Zapraszamy na www.publicat.pl

Projekt okładki
www.designpartners.pl

Fotografie na okładce
© ramonespelt1/ depositphotos.com
© Nomadsoul1/ depositphotos.com
© betochagas/ depositphotos.com

Koordynacja projektu
PATRYK MŁYNEK

Redakcja
IVO VUCO

Korekta
IWONA HUCHLA

Redakcja techniczna
LOREM IPSUM - RADOSŁAW FIEDOSICHIN

Polish edition © Publicat S.A., Grek, MMXIX (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora, w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

ISBN 978-83-245-8380-5

Konwersja: eLitera s.c.

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

PUBLICAT S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24
tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00
e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu
50-010 Wrocław, ul. Podwale 62
tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66
e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Kochanej Mamie i Kasi

1

W pomieszczeniu, które trudno nazwać pokojem, czuć było odór zepsutego mięsa. Z radioodbiornika sączył się głos Anity Lipnickiej...

Ona ma siłę
nie wiesz jak wielką
umierała długo
teraz rodzi się lekko...[1]

Przeciętny człowiek nie wytrzymałby długo takiego fetoru. Ale jemu to nie przeszkadzało. Pogwizdywał w rytm muzyki, ostrząc rzeźnicki nóż.

Był rok 1998. Sierpień. Na zewnątrz świeciło słońce, było gorąco i duszno. W ciemnym, ponurym pomieszczeniu na starym dużym stole leżała martwa kobieta. Obok siedziała druga – związana i skulona ze strachu i smrodu. Między nimi krzątał się mężczyzna. Pomieszczenie było pełne robactwa i latających much, które tego dnia miały swoją ucztę. Trup kobiety był nagi i szary. Leżała bez ducha już od kilku dni. Głowa zwisała bezwładnie, miała lekko przymrużone oczy, bezbarwne i wyschnięte. Spuchnięte zwłoki nosiły ślady tortur. Denatka została pozbawiona lewej piersi. Rana była na tyle głęboka, że dało się przez nią zauważyć kości żeber. U prawej dłoni odcięto trzy palce, a całe ciało nosiło liczne ślady głębokich ukłuć od ostrego, okrągłego i długiego narzędzia. Niektóre z ran przenikały na wylot i z pewnością mogły być bezpośrednią przyczyną śmierci.

Pomieszczenie było miejscem kaźni. Często wykorzystywane w jednym celu – zadawania bólu i odbierania życia. Pod stołem stały brudne miski, do których ściekała krew.

Przy takiej temperaturze jucha wysycha błyskawicznie. Ciało szybko puchnie i sztywnieje, dochodzi do szybkiego rozkładu, a gazy, które się przy tym wytwarzają, powodują potworny smród.

Pomieszczenie było starą oborą o wielkości stu metrów kwadratowych i ściśle przylegało do obiektu mieszkalnego. Dom stał na uboczu, na polanie blisko lasu. Kilka kilometrów od granicy z Niemcami. Wzniesiono go zaraz po wojnie i teraz wymagał gruntownego remontu. Kiedyś było to duże gospodarstwo rolne, którego mieszkańcy żyli z tego, co dała im ziemia. Po ich śmierci całość przejął syn. Dom popadł w ruinę, a hektary niegdyś żyznych pól leżały teraz odłogiem. Do najbliższego sąsiada jechało się kilka kilometrów. Ale Piotr sąsiadów nie odwiedzał. Nie był osobą towarzyską i unikał ludzi. Sprawiał wrażenie odludka. Nie miał znajomych ani rodziny. Nie umawiał się z dziewczynami. Nie spotykał z kolegami. Jeśli już natknął się na któregoś z sąsiadów, witał się, kiwając nieznacznie głową, bez słowa. Mieli go za dziwaka, ale nie uważali za człowieka groźnego. Wręcz przeciwnie.

Piotr był mężczyzną niskiego wzrostu, o bujnych blond włosach i niepozornej, wręcz mikrej budowie ciała, choć w rzeczywistości wyróżniał się ogromną siłą fizyczną. Nie dbał o siebie, miał brudne, poobgryzane paznokcie, twarz ogoloną niechlujnie i rozmierzwioną czuprynę. Woń potu mieszała się u niego z odorem stęchlizny ubrań.

