nie, panie.

– Nie, raczej nie – mruknął ojciec, wpatrując się w niego przenikliwym wzrokiem. Benedict marzył, żeby móc spojrzeć gdzie indziej, ale zdawał sobie sprawę, że to byłby błąd. – A może zbłąkana kula kłusownika?

Dwór Stratford stał w starannie zadbanym parku; otaczały go ogrody, żwirowe alejki, rozległe trawniki. Lasy, w których mogli grasować kłusownicy, rozciągały się za rzeką. Benedict pragnął, żeby te lasy były bliżej. Chciałby biegać po nich teraz, w tej chwili.

– Możliwe, ale również mało prawdopodobne, panie.

– Zatem nie kłusownik – powiedział lord Stratford zamyślonym tonem. – Przyznaję, że zaczyna mi brakować pomysłów? Jakim sposobem bezcenna rzeźba mogła ulec zniszczeniu bez żadnego wpływu z zewnątrz? I to nie tylko rzeźba, także lustro. Stłuczenie lustra przynosi pecha.

Benedict nie odzywał się. Nie był pewien, ale wyglądało na to, że za to także zostanie ukarany. Pech, w istocie.

– Co powiesz, Benediccie? Doszedłeś do jakiejś logicznej konkluzji?

Język miał jak z drewna.

– To musiał być ktoś wewnątrz domu, panie.

– Z pewnością nie! Kto mógłby dopuścić się czegoś podobnego?

Zanim zdołał wymyślić odpowiedź, jego oko wychwyciło jakiś ruch. Próbował powstrzymać odruch, ale ojciec zauważył, jak drgnął, i powiódł spojrzeniem w tę samą stronę. Dwie małe dziewczynki śledziły ich zza balustrady w dole schodów.

– Chodźcie tutaj, moje słodkie córeczki, chodźcie tutaj – powiedział hrabia.

Benedicta przejął mróz w całym ciele. Domyślił się nagle, co się stało z lustrem. Samantha, zaledwie czteroletnia, wydawała się trochę niepewna, ale siedmioletnia Elizabeth zbladła ze strachu. Siostry powoli wspięły się po schodach; dygnęły nieśmiało, kiedy dotarły na półpiętro.

– Oto moje ślicznotki. – Hrabia przyjrzał im się krytycznie. – Lady Elizabeth, twoja szarfa opada. Lady Samantho, ubrudziłaś sukienkę.

– Przepraszam, ojcze. – Elizabeth pociągnęła szarfę, przekrzywiając ją jeszcze bardziej. Samantha złożyła tylko ręce na plecach i wbiła wzrok w podłogę. Dopiero niedawno pozwolono jej wychodzić z pokoju dziecinnego i ledwie znała hrabiego.

– Razem z waszym bratem próbujemy rozwiązać tajemnicę. – Hrabia machnął ręką w stronę szczątków na podłodze. – Czy wiecie, co się stało z tym posągiem?

Elizabeth zbladła, spoglądając na głowę Gorgony.

– Stłukła się – pisnęła Samantha.

– Bardzo dobrze. Czy wiecie, w jaki sposób?

Elizabeth zerknęła z przerażeniem na Benedicta. Benedict zdołał ledwie dostrzegalnie pokręcić głową, zanim ojciec znowu zwrócił się do niego.

– Benedict twierdzi, że nie wie – powiedział hrabia ostrym tonem. – Nie szukaj u niego odpowiedzi, Elizabeth.

W chwili, gdy hrabia odwrócił się do nich plecami, Elizabeth trąciła siostrę łokciem i przyłożyła palec do ust. Brązowe oczy Samanthy zaokrągliły się; dziewczynka przysunęła się do siostry, chwytając ją za rękę.

Stratford ponownie zwrócił się do córek.

– Czy któraś z was coś wie? – Elizabeth zamrugała parę razy, ale pokręciła głową. – Samantho? – naciskał ojciec. – Byłoby grzechem nie odpowiedzieć.

Samantha była przerażona. Benedictowi ścisnęło się gardło, oczy go zapiekły. Wciągnął powietrze, żeby się uspokoić, i przemówił, uprzedzając siostrę.

– To moja wina, ojcze.

– Twoja wina? – Twarz ojca wykrzywiła wściekłość, choć zachował lodowato spokojny ton głosu. – Jak to, Benediccie?

Co należało powiedzieć? Jeśli hrabia nie uwierzy, wychłoszcze go za kłamstwo, siostry poniosą karę, niania straci pracę za to, że nie poświęcała dziewczynkom dostatecznej uwagi, a matce dostanie się za to, że w ogóle zatrudniła niańkę. A wszystko z powodu brzydkiej rzeźby, której nikt nie miał ochoty oglądać.

Pot wystąpił mu na czoło. Chłopcy w szkole kłamali, żeby ukryć swoje psoty, ale jak kłamać, żeby przyznać się do czegoś, czego się nie zrobiło? Musi o to zapytać w przyszłym semestrze. Teraz już nic nie mogło go uratować.

Wypuścił z drżeniem powietrze.

– To była piłka do krykieta, panie. Podrzuciłem ją, poleciała za daleko, więc skoczyłem, żeby ją złapać… – Żołądek ciążył mu nieprzyjemnie. Dostanie za to niezłą chłostę. – Przepraszam, panie.

Przez długą chwilę Stratford wpatrywał się w niego zmrużonymi, twardymi jak krzemień oczyma. Podobnie jak sęp, wydawało się, że nie musi mrugać.

– Kiedy ten bezmyślny uczynek miał miejsce?

– Niedawno, ojcze. – Serce łomotało mu boleśnie w piersi, ale zmusił się, żeby mówić dalej. Elizabeth wyglądała tak, jakby miała się rozpłakać, a to by nie pomogło żadnemu z nich. – Próbowałem znaleźć pokojówkę, żeby wziąć od niej miotłę i pozamiatać.

Uderzenie w tył głowy sprawiło, że się zachwiał.

– Wicehrabiowie nie zamiatają – warknął ojciec. – Wziąć od niej miotłę, coś takiego!

– Nie, ojcze – szepnął.

– Ani nie kłamią! – Drugi cios był silniejszy, ale Benedict był na to przygotowany. Hrabia przechadzał się wokół niego; poły fraka powiewały mu koło nóg. – Elizabeth, gdzie jest twoja niańka?

– W ogrodzie, ojcze. – Jej cienki głosik zadrżał.

– Idź do niej razem z siostrą i nie włóczcie się nigdzie. – Spojrzał na Benedicta. – Chodź ze mną.

Elizabeth rzuciła mu udręczone spojrzenie, chwytając Samanthę za rękę. Benedict widział, jak schyla się, zbiegając po schodach, i podnosi lalkę, leżącą w ukryciu stopień niżej. To była jej ulubiona lalka – w niebieskiej, jedwabnej sukience, z malowaną, drewnianą głową i prawdziwymi włosami. Miał nadzieję, że strząsnęła z niej okruchy szkła.

Długo trwała droga do gabinetu hrabiego. Benedict liczył każdy krok, żeby nie skupiać się na tym, co go czekało; nie odrywał wzroku od pięt idącego przed nim ojca. Dwadzieścia dwa kroki do parteru. Czterdzieści kroków na północ. Jedenaście na zachód. Sześć w gabinecie ojca – i stanął przed szerokim, wypolerowanym biurkiem z ozdobnym piórem i podstawką na przybory do pisania.

– Nie znoszę kłamców, Benediccie. – Ojciec okrążył biurko, podchodząc do wielkich okien, z których rozciągał się widok na rzekę. – Powinieneś to już wiedzieć do tej pory.

Benedict zerknął przez okno. Rzeka lśniła łagodnym blaskiem, zapraszająco. Był piękny, letni dzień, skończył lekcje wcześnie, zamierzając przepłynąć łódką na dziki brzeg. Jego przyjaciel Sebastian siedział teraz pewnie na starym dębie, machając nogami nad wodą i czekając na niego. Ostatnio zaczęli szukać z zapałem dawno zaginionej, legendarnej groty. Powiadano, że została przed laty zasypana, ale lady Burton, właścicielka majątku w czasach, gdy grota jeszcze istniała – mieli nadzieję, że istnieje nadal – pozwoliła im prowadzić poszukiwania. Benedict w skrytości ducha żywił przekonanie, że grota okaże się znakomitą kryjówką przed wściekłością ojca. Gdyby znał jej położenie, wybiegłby teraz z pokoju, zawołał siostry i całą gromadkę przeprawił łodzią przez rzekę. Siedzieliby w grocie bez końca; Sebastian przemycałby im jedzenie z domu i nigdy już nie wróciliby do dworu Stratford. Po jakimś czasie wysłaliby list do matki, i ona także uciekłaby i przyłączyła się do nich w lesie. Cała czwórka zamieszkałaby tam na zawsze. Wspinaliby się na drzewa i kąpali w rzece i nigdy nie musieli się narażać na chłostę z powodu potłuczonej rzeźby czy czegokolwiek innego.

