Anna Bridgwater

Żądza - Intymne wyznania kobiety 1

Saga

Żądza - Intymne wyznania kobiety 1
przełożyła
Agnieszka Świerk
tytuł oryginału
Lyst - en kvindes intime bekendelser
Copyright © 2015, 2019 Anna Bridgwater i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726153958

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

ŻĄDZA

Opowiem wam historię mojego życia. Lub przynajmniej jego części. Części, która jest mną, ale pozostaje w ukryciu. Mam na myśli moje życie seksualne. Bo do niego właśnie zostałam stworzona. W tym właśnie jestem dobra.

Jest środek lata w Kopenhadze. Mam dwadzieścia pięć lat. W powietrzu unosi się żółtawy kurz, wzbijający się nad wijącymi się wokół jezior ścieżkami. Firma, w której pracuję, urządza letnią imprezę. Wkładam obcisłą, czarną sukienkę w kwiaty. Kocham tę kieckę. Uwielbiam to, jak w niej wyglądam. Jestem szczupła, mam długie ciemne włosy i wysoko osadzone piersi. Palę papierosa za papierosem i jestem w głębi duszy zahukana jak piętnastolatka. Ta płochliwość mnie drażni.

Rozgrzebuję ją i jątrzę niczym bąbel po ugryzieniu komara, którego nie jestem w stanie przestać drapać.

Idę na imprezę. To zwyczajne przyjęcie: kolacja, drinki, piwo, papierosy, a potem pub. Jest ciepły i pogodny wieczór, a ja przechadzam się z dumą w czarnych skórzanych sandałkach na wysokim obcasie i dopasowanej sukience. Chcę opowiedzieć o tym, jak wracam do domu z jednym z moich współpracowników. On ma żonę, ja jestem singielką. Jest wysoki i muskularny. Ma twarz obficie nakrapianą piegami i głos o ciemnej, miękkiej barwie, a ja mam na niego ochotę. Właściwie jestem na niego napalona. Chciałabym, żeby leżał na mnie, w moim wielkim łóżku z masywnym wezgłowiem z ciemnego drewna. Pragnę poczuć na sobie jego biodra i jego twardą klatkę piersiową. Chcę, by jego długie, blade palce pieściły moje ciało. Żeby mnie całował, trzymając mnie za tył głowy. Żeby mnie pożądał. Lizał moje kostki i zagłębienia pod moimi kolanami i moje pachy.

Jest jasna noc, a ściany sypialni pomalowane są na zielono, więc ma się wrażenie, jakby leżało się pod niebem lub w akwarium. On ma słony smak, z domieszką nieco cierpkiej nuty. Obnażam przed nim moje jasnobrązowe sutki i zachęcam, by je polizał. Mój własny zapach robi się ostrzejszy i przyćmiewa jego woń. Jego uda są tak samo blade jak jego dłonie i fantastycznie jędrne. Gdy się na mnie kładzie, zwracam uwagę na maleńką, nieowłosioną plamkę z tyłu jego głowy. Plamka ta sprawia, że pragnę otoczyć go opieką. Pociągam jego głowę w dół, zbliżając ją do siebie. Leżymy, dotykając się policzkami, tak, że mogę delikatnie podgryzać płatek jego ucha. Piegi, którymi obsypana jest jego twarz, pokrywają też cienką warstwą jego klatki piersiowej. Nigdy wcześniej nie widziałam tak idealnego, jasnego ciała. Czuję fascynację zmieszaną z lekką odrazą, bo jego blada skóra wydaje się wilgotna, zupełnie jakby ktoś rozlał na stół mleko, a następnie porządnie go nie wytarł.

Stwierdzam jednak, że zupełnie mi to nie przeszkadza, więc nie przestaję zabawiać się jego ciałem, dotykać go, chcę go poczuć i pragnę, żeby on poczuł mnie. Chcę, żeby spędził w moim łóżku długie godziny, więc przynoszę wodę, wino i fajki. W tym jestem dobra. Taką właśnie osobą potrafię być.

Nie opowiadam tego, by wzbudzić czyjeś oburzenie. Ani po to, by ktoś mnie potępiał. Chcę podzielić się z wami tym, żebyście wiedzieli, jak to jest być mną, chociaż obawiam się odrzucenia i usprawiedliwiania moich czynów.  Wiem, co inni myślą o takich jak ja: „Jako nastolatka musiała być pewnie równie nieokiełznana”. Jakby można było deprecjonować moje życie osoby dorosłej, stwierdzając, że nadal jestem niedojrzała. Albo: „No tak, biorąc pod uwagę okoliczności, w jakich dorastała, trudno się dziwić, że teraz nie potrafi znaleźć sobie miejsca”. Takie uproszczone wyjaśnienia są bez sensu, a moje dzieciństwo nie było wcale takie złe. Sama zdecydowałam, jak będzie wyglądać moje życie, choć zdaję sobie sprawę, że stawką jest naturalnie o wiele więcej niż tylko „tu i teraz”. Ale liczy się właśnie „tu i teraz”.

