ROMAN PROCZKO

Między Światami

Christian Science Fiction

© ROMAN PROCZKO, 2017

Przedstawiamy czytelnikowi debiut autora w w bardzo rzadkim stylu — Christian Science Fiction. Książka zawiera dwa opowiadania autora „Między światami” i „Amarantowy Świat”.

Ktoś czeka nas po drugiej stronie śmierci… I w innych Światach nie jesteśmy obcymi…

ISBN 978-83-8104-490-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Między Światami

2. Prolog

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

3. Amarantowy świat

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

Prolog

Pościg zatrzymał się na skraju bagna. Ani strażnicy, ani ich psy bagna nie znali i bali się go. On wydostał się na małą wyspę niedaleko od swoich prześladowców i wziął oddech. Bagno, jak i najbliższe skały, szlaki, urwiska i część rzeki on znał doskonale. Zresztą, jak wszyscy w ich wiosce, która leżała tu zaś między bagien.

Ognie pochodni i lamp za jego plecami rozdzielili się, część strażników z psami poszli dookoła bagna po lewej, część po prawej stronie.

„Muszę dostać się do rzeki, wyprzedzając ich” — pomyślał — „i uciec wpław. Inaczej śmierć”.

Po bagnie, zwłaszcza nocą, nie pobiegniesz. A strażnicy posuwali się szybko szeroką ścieżką.

Pomagał mu księżyc, całą mocą srebrzystego światła rozjaśniając drogę, wgłębienia i miejsca, których należało się obawiać. Jak by nie starał poruszać się szybko, prześladowcy mieli przewagę. Zamknęli dwa najbliższe zejście do rzeki, pozostawiając po kilka osób w pobliżu nich. A sami puścili psów przed siebie i szli naprzeciw siebie, zamykając go na bagnach. Wracać czy zostać tu nie miało sensu. I jedno, i drugie prowadziło do śmierci. I wtedy on rzucił się biec przez bagno wąską ścieżką ze śmiertelnymi trzęsawiskami po obu stronach. Psy poczuli go, przestały szczekać, uczestnicząc w tym wyścigu na wyprzedzenie. On wiedział to, czego nie znali jego prześladowcy. W dół do rzeki było jeszcze jedno zejście, tajna ścieżka, którą przez lata torowali ludzie z jego wsi. I początek swój brała ona nie z góry skały, lecz trzy metry poniżej po urwisku, od prawie pionowo rosnącego drzewa, co cudem czepiało się swoimi korzeniami za skały. Poradzić sobie ze zejściem tu było ciężko nawet w ciągu dnia. A w nocy nikt i nigdy nie próbował.

Wyskoczył na ścieżkę, która ciągnęła się wzdłuż urwiska, przyjął niewiele w lewo i skoczył. Dwa psy skoczyli jednocześnie z nim. Jeden z nich przeleciał w centymetrach od jego pleców i wylądował na szlak, drugi, po otrzymaniu w powietrzu uderzenia łokciem z boku w twarz, jedną łapą probując złapać krawędzi urwiska, runął w dół ze skały. Zderzenie z psem zmieniło i kąt spadania. Boleśnie uderzył kolano o skałę, ale udało mu się zgrupować. Przyleciał trzy metry w dół, odbił się nogami od leżącego drzewa. Zeskoczywszy, przycisnął się do skały pod niewielkim występem. Z góry słychać było głosy strażników, starali się dostrzec coś na dole, rzucając w przepaść pochodnie. Postanowili jednak, że spadł razem z psem.

— Wracamy do miasta, — powiedział starszy z nich, — wrócimy jutro za zwłokami psa i mordercy.

Nazwali go „mordercą”, choć nikogo nie zabił i nie zamierzał nawet.

Stał, przytulony do skały aż ucichły głosy odchodzących. Przed nim było ciężki zejście do rzeki ścieżką, po której jeszcze nikt nigdy nie chodził w nocy. Szczególnie niepokoił go «węż», odcinek, gdzie zejście tworzyło niesamowite zygzaki i różnice poziomów. „Węż” była już prawie na samym dole, w odległości zaledwie pięciu metrów od podnóża skały. Runąwszy nawet z takiej wysokości, szanse na przeżycie były mały. Cała powierzchnia pod skałą obsadzona była ostrymi kamieniami, co kiedyś odpadły od skały.

Większość „węża” on już przeszedł, jak nagle na dole, tuż pod nim, ktoś zapalił latarkę. Od zaskoczenia poślizgnął się i poleciał w dół, na ręce nieznajomego z latarnią. Łapiąc go, obcy nie utrzymał się na nogach i upadł na kamienie. On się nawet nie uderzył. Obcemu, choć i powstrzymał go, nie udało się osłonić siebie. Lampa, cudem nie zgasła i teraz oświecała strumyk krwi, który wyłaniał się z rozbitego tyłu głowy człowieka.

— Kim Jesteś? Co Ty tu robisz? — pytał w zmieszaniu i strachu tracącego świadomość człowieka, ostrożnie podnosząc do jego twarzy podjętą latarnię.

Nieznajomy zrobił nad sobą tytaniczny wysiłek przez ból by się uśmiechać. I cichym szeptem odpowiedział:

— Jestem Światły… Byłem przewoźnikiem na promie … ale teraz prom twój. Dostarczy mnie do domu.