Hrabia uniósł oparty o okno cienki pręcik i wyrwał Benedicta z marzeń.

– Nie tylko kłamca, ale i bezmyślny głupiec. Ta rzeźba jest nie do zastąpienia. A jednak nie przyszedłeś, żeby przyznać się od razu. Jak mogłeś przypuszczać, że to umknie mojej uwagi? – Okrążył biurko. – Nic nie umyka mojej uwagi.

– Nie, panie.

– Więc? – Pręt przeciął ze świstem powietrze, uderzając z trzaskiem o but Jego Lordowskiej Mości. – Na co czekasz?

Rzucił jeszcze jedno tęskne spojrzenie na rzekę i odległe lasy i zamknął oczy. Upłynie co najmniej tydzień, zanim będzie w nich znowu biegać.

Ostrożnie położył dłonie płasko na biurku i spiął się w oczekiwaniu.

– To mnie męczy, Benediccie. Więcej od ciebie oczekuję.

– Wiem, panie – szepnął, zawstydzony drżeniem własnego głosu. Jego ojciec gardził słabymi, strachliwymi ludźmi.

– Nie – powiedział cicho hrabia. – Nie sądzę, żebyś wiedział, na razie. – Podniósł pręt i rozpoczął metodyczną chłostę.

Było ciemno, kiedy otworzyły się drzwi jego sypialni.

– Ben? – szepnęła niepewnie Elizabeth. – Nie śpisz?

Podniósł głowę, krzywiąc się, kiedy odezwał się ponownie ból w plecach.

– Nie.

Coś zaszeleściło i drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem.

– Udało mi się zabrać trochę mleka. – Ukucnęła obok jego łóżka i podniosła kubek. – Niania chyba specjalnie patrzyła w drugą stronę.

Przysunął się do brzegu łóżka. Od ramion po biodra czuł ból. Niezgrabnie napił się z kubka Elizabeth.

– Myślę, że to niesprawiedliwe, że dostałeś chłostę i jeszcze przez tydzień nic nie dostaniesz, tylko chleb i wodę.

Benedict westchnął, przytulając policzek do materaca.

– Nie ma znaczenia, co my myślimy.

– Wiem. – Jej oczy wypełniły się łzami. – Przykro mi, Ben. Samantha chciała potrzymać moją lalkę, Bess, ale byłam samolubna i nie chciałam jej pozwolić. Chciała mi wyrwać Bess, a ja ciągnęłam w drugą stronę i wpadłyśmy na tę rzeźbę, a niania nas wołała i… i…

– Nie martw się. – Sięgnął po jej rękę. Podsunęła się i oparła głowę na ramie łóżka, obok jego głowy, przyciskając jego dłoń do policzka. – Dopilnuj, żeby Samantha nie powiedziała o Bess.

Kiwnęła głową.

– Dopilnuję. Powiedziałam jej, żeby udawała, że miała zły sen i poszła się wypłakać do niani, a ja się zakradłam tutaj, z mlekiem. Czy… czy jesteś bardzo poraniony?

Zrobił lekceważącą minę, choć plecy paliły go ogniem.

– Nie bardzo.

– Matka przyjdzie do ciebie jutro, prawda?

Miał taką nadzieję. Czasami w ramach kary nie wolno mu było się z nikim widywać. Elizabeth mogła go odwiedzić tylko dlatego, że jego pokój wciąż znajdował się w części domu przeznaczonej dla dzieci. Benedict sądził, że zniósłby to wszystko dużo lepiej, gdyby matka przyszła, pogłaskała go po głowie, położyła zimne kompresy na plecy i coś mu poczytała. Robiła to, kiedy hrabia wyjeżdżał z dworu Stratford. Oczywiście, kiedy hrabia przebywał z dala od domu, nikt nie karał go chłostą.

– Chciałabym, żeby pojechał do Londynu – szepnęła siostra, jakby słyszała jego myśli.

– Ja też. – Pragnął, żeby hrabia wyjechał do Londynu albo gdzie indziej i został tam na zawsze. – Powinnaś wrócić do łóżka, zanim niania odkryje, że cię nie ma.

Podniosła kubek, żeby mógł dopić mleko. Łapczywie wyssał resztki, a potem popchnął ją lekko.

– Dobranoc, Ben – szepnęła przy jego uchu. – Dziękuję.

Zamknął oczy; siostra wymknęła się z pokoju. Gdyby nie wziął na siebie odpowiedzialności, ojciec zacząłby podejrzewać dziewczynki. Stratford nigdy nie chłostał córek – Benedict zastanawiał się, czy to się zmieni, kiedy podrosną – ale ukarałby je w inny sposób. Gdyby Stratford zauważył Bess leżącą na schodach i uświadomił sobie prawdę, pewnie spaliłby lalkę. To by złamało serduszko Elizabeth; kochała Bess i opiekowała się nią troskliwie.

Za parę dni plecy przestaną boleć. Tydzień o chlebie i wodzie będzie okropny, ale miał już dziesięć, blisko jedenaście lat – był prawie mężczyzną, a jego małe siostry bardziej od niego potrzebowały mleka i dobrego jedzenia. Przy odrobinie szczęścia matka znajdzie sposób, żeby go odwiedzać i sprawić, że te dni szybciej miną. A chociaż tyle z tego dobrego, że będzie mógł recytować lekcje tutaj, a nie w pokoju szkolnym.

Jednak z całej duszy pragnął być synem kogoś innego niż hrabia Stratford.

1

Londyn, 1822

Niektórzy ludzie w sposób naturalny, wrodzony, potrafią cieszyć się drobnymi rzeczami w życiu: dobrą książką, pięknym ogrodem, cichym, spokojnym domem. Nic nie sprawia im większej przyjemności niż rozwijanie umysłu lekturą, uprawianie sztuki, jak malarstwo czy gra na instrumencie, albo pomaganie chorym i skrzywdzonym przez życie. Tacy ludzie są naprawdę szlachetni i wspaniali.

Penelope Weston do nich nie należała.

W gruncie rzeczy miała wrażenie, że znajduje się na przeciwstawnym biegunie niż szlachetni i wspaniali, kiedy stała pod ścianą sali balowej lady Hunsford i śledziła ponurym wzrokiem wirujące na parkiecie piękne pary. Nie była zazdrosna… nie bardzo… ale nudziła się zdecydowanie. To było dla niej nowe uczucie. Kiedyś bale i przyjęcia wydawały się czymś najbardziej ekscytującym na świecie. Podniecała ją wymiana najnowszych plotek i rozmowa o modzie ze starszą siostrą Abigail i ich przyjaciółką Joan Bennet. Żadna z tej trójki nie była specjalnie lubiana przez inne młode damy, więc zawsze na balu miały mnóstwo czasu na rozmowę, którą od czasu do czasu przerywał im jakiś dżentelmen, prosząc jedną z nich do tańca.

W tamtym czasie wszystkie szczerze pragnęły, żeby więcej dżentelmenów prosiło je do tańca, odwiedzało je z bukietami kwiatów, błagając, żeby zechciały udać się z nimi na przejażdżkę po parku. Nikt, ostatecznie, nie chciał być starą panną przez całe życie. Zawsze kiedy Joan wpadała w rozpacz z powodu swojego wzrostu albo Abigail narzekała, że tylko łowcy posagów ją zechcą, Penelope lojalnie upierała się, że znajdzie się mężczyzna, któremu spodoba się wysoka, posągowa postać Joan, oraz taki, który zapragnie Abigail nie tylko z powodu jej posagu.