Matkę pamiętał jako osobę cichą, pracowitą, dobrą i uczynną. Wołała na niego Piotruś. Lubił, kiedy się do niego uśmiechała, kiedy go przytulała i śpiewała mu kołysanki na dobranoc. Miał do niej jednak żal, że nie reagowała, kiedy ojciec dopuszczał się na nim gwałtów. Mimo iż kochał ją bezgranicznie, nie potrafił jej tego wybaczyć.

Ojciec, którego nienawidził z całych sił, był dla niego surowy i wymagający, a pracę w gospodarstwie stawiał zawsze na pierwszym miejscu. Uważał, że poprzez ciężką harówę wychowa syna na silnego człowieka. Piotr nigdy się nie skarżył, sumiennie wykonywał polecenia, z dnia na dzień zamykając się w sobie coraz bardziej.

Pewnego dnia ojciec zaginął. Wszyscy wiedzieli, że nie wylewał za kołnierz, a wolne chwile spędzał nad pobliską rzeką, łowiąc ryby. Tego dnia zabrał ze sobą butelkę wódki i dwie wędki. Zanim wyszedł, odwiedził syna w jego pokoju. Żona zgłosiła zaginięcie męża po dwóch dniach. Policja wszczęła poszukiwania, ale znalazła jedynie wędki w stanie nienaruszonym i opróżnioną butelkę po stołowej. Innej nie pijał. Poszukiwania zakończono po czterech tygodniach, a śledztwo zamknięto po trzech miesiącach. W raporcie napisano: „Mężczyzna najprawdopodobniej poniósł śmierć przez utopienie. Najprawdopodobniej był pod wpływem dużej ilości alkoholu. Ciała nie odnaleziono”. Nikt nie wiedział, co się z nim stało. Nikt, prócz Piotra.

Piotr nie dbał ani o dom, ani o hektary pola. Praca na roli była ciężka i wiedział z doświadczenia, że jedna osoba temu nie podoła. Musiałby zatrudnić ludzi do pracy, a tego nie chciał. Wolał być sam i w pełni poświęcić się swojej pasji polowania.

Któregoś dnia Piotr usłyszał pukanie do drzwi. Był tym nieco zdziwiony, gdyż nie spodziewał się gości. Nikt go nigdy nie odwiedzał, nawet listonosz tu nie zaglądał. Mimo wszystko postanowił sprawdzić, kto i w jakim celu zakłóca jego spokój.

– Guten morgen – zaczął jeden z gości po niemiecku, aby zaraz przejść do czystej polszczyzny. – Chcielibyśmy porozmawiać o nieużytkach rolnych, których jest pan właścicielem.

– Chcecie je kupić?

– Naturalnie, chcielibyśmy złożyć panu ofertę, ale...

– Ile tego pola chcecie i za jaką kwotę? – Piotr zaskoczył gości swoją bezpośredniością.

– Może wejdziemy do środka – zaproponował mężczyzna. – Chyba nie będziemy rozmawiać o interesach, stojąc w drzwiach.

– Usiądziemy na ławce. – Piotr przepchnął Niemca i zatrzasnął za sobą drzwi.

– Wie pan, chodzi o te pola, które leżą za remizą, zaraz jak się skręca na...

– Wiem, gdzie stoi remiza, i wiem, gdzie leżą moje hektary.

– No tak – przytaknął speszony rozmówca. – Zatem chciałbym panu zaproponować ich kupno. Chętnie je od pana odkupię. Tylko, widzi pan, polskie prawo zabrania zakupu ziemi przez obcokrajowca na takiej zasadzie, jak my chcielibyśmy to zrobić. Dlatego oficjalnie kupcem będzie mój kuzyn. – Niemiec wskazał na milczącego towarzysza.

– Nie interesują mnie wasze przekręty. Chcecie kupić ziemię? Chętnie się jej pozbędę. A to, czy pański kuzyn będzie właścicielem, czy słupem, lata mi luźnym kalafiorem – odpowiedział beznamiętnie Piotr.