Pochłania mnie dzień dzisiejszy, a nie to, co wydarzyło się wiele lat temu, ani to, co czeka mnie w przyszłości.

Wiem, że wiele osób z miejsca zaczyna porównywać moją historię do swojego własnego życia. Te osoby z chęcią powiedziałyby mi, że nigdy w życiu nie rzuciłyby na szalę swojego małżeństwa dla znajomości na jedną noc. Ale jestem świadoma tego, że inni nie są tacy jak ja. Nikt nie musi mi tego mówić. „Nie mogłabym wyjechać służbowo na tydzień do Hong Kongu. Przecież ucierpiałyby na tym moje dzieci” –  skomentowałaby pewnie przyjaciółka. Za każdym razem, gdy to słyszę, uchodzi ze mnie trochę powietrza. Kurczę się w sobie. Mam wrażenie, że inni oceniają i odrzucają jakąś część mnie. Ale ja nie jestem taka jak ona. Nie jestem nią.

Myślę, że nie ma dużo ludzi podobnych do mnie. Ale nie jestem tego pewna, bo o tym się nie mówi. Dlatego właśnie chcę opowiedzieć swoją historię. Kiedy ma się sekretne życie, o którym nikt nie wie, człowiek zaczyna czuć się przedziwnie samotny. Poza tym moje opowiadanie stanowi swoiste zabezpieczenie. Niekiedy zastanawiam się, co będzie, jeśli coś pójdzie nie tak. Przez dużą część mojego życia nikt nie wie, gdzie jestem lub co robię. Czasem doświadczam tak ulotnych przeżyć, że nie potrafię ich niemalże nazwać.

Ale niewykluczone, że któregoś dnia spotkam na swojej drodze faceta, który okaże się inny, niż mi się wydaje. Może mój zdrowy osąd mnie zawiedzie.

A może spotka mnie wypadek. Może któregoś dnia znajdą mnie na plaży półnagą i w podartych ubraniach, leżącą w jakiejś niecce na wydmie. Jeśli tak się stanie, lepiej żebym pozostawiła po sobie jakieś świadectwo tej części życia, która pozostaje w ukryciu.

Obecnie mam czterdzieści lat, jestem mężatką i robię karierę. W moim biurze jest pewien mężczyzna. Ma na imię Magnus i jest nieco młodszy ode mnie. Atrakcyjny na swój konwencjonalny sposób i sprawny fizycznie. Kompetentny w swoim fachu, ale nie pracoholik. Kierownik średniego stopnia, nieco leniwy, ale przyjemnie spędza się z nim czas. Jest uważny i rozrywkowy. I jest na mnie napalony. Czuję to za każdym razem, gdy wybieramy się razem na seminarium albo na targi lub budujemy wspólnie zespół. Zawsze pomaga mi założyć płaszcz i przeciąga kciukiem po moim karku. Albo kładzie mi dłoń na biodrze, kiedy stoimy razem przy bufecie podczas lunchu i z galanterią prowadzi mnie w stronę półmisków wypełnionych wędlinami i sałatką z pomidorów. Ale jego palce wędrują na tyle nisko w dół mojego kręgosłupa, iż wiem, że to pieszczota. W odpowiedzi staję nieco zbyt blisko niego i napieram biodrami na jego biodra. Czuję, że on również się do mnie przyciska, a jego fallus pod ciemnymi spodniami twardnieje w sekundzie.

Stoimy tak nieruchomo przez kilka sekund przed półmiskami z sałatką, po czym rozluźniamy ponownie mięśnie i odsuwamy się od siebie. Uświadomiłam sobie, jaki skrywa w sobie potencjał. Uwielbiam całować, smakować i eksplorować nowe ciało. Przede mną kolejna misja. Nowa ekspedycja.

Zanim pojawia się okazja, by sytuacja mogła się rozwinąć, mija cały tydzień. Mój dział przygotował dla pozostałych pracowników prezentację swoich wyników śródrocznych. Wyniki są satysfakcjonujące, a po ich przedstawieniu raczymy się prosecco i owocami. W niewielkich ilościach, ze względu na późną porę, bo wszyscy są zmęczeni, więc większość z obecnych dostaje rumieńców, a ich spojrzenia stają się mętne. Ja jednak nie tracę koncentracji. Wiem, że mnie obserwuje siedząc i roztrząsając ze swoim szefem problemy komputerowe. Nie patrząc na niego, sprzątam, ustawiam brudne plastikowe kieliszki w stosy i zbieram naczynia jednorazowe. Wzrok mam celowo wbity w stół. W pewnej chwili jednak podnoszę oczy znad naręcza pustych butelek i rzucam: – Trzeba to wynieść do kuchni. Pomożesz mi?