Cóż, okazało się, że miała rację. Joan poślubiła uosobienie męskiego wdzięku, wicehrabiego Burke’a, a Abigail była zakochana po uszy w swoim niedawno poślubionym mężu Sebastianie. Penelope ogromnie cieszyła się z tego ze względu na nie, była naprawdę szczęśliwa… ale także, po raz pierwszy w życiu, poczuła się zepchnięta na margines. Z siostrą, starszą zaledwie o rok, przyjaźniła się serdecznie całe życie. – A teraz Abigail pędziła szczęśliwe życie na wsi, w Richmond, obracając się w spokojnym towarzystwie, takim, które w Penelope zawsze budziło chęć, żeby wybiec z krzykiem z pokoju. Mąż Joan porwał ją w ekscytującą i egzotyczną podróż poślubną do Włoch, której Penelope rozpaczliwie Joan zazdrościła, ale w której, z oczywistych względów, nie mogła brać udziału. Tak więc, nie po raz pierwszy, podpierała ścianę na balu, tyle że bez wesołego towarzystwa najdroższych przyjaciółek,

– Panno Weston! Och, panno Weston, jak miło cię spotkać!

Penelope otrząsnęła się z niemiłych rozmyślań i uśmiechnęła się. Frances Lockwood, z policzkami zaróżowionymi od tańca, odwzajemniła uśmiech. Frances zaczynała właśnie swój pierwszy sezon i wszystko budziło w niej najwyższy zachwyt.

– I ciebie także, panno Lockwood. Mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.

Młodsza dziewczyna skinęła głową.

– Bardzo dobrze! To chyba najpiękniejsza sala balowa, jaką widziałam!

Penelope uśmiechała się wciąż. Zaledwie trzy lata wcześniej była równie zachwycona i podniecona jak panna Lockwood. Teraz rozumiała, jak wówczas widzieli ją inni, i bawiło ją to, a zarazem niepokoiło.

– To piękna sala. Lady Hunsford ma prawdziwy dar do kwietnych aranżacji.

– W istocie – zgodziła się skwapliwie panna Lockwood. – A muzycy są niezwykle utalentowani.

– Tak jest. – Penelope czuła się dużo starsza, niż wskazywałoby jej dwadzieścia jeden lat, rozmawiając o kwietnych dekoracjach i orkiestrze. Podobne uwagi wypowiadała prawdopodobnie w tej chwili jej matka, rozmawiając z przyjaciółkami.

Panna Lockwood podeszła o krok bliżej.

– A dżentelmeni są urzekająco przystojni, nie sądzisz?

Uśmiech Penelope stał się nieco sztuczny. Frances Lockwood była wnuczką wicehrabiego. Jej ojciec był jedynie dżentelmenem, matka – córką bankiera; szlachetne pochodzenie zmieniało wszystko. Ojciec Penelope był prawnikiem, zanim zbił majątek, inwestując w kanały przewozowe dla węgla, i ta plama nigdy nie została zmyta. Lockwoodów podejmowano wszędzie; Frances, z posagiem o połowę mniejszym niż posag Penelope, uchodziła za bardzo pożądaną partię. To nie znaczy, że Penelope zazdrościła Frances zalotników – w większości niezbyt rozgarniętych młodych ludzi z pustymi kieszeniami – czuła jednak niesmak, widząc, jak nadskakują dziewczynie.

– W Londynie nie brakuje przystojnych dżentelmenów – zauważyła Penelope. Tak było, choć nie w tej części sali, gdzie zgromadziły się niezamężne kobiety. Gdyby Joan nie wyjechała, mogłyby porozmawiać o aroganckich dandysach przebywających w drugim końcu sali, bliżej wina. Ale ledwie siedemnastoletnia Frances zapłoniłaby się i zaczęła jąkać, gdyby Penelope otwarcie wyraziła podziw dla tego, w jaki sposób spodnie opinały uda lorda Fentona.

Frances przytaknęła, uśmiechając się błogo. Przysunęła się odrobinę bardziej do Penelope i zniżyła głos do szeptu.

– Panno Weston… czy mogę ci się zwierzyć? Okazałaś mi tyle serca, a ja tak bardzo potrzebuję twojej rady – cóż, no wiesz, jak radzić sobie z dżentelmenami, których interesuje tylko jedno.

O, mój Boże. Frances miała na myśli łowców posagu, którzy ją oblegali. Penelope stłumiła ciężkie westchnienie. Niestety, miała aż nadto bogate doświadczenie, jeśli chodziło o takich dżentelmenów, a zbyt mało doświadczenia z prawdziwymi zalotnikami. Była zapewne najmniej odpowiednią osobą, żeby udzielać tego typu rad, ale Frances uparcie zwracała się do niej.

– Czy ktoś cię niepokoi? Jeśli tak, musisz się go pozbyć natychmiast. Taki człowiek nigdy nie uczyni cię szczęśliwą, jeśli zależy mu jedynie na majątku i koneksjach.

– Och, nie, wiem o tym doskonale – odparła z ożywieniem Frances. – Odrzuciłam pana Whittingtona i sir Thomasa Philpota, a nawet lorda Dartmonda, chociaż z tego ostatniego moja mama nie była zbyt zadowolona. Uspokoiła się dopiero, kiedy jej wyjaśniłam, że ty go odrzuciłaś jako najpospolitszego łowcę posagów.

Hrabia Dartmond, co najmniej czterdziestoletni, miał niebezpieczną skłonność do hazardu. Pani Lockwood byłaby głupia, gdyby brała go pod uwagę jako kandydata na zięcia, niezależnie od tytułu.

– Z pewnością będziesz szczęśliwa, że to zrobiłaś, kiedy spotkasz bardziej wartościowego dżentelmena, który obdarzy cię uczuciem.

Twarz Frances rozjaśniła się.

– Wiem! Wiem, ponieważ już go spotkałam! Och, panno Weston, to najprzystojniejszy mężczyzna, jakiego mogłaś widzieć. Zawsze taki elegancki i świetnie jeździ konno, i kocha muzykę. Ostatnio, kiedy mnie odwiedził, słuchał godzinę, jak gram i powiedział, że moje wykonanie to prawdziwy cud fortepianowy. – Frances była wniebowzięta; uwielbiała grać na fortepianie i ćwiczyła codziennie przez godzinę; dla Penelope to nie do zniesienia i z pewnością żadna przyjemność. – A ponadto jest synem hrabiego i wcale nie potrzebuje mojego majątku. Mama jest taka zadowolona, papa także. Odwiedza mnie już co najmniej od dwóch tygodni i zawsze z prezentem albo bukiecikiem, i jest najbardziej czarującym, cudownym dżentelmenem, jakiego mogłabym sobie wyobrazić!

Penelope pokiwała głową, mając nadzieję, że to wszystko prawda.

– Doskonale. Mówiłam ci, że są tutaj prawdziwi dżentelmeni. Po prostu trzeba trochę cierpliwości.

Frances roześmiała się niemal szelmowsko.

– Ależ są! Moje inne przyjaciółki były takie oburzone, kiedy odmówiłam panu Whittingtonowi, ponieważ to świetny tancerz, chociaż ma okropne długi, ale miałaś całkowitą rację. Sądzę, że swoje obecne szczęście zawdzięczam twoim mądrym radom. W istocie zawdzięczam ci znakomity związek, jaki wkrótce zawrę! Czy mogę ci go przedstawić? Ma być tutaj dziś wieczorem.

Przez chwilę Penelope miała ochotę odmówić. Przykre, że przy Frances czuła się stara i niechciana. Przyjaciółka, chociaż miła i dobra, była też trochę niemądra i naiwna. Przykre także, że Joan i Abigail poślubiły cudownie przystojnych mężczyzn; Penelope kochała je i pragnęła ich szczęścia. Chciała także, żeby Frances była szczęśliwa, ale było jej trochę przykro dzisiaj, że Frances znalazła swój ideał już podczas pierwszego sezonu, podczas gdy jej przez trzy lata nikt nie zamierzał porywać, chyba że wyrachowani łowcy posagów.

Ale to było niegodne. Zmusiła się do uśmiechu.

– Oczywiście. Wiesz, że lubię poznawać przystojnych mężczyzn. – Oczy Frances zaokrągliły się i Penelope dodała pośpiesznie: – Z największą przyjemnością poznam takiego, który darzy uczuciem ciebie.

Frances rozpromieniła się.

– O, tak, panno Weston, naprawdę wierzę, że tak jest! Wspomniał nawet, że zamierza wkrótce porozmawiać z moim papą. – Śliczny rumieniec zabarwił jej policzki. – Jak powinnam odpowiedzieć, kiedy mnie o to zapyta?

– Jeśli chcesz wyjść za niego, powinnaś powiedzieć ojcu, że to mężczyzna dla ciebie. I nie zmieniać zdania – dodała. – Rodzice nie zawsze są w stanie zrozumieć nasze serce, więc musisz być stanowcza.

– Tak, oczywiście – zgodziła się Frances. – Mam nadzieję, że ci się spodoba, panno Weston.

