Mette Finderup

Emmy 2 - Pechowa wycieczka do Szwecji

Saga

Emmy 2 - Pechowa wycieczka do Szwecji
przełożyła
Agata Lubowicka
tytuł oryginału
Emmy 2 - Møgtur til Sverige
Copyright © 2007, 2019 Mette Finderup i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711868607

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Jedziemy do?…

Piątek, 10 maja

Moja klasa wybiera się na zieloną szkołę. W sumie to nic specjalnego. W większości szkół w całej Danii organizuje się coś podobnego. Mam jednak przeczucie, że z naszą klasą nie pójdzie tak łatwo jak z innymi.

W szkole mojej kuzynki zielona szkoła to bułka z masłem. Po prostu zawsze wyjeżdżają na Bornholm. Taka jest tam tradycja i dlatego każdemu uczniowi z jej klasy po prostu wręczono list do rodziców, w którym było napisane: „Droga Rodzice, 3 marca odbędzie się nasza tradycyjna wycieczka na Bornholm”. Na dodatek mają nocować w tym samym pensjonacie, w którym jakieś sto lat temu mieszkała moja ciocia, kiedy chodziła do tej samej szkoły.

Z moją klasą nie pójdzie to jednak tak łatwo. Nasz dyrektor zdecydował bowiem, że uczniowie sami muszą ustalić, gdzie pojadą. Jakim cudem rozsądnemu dorosłemu mężczyźnie mogło przyjść do głowy, że klasa taka jak nasza potrafi podjąć wspólną decyzję w sprawie tak ważnej??? Mam na myśli to, że nawet moje najlepsze przyjaciółki, Kit i Sasha, no i oczywiście ja sama, potrafimy godzinami spierać się ze sobą. Na przykład o to, jaki film wypożyczyć na stacji benzynowej. A ta sprawa jest przecież dużo ważniejsza i w podejmowaniu decyzji będzie uczestniczyć dużo więcej osób.

W mojej klasie jest 22 uczniów: po 11 osób każdej płci i jesteśmy naprawdę MEGARÓŻNI. Jedni, tak jak ja, mieszkają w Karleager lub w podobnie mikroskopijnym miasteczku, na przykład Sommerstrup, Mosbjerg czy Uglehøj. Są też tacy, którzy pochodzą z Hejresø, trochę większego miasta (posiadającego własną stację kolejową, ale poza tym tak małego, że w Kopenhadze nie spotkałam ani jednej osoby, która wiedziałaby o jego istnieniu), no i pozostają jeszcze ci, którzy mieszkają tak daleko na wsi, że miejsca te nie ma nawet własnej nazwy. Niektórzy z nas chodzą w ubraniach z supermarketu. Inni w garderobę zaopatrują się w sklepie pani Corinne na deptaku. Niektórzy uwielbiają przesiadywać godzinami w Cafe Midtpunkt. Inni nigdy w swoim życiu nie postawili tam nogi… Szaleństwem jest wierzyć w to, że kiedykolwiek dojdziemy do jakiegoś porozumienia… w czymkolwiek!

Poza tym na tę zieloną szkołę nie przeznaczono jakichś niebotycznych finansów. To jasne, że nie będzie nas stać na tygodniowy wyjazd do Australii czy Nowego Jorku, co zupełnie serio zaproponowała Lisbeth, piszcząc: „Będziemy mogli zrobić zakupy w tych samych sklepach, które oglądamy na filmach”. Wtedy Kit zupełnie spokojnie poinformowała ją, że buty od Prady kosztują ponad 3000 koron. Lisbeth się zamknęła, a nasza wychowawczyni, pani Susanne, ukróciła wszystkie podobnie idiotyczne propozycje, oznajmiając:

– Chyba muszę wam to trochę ułatwić. Możecie wybierać między Kopenhagą, Szwecją albo Bornholmem.

Dla niektórych osób z klasy były to z pewnością trzy bardzo atrakcyjne opcje, ale ja poczułam natychmiast, jak gwałtownie opada mój barometr entuzjazmu – od: „Hurra, pojedziemy w jakieś egzotyczne, totalnie odjechane miejsce i zobaczymy całą masę niesamowitych rzeczy” po: „Ojej! E tam! Czy w ogóle mi się chce???”. Ani Bornholm, ani Szwecja, ani Kopenhaga nie brzmiały szczególnie egzotycznie w moich uszach. Przynajmniej raz w miesiącu jestem w Kopenhadze, gdzie odwiedzam mojego tatę, który miesza tam od kiedy rodzice się rozwiedli. Byłam też wiele razy w Szwecji, bo stamtąd pochodzi dziadek ze strony mamy. A Bornholm… to nawet nie jest zagranica. Próbowałam ostrożnie zaproponować, żebyśmy przynajmniej pojechali do Londynu. Bilety lotnicze nie kosztują przecież wiele, ale moja wychowawczyni była tak twarda, jak kanapki z serem, które sprzedają w sklepiku podczas długiej przerwy. Odpowiedziała mi tak:

