Basia leżała pod stołem kuchennym i rysowała. Obok siebie widziała stopy Taty w przydeptanych kapciach, wystukujące jakiś dziwny rytm. W kuchni panowała miła, poobiednia cisza, przerywana od czasu do czasu przez stuk klawiatury – Mama pracowała przy blacie na swoim laptopie – i przez siorbnięcia Taty, który pił kolejną herbatę.

– Stanowczo muszę coś ze sobą zrobić – powiedziała nagle Mama.

Zabrzmiało to bardzo tajemniczo. Basia nadstawiła uszu.

– Od urodzenia Franka nic nie ćwiczę i teraz jestem…

– Opasła? – zaryzykował Tata i zachichotał cicho.

– Nie, nie opasła – Mama potraktowała uwagę Taty poważnie. – Tylko sflaczała.

Basia przerwała rysowanie. Rozmowa robiła się interesująca. Wyjrzała spod stołu, żeby upewnić się, czy z Mamy nie zeszło powietrze, jak z przedziurawionego balonika, ale nie – wyglądała tak jak zwykle.

– Myślę – ciągnęła Mama – że powinnam zapisać się na tańce. Jak Marta. Przez ostatni rok chodziła co tydzień na taniec brzucha i zobacz, jak fantastycznie wygląda.

– Aaa… To sprawka Marty. Wiedziałem, że maczała w tym palce twoja modna siostra – skomentował Tata.

– Nie bardzo rozumiem, o co ci chodzi i dlaczego czepiasz się Marty – odpowiedziała Mama.

– Ja się nie czepiam – zaprotestował Tata. – Uwielbiam twoją siostrę i jej pomysły. I…

– Może ciebie to śmieszy – ucięła Mama – ale ja mówiłam poważnie. Od przyszłego tygodnia zamierzam w środy chodzić z Martą na lekcje tańca.

– Brzucha? – upewnił się Tata.

– Jeszcze nie wiem. Tak naprawdę marzy mi się flamenco…

Basia już nie słuchała. Leżała pod stołem przepełniona absolutnym zachwytem. Ciocia Marta ma brzuch, który umie tańczyć! Usiadła i podniosła koszulkę. Spojrzała z góry na swój wystający brzuszek. Nie wyglądał, jakby miał ochotę na tańce, ale co szkodziło spróbować? Nachyliła się do pępka i szepnęła rozkazująco:

– Brzuchu, tańcz!

Nawet nie drgnął. W sumie nie było to takie dziwne. Skoro ciocia chodzi na LEKCJE, to znaczy, że brzuchy nie uczą się tak łatwo. Basia nie należała do osób, które się poddają. Zostawiła rysowanie i pobiegła do salonu. Wybrała płytę i włożyła ją do odtwarzacza. Po chwili z głośników buchnęła radosna melodia góralskiej kolędy. Basia podwinęła bluzkę i zaczęła wydymać brzuch w rytm muzyki. Brzuch wydęty, brzuch wciągnięty, brzuch wydęty, brzuch wciągnięty… Okropnie to było męczące i prawdę mówiąc, nie bardzo przypominało taniec.

– Basiu, co robisz? – Tata wszedł do salonu i patrzył z rozbawieniem na wyginającą się córeczkę.

– Tańczę brzuchem – odpowiedziała Basia, sapiąc ze zmęczenia.

Mama, która przyszła razem z Tatą, podeszła teraz do niej z uśmiechem i obciągnęła jej koszulkę.

– Wiesz, Basiu – powiedziała – masz bardzo miły brzuszek. Podoba mi się też wtedy, kiedy nie tańczy.