Podążam w stronę kuchni. Butelki ustawiam na podłodze, po czym opieram się biodrami o stół kuchenny i czekam. Czekanie nie trwa  długo. W drzwiach pojawia się Magnus, trzymając w każdej ręce pustą butelkę. Odkłada je, odwraca się w moim kierunku i podchodzi do mnie. Przeczesuje dłonią moje włosy, pieści mój kark, a następnie rozpina suwak mojej sukienki. Kładzie mi rękę na plecach, jego skóra pali moją skórę. Czuję na policzku jego oddech. Wolną ręką chwytam go za brodę i obracam jego twarz w kierunku swojej. Spoglądam na jego wargi i już po chwili się całujemy. To bardzo przyjemny całunek, nieco niepewny i czuły, lekko zabarwiony humorem.

Wpijamy się nawzajem w swoje usta, całując się coraz bardziej pożądliwie. On tymczasem nie przestaje dotykać moich pleców. Zdaję sobie sprawę, że drzwi do kuchni są zamknięte i spowija nas absolutna cisza, jakiej doświadczyć można tylko w zupełnie pustych pomieszczeniach.

Robi się coraz goręcej. Zdejmuje dłoń z moich pleców i sięga pod moją sukienkę, żeby zsunąć mi rajstopy. Ogarnia mnie onieśmielenie – myślę o wałeczku tłuszczu wystającego poza gumkę i automatycznie odpycham jego rękę, bo chcę  rozebrać się sama. On jednak nalega, zsuwa mi majtki i wkłada mi dłoń między uda.

Moja krew zaczyna szybciej krążyć. Płonę z gorąca i pożądania. Sięgam do tyłu i staram się po omacku rozprawić z jego paskiem i rozporkiem, rozpinam mu spodnie i czuję przez materiał slipów jego twardego penisa.

Cóż mogę powiedzieć? Wiele osób miało zapewne okazję uprawiać seks na stojąco w tym czy innym zakładzie pracy. Jest to szczególna kombinacja nieco niezdarnych akrobacji i uniesienia, zachłannego dążenia do zadowolenia drugiej osoby. Bierze mnie od przodu, a potem liże, aż dochodzę siedząc na krawędzi kuchennego blatu z jedną stopą opartą o lodówkę. Później odwraca mnie i zaczyna posuwać od tyłu krótkimi, ostrymi pchnięciami tak, że obijam się o blat, którego się trzymam, z twarzą przyciśniętą do zlewu i wilgotnymi od potu pasmami włosów, które wchodzą mi do oczu.

Po wszystkim stoi przez chwilę z dłońmi spoczywającymi na mojej talii. Pomaga mi zapiąć i obciągnąć sukienkę, po czym sam doprowadza się do porządku.

Z radością przyjmuję ten gest, którym okazuje mi troskę i otacza mnie opieką, po czym przywieram pupą do jego brzucha.

Oboje wracamy do domu, ja na rowerze, on samochodem. Przy wyjściu chwyta moją dłoń, ściska koniuszki moich palców i mówi:

–To… do zobaczenia. Powolutku wysuwam palce z jego ręki i głaszczę jego dłoń. Potem jadę do domu. Do mojego męża i bliźniaków.

Widzę, że się zastanawiasz: ”Dlaczego ona to robi? Co z tego ma?” Zrozum, że postępuję tak, a nie inaczej, bo tego chcę. Bo myśl o tym, że ten nieznajomy facet mnie pragnie, sprawia, że wypełnia mnie buzująca energia. Potrafię spowodować, że on obnaży przede mną swoje pragnienia. Robię to, bo mogę. Mogę być żoną, kobietą pracującą, matką i przyjaciółką. Ale to nie w tych rolach najlepiej się sprawdzam. Najlepiej wychodzi mi bycie kochanką. Innym wystarczy być może, że uwiodą jedną osobę, z którą następnie zwiążą się na dłużej. Ja natomiast potrzebuję zbajerować setki facetów, żeby poczuć, że żyję. Taka ilość może sugerować, że poszczególni kochankowie nie mają dla mnie żadnego znaczenia. Nic z tych rzeczy. Ten jeden, szczególny facet ma dla mnie nieskończenie dużą wartość. Nie chodzi tu zresztą jedynie o samo uwodzenie, ale o to, by potrafić dostrzec i stworzyć możliwość, która obudzi moje pożądanie. A już najbardziej kręcą mnie sytuacje, w których facetowi wydaje się, że nie ma żadnych szans.

Otwieram drzwi do mieszkania chwilę przed szóstą. Chłopcy oglądają w salonie telewizję, a Rune piecze filety z kurczaka i przegląda maile w kuchni.