– Po pierwsze, nie uda mi się w ogóle was upilnować w tak wielkim mieście. Po drugie, nie możemy nigdzie polecieć. Otrzymaliśmy dofinansowanie na podróż pociągiem. Zatem macie do wyboru Kopenhagę, Szwecję albo Bornholm. Będziemy głosować w piątek.

Nie było innej rady. Zrobiłam, co w mojej mocy, żeby nie wyglądać na zbyt rozczarowaną, ale Kit skomentowała na przerwie, że przypominam kogoś, kto właśnie trafił szóstkę w Lotto, tylko zgubił gdzieś kupon. To prawda, byłam okropnie zawiedziona. Wyjazd na zieloną szkołę przestał wydawać się szczególnie ekscytujący. Nie cieszyłam się na tę wycieczkę nawet w minimalnym stopniu. Można powiedzieć, że stało się to dla mnie praktycznie obojętne. Pewnie dlatego odgryzłam się Sashy, która przybiegła do mnie w podskokach z uśmiechem najszerszym na świecie i słowami:

– Ale czad! Nigdy nie byłam w Kopenhadze. Pójdziemy na zakupy na deptaku i przejedziemy się metrem.

Popełniłam błąd, że w ogóle się odezwałam. Powinnam była pomyśleć, zanim otworzyłam moje dużo za duże usta. Tym bardziej, że Sasha to moja przyjaciółka. Niestety, było już za późno.

– Dla mnie to żaden czad – wypaliłam. – Chodzenie po deptaku w Kopenhadze jest fajne chyba tylko dla ćwoków z prowincji. Wszyscy prawdziwi mieszkańcy Kopenhagi wybierają boczne, bardziej kameralne uliczki.

Kit, która zawsze dużo lepiej dostrzega to, w jakim nastroju są inni, wymierzyła mi szybkiego kuksańca w bok. Sasha miała szklane oczy i nagle gorączkowo zaczęła przeszukiwać kieszenie. Mimo że powiedziałam „przepraszam”, widziałam, że to nie do końca wystarczyło.

W ciągu następnych dni w klasie zapanowała atmosfera, która najbardziej ze wszystkiego przypominała programy telewizyjne typu reality show, tuż przed głosowaniem widzów, który z uczestników na opuścić program. Niektórzy, niby od niechcenia, próbowali podpytywać pozostałych, na co będą głosowali. Inni byli bardziej bezpośredni w swoich próbach przeforsowania własnego pomysłu. Usłyszałam na przykład, jak Simon mówi do Nikolaja: „Jeśli nie zagłosujesz na Kopenhagę, oberwiesz prosto w jajka, kiedy będę atakował podczas meczu”.

Sama wciąż do końca nie byłam pewna, na co będę głosować. W każdym razie na pewno nie na Kopenhagę. W ogóle nie miałam ochoty tam jechać razem z moją klasą. Prawda jest taka, że czadowo JEST spacerować po deptaku, ale po prostu już to robiłam. Wolałabym także uniknąć wstydzenia się za moich kolegów i koleżanki z klasy. Tyle razy podczas spaceru deptakiem z tatą obserwowałam te wszystkie wycieczki szkolne z prowincji, które zachowują się naprawdę idiotycznie. Dziewczyny z reguły piszczą na widok każdego sklepu z ubraniami, a chłopcy jak jeden mąż próbują grać na tych obciachowych fujarkach zakupionych od jakiegoś Cygana i brzmiących jak skrzyżowanie śpiewu kanarka na haju ze skrzekiem żaby cierpiącej na ciężkie zapalenie gardła. Myśl o tym, że miałabym iść w samym środku takiej zgrai, a może jeszcze, o zgrozo, spotkać tam kogoś z dobrych przyjaciół mojego starszego brata Martina, była zupełnie nie do zniesienia.

Nie miałam żadnych wątpliwości, że jeśli chciałam uniknąć takiego losu, musiałam coś zrobić… a zostało mi zaledwie kilka dni na przekonanie wystarczającej liczby moich klasowych kolegów i koleżanek.