– Najważniejsze, że ty go akceptujesz. – Penelope zastanawiała się, czy kiedyś zależało jej tak bardzo na tym, żeby ktoś potwierdził jej opinię. Zapyta o to Abigail następnym razem, kiedy ją zobaczy.

– Widzę go! – zawołała Frances z cichym zachwytem. – Och, on jest taki przystojny! – I ma taki świetny mundur! Nie sądzisz?

Penelope poszła za jej spojrzeniem; na salę wkraczała właśnie dziarskim krokiem grupa gwardzistów królewskich. Zacisnęła odruchowo usta. Poznała paru z nich zeszłego lata, kiedy jeden z nich, Benedict Lennox, lord Atherton, ubiegał się o rękę jej siostry. Penelope była przekonana, że nigdy nie kochał Abigail, i kiedy ta wyznała miłość do innego mężczyzny, lord Atherton zareagował jak dziecko, któremu udaremniono psotę. Miała nadzieję, że nie ma go w tej gromadce, ale zaraz zauważyła jego ciemną głowę.

Powstrzymała chęć, żeby stamtąd odejść. Nie widziała go od czasu ich rozstania, kiedy to niechętnie pomógł w rozwiązaniu zagadki, która od lat rzucała cień na dobre imię ukochanego Abigail. Sebastiana Vane’a oskarżono kiedyś o kradzież znaczącej sumy pieniędzy ojcu lorda Athertona, a Atherton nie zrobił nic, żeby temu zaprzeczyć, choć był kiedyś najbliższym przyjacielem Sebastiana. Penelope musiała przyznać, że Atherton zachowywał się potem przyzwoicie, ale wciąż posądzała go o nieszczerość i o to, że zawsze miał na oku własny interes, niezależnie od prawdy i tego, czego wymaga sprawiedliwość.

Dopiero kiedy Atherton odwrócił się i spojrzał w ich stronę, Penelope uświadomiła sobie, że się w niego wpatruje. Szybko odwróciła wzrok i zmieniła pozycję w nadziei, że jej nie dostrzegł. Lepiej teraz widziała twarz Frances; malowała się na niej czysta radość.

Ponieważ… Penelope zamknęła oczy, modląc się, żeby się myliła. Jej umysł analizował różne szczegóły, odrobinę za późno, prowadząc do okropnego wniosku.

Atherton dziedziczył po niezwykle zamożnym hrabim Stratfordzie. Musiała przyznać z największą niechęcią, że był wyjątkowo przystojny. Rzuciła szybkie spojrzenie spod rzęs. Atherton zmierzał prosto w ich stronę.

O Boże. Co miała powiedzieć?

– Panno Lockwood. – Penelope zazgrzytała zębami, dygając. Miał miły, głęboki głos, którego kobieta miałaby ochotę słuchać, kiedy szepcze jej do ucha nieprzystojne rzeczy. – Jak cudownie widzieć cię dzisiejszego wieczoru.

– To ja jestem zachwycona, Wasza Lordowska Mość. – Rumieniąc się i promieniejąc radością, Frances dygnęła z wdziękiem. – Czy mogę ci przedstawić moją dobrą przyjaciółkę, pannę Penelope Weston?

Przeniósł na nią wzrok bez cienia zaskoczenia. Zauważył ją wcześniej i najwyraźniej lepiej się przygotował do spotkania niż ona.

– Oczywiście. Ale panna Weston i ja już się poznaliśmy.

Penelope skłoniła się, podczas gdy Frances otworzyła usta ze zdumienia.

– W istocie, Wasza Lordowska Mość.

– Nie… nie wiedziałam – wyjąkała Frances, znowu zaniepokojona. – Czy jesteście dobrymi przyjaciółmi? Och, jakże żałuję, że nie wiedziałam!

– Nie, słabo się znamy – stwierdziła Penelope, zanim Benedict zdążył się odezwać.

Lśniące, błękitne oczy Athertona wpatrywały się w nią przez chwilę, po czym znowu zwróciły się na Frances.

– Majątek Westonów sąsiaduje z dworem Stratford.

– Zatem jesteście tylko sąsiadami? – zapytała Frances z nadzieją. – W Richmond?

– Dzieli nas rzeka – uspokajała Penelope. – Bardzo szeroka rzeka.

Atherton spojrzał na nią uważnie, ale, na szczęście, nie roztrząsał tego dalej.

– Tak, w Richmond. Niestety, większość roku służba zatrzymuje mnie w Londynie. Myślę, że moja siostra Samantha lepiej zna pannę Weston.

– Tak jest, w istocie. – Penelope uśmiechnęła się znacząco. – Mam nadzieję, że lady Samantha ma się dobrze.

– Tak – odparł lord Atherton po chwili wahania. – Owszem.

Penelope zbyt późno przypomniała sobie o Samancie. Pełne zapału, żeby oczyścić imię Sebastiana Vane’a, tak żeby Abigail mogła wyjść za niego, panny Weston niechcący wydobyły na światło dzienne mroczny sekret Samanthy, którego ujawnienie, jak ostrzegał jej brat, groziło ponurymi konsekwencjami. Penelope nie chciała postawić Samanthy w trudnej sytuacji, ale na Sebastianie ciążyło oskarżenie o mord i kradzież; szczęście Abigail zależało od wyjaśnienia tej sprawy, a w tym pomóc mogła jedynie Samantha. Penelope zadrżała na myśl, że przypomniała tę historię, ale Atherton zapewnił, że Samantha ma się dobrze, więc może nie stało się nic aż tak złego. Naprawdę lubiła Samanthę – dużo bardziej niż jej brata – i było jej przykro, że mogły ją narazić na nieprzyjemności.

Przez pełną napięcia chwilę trwali nieruchomo, Penelope gryząc się w język, Frances z zaniepokojoną miną, Atherton wpatrujący się w Penelope z dziwną intensywnością. Otrząsnął się pierwszy.

– Panno Lockwood, mam nadzieję, że zarezerwowałaś dla mnie taniec.

Frances uśmiechnęła się znowu, choć już nie tak promiennie.

– Oczywiście. Mam wolne dwa kolejne.

– Znakomicie. – Spojrzał na nią ciepłym wzrokiem, a Frances wydawała się chwiać na nogach.

Penelope musiała bardzo się postarać, żeby nie przewrócić oczami. Jak może uciec? Na szczęście dostrzegła znajomą twarz w tłumie i uśmiechnęła się z ulgą.

– Wybaczcie, proszę. Widzę drogą przyjaciółkę, która właśnie weszła do sali. Panno Lockwood. Lordzie Atherton. – Dygnęła pośpiesznie i pomknęła przez pokój.

Olivia Townsend była jedną z tych osób, które Penelope lubiła najbardziej na świecie. Parę lat starsza od Abigail, była jak siostra dla panien Weston, odkąd Penelope sięgała pamięcią. Rodzina Olivii mieszkała w pobliżu majątku Westonów i czwórka dzieciaków szybko się zaprzyjaźniła. Ale podczas gdy Westonom powodziło się świetnie, rodzinie Olivii niezbyt. W dość młodym wieku Olivia wyszła, raczej nieszczęśliwie, za mąż za czarującego, ale niezaradnego Henry’ego Townsenda, który w zadziwiającym tempie zdołał roztrwonić skromny majątek dziewczyny, po czym umarł parę lat później. Od tamtej pory Olivia żyła bardzo skromnie. Rzadko bywała na balach, więc jej obecność na dzisiejszym stanowiła dla Penelope niespodziankę.

– Olivia!

Przyjaciółka rozglądała się po sali i wydawało się, że nie zauważa, że Olivia się do niej zbliża; podskoczyła na dźwięk swojego imienia.

– Och – powiedziała przez ściśnięte gardło. – Przestraszyłaś mnie.

Penelope zamrugała.

– Widzę. Kogo się spodziewałaś? Olbrzyma ludożercy?

Twarz Olivii stężała na chwilę, jakby rzeczywiście obawiała się jakiegoś niebezpieczeństwa, ale potem uśmiechnęła się smętnie. Pokręciła głową, odwracając się tyłem do pokoju; uścisnęła serdecznie dłoń Penelope.

– Wybacz. Zagubiłam się we własnych myślach. Czy dobrze się bawisz na balu?

– Dosyć. – Penelope przyjrzała jej się uważniej. – Co się stało? Wyglądasz na zmartwioną.

– Nic takiego. Jak miło z twojej strony, że zostawiłaś swoich przyjaciół i podeszłaś do mnie.