Rozmowa trwała pół godziny. Piotr zainkasował milion czterysta tysięcy złotych za czterysta hektarów pola, które przedsiębiorczy ojciec wykupił po 1993 roku z Państwowego Gospodarstwa Rolnego. Upadające PGR-y pozbywały się gruntów po zaniżonych cenach, więc kto był bardziej obrotny, potrafił wykorzystać okazję i stawał się właścicielem bardzo atrakcyjnych ziem. Ojciec zaginął jeszcze w tym samym roku, a po śmierci matki – dwa lata później – Piotr stał się prawowitym spadkobiercą całego majątku.

Całe czterysta hektarów leżało nietknięte od wielu lat, było porośnięte chwastami i nie miało żadnej wartości dla ich właściciela. Tym bardziej że teren, którego się właśnie pozbył, oddalony był od gospodarstwa o sześć kilometrów. Już od dawna tam nie chodził. Pieniądze były znacznie lepszym pomysłem. Zarobiona przez Piotra suma była równowartością niemal dziewięćdziesięciu pięciu lat pracy! Nie wahał się ze sprzedażą ani chwili. Całą sumę wpłacił do banku i mógł spokojnie żyć do końca swoich dni, a gdyby mu jakimś cudem zabrakło pieniędzy, miał jeszcze sporo ziemi, którą mógł opchnąć. Jednak to, co dostał od Niemców, było dla niego wystarczająco dużą sumą. Nie miał wielkich wymagań. Jeździł starym samochodem i nie przeszkadzało mu to, że w izbie kapie woda z dziurawego dachu. Podstawiał miskę i było po problemie. Jadł niewiele – dwie pajdy chleba, kawałek kiełbasy i szklanka herbaty wystarczały mu na cały dzień. Wieczorem smażył ziemniaki z jajkiem i popijał mlekiem. Chodził w starych, podartych ubraniach, które prał w wannie z zimną wodą. Zasypywał je proszkiem i ugniatał stopami, potem płukał i rozwieszał po całym domu. Nie miał pralki. W pokoju gościnnym stały stary zielony fotel i drewniana ława – pamiątka po babci. Na odrapanej komodzie tkwił stary telewizor, ale on i tak nie oglądał telewizji. Lubił słuchać radia, szczególnie wiadomości. W domu miał cztery radiomagnetofony Grundig. Wszystkie takie same. Kupił je za pieniądze jednej z ofiar, bo w jej portfelu znalazł dość pokaźną sumę marek niemieckich.

Kiedy żyli jeszcze jego rodzice, po gospodarstwie biegały kury, kaczki i świnie, a na polach pasły się krowy. W latach siedemdziesiątych, gdy w sklepach trudno było o kawałek mięsa, rodzice Piotra wyrabiali po kryjomu kiełbasy, wytapiali słoninę na smalec i zajmowali się rozbiórką półtuszy wieprzowych. Swoje wyroby sprzedawali później na pobliskim bazarze.

Pierwszy ubój zwierzęcia Piotr zaliczył w wieku dziesięciu lat. Na początku bronił się przed tym jak mógł. Szkoda mu było zwierząt, którym podrzynał gardła. Szybko się jednak do tego przyzwyczaił i nawet zaczęło mu to sprawiać przyjemność. Sam wyrabiał noże, które skrzętnie ukrywał pod materacem. Ojciec nie protestował, nawet sprawił mu elektryczną osełkę. Już wtedy Piotr uwielbiał się włóczyć po okolicznych lasach, szczególnie podczas grzybobrania. Obserwował z ukrycia grzybiarzy, zwłaszcza kobiety i dzieci. Młode dziewczyny rzadko bywały same. Wiedział, jak się dobrze ukryć, to był jego teren, znał te lasy jak własną kieszeń. Prowadziła przez nie boczna droga do granicy państwowej, którą poruszało się dość sporo samochodów. On sam często zapuszczał się tą drogą aż do granicy swoją ładą 2104 kombi, rocznik ’88, w kolorze czerwonym, którą odziedziczył po ojcu. Choć po śmierci ojca spalił wszystkie jego rzeczy w beczce przed domem, to jednak samochód sobie zostawił. Zżerała go rdza i zdarzało się, że nawalał rozrusznik, ale Piotr był mocno związany z tym autem i nie oddałby go za żadne skarby.