Wszystko, tylko nie Kopenhaga. Po powrocie do domu weszłam do internetu i sprawdziłam, jakie argumenty marketingowe przemawiają za Bornholmem, a jakie za Szwecją. Nie było to łatwe, bo uważam, że obydwa miejsca to totalna porażka, ale naprawdę dołożyłam wszelkich starań:

5 dobrych powodów, żeby pojechać na Bornholm:

Na Bornholmie też jest wesołe miasteczko (chociaż nie tak wypasione jak Tivoli w Kopenhadze, poza tym nazywa się Joboland, co brzmi jak dużo uboższy wariant Legolandu).

Przyjeżdża tam cała masa innych wycieczek, więc dziewczyny będą miały dobrą okazję, żeby znaleźć sobie chłopaka spoza klasy. To naprawdę świetny argument!

Są tam wysokie skały, na które można się wspinać i z nich spaść. Dla moich kolegów powinno to stanowić wystarczającą przynętę.

Znajduje się tam ośrodek poświęcony średniowieczu. Wystarczy, jeśli opowiem klasie, że można będzie się przebrać za rycerza i pojeździć konno w zbroi, a na pewno złapią się na to wszyscy fani fantastyki.

Kiedyś na Bornholmie żyły dinozaury – i na pewno wszędzie można natknąć się na ich kości… tak w każdym razie powiem.

Podsumowując, argumenty są przekonujące… chociaż raczej przemówią do chłopaków niż do dziewczyn… może poza argumentem o innych wycieczkach.

5 dobrych powodów, żeby pojechać do Szwecji:

Szwecja to NIE Dania. Już choćby to jest dobrym powodem. Oczywiście, że powinniśmy pojechać za granicę. Mimo że jako Duńczycy nie możemy tam kupować bezcłowo… ale powiem, że możemy. Potem zawsze mogę wyjaśnić, że się pomyliłam.

Szwedzcy chłopcy są dużo fajniejsi od duńskich, wszyscy mają na imię Patrik albo Lasse, mają jasne jak len włosy i białe zęby.

Szwedzka korona ma niższy kurs niż duńska, więc za nasze kieszonkowe będzie można kupić więcej w Szwecji niż w Kopenhadze (to dobry argument!).

W Szwecji występują wilki, niedźwiedzie i inne meganiebezpieczne zwierzęta. Innymi słowy: są tam duże szanse na zdobycie doświadczeń z zakresu szkoły przetrwania (chłopcy oszaleją z radości).

Można się tam wspinać na jeszcze wyższe i niebezpieczniejsze skały niż te na Bornholmie – i tak samo można z nich spaść.

Po porównaniu tych dwóch list doszłam do wniosku, że Bornholm nie ma zbyt wielu szans… jako wyspa dla małych dzieci i starych ludzi. Postawiłam zatem wszystko na jedną kartę i rozpoczęłam agitację na rzecz Szwecji. W ciągu kolejnych dni niewinne rozmowy o tym, gdzie powinniśmy pojechać, przeistoczyły się w prawdziwą walkę. W każdym razie dla niektórych. Dziewczyny, które wcześniej nie miały w zwyczaju trzymać się razem, na przerwach stały się nagle nierozłącznymi przyjaciółkami, ponieważ miały takie samo zdanie o tym, że Bornholm to najbardziej odjechane miejsce na świecie. Sasha przestała mnie pytać, czy nie poszłabym do kina. Nie dzwoniła też do mnie, żeby mi opowiedzieć o czymś zabawnym, co akurat usłyszała w kawiarni ani nie towarzyszyła nam w drodze ze szkoły do domu.

Zgodziłyśmy się z Kit co do tego, żeby dać jej na razie spokój i pozwolić ochłonąć.

– Gniewa się na nas, bo zakłada, że przegra – stwierdziła Kit i przypomniała mi o tym, jak podczas dnia sportu każda z nas trafiła do innej drużyny siatkarskiej i Kit niechcący uderzyła Sashę piłką w głowę, co prawie doprowadziło ją do płaczu. Wtedy Sasha nie odzywała się do nas przez dwa tygodnie, ale na szczęście jej to minęło.