Penelope o mało nie parsknęła gniewnie.

– Nie wiem, jak mogłabym z nimi zostać. Nigdy nie wpadniesz na to, kim jest nowy zalotnik panny Lockwood.

– Kto?

– Lord Atherton – szepnęła Penelope, rzuciwszy ostrożne spojrzenie za siebie. Już raz tego wieczoru nie zapanowała nad sobą i nie zdziwiłaby się, gdyby słyszał każde obraźliwe słowo, jakie rzucała pod jego adresem.

– Atherton? – zdziwiła się Olivia. – Dżentelmen, który zalecał się do…?

– Ten sam – odparła ponuro Penelope. – A moja siostra bała się, że to takie okrutne, że go odrzuca! Zaraz do niej napiszę i zapewnię ją, że zamiast cierpieć katusze, znalazł sobie młodszą, bardziej niemądrą narzeczoną.

– Cóż, Pen, tego nie wiesz. Może być głęboko do niej przywiązany.

Tym razem nie powstrzymała parsknięcia.

– Ona jest z pewnością do niego przywiązana. Według niej to skończony ideał. Nie wiem, jak bym mogła nad sobą zapanować, gdybym wiedziała, o kim mówi. On siedzi i słucha, jak ona ćwiczy na fortepianie; możesz to sobie wyobrazić?

– Może to lubi. – Penelope otworzyła szeroko oczy z niedowierzaniem. – Może jest tak zadurzony, że cieszy się, mogąc po prostu siedzieć i na nią patrzyć – dodała Olivia. – To się zdarza.

– Hm. – Penelope skrzywiła się. Na myśl o lordzie Athertonie, który siedzi i wpatruje się w nią, dostawała gęsiej skórki.

– Cóż, to jest krzyż, który dźwiga panna Lockwood – stwierdziła trzeźwo Olivia.

– Ale jeśli za niego wyjdzie, będę zmuszona widywać go od czasu do czasu. – Frances była młoda i naiwna, ale budziła w Penelope serdeczne uczucia.

Olivia roześmiała się i ujęła Penelope pod rękę.

– Może się rozczaruje i zmieni o nim zdanie.

Zobaczyła, jak lord Atherton prowadzi Frances po parkiecie w kadrylu. Frances patrzyła na niego zachwyconym wzrokiem. Z trudem zapanowała nad sobą, żeby nie pobiec i nie ostrzec jej, żeby nie dała się zwieść temu pięknemu uśmiechowi, atletycznej figurze, podejrzanie doskonałej twarzy.

– Dla jej dobra i mojego – mruknęła pod nosem – mam nadzieję, że tak się stanie.

2

Benedict Lennox nigdy nie sądził, że może pewne rzeczy przyjmować za oczywiste, ale szybko zmieniał zdanie.

Bardzo nieprzyjemną niespodzianką okazało się, że Frances Lockwood przyjaźni się z Penelope Weston. Częściowo dlatego, że jeszcze niewiele wiedział o pannie Lockwood, ale też częściowo dlatego, że to, co wiedział, wystarczyło, żeby go upewnić, że Frances jest zupełnie inna niż Penelope. Panna Lockwood chciała się podobać, każde jego słowo przyjmowała niczym objawienie. Panna Weston także wydawała się uważać, że jego słowa mają coś wspólnego z Pismem Świętym, że przypominają syk węża z raju. Panna Lockwood lubiła proste przyjemności w życiu, jak gra na fortepianie i taniec. Panna Weston pragnęła podniecenia i przygody i nie bała się niczego, o czym Benedict miał okazję się przekonać aż za dobrze; miała w sobie coś dzikiego i niekonwencjonalnego. Widzieć je razem to tak, jak patrzeć na Hestię i Afrodytę stojące ramię w ramię.

Starał się nie myśleć o innych rzeczach, które je różniły. Panna Lockwood miała okrągłą buzię i dziewczęcą urodę, podczas gdy w pannie Weston płonął wewnętrzny ogień, który czynił ją urzekającą. Panna Lockwood miała urodę doskonałej żony: przyjemnie było na nią patrzeć, ale nie budziła silnych emocji. Przyszły mąż panny Weston, jakiemukolwiek nieszczęśnikowi by ta rola przypadła w udziale, będzie potrzebował żelaznych nerwów, żeby znosić sposób, w jaki patrzą na nią inni mężczyźni.

Benedict stłumił te myśli. Musiał zachować trzeźwy umysł, żeby dziś wieczorem zdecydować, na ile poważnie zależy mu na pannie Lockwood. Po dwóch tygodniach wspólnego bywania w towarzystwie powinien już coś wiedzieć o dziewczynie i o tym, co do niego czuła. Jedna jego oferta matrymonialna została już odrzucona – i to w dodatku akurat przez siostrę panny Weston – i nie zamierzał po raz drugi narażać się na podobne upokorzenie.

– Ślicznie dziś wyglądasz – powiedział pannie Lockwood, prowadząc ją do kadryla. Panna Weston zniknęła w tłumie, chociaż Benedict mógłby się założyć o znaczną sumę, że nadal im się przygląda. Czuł na skórze gęsią skórkę, jakby pod wpływem przenikliwego spojrzenia jej błękitnych oczu.

– Dziękuję. – Zaczerwieniła się, ale uśmiech miała pełen zachwytu.

Benedict odprężył się nieco. Ta dziewczyna niczego nie udawała i nie żyła chęcią zemsty. Musiał przestać myśleć o Penelope Weston i skupić się na kobiecie, którą zamierzał poślubić.

– Czy podoba ci się bal?

– O, tak, zwłaszcza odkąd tu jesteś. – Skromnie odwróciła wzrok, ale w jej głosie usłyszał szczerą radość.

Schylił głowę, kiedy rozległa się muzyka.

– Przepraszam zatem, że nie zjawiłem się wcześniej, jeśli przy mnie bawisz się lepiej.

Spojrzała na niego, jakby podawała mu swoje serce na tacy. To mu sprawiło satysfakcję, ale jednocześnie przyprawiło o pewien dyskomfort, jakby dostał coś, o co się nawet specjalnie nie starał. Zupełny absurd. Panna Lockwood była dziedziczką, mogła wybierać spośród dżentelmenów i nie on jeden starał się o jej rękę. Jeśliby go wybrała, to dlatego, że go pragnęła. A on nie był bezwartościowym nicponiem, który nie miał kobiecie niczego do zaoferowania. Na nieszczęście wiele kwestii, które przemawiały na jego korzyść, wiązały się z jego ojcem – bogactwo, tytuł, majątek, którym miał kiedyś zarządzać – jednak Benedict wiedział, że jest przystojnym mężczyzną o ujmujących manierach. Nigdy nie było mu trudno zdobyć kobietę, jeśli wytknął sobie taki cel… z bolesnym wyjątkiem panny Abigail Weston, ku szatańskiemu zadowoleniu jej siostry Penelope.

Nie. Nie zamierzał znowu wprawiać się w przygnębienie, myśląc o tej nieszczęsnej kobiecie. Taniec kazał mu się skupić na pannie Lockwood; posłał jej kolejny, czarujący uśmiech.

– Czy znasz pannę Weston od bardzo dawna? – zapytała.

Benedict zaklął w duchu.

– Wcale nie.

– Znam ją ledwie od paru tygodni, ale wydaje mi się zabawna i inteligentna. – Spojrzała na niego ciekawie. – Co o niej myślisz?

Staram się nie myśleć.

– Jest taka, jak mówisz, a do tego wierna i oddana swojej rodzinie.

Panna Lockwood skinęła głową, jakby z ulgą.

– Jest taka, prawda? Nie miałam pojęcia, jak się zachowywać na balach, a ona była dla mnie taka dobra. Cóż, gdyby nie ona, wyszłabym na głupią gęś!

Benedict wciągnął głęboko powietrze, żeby zapobiec przypływowi paniki. Doświadczenie nauczyło go, że wpływ Penelope Weston nie wróży niczego dobrego.

– Z pewnością tak by się nie stało. Jesteś bardzo rozsądną młodą damą.

Rozpromieniła się.

– Jak miło z twojej strony, że to mówisz. – Zniżyła głos. – Jeden z dżentelmenów, którzy złożyli mi wizytę, nie wykazał się taką galanterią; insynuował, że panna Weston wywrze na mnie zły wpływ. Dowiedziałam się jednak później, że miał straszliwe długi i do tego kochankę, więc jego zamiary były dalece nieuczciwe.

– Skąd się o tym dowiedziałaś? – zapytał Benedict, choć się tego domyślał.