Na drodze spotkać można było mnóstwo autostopowiczów. Było w czym wybierać. Czasami zabierał młodą dziewczynę, a nawet dwie. Na więcej się nie porywał. Bał się, że z większą liczbą osób sobie nie poradzi. Gdyby jakaś zdołała uciec, musiałby wyjechać i ukrywać się do końca życia. Wolał zachować ostrożność. Wybierał niskie i z pozoru słabe dziewczęta. Raz tylko zabrał grubą babę, ale ta była w sztok pijana, więc wydała mu się łatwa do obróbki. Musiał ją potem pociąć na kawałki, bo nie był w stanie udźwignąć jej ciała.

W swoim miejscu kaźni miał teraz dwie ofiary. Jedna z nich już nie żyła, choć wcale nie zamierzał tak szybko pozbawić jej życia. Jak zwykle wybrał dwie niskiego wzrostu kobiety, szczupłej budowy ciała, delikatne i z pozoru słabe. Ale ta jedna okazała się czujna i cały czas go obserwowała. Zadawała dużo pytań i była upierdliwa.

Dzień wcześniej wstał o piątej czterdzieści, równo ze wschodem słońca. Był zły i rozdrażniony. Od kilku miesięcy nie mógł nic upolować. Tego dnia postanowił, że musi jakąś zabić. O śniadaniu nawet nie myślał. Zaparzył jedynie mocną czarną herbatę i usiadł w fotelu. Włączył radio, lecz nie mógł się skupić na porannych wiadomościach. Jego myśli krążyły wokół bocznej drogi prowadzącej przez las do granicy państwa.

Około godziny siódmej wsiadł do samochodu i pojechał w stronę drogi, na której spodziewał się spotkać potencjalne ofiary. Najwięcej autostopowiczów wyruszało rano, przed dziewiątą. O tej porze był największy ruch. Kobiet zawsze trafiało się więcej niż mężczyzn. Czasami przy drodze stały pary lub większe grupy.

Piotr zjechał z polnej drogi na główną trasę w stronę granicy. Nie musiał długo szukać, już po dwudziestu minutach zobaczył dwie młode dziewczyny. Mogły mieć nie więcej niż po dwadzieścia lat. Takie lubił najbardziej. Stały przy drodze i machały na przejeżdżające samochody. Rzadko który się zatrzymywał i brał autostopowiczów, ale z Piotrem było inaczej.

Pierwszy raz zabrał młodą dziewczynę kilka lat wcześniej, kiedy jeszcze żyła jego matka. Udusił ją w samochodzie i zakopał w lesie. Sprawiło mu to ogromną radość. Był podniecony. Wprawiło go to w wyjątkowy nastrój, jak narkotyk. Szybko się od tego uzależnił.

Czasami odcinał swoim ofiarom kosmyki włosów, które zabierał do domu. Innym razem przywłaszczał sobie części ich garderoby. Matka znajdowała trofea swojego syna w kieszeniach spodni podczas prania. Z czasem zaczęła się domyślać, skąd one pochodzą, lecz o nic nie pytała.

Pewnego dnia Piotr wszedł do łazienki, kiedy matka trzymała w rękach zakrwawione skarpetki w znacznie mniejszym rozmiarze, niż nosił jej syn. Piotr spojrzał jej w oczy bez słowa, wyciągnął powoli dłoń i czekał, aż matka odda mu to, co znalazła w kieszeni jego dżinsowych szortów. Zbladła z przerażenia, lecz oddała synowi skarpetki i na trzęsących się nogach wróciła do prania. Piotr wyszedł z łazienki w milczeniu, niewzruszony łzami matki. Skarpetki wrzucił do pieca, w którym spalił już niejeden dowód swoich zbrodni.

Z początku Piotr tylko dusił swoje ofiary, miażdżąc silnymi dłońmi krtań i tchawicę, studiując przy tym uważnie, jak sinieją twarze mordowanych dziewcząt, jak ich drobne ciała drgają w konwulsjach, a oczy pełne strachu zachodzą krwią.