Dziś nadeszła ta chwila. Mieliśmy głosować nad tym, gdzie pojedziemy. Zrobiłam nawet prognozę, która pomogła mi rozeznać się, na co zagłosują poszczególne osoby. Wyglądało na to, że wszystkie propozycje szły ze sobą łeb w łeb. Atmosfera w klasie była gęsta jak sos mojej babci, a Tobias już na samym początku dodatkowo wszystko pogorszył i zaproponował, żeby przesunąć głosowanie na poniedziałek. Chodziło o to, że Heine był dziś nieobecny, ponieważ pojechał na złote gody swoich dziadków. Tobias należał do zwolenników Kopenhagi i jestem pewna, że podobnie jak ja robił prognozy wyborcze, z których mu wyszło, że sympatyków poszczególnych opcji było mniej więcej po równo, zatem każdy pojedynczy głos był na wagę złota.

– Nie możemy przesunąć głosowania – stwierdziła kategorycznie pani Susanne. – Albo się jest dziś obecnym, albo nie. – Natychmiast odezwał się cały chór poruszonych głosów należących zarówno do tych, którzy chcieli pojechać do Kopenhagi i dlatego woleliby zaczekać z głosowaniem, jak i nas pozostałych, którzy oczywiście popierali decyzję wychowawczyni.

– To meganiesprawiedliwe. Heine też powinien mieć możliwość udziału w głosowaniu. Inaczej wyjdziemy na beznadziejnych kolegów. Poza tym to przecież nic trudnego, żeby go o to zapytać. Możemy po prostu zadzwonić – powiedziała Sasha, a po klasie rozszedł się szmer. Pani Susanne siedziała przez chwilę w milczeniu, kontemplując chaos, za obcowanie z którym jej płacono. Potem pokiwała głową.

– Dobrze, ale to ja do niego zadzwonię… – zaznaczyła. Czy ktoś z was ma jego numer? – Oczywiście ktoś miał, zresztą tylko jedna osoba z całej klasy nie miała telefonu komórkowego.

Podczas rozmowy pani Susanne z Heinem w sali panowała cisza jak makiem zasiał.

– Możesz to powtórzyć?… Ale najpierw przełączę na tryb głośnomówiący – powiedziała do telefonu. Po chwili wszyscy usłyszeliśmy, jak Heine wypowiada te magiczne słowa: – A więc najbardziej chciałbym pojechać do Szwecji.

– Kłamie – usłyszałam szept Tobiasa zaciskającego dłoń wokół czarnego mechanicznego ołówka, aż mu pobielały knykcie. – Heine, chciałabym ostatni raz poprosić cię o powtórzenie. Jesteś całkowicie pewien, że najbardziej chciałbyś pojechać do Szwecji? – zapytała pani Susanne, przez cały czas nie spuszczając z Tobiasa surowego wzroku wychowawczyni. – Tak, do Szwecji. Pojedziemy tam i damy łosiom kopniaka. Super, że pani zadzwoniła. Ale teraz muszę pędzić. Chcę zobaczyć, jak moi dziadkowie całują się bez swoich sztucznych szczęk – zaśmiał się Heine, rozłączając się.

Kiedy później pani Susanne poprosiła nas o to, abyśmy napisali nasze życzenia na kartkach papieru i następnie włożyli je do jej kapelusza, wciąż panowała idealna cisza. Gdyby nie to, że byłam meganiepewna wyniku, chichotałabym głośno po deklaracji Heinego z posępnych min Sashy i reszty zwolenników Kopenhagi, którym twarze wydłużyły się tak, że można byłoby potknąć się o ich brody w drodze do toalety. Pani Susanne zaczęła podliczać głosy, a Rasmus zapisywał je, stawiając kreski na tablicy. Jego ruchy bacznie śledziło pozostałe 20 par oczu, kontrolujących, czy przypadkiem nie oszukuje. Trudno było wytrzymać to napięcie. Kreski przy poszczególnych propozycjach pojawiały się na zmianę – poza Bornholmem. Wyspa dla dzieci otrzymała w sumie tylko trzy głosy, kiedy w kapeluszu pani Susanne została tylko jedna złożona kartka papieru. Głosy między Szwecją a Kopenhagą rozkładały się równo, wliczając w nie także ten oddany przez Heinego.

– Jeśli ta osoba zagłosowała na Bornholm, będziemy musieli powtórzyć głosowanie – oznajmiła pani Susanne. Potem rozwinęła ostatnią kartkę. W klasie nastała taka cisza, że dosłownie było słychać, jak wstrzymujemy oddechy. Wtedy pani Susanne obwieściła:

– Drogie uczennice, drodzy uczniowie. Jedziemy do Szwecji!