Toteż odpowiedź panny Lockwood go nie zaskoczyła.

– Panna Weston mi powiedziała! A kiedy zapytałam o to pannę Drummond, potwierdziła, że to prawda.

Taniec znowu ich rozdzielił, Benedict wykonywał taneczne figury, pogrążając się w nieprzyjemnych myślach.

Najwyraźniej panna Weston miała znaczący wpływ na pannę Lockwood. To mu nie odpowiadało z kilku powodów, głównie dlatego, że Penelope go nie znosiła. Był w stanie się z tym pogodzić – miała talent, żeby mu zaleźć pod skórę – ale nie mógł pozwolić, żeby zepsuła jego starania o rękę Frances Lockwood. Co ją to obchodziło, kogo poślubi panna Lockwood? Dziewczyna zasługiwała na to, żeby samodzielnie podjąć decyzję, bez udziału Penelope z jej ostrym językiem.

Musiał uderzyć pierwszy. Kiedy taniec się skończył, odprowadził pannę Lockwood do matki i wymienił parę uprzejmości z panią Lockwood. Przy odrobinie szczęścia panna Lockwood posłucha raczej rad matki, a nie przyjaciółki, a wydawało się oczywiste, że bardzo przypadł pani Lockwood do gustu. Zapewniwszy sobie pozwolenie na wizytę następnego dnia, Benedict odciągnął pannę Lockwood na bok.

– Czy nie będzie ci przykro, jeśli poproszę twoją przyjaciółkę do tańca?

Zatrzepotała powiekami, wyraźnie zaniepokojona.

– Chcesz zatańczyć z panną Weston?

– Tylko dlatego, że to twoja przyjaciółka – odparł, kładąc nacisk na ostatnie słowa i okraszając to porozumiewawczym uśmiechem. – Chcę być w dobrych stosunkach z twoimi przyjaciółmi, moja droga.

Panna Lockwood niemal zadrżała z zachwytu.

– Och – szepnęła. – Tak, oczywiście. Panna Weston powiedziała, że to ważne…

– Tak? – zapytał, kiedy sapnęła cicho i zamilkła.

Dziewczyna oblizała wargi, jakby zdradzała jakąś tajemnicę.

– Radziła mi, żeby traktować nieufnie każdego dżentelmena, który nie dba o moich przyjaciół albo którego moi przyjaciele nie akceptują. Jej zdaniem żaden mężczyzna nie jest wart, żeby poświęcać dla niego przyjaciół. Czy… czy nie zgadzasz się z tym?

– Ależ skąd. – To była dobra rada. Musiał po prostu dopilnować, żeby podziałała w tym wypadku na jego korzyść. – Ale nie chciałbym, żebyś martwiła się tym, że chcę ją poprosić.

Spojrzała na niego z oddaniem i napięcie Benedicta nieco zelżało.

– Jesteś prawdziwym dżentelmenem.

Podniósł jej dłoń do ust i odszedł, mówiąc sobie, że jest i pozostanie dżentelmenem. Nie żywił wobec Penelope żadnych pretensji. Kiedyś, dawno temu, wydawali się nawet dzielić tę samą joie de vivre, kiedy kazała mu udowodnić, że Hampton Court nawiedzają duchy, i oboje śmiali się w pełnych kurzu korytarzach z różnych budzących grozę opowieści. Wspomnienia sprawiły, że przyśpieszył kroku; Penelope w dobrym nastroju przejawiała rodzaj szelmowskiego poczucia humoru i śmiała się w sposób, który intrygował mężczyzn. Jedyne, co musiał zrobić, to ożywić w niej przyjazne uczucia, tak żeby nie próbowała zwrócić panny Lockwood przeciwko niemu.

Chwilę trwało, zanim ją odnalazł. Inaczej niż panna Lockwood, która zawsze obserwowała tancerzy, jakby nie mogła się doczekać, żeby się do nich przyłączyć, Penelope stanęła w kącie sali. Benedict szedł przez tłum bez pośpiechu, dając jej dość czasu, żeby zwróciła na niego uwagę. Zorientował się natychmiast, kiedy tak się stało. Podniosła brodę, skierowała na niego chłodne spojrzenie i celowo odwróciła się do niego bokiem.

Niech to. To miało go kosztować sporo wysiłku, i z jakiegoś powodu ta perspektywa dziwnie go podniecała.

Przywołał na usta swój najbardziej czarujący uśmiech.

– Panno Weston.

Przyjęła go tak, jak królowa Elżbieta musiała zapewne przyjąć hrabiego Essex, zanim posłała go na szafot.

– Lordzie Atherton. Co za niespodziewana przyjemność. – Spojrzała na stojącą obok kobietę. – Czy mogę ci przedstawić moją przyjaciółkę, panią Townsend? Pani Townsend, poznaj lorda Athertona, którego ojciec ma piękną posiadłość obok naszej, w Richmond.

– Bardzo mi przyjemnie, pani Townsend. – Ukłonił się.

– Jakże się pan miewa, Wasza Lordowska Mość? – Pani Townsend dygnęła, rzucając przelotne, zdziwione spojrzenie na Penelope.

Podejrzewał, że rozmawiały o nim, i ogarnęła go nagle ochota, żeby oczarować panią Townsend – tylko po to, żeby zobaczyć, jak zachowa się Penelope. Powstrzymał się; chciał ją dla siebie pozyskać, a nie wzbudzić jeszcze większą wrogość, więc nie przestał się uprzejmie uśmiechać.

– Nie mieliśmy okazji wcześniej porozmawiać. Czy zaszczycisz mnie tańcem, panno Weston?

– Jakie to miłe z twojej strony. Jesteś pewien, że możesz zostawić na tak długo pannę Lockwood? – zapytała nieco wyniośle.

– Panna Lockwood zachęciła mnie do tego – odparł.

Penelope uniosła brew.

– Czy tak? No, cóż, jak mogłabym zatem odmówić? – Podała mu rękę z niewróżącym niczego dobrego uśmiechem. – Pójdziemy?

Włączyli się do tańca. W przeciwieństwie do innych par, które rozmawiały ze sobą, albo przynajmniej wymieniały spojrzenia, Penelope wpatrywała się wprost przed siebie, jakby nikt obok niej nie stał.

– Mam nadzieję, że twoja rodzina ma się dobrze. – Starał się być miły.

– Owszem. Wszyscy mają się bardzo dobrze. – W końcu spojrzała na niego, rzucając niemal filuterne spojrzenie spod rzęs. – Zwłaszcza moja siostra.

Benedict przyjął cios, nie poruszywszy powieką. Spodziewał się tego.

– Bardzo się z tego cieszę. Zawsze życzyłem jej szczęścia.

– Wiesz, jest teraz mężatką – ciągnęła. – To był piękny ślub, skromny, prywatny. Nie sądzę, żebym kiedyś widziała mężczyznę tak zakochanego jak mój szwagier.

Zacisnął szczęki, ale zachował niewzruszony wyraz twarzy.

– Vane’owi należała się pomyślna odmiana losu i szczęście. Miło mi słyszeć, że je znalazł.

Penelope znowu uśmiechnęła się złowieszczo, kiedy rozległa się muzyka.

– Z pewnością tak się stało.

Odwrócili się i skłonili parom po obu stronach, a potem sobie nawzajem. Następne kroki ich rozdzieliły, ale kiedy wziął ją za rękę i wykonali obrót, oczy Penelope zabłysły w sposób, który kazał mu się mieć na baczności. Po chwili zrozumiał dlaczego.

– Czy od dawna znasz pannę Lockwood?

– Od paru tygodni. To czarująca młoda dama.

– O, tak – zgodziła się chętnie Penelope. – Bardzo ją lubię, jest dla mnie jak młodsza siostra.

Benedict uznał to za ostrzeżenie.

– Ma szczęście, że zyskała twoją przyjaźń.

Uniosła brwi.

– Uważa, że ma szczęście, ponieważ zwróciła twoją uwagę.

– Trudno mi się wypowiadać na ten temat.

– Czy tak? Nigdy nie wydawałeś się należeć do takich, którzy nie są świadomi własnych zalet.

Dobrze się stało, że taniec ją od niego oddalił, zanim stracił panowanie nad sobą i powiedział coś, czego mógłby żałować. Chyba zdawała sobie z tego sprawę, bo posłała mu palące spojrzenie, okrążając innych tancerzy. Nie mógł się doczekać, kiedy znowu znajdzie się u jego boku. Takich słów nie mógł zostawić bez odpowiedzi.

