W sobotę rano Tata powiedział:

– Po śniadaniu zabieram was na wystawę.

– O nie! – zaprotestowała Basia. – Miałam obejrzeć film od Titiego!

– Możesz to zrobić po powrocie – zaproponowała Mama.

– Chcę teraz! Dlaczego zawsze muszę robić to co wszyscy?

– Wczoraj, kiedy graliśmy w lotto, pisałaś książkę dla Miśka Zdziśka – przypomniała Mama.

– Ale ja nie chcę iść! – krzyknęła Basia. – Dlaczego nie wolno mi zostać?

– Możesz zostać, ale nie sama – powiedział Tata. – Jeśli nie pójdziesz, któreś z nas będzie musiało zrezygnować z wyprawy.

– I co z tego?

– Czy na tej wystawie będą złote monety? – zainteresował się Janek.

– Będą – potwierdził Tata.

– To ja idę. A ty, Baśka, nie masz nic do gadania.

– Właśnie że mam! – Basia tupnęła. – Nie możesz mnie zmusić do wyjścia. Jak nie będę chciała pójść, to nie pójdę!

– Nikt nikogo nie będzie do niczego zmuszał – powiedziała Mama. – Nasze wyjście ma być przyjemnością, nie karą. Chodzi o to, żeby razem spędzić czas, zobaczyć coś ciekawego, pogadać, zjeść coś na mieście albo...

– Zjeść? – Basia ożywiła się. – Na mieście?

Samochód był w warsztacie, więc na wystawę pojechali autobusem. Tata z Frankiem w chuście usiadł na wolnym miejscu i usiłował czytać. Nie było to łatwe, bo Franek wiercił się, wkładał Tacie palec do nosa i pokrzykiwał za każdym razem, gdy autobus podskakiwał na wybojach. Basia z Jankiem stanęli na kole. Piszczeli i zaśmiewali się, gdy autobus skręcał i koło obracało się gwałtownie. Mama stała obok i upominała ich, żeby się mocno trzymali. Kiedy na jednym z zakrętów Basia pisnęła szczególnie głośno, jakaś pani spojrzała na nią z oburzeniem i powiedziała:

– Nie wolno hałasować w środkach komunikacji publicznej!

Basia spojrzała na nią przestraszona. Mama przysunęła się bliżej i szepnęła z uśmiechem:

– Rzeczywiście, bądźcie trochę ciszej. Nie wszyscy lubią hałas.

Od przystanku na wystawę był spory kawałek do przejścia. Basia z Jankiem ruszyli truchtem przez wilgotny chodnik.

– Kto pierwszy do zaspy?! – zawołała Basia. Odepchnęła brata i z okrzykiem triumfu wskoczyła w brudną, topniejącą breję.

– Nie wolno popychać! To nie fair! – zdenerwował się Janek.

– Basiu! – krzyknęli chórem rodzice.

– No co? Byłam pierwsza!

– Zobacz, jak ty wyglądasz. – Mama załamała ręce. Spodnie i kurtka Basi były upaćkane błotno-śniegowymi kropkami.

– Jestem biedronką – powiedziała Basia. Rozpostarła ręce i zaczęła krążyć wokół Janka.

– Biedroneczko, leć do nieba, przynieś mi kawałek chleba – zaśpiewał Janek.

– Mamo, zjemy coś na mieście? – spytała biedroneczka. – Jestem głodna.

– Nanek am, am – poparł ją Franek.

Wstąpili więc do sklepu i kupili drożdżówki. Zalepili się lukrem, wytarli jako tako mokrymi chusteczkami i jeszcze raz weszli do sklepu po coś do picia.