Bywało, że miał kilka miesięcy przerwy w zabijaniu. Szczególnie w zimie wiało nudą. Ale czasami też musiał gdzieś wyjechać, a na obcym terenie nie czuł się pewnie. Pora wakacji to był jego czas. Lubił lato. To w 1998 roku było wyjątkowo gorące. Razem z tą dziewczyną, która leżała na stole, miał już na swoim koncie osiemnaście zabójstw. Nie licząc ojca i starego pijaka, który zakradł się do jego domu kilka lat wstecz.

Minął na drodze dwie dziewczyny, które na niego machały. Spojrzał w lusterko, dalej za nim machały, skacząc przy tym i krzycząc. Na drodze był tylko on i dwie autostopowiczki. Zaczął hamować, zjechał na pobocze. Uradowane dziewczyny pobiegły w jego stronę. Piotr był spokojny i opanowany. Czekał.

– Dzień dobry, jedzie pan do granicy? Chcemy się dostać do Frankfurtu nad Menem.

– Cześć, jadę na granicę, a nawet dalej, bo do Lipska, więc mogę was tam podrzucić. Ale zapomniałem wziąć ważne dokumenty z domu, więc będę musiał po nie zawrócić. Jeżeli wam to nie przeszkadza, to wskakujcie.

Dziewczyny spojrzały po sobie.

– Czyli co, teraz pan nie jedzie?

– Jadę, ale muszę na chwilę zawrócić.

– Szkoda. Trochę nam się spieszy.

– Decyzja należy do was. To nie zajmie dużo czasu, mieszkam niedaleko. Jak chcecie, to wskakujcie, chętnie was podrzucę.

– Może poczekamy na inną okazję? – zwróciła się jedna z dziewcząt do koleżanki.

Piotr wyczuł jej obawę i nie chcąc dać dziewczynom czasu do namysłu, rzekł z uśmiechem:

– Dziewczyny, przecież nic wam nie zrobię. Jak chcecie, to czekajcie, ale same chyba wiecie, że możecie tu tak stać nawet kilka godzin, zanim kolejny kierowca się zatrzyma. A ze mną to potrwa nie dłużej niż dziesięć minut. Zresztą. – Machnął ręką. – Jak chcecie.

Docisnął lekko pedał gazu i auto powoli ruszyło. Zdawał sobie sprawę z tego, że dzisiaj już lepszej okazji nie znajdzie.

Odważniejsza z dziewczyn złapała koleżankę za rękę i pociągnęła za sobą do samochodu. Sama szybko usiadła na przednim siedzeniu. Po chwili już w trójkę jechali w stronę domu Piotra. Przedstawiły się, ale kierowcę to nie interesowało. Nie miał w zwyczaju zapamiętywać imion swoich ofiar.

Dla niego były tylko mięsem. Aby zachować pozory, również się przedstawił, podając jednak zmyślone imię, tak na wszelki wypadek. Skręcili z głównej drogi i jechali dalej przez las. Piotr spoglądał w lusterka. Byli na tej drodze sami. Nikt nie mógł mu już przeszkodzić...

Dziewczyna siedząca z przodu była zajęta torebką, nie patrzyła nawet na drogę. Mamrotała coś pod nosem. Nie mogła znaleźć szminki. Druga zaś zerkała na Piotrka. Była niespokojna. Nie widziała, że seryjny morderca kątem oka też jej się przygląda i wie, że z nią będzie miał największy problem. Musi zacząć od niej.

– Ma pan żonę i dzieci? – spytała w pewnym momencie.

– Nie, nie mam. – Piotr był zaskoczony tym pytaniem.

– Ale rozwiódł się pan czy nigdy nie miał?

– Nigdy nie miałem.

– Jest pan typem samotnika?

– Nie... to znaczy tak... Powiedzmy, że nie miałem nigdy na to czasu.

– A czym pan się zajmuje? Pracuje pan gdzieś?

– Handluję – wymyślił na poczekaniu Piotr. Był już mocno poirytowany tą rozmową, lecz starał się zachować pozory.

– Czym pan handluje?