– Oskarżasz mnie, że przedstawiam się w fałszywym świetle? – zapytał, jak tylko chwyciła go za rękę w kolejnej turze tańca.

Przekrzywiła głowę, jakby się nad tym zastanawiała.

– Nie wiem. Na ile wysokie masz o sobie mniemanie? – Spojrzał na nią z niedowierzaniem, a ona uśmiechnęła się, lekko kręcąc głową. – Nieważne. Powiedz mi lepiej, co ci się najbardziej podoba w naszej drogiej pannie Lockwood.

Przez chwilę nie odpowiadał. Nie mógł. Wszelkie myśli na temat panny Lockwood, jego potencjalnej narzeczonej, wywietrzały mu z głowy z powodu tej koszmarnej kobiety u jego boku, z jej lśniącymi, błękitnymi oczami i tajemniczym uśmieszkiem, który wytrącał go z równowagi. Usiłował zapanować nad emocjami i wydobyć z siebie coś sensownego.

– Jej ciepłą i dobrą naturę.

Penelope skinęła głową.

– Oczywiście. Skłania się do tego, żeby widzieć w ludziach to, co najlepsze, nawet jeśli nie ma ku temu podstaw.

Benedictowi przemknęła przez głowę myśl, czy by nie zapytać, czy to tłumaczy jej przyjazne uczucia wobec Penelope. Próbowała go sprowokować. Należało się na to przygotować. Jej upodobanie do wbijania mu szpilek było najpierw zabawne, ale zaczynało go już męczyć – a inaczej niż poprzednio, kiedy nie musiał się tym przejmować, teraz chodziło o coś ważnego i rzeczywistego. Gdyby postanowiła zniechęcić pannę Lockwood do niego, raczej nie przyjąłby tego ze spokojem.

– To z pewnością cecha prawdziwej damy – powiedział cicho – być lubianą i podziwianą przez wszystkich.

Strzała trafiła w cel, widział to w jej oczach. Przez chwilę pociemniały, ale zaraz pojawił się w nich błysk; tym razem zalśniły jak najszlachetniejsze szafiry.

– W istocie! Cóż za objawienie, mój panie. Zawsze sądziłam, że mężczyzn interesują inne kobiece przymioty.

Nie myśląc, spuścił wzrok. Penelope nie była taka szczupła, jak panna Lockwood, i podskakiwała, wykonując taneczne figury. Jej biust podnosił się i opadał kusząco pod świetnie skrojonym stanikiem z niebieskiego jedwabiu. Jej skóra miała doskonały, bladobrzoskwiniowy odcień, a medalion spoczywał między wzniesieniami piersi. Benedict zamierzał się odgryźć, ale zamiast tego poddał się jej czarowi.

– Zwraca się uwagę na wszystkie atrybuty.

– Widzę, że na niektóre atrybuty większą – odparowała wściekle, obracając się w tańcu.

Zaklął w duchu, wykonując kolejne figury. Dlaczego ta kobieta zawsze musi go złapać na czymś, co stawia go w nie najlepszym świetle? Benedict ledwie pamiętał dalszy ciąg tańca. Miał wrażenie, że przez jego nerwy przebiegają maleńkie błyskawice; wszystkie zmysły miał wyostrzone jak brzytwa i skupione wyłącznie na Penelope Weston. Sądząc po morderczym spojrzeniu, jakie mu posłała, nie tylko on czuł napięcie. Zanim się zorientował, muzyka ucichła, a ona znowu znalazła się obok niego. Podał jej ramię, żeby sprowadzić ją z parkietu; ujęła je drżącą ręką.

Nie sądził, żeby było jej przykro. Czuł, że jest wściekła. Musiał uczciwie przyznać, że on sam doznawał tego uczucia. Kusiło go, żeby zabrać ją w jakieś spokojne miejsce i dać upust męczącym uczuciom, kłócąc się do upadłego. Przez chwilę nieświadomie posuwał się w stronę drzwi, zanim się opamiętał.

Niech to. Nic nie poszło, jak planował.

– Panno Weston – odezwał się, kiedy szli przez tłum. – Poprosiłem cię do tańca w nadziei, że odświeżymy przyjazne uczucia, jakie żywiliśmy do siebie zeszłego lata w Hampton Court. Bardzo bym chciał, żebyśmy znowu stali się przyjaciółmi. – Mimo woli w jego głosie pojawiła się nieco groźniejsza nuta. – Bardzo podoba mi się twoja przyjaciółka. Jeśli zdołam pozyskać jej względy, spodziewam się, że będziesz nam obojgu dobrze życzyć.

Zatrzymała się i stanęła twarzą do niego. Przez chwilę po prostu mu się przyglądała, wyzbywszy się wszelkiej fałszywej skromności.

– Powiadasz, że ci się podoba, ale czy tylko tyle? Czy to wystarczy w małżeństwie? – Zauważyła, jak drgnął lekko przy ostatnim słowie. – Panna Lockwood spodziewa się oświadczyn lada dzień. Czy do tego zmierzasz? Czy naprawdę dość ją kochasz, żeby ślubować jej wierność aż do śmierci?

– To musi pozostać między mną a panną Lockwood – odparł chłodno.

– Tak twierdzisz. Ale to moja przyjaciółka. Myślisz, że się nie dowiem, jeśli będzie nieszczęśliwa?

Benedict zacisnął szczęki. Raczej nie mógł przysiąc, że uczyni pannę Lockwood szczęśliwą przez cały czas; to było niemożliwe. Celem małżeństwa nie było szczęście, ale bezpieczeństwo, status, pieniądze. Jeśli miało się szczęście, małżonkowie mogli stać się dla siebie miłymi towarzyszami, co pewnie prowadziło do szczęścia. Z drugiej strony, gdyby przyznał się do podobnych myśli, włożyłby Penelope broń do ręki, której użyłaby przeciwko niemu, a zdążył się już przekonać, jaka była do tego skora.

– Nie chcę, żeby była nieszczęśliwa – powiedział.

– A jednak to, co w niej cenisz, to jej skłonność, żeby widzieć innych w jak najlepszym świetle, w tym, być może, dżentelmenów, którzy się o nią starają. Mężczyzna naprawdę zakochany z pewnością zdobyłby się na to, żeby powiedzieć to otwarcie, bez krętactwa. Sebastiana nie potrzeba nawet pytać, czy kocha moją siostrę; ma to wypisane na twarzy, kiedy na nią patrzy, a robi to cały czas. – Machnęła lekceważąco ręką, kiedy Benedict przybrał kamienny wyraz twarzy. – Nie zauważyłam, żebyś choć raz zerknął w stronę panny Lockwood. Zamiast tego wpatrywałeś się we mnie jak kot w mysz, jakbyś tylko czekał na okazję, żeby skręcić mi kark.

– Kot – odburknął – nie skręca myszy karku. Pożera ją. Czy naprawdę oskarżasz mnie, że nie zależy mi na pannie Lockwood, bo nie śledzę zazdrośnie jej każdego kroku? Poza tym, że poświęcałem ci uwagę, tańcząc z tobą kadryla, co to by było za małżeństwo, gdybym nie pozwalał żonie tańczyć z innym mężczyzną ani w ogóle niczego robić, kiedy jej nie obserwuję? Mówisz bardziej o posiadaniu kogoś niż o małżeństwie. – Nie przejął się tym, że właściwie przyznał, że zamierza poprosić o rękę panny Lockwood. Penelope Weston miała w sobie coś, co sprawiało, że krew zaczynała mu wrzeć w żyłach.

– Nie musisz być o nią zazdrosny – parsknęła. – Bądź pełen namiętności… tego pragnie każda kobieta od mężczyzny, którego poślubia.

Prawie stracił panowanie nad sobą. Każda kobieta? Nawet nie połowa, według jego spostrzeżeń. Tylko w tej sali balowej Benedict mógł naliczyć przeszło tuzin kobiet, które wyszły za mąż dla pieniędzy, pozycji, władzy. Jeśli chciały namiętności, to musiały ją znajdować poza małżeńskim łożem, ponieważ znał mnóstwo par w Londynie, które nie mogły znieść swojego widoku.

– Cóż za romantyczny idealizm – powiedział lodowatym tonem. – W jakim romantycznym raju mieszkasz. Albo to, albo jesteś zbyt naiwna, żeby rozumieć małżeństwo wśród klas wyższych. – Otworzyła szeroko oczy.

– To nie idealizm!

– A zatem nie widziałaś dość małżeństw z dobrego towarzystwa – stwierdził cynicznie.