Podróż pociągiem z terrorystami

Poniedziałek, 20 maja

Od czasu głosowania zaczęłam się trzymać trochę bardziej na uboczu. Nie umiem dokładnie określić, czy jestem megaszczęśliwa, czy smutna, czy po prostu obojętna. Moje nastawienie zmienia się nieustannie. Z jednej strony wygrałam przecież losowanie. Dostałam to, czego chciałam, unikając podróży do Kopenhagi z zachowującymi się jak małpy kolegami i koleżankami z klasy. Przegrałam jednak na zupełnie innej loterii. Okazje się bowiem, że poza panią Susanne pojedzie z nami jako opiekun nikt inny jak Mogens od matmy. Jest to coś dużo gorszego niż wyśmiewanie się z nas na kopenhaskim deptaku.

W zasadzie mam z Mogensem dobre układy. Prowadzi on natomiast podwójne życie podobne do tego, jakie mają superbohaterowie (z tym, że nie posiada żadnych supermocy): w szkole jest moim nauczycielem od matematyki, a w czasie wolnym – partnerem mojej mamy. Z czasem udało mu się świetnie opanować sztukę rozmawiania o szkole, zadaniach domowych i kalkulatorach, tylko kiedy ja sama o to poproszę, co, jak można się domyślić, nie zdarza się praktycznie nigdy. Z drugiej strony jestem pewna, że kiedy są z mamą sami, opowiada jej o wszystkim. Dlatego uważam, że obecność Mogensa na wycieczce będzie równoznaczna z tym, że nie zrobię absolutnie niczego, włączając w to puszczanie w tajemnicy bąków pod kołdrą, żeby nie dowiedziała się o tym moja mama. Będzie naprawdę bardzo niefajne. Oczywiście zamierzam zachowywać się, jakbym go nie znała… i nie miała zielonego pojęcia, że w czasie wolnym nie nosi skarpet i zawsze rozlewa sos na obrus. Tak będzie najlepiej dla niego i dla mnie…

…dla mnie na pewno!

Dziś rano spotkaliśmy się na dworcu wśród krzyków i wrzasków matek i rodzeństwa, które przyszło się pożegnać. Wydawałoby się, że wyjeżdżamy w podróż dookoła świata, prowadzącą przez niebezpieczne pustynie zamieszkałe przez kanibali i być może nigdy nie wrócimy do domu. Wszędzie rozbrzmiewał płacz małych dzieci i głosy rodziców zapewniających moich zawstydzonych kolegów, że jeśli będzie naprawdę źle, to mają przy sobie telefony i mogą zawsze zadzwonić do domu… Jakby jakiemukolwiek duńskiemu nastolatkowi trzeba było przypominać o tym, że posiada telefon albo że ma go po to, aby go używać.

Moja mama na szczęście nie przyszła na dworzec. Po pierwsze miała przedpołudniowy dyżur w sklepie, a po drugie uważała, że sam Mogens wystarczy, żeby mnie pilnować – i akurat w tej kwestii nie mogłybyśmy być bardziej zgodne.

Oczywiście pojechaliśmy jakimś strasznym rzęchem. Nie wiem, co się dzieje z duńskimi kolejami, ale za każdym razem, kiedy wyjeżdżałam na wycieczkę klasową i część pociągu była „zarezerwowana dla Szkoły Centralnej z Hejresø”, umieszczano nas w jakimś totalnym rupieciu z porozcinanymi siedzeniami, przypominającym środek transportu używany do przewozu więźniów podczas pierwszej albo drugiej wojny światowej. Zanim wsiedliśmy, nie wyczyszczono też toalet. Śmierdziało stamtąd przeohydnie, a w kątach zdążyły się już nagromadzić obrzydliwe, mokre kawałki papieru toaletowego.

Zdaję sobie sprawę, że jeździmy takimi wagonami, ponieważ chłopcy po prostu brudzą niemożebnie w całym pociągu i dlatego personel kolejowy rezygnuje z jakichkolwiek porządków przed podróżą… Ale może mogliby na przykład podzielić pasażerów według płci i umieścić ich w różnych wagonach? Dziewczyny nie musiałyby wtedy siedzieć w czymś, co najbardziej ze wszystkiego przypomina chlew na kółkach.

Myśl o tym, żeby ZARÓWNO mieć dostęp do toalety, która nie cuchnie oborą i uczestniczyć w wycieczce, nie będąc zmuszoną wysłuchiwać obleśnych dowcipów Heinego wydawała się bardzo kusząca, kiedy nasza ciuchcia przetaczała się przez Fionię i Zelandię. Zwłaszcza że Heine, pięć minut po wyruszeniu, wyciągnął prowiant umieszczony w paczce wielkości pudełka do butów w rozmiarze 45 skrzyżowanego z całą Północną Jutlandią.