– Zwierzętami... to znaczy mięsem.

– Jest pan rzeźnikiem?

– Można to tak nazwać – odpowiedział Piotr po chwili wahania.

W końcu podjechał pod dom, dziewczyny zaczęły się uważnie przyglądać starym zabudowaniom.

– Zaraz wrócę, zaczekajcie w samochodzie, to potrwa minutę.

Wysiadł z auta i skierował się w stronę przylegającego do domu pomieszczenia.

Dziewczyna siedząca na tylnym siedzeniu samochodu nachyliła się do koleżanki.

– Ty, Olka, nie podoba mi się ten gość. Zobacz, jak ten dom wygląda, jaka tutaj jest cisza. On sam jest jakiś taki dziwny, niedomyty cham. Coś mi tutaj nie pasuje.

– Może to jakiś morderca, Aniu. Albo gwałciciel. Nie widać nikogo, chyba sam tu mieszka. – Dziewczyna siedząca z przodu zaczęła się śmiać. – Spokojnie, jesteśmy we dwie, na pewno dałybyśmy mu radę, widziałaś, że on jakiś taki niedorobiony kurdupel. Miernota.

– No nie wiem. Trochę się boję. – Anię ogarniał coraz większy strach.

– Anka! Weź, kobieto, wyluzuj. Nie każdy samotny facet mieszkający na odludziu to morderca.

– Mam złe przeczucia.

– A ja mam w dupie twoje przeczucia. Nie marudź już. Zaraz ten flejtuch wylezie i zawiezie nas na granicę. A jak zacznie się do nas przystawiać, to przypierdolę mu impulsem w ryj. – Wyjęła z torebki dezodorant. – Zresztą to jakiś impotent jest.

Dziewczyny nie mogły wiedzieć, że Piotr przygląda im się przez szparę w drzwiach. Już wiedział, co ma robić. W pomieszczeniu kaźni, poza dużym stołem i wiszącymi hakami, stało duże łóżko. Zbite ze starych desek, nie służyło do spania. Morderca przywiązywał do niego swoje ofiary i długo się im przyglądał. Lubił słuchać, jak proszą go o litość, jak płaczą. Niektóre traciły ze strachu zmysły. Czasami kładł się koło nich. Leżał z ofiarami na łóżku, wąchał je, przyglądał się im i słuchał, ale nigdy nie trzymał przy życiu dłużej niż dwa, trzy dni. Szybko się nimi nudził, więc powoli zabijał. Następnie wrzucał ich ciała do leśnego dołu, obok innych zwłok. W miejscu gdzie ziemia była zawsze świeża.

Pod jedną ścianą stał regał, na którym leżały noże, maczety, dłuta i inne akcesoria Piotra. Bywało, że ćwiartował swoje ofiary. Tak ze zwykłej ciekawości. W zależności od tego, jaki miał humor, ofiary mogły liczyć na szybką śmierć lub bolesną, pełną męczarni. Piotrek już wiedział, że ta siedząca z tyłu będzie umierała długo i boleśnie. Irytowała go. Był pewien, że właśnie w tej chwili mówiła właśnie o nim, i wcale nie były to dobre rzeczy. Co gorsze, może właśnie nazwała go czubkiem! Wyszedł, uśmiechając się. W lewym ręku ukrywał długi nóż rzeźnicki, którego dziewczyny nie mogły widzieć. Ostrze noża schował w rękawie koszuli, a niewielką rękojeść trzymał w zaciśniętej dłoni. Druga ręka trzymała torbę.

– Możesz na chwilę wysiąść? – zwrócił się do dziewczyny siedzącej na tylnym siedzeniu zaraz po tym, jak otworzył drzwi. – Muszę położyć z tyłu dokumenty. – Nie dając czasu dziewczynie na zastanowienie, szybko dodał: – No, pośpiesz się, musimy już jechać.