– Może i nie – odparła. – A może widziałam zbyt wiele szczęśliwych małżeństw, jak to, mojej siostry. – Obrzuciła go niechętnym spojrzeniem. – Być może to nas różni, lordzie Athertonie. Wierzę, że mężczyzna powinien kochać kobietę, którą poślubia, tak samo jak ona jego. Nie wierzę, że wystarczy „dobrze się rozumieć” i lubić nawzajem swoje towarzystwo.

Przed oczami migały mu czerwone płatki. Nawet jeśli nie pamiętał tych słów, gniewny ton głosu Penelope przypomniałby mu o tamtej sytuacji. Nie był rozpaczliwie zakochany w Abigail Weston, kiedy jej się oświadczył, ale też nie kłamał i nie twierdził, że jest inaczej. Był uczciwy, a teraz Penelope wypominała mu to, jakby popełnił zbrodnię. Ktoś kiedyś wymierzy jej zasłużoną karę, a on miał nadzieję, że będzie tego świadkiem.

– Przypuszczam, że to tylko jedna z rzeczy, które nas różnią. – Skłonił się. – Przyjemnego wieczoru, panno Weston. – Odszedł, czując na plecach jej palący wzrok.

Jego koledzy, gwardziści, zebrali się w jednym końcu sali, blisko pokoju karcianego i ponczu. Zmęczony damskim towarzystwem, przyłączył się do nich, wciąż rozmyślając, jak mógłby wkraść się znowu w łaski Penelope Weston, o ile to w ogóle było możliwe, w co zaczynał wątpić. Te przebłyski serdecznych uczuć między nimi musiały być wytworem jego wyobraźni.

– Coś ty robił?

Benedict wzdrygnął się na pytanie porucznika Cabota.

– Tańczyłem.

Cabot parsknął śmiechem.

– Widzieliśmy. Co ci się udało osiągnąć?

Benedict wziął kieliszek wina z tacy lokaja.

– Co masz na myśli?

– Dziewczynę Westonów. – Cabot zniżył głos. – Tę mieszczkę.

– Ach. – Benedict podniósł kieliszek do ust. – Nie zalecam się do niej.

Kapral Hollander przyjrzał mu się uważnie z kpiącym uśmieszkiem na twarzy.

– Nie? Nie mogłeś oderwać od niej oczu.

Benedict zerknął na niego zniecierpliwiony.

– Jakie to musi być nudne stać tutaj i patrzeć, jak inni tańczą. Nie mogłeś znaleźć partnerki?

– Nie taką z podobnym posagiem – odparł Hollander. – Ani z taką ładną buzią. A ty zachowujesz się, jakby straszliwie ci zależało na znalezieniu żony. Jeśli koniecznie musisz dać się złapać, to czemu nie przez dziedziczkę?

– Nie zależy mi na małżeństwie. – Nie zależało z niewłaściwą dziewczyną w każdym razie.

Cabot wsparł się łokciem na ramieniu Benedicta, pewnie w równym stopniu dla zachowania równowagi, jak i po to, żeby się bliżej pochylić. Jego oddech czuć było winem; chwiał się lekko na nogach.

– Nie obwiniam cię o nic. Jest pociągająca. Słyszałem, że języczek ma ostry jak sztylet, ale reszta jest całkiem przyjemna dla oka.

Mimowolnie przypomniał sobie widok jej bladych i doskonałych piersi pod stanikiem sukni. Poczuł znowu napięcie, niczym ładunek elektryczny, który krążył między nimi, kiedy patrzyła na niego z udawaną skromnością. Penelope Weston była w istocie śliczną panną. Oby Bóg miał go w swojej opiece. Napił się jeszcze wina i strząsnął z ramienia łokieć Cabota.

– Jest dość ładna – stwierdził.

Hollander parsknął pogardliwie.

– Dość ładna! To skończona piękność. Chciałbym mieć ją dla siebie. Takie złośnice są na ogół wspaniałe w łóżku.

Och Boże. To nie podziałało na Benedicta uspokajająco. Kiwnął dłonią na lokaja, żeby podał więcej wina.

– Lepiej pójdź po rozum do głowy, jeśli chcesz próbować.

Służący podał mu kolejny, pełny kieliszek; podniósł go szybko do ust, żeby utopić w winie myśli o Penelope w łóżku; jej wściekła energia znalazłaby ujście w inny sposób… Mężczyzna musiałby ją mocno trzymać… albo związać… albo położyć się i pozwolić, żeby go ujeżdżała…

– Za dwadzieścia tysięcy funtów z pewnością mógłbym. – Cabot roześmiał się.

– Za dwadzieścia tysięcy funtów może wlałbyś sobie trochę oleju do głowy – dodał Hollander.

– Kogo masz na oku, Cabot? Dziewczynę Westonów? – Bannister, postawny, niższy rangą oficer, który niedawno wstąpił do regimentu, włączył się do rozmowy.

– Nigdy cię nie prosiłem o rady – burknął nadąsany Cabot. Czknął po drodze, zniekształcając słowa, więc nikt się specjalnie nie przejął.

– Atherton ma na nią apetyt. – Hollander zerknął na Benedicta z ukosa.

– Nieprawda – wycedził Benedict przez zęby.

– Och, on może ma szansę, a wy wszyscy… – Bannister skrzywił się. – Ma ambitnego ojca, który chce co najmniej hrabiego dla córki.

– Do diabła z tym! – Cabot zamrugał, ponownie wspierając się na ramieniu Benedicta. – Hrabiego! Na jakiej podstawie?

– Czterdzieści tysięcy funtów, oto na jakiej podstawie. – Bannister kiwnął głową, kiedy Hollander gwizdnął ze zdumienia. – Wiem to od samej pani Harrow.

– Co jej do tego?

– Cóż. – Bannister uśmiechnął się lekko. – Mogłem wspomnieć, że dzięki bogatej żonie nie musiałbym rezygnować z pewnych przyjemności, które bardzo obciążają moje finanse.

Hollander zachichotał.

– Bannister, ty draniu. Prosisz kochankę, żeby pomogła ci znaleźć żonę, tak żebyś miał na jej utrzymanie? Niezłe, bracie.

Bannister nie zwrócił na niego uwagi.

– Ale zagiąłeś na nią parol, Atherton? Myślałem, że ubiegasz się o pannę Lockwood, ale jeśli mierzysz gdzie indziej, nie będę wchodził w paradę kompanowi z armii…

Benedict zaklął kwieciście, ale tylko w duchu. Gwardziści najwyraźniej zamienili się tego wieczoru w gromadkę starych plotkarek.

– Jako dżentelmen nie będę rozmawiać o żadnej damie w tak wulgarny sposób. Miałem przyjemność poznać pannę Weston zeszłego lata i zapewniam was, że niczego nie nienawidzi równie mocno jak nieszczerości.

– Och, zamierzam być szczery – szepnął Bannister, wiodąc po sali wzrokiem myśliwego. – Mój ojciec jest markizem, nawet jeśli to nie ja dziedziczę. Czy ona jest tutaj?

– Przed chwilą tańczyła z Athertonem.

Cabot zasługiwał na cios w szczękę. Pod wpływem alkoholu paplał gorzej niż mała dziewczynka.

– To był tylko kadryl – stwierdził chłodno Benedict. – Cała ta rozmowa staje się nudna. Miłego wieczoru. – Odszedł, nie zwracając uwagi na chichoty i zaczepki.

Dopiero dużo później przyszło mu do głowy, że mógł uciąć wszelkie spekulacje, przyznając, że stara się o rękę Frances Lockwood. Nabierał pewności, że będzie odpowiednią żoną. Przyjaciele widzieli przecież, jak z nią wcześniej tańczył, ale nie stroili żartów na ten temat. Podejrzewał, że przyczyna tkwiła w tym, że panna Lockwood nie dała zasmakować swojego dowcipu tylu dżentelmenom co Penelope, wyrabiając sobie przy tym stosowną reputację. Albo może w tym, że Penelope przewyższała pannę Lockwood posagiem, ale ustępowała jej pochodzeniem. Przekonywał sam siebie, że to nie dlatego, że panna Lockwood przy Penelope wydawała się cicha i zwyczajna, a uwagi Hollandera o dziewczynie z temperamentem to była gadanina człowieka, który miał za dużo alkoholu w żyłach. Ponieważ dziewczyna z temperamentem czy ognista piękność nie były tym, czego pragnął Benedict.

W żadnym razie.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowa

Redakcyjna

Prolog

1

2