Wskazawszy oczami w bok rzeki, nieznajomy, drgnąwszy, zamarł. Położył zmarłego sobie na ramię i przytrzymując jedną ręką, w drugą wziął latarnię. Powoli, między kamieniami ruszył w kierunku rzeki. Tam naprawdę znalazł zacumowany drewniany prom. Położył na niego nieboszczyka, odepchnął prom bosakiem ód brzegu i popłynął w bok mgły, która w świetle księżyca powoli opadała na rzekę.

1

Ania wychowywała się w domu tyrana. Jej ojciec był prawdziwym dyktatorem, chociaż nigdy się nie zdarzyło, aby uderzył kogoś z rodziny. Jak sam mówił, tylko z jednego powodu — „by nie brudzić sobie rąk, bo to poniżej jego godności”. Jednak było coś gorszego od bicia. Ojciec potrafił wyrażać swoją siłę słowami, wzrokiem, całą swoją postawą. Najgorsze było wtedy, gdy stawiał Anię przed sobą i milcząco patrzył jej w oczy, a ona nie miała prawa odwrócić wzroku. Po kilku chwilach gotowa była umrzeć, aby tylko się to skończyło.

Natomiast matka od czasu do czasu biła Anię niemiłosiernie. Kobieta ciągle poniżana przez męża bała się go śmiertelnie. I o wszystko obwiniła Anię, twierdząc, że tylko z powodu ciąży, musiała poślubić takiego drania. Do tego wszystkiego Ania doświadczała jeszcze złośliwości ze strony swojej młodszej siostry, która była faworytką ojca i ulubienicą matki.

Gdy Ania skończyła 18 lat, marzyła tylko o jednym: aby jak najszybciej uciec z rodzinnego domu i nigdy do niego nie wracać. I tak któregoś dnia spotkała Staszka, zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia i gotowa była iść z nim na koniec świata.

2

Ten most zbudowano dziesięć lat temu. I jego od razu, że upodobali samobójcy. Skacząc w dół, przeżyć było niemożliwe. Oto i teraz całkiem młodziutka dziewczyna przelazła poręczy i zamarła nad przepaścią. Podszedłem bliżej, stanął za jej plecami. Zatrzymać lub nawet po prostu w jakiś sposób wpływać na jej wybór, nie należało do moich obowiązków. Tu nie mógł w niczym pomóc. Byłem tu w innym celu. Dotknąłem jej myśli.

„Jak oni mogli? Ale jak? Przecież to moja najlepsza przyjaciółka, a on za dwa tygodnia miał stać się moim mężem… Jak oni mogli?”.

Łzy toczyły się po jej policzkach, ona ledwie słyszalny wyła, bezgłośnie stawiając jedno i toż pytanie: „Jak oni mogli?.”. A potem puściła poręcz i poleciała w przepaść. To właśnie w tej chwili ona z całą jasnością uświadomiła sobie, co zrobiła i w myślach krzyczała: „Nie chcę! Boże przepraszam! Przepraszam!. Przepraszam!.”.

Po usłyszeniu jej żalu przeskoczyłem przez poręczę i w ślad za nią poleciałem w przepaść…

3

Staszek dorastał na ’’polu walki’’. Tata alkoholik i psychopatyczna mama — ciągłe walki, kłótnie i awantury w domu. Atmosfera napięcia przeplatała się z chwilami spokoju, by eskalować ze zdwojoną siłą. W wieku 14-stu lat osobowość Staszka była już mocno zaburzona. Sięgnął po alkohol, który, choć na chwilę dawał ulgę i zapomnienie. To trwało trzynaście lat. A potem, jeden za jednym, rodzice zmarli. Mama zostawiła mu mieszkanie, tata stary, ale zadbany pistolet, i oboje — serce pełne strachów i niepokoju. Jednak on, po śmierci rodziców, zadał sobie pytanie: alkohol albo życie? Wybrał życie, chociaż nie przyszło mu to łatwo. Minął rok i kilka odwyków i terapii w nim. Żyjąc w trzeźwości, Staszek zatęsknił za miłością i poczuciem własnej wartości. I wtedy spotkał Anię, od której biło wołanie o pomoc. Już wiedział, że nie ma szans, żeby się nie zakochał.

4

Znalazłem go w kącie pokoju, w którym on przeleżał chorym ostatnie siedem lat. Jego ciało przed chwilą zabrano, żeby pochować. A on sam wisiał, drżąc nad swoim łóżkiem. Powiedziałem, jak można pewniej i spokojniej:

— Chodź ze mną.

— Gdzie, — on spojrzał na mnie nieufnie, potem przyznał się, — boję się.

Zrobiłem krok do niego i znowu powtórzyłem:

— Idziemy, — i dodałem, — tam nie ma lęku. Wszystkie twoje lęki pozostaną tu, w kącie tego pokoiku. A potem rozwieją się i znikną.

Wciąż bał się i miał wątpliwości.

— Możesz iść ze mną, a możesz nie iść, pozostając między światami. Wybór jest twój i nikt go nie zrobi za ciebie. Idziesz?

On oderwał się od ściany i popłynął lekko w moją stronę. Strach opuszczał go. Jemu zaczynało podobać się życie bez bólu.

5

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.