Był bardzo skupiony, bo wiedział, że od jej zachowania dużo zależy. Szybko przesunęła się w stronę otwartych drzwi, wysiadła z samochodu i nawet nie poczuła silnego ciosu w szczękę, który momentalnie zwalił ją z nóg. Straciła przytomność. Jej ciało opadło bezwładnie na ziemię. Piotr wiedział, jak uderzać i gdzie. Od najmłodszych lat walił po szczękach starszych od siebie. W szkole wszyscy się go bali, wiedząc, jak dobrze potrafi się bić. Gdy był już nieco starszy, sam zrobił worek treningowy ze skóry i wypełnił go piaskiem. Powiesił go w stodole i walił w niego jak opętany. Piach szybko się ubił i worek stał się twardy jak kamień. Piotr uderzał w niego z całych sił, mając przed oczami ojca. Jego pięści często krwawiły. Nie czuł bólu. Wiedział, że tak ma być, chciał umieć się obronić. Potrafił jednym ciosem ogłuszyć młodego cielaka.

Kiedy Anka padła na ziemię jak kłoda, Piotr doskoczył do przednich drzwi samochodu i szybko je otwierając, przystawił Olce do gardła nóż.

– Tylko piśnij, kurwo, a poderżnę ci gardło. Rozumiesz?

Olka milczała przerażona.

– Mrugnij, zdziro, jeśli mnie rozumiesz.

Mrugnęła.

– Wykonuj moje polecenia, suko, a nic ci się nie stanie. Chcesz żyć? To rób dokładnie to, co ci każę.

Dziewczyna była przerażona. Wyszła powoli z samochodu, spojrzała na ciało nieprzytomnej koleżanki i ze strachu popuściła w spodnie. Nie rozumiała, co się właśnie stało, wszystko działo się tak szybko. Pomyślała tylko, że jej przyjaciółka nie żyje.

Piotr złapał lewą ręką Olkę za włosy i pociągnął ją za sobą. Nie płakała, była sparaliżowana strachem. Chwyt oprawcy był tak mocny, jakby chciał zerwać jej skórę z głowy. Po chwili leżała związana w pomieszczeniu kaźni na czymś, co przypominało łóżko, ale na pewno nim nie było. Odór wdzierał się w nozdrza, wkoło brzęczały muchy. Była sama. Jej oprawca wyszedł.

Łzy przerażenia spłynęły jej po policzkach. Po chwili mężczyzna, którego uważała za niegroźnego impotenta, wrócił, wnosząc bezwładne ciało jej przyjaciółki. Rzucił je na duży stół. Widziała, jak zrobił to z łatwością, tak jakby ciało dziewczyny nic nie ważyło. Musiał być bardzo silny, choć wcale na takiego nie wyglądał.

Piotr rozłożył ciało swojej ofiary na stole, rozebrał do naga, po czym mocno dziewczynę przywiązał. Teraz czuł się dobrze. Uśmiech triumfu pojawił się na jego twarzy. Nie czekał, aż dziewczyna odzyska przytomność. Wiedział, że otworzy oczy, gdy tylko poczuje ból. Robił to już nie raz i nie dwa. Znał się na tym. Po chwili dziewczyna odzyskała świadomość. Spojrzała na swojego oprawcę i na długi nóż, którym morderca właśnie odcinał jej pierś. Po okolicy rozległ się przeraźliwy wrzask. Krzyczały obie dziewczyny. Jedna z bólu, druga ze strachu. Dziewczyna próbowała się wyswobodzić, ale Piotr mocno ją przywiązał. Jedyne, co teraz mogła zrobić, to rozpaczliwie krzyczeć i patrzeć, jak jakiś bydlak powoli i boleśnie znęca się nad nią. Błagalnym wzrokiem spojrzała jeszcze na swoją koleżankę, która leżała przywiązana do pryczy. Po chwili nie miała już siły krzyczeć, powoli traciła przytomność.

W radiu znana polska wokalistka opowiadała słuchaczom o swojej nowej płycie, która właśnie miała premierę, i o promującym ją singlu Anioł wie, który podbijał wszystkie listy przebojów. Piotr był oczarowany głosem cudownej piosenkarki. Marzył, aby ją poznać.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przypisy

[1] Autorzy utworu: Anita Lipnicka / Robert Janson. Tekst utworu Zanim zrozumiesz © Universal Music Publishing Group. Utwór pochodzi z albumu EMU (1994). Wykonawca: Varius Manx.