Marianne Gade

Disa w kraju polarnej zorzy

Saga

Disa w kraju polarnej zorzy

Przełożyła

Anna Kirsten

Tutuł oryginału

Disa i nordlysets land

Copyright © 2008, 2019 Marianne Gade i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711868195

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

1

− Postaw walizkę przy drzwiach, Diso! Usiądź i poczekaj.

Disa słyszy przyjazny głos, ale nie ma ochoty siadać. Wolałaby stać przy oknie i wypatrywać samochodu, który już wkrótce powinien po nią przyjechać.

− W termosie jest kakao − mówi Torben.

Disa odwraca głowę i napotyka jego wzrok. Mimo że się uśmiecha, a jego ton głosu brzmi spokojnie, Disa wyczuwa, że Torben się o nią martwi. Proponuje jej kakao! Sam pije kawę ze swojego niebieskiego kubka. Kawa jest tylko dla dorosłych. Takie zasady panują tutaj − w Bømely.

Światło lampy pada na jego włosy. Czyż nie posiwiał jeszcze bardziej? Disa jest tutaj tak długo, że przestała zwracać uwagę na jego wygląd.

− Denerwujesz się? − pyta Torben.

− Trochę.

Disa bierze głęboki wdech i opada na krzesło po drugiej stronie stołu. Mogłaby bez trudu policzyć, ile razy na nim siedziała. Jednak tydzień temu została wezwana do biura. Torben chciał z nią porozmawiać.

Na początku Disa obawiała się, że chodzi o szkołę. O to, że ktoś się na nią poskarżył. To jednak nie był powód jej wezwania.

Rozmowa z Torbenem zakończyła się poleceniem, aby Disa wróciła do pokoju, który dzieliła z Sille

i spakowała rzeczy w ciągu tygodnia. Wszystkie swoje rzeczy. Miała oddać książki do biblioteki i pamiętać, aby pożegnać się ze wszystkimi.

Gdy Torben mówi, Disa wpatruje się w zdjęcie jego żony i trójki dzieci. W sierocińcu nie ma ani jednego dziecka, które nigdy nie gapiło się z zazdrością na tę fotografię.

− Wydłubałabym oczy tym dzieciakom − powiedziała kiedyś Sille z nienawiścią w głosie. − I zrobię to!

Sille dotrzymała słowa, o czym świadczy fotografia na biurku Torbena. Tam, gdzie na zdjęciu powinny znajdować się dziecięce oczy, zieją dziury. Oczy zostały wydłubane. Torbenowi nie udało się tego zamaskować.

Sille zatem nie żartowała. Pewnego dnia, gdy drzwi do biura

były otwarte, wślizgnęła się do środka, uzbrojona

w nożyczki i wydłubała oczy całej trójce.

− O! – Disa nagle zamiera w bezruchu. Czy to aby nie samochód? Tak to brzmiało. W tej samej chwili zielonkawa, migotliwa smuga pojawia się na szybie, ale zaraz znika. Disa nasłuchuje, ale z zewnątrz nie dochodzi żaden dźwięk. Wkrótce zacznie się ściemniać, zima już blisko. Ale ta zielona smuga? Tak pewnie wygląda zorza polarna.

− Pij swoje kakao − mówi Torben.

Disa czuje, jak wzbierają w niej mdłości. Tak czuła się przez cały dzień, od rana. Jednak podnosi kubek do ust i udaje, że pije.

− Teraz, gdy zbliża się pożegnanie… − Torben uśmiecha się z niepokojem. − Mam nadzieję, że zachowasz stąd miłe wspomnienia. Diso?

Ona przytakuje. Chce tylko mieć już to za sobą. Być już daleko. W drodze do tego, co ją czeka.

Torben zaczyna szukać fajki i tytoniu po kieszeniach.

Disa zna te ruchy na pamięć. Jest niemal pewna, w której kieszeni zakończą się poszukiwania.

− Tak, oboje jesteśmy tu od dawna − mówi, jakby czytał

w jej myślach. − Przybyliśmy tu, do Bømely, w tym samym czasie.

W końcu znalazł fajkę i zaczął ją nabijać.

− Przybyłaś akurat tego dnia, w którym zaczynałem pracę. Byłaś nie większa niż… o tyle. − Torben trzyma ręce tak, jakby prezentował rozmiar ryby.

Disa wpatruje się w stół i przeczesuje palcami krótkie, ciemnobrązowe loki. Z jakiegoś powodu nie znosi wysłuchiwania pogadanek o tym, że od zawsze mieszka

w domu dziecka. Wszystkie pozostałe dzieci kiedyś mieszkały ze swoimi rodzicami.

− Byłaś taka słodka. − Torben nie odpuszcza. − Wszyscy się zgadzali, że w Bømely nigdy nie było ładniejszego dziecka.

Niech on już przestanie mówić. Niech ona będzie już daleko stąd.

− A teraz, już za chwilkę zabiorą cię mama i tata. Twoi prawdziwi rodzice. Czy masz świadomość, że doświadczasz tego, o czym marzy każde dziecko w tym domu?

− Ale inni znają przecież swoich rodziców… − szepcze Disa. − Doskonale. Dlatego nie mają już żadnej nadziei.

Torben milknie na jakiś czas. Próbuje podpalić fajkę, która zgasła. Może uznał, że zapuścił się wystarczają daleko w swojej otwartości.

− Ale jacy oni są?

− Kto? − Torben wydaje się przez chwilę zdezorientowany. − Aaa, twoi rodzice. Rozmawiałem

z nimi przez telefon tylko kilka razy. Wydawali się bardzo uprzejmi i sympatyczni. Tak jak w liście.

Znów cisza.

W liście, który Disa czytała tutaj w biurze,

ale z którego nie zrozumiała zbyt wiele. Jakiś pan i pani Isager opowiadali, jak to przez wiele lat szukali dziewczynki, którą pani Isager urodziła dziesięć lat wcześniej w tutejszej klinice. To byli jej rodzice!

Napisali „tutejszej”, gdyż nie mieszkali wówczas

w Danii, tylko na Islandii. Tak było już od wielu lat, ale odwiedzili Danię, gdy pani Isager miała urodzić.

Z listu wynikało, że pan i pani Isager myśleli, że ich dziecko urodziło się martwe. Dziewczynka zaraz po urodzeniu nie oddychała i została natychmiast zabrana z sali porodowej. Dlatego też nieszczęśliwe małżeństwo powróciło bezdzietne na Islandię.

W liście było jeszcze sporo innych informacji, ale Disie nie mieściły się one w głowie. Tak naprawdę była tylko w stanie pojąć, że jej rodzice poszukiwali jej przez te wszystkie lata i teraz, w końcu ją odnaleźli.

To wszystko wydarzyło się zaledwie tydzień temu.

Pozostałe dzieci z początku nie chciały w to wierzyć.

− To pewnie jedna z tych jej zmyślonych historyjek − mówiły. Dopiero gdy Torben potwierdził wszystko pod wieczór, uwierzyły. Potem wszyscy chcieli, żeby opowiadano tę historię ciągle od początku, bo nikt nigdy nie słyszał nic podobnego.

− Nie zapomnij do mnie pisać − powiedziała Sille wieczorem, gdy leżały w łóżkach. − Wiesz, że zbieram zagraniczne znaczki.

Oczywiście. Disa napisze, gdy tylko znajdzie się w domu, jak przyzwyczaiła się już mawiać.

Która to już godzina? Prawie piąta. Są więc spóźnieni. Jej rodzice. Mówili przecież, że będą tutaj około czwartej.

Nagle Disa sztywnieje. A może to tylko taki żart? Okrutny numer, który ktoś wymyślił tylko po to, aby sobie

z niej zażartować? Jeżeli tak, to…!

I znów ta zielona smuga światła! Nie, to nie zorza polarna, to tylko para zwykłych świateł samochodowych.

− Oto i oni! − Torben zrywa się z miejsca. − Chodźmy ich powitać!

Disa chwyta walizkę i idzie za Torbenem. Gdy ten otwiera drzwi, oboje przystają na progu. Światło jest zgaszone, na korytarzu panuje półmrok, ale mimo to widać dzieci ustawione w długim rzędzie. Każde z nich, nawet to najmniejsze, trzyma w dłoniach zapaloną świeczkę. Dzieci czekały na ten moment, gdy Disa wyjdzie z biura, aby połączyć się ze swoimi rodzicami. Chciały tu być, gdy to się stanie.

Disa ma wrażenie, że jej serce przestaje bić, a płacz zbiera się jak klucha w gardle. Widzi swoich przyjaciół po raz ostatni.

Czuje jednocześnie radość i smutek. Radość, bo opuszcza Bømely. I smutek, bo to już koniec jej pobytu tutaj.

Wyjeżdża na odległą wyspę na Oceanie Atlantyckim, gdzie nie zna nikogo. Nie zna nawet języka! Do obcego kraju!

I jeśli kiedykolwiek nadejdzie taki dzień, kiedy miałaby tu

powrócić, nic już nie będzie takie samo.

Dzieci, które stoją teraz w ciemnym korytarzu, żeby się z nią pożegnać, rozjadą się na cztery strony świata. Dorosłych też już nie będzie. Nie będzie już nikogo, kto by ją pamiętał.

Wtedy jedna z dużych dziewczynek zaczyna śpiewać piosenkę, którą tutejsze dzieci śpiewają zawsze, gdy ktoś wyjeżdża. Chwilę potem wszyscy śpiewają wspólnie.

Nie jesteś sam.

Ktoś za tobą kroczy.

Gdy odjeżdżasz,

więc nie patrz wstecz…

Disa czuje, że jej serce się unosi jakby miało wyfrunąć z ciała.

Ktoś z drugiej strony otwiera drzwi na zewnątrz. Zimny wiatr omiata korytarz i zdmuchuje świeczki, które są najbliżej. Ktoś zapala światło, a wtedy w drzwiach ukazuje się wysoka, odziana w futra para. Piosenka cichnie.

Wszyscy patrzą na elegancką kobietę w futrzanej czapce, naciągniętej prawie na oczy.

Jej usta uśmiechają się na czerwono, chociaż twarz jest zupełnie blada. Mężczyzna u jej boku też się śmieje. Kapelusz zdjął już wcześniej. Jego czarne włosy zaczesane są do tyłu, a oczy osadzone tak głęboko, że prawie ich nie widać. Spod rozpiętego futra wyziera ciemny, błyszczący garnitur.

Torben stoi kompletnie oniemiały. Czas zatrzymał się na korytarzu w Bømely. Kobieta omiata wzrokiem rząd dzieci. Zatrzymuje się na Disie, stojącej ze swoją walizką w ręku. Na ustach przybyłej rozkwita uśmiech.

− Dziecko! − mówi cicho i robi krok do przodu. Disa czuje lekkie pchnięcie w plecy. Torben musiał się ocknąć.

Disa niepewnym krokiem idzie przed siebie

w stronę wyciągniętych ramion matki. Wtedy dociera do niej niesamowita woń perfum, a chwilę później jej twarz zanurza się w miękkim futrze.

− Diso, moje dziecko! – W odpowiedzi na ten łamiący się głos Disa zamyka oczy. Teraz nic już nie może być lepsze. Nic nie przyćmi tego szczęścia, które czuje. Po plecach niezgrabnie klepie ją jakaś dłoń. Wielka dłoń, która nie należy do Torbena. Dłoń jej ojca.

− A więc przekazuję wam Disę − mówi Torben chwilę później, gdy stoją przy samochodzie. − Dbajcie o nią, bo to niezwykła dziewczynka z bardzo dużą fantazją. Czasami aż zbyt dużą. Mówię to tylko po to, aby was uprzedzić.

Rodzice Disy uśmiechają się spokojnie i wyciągają dłonie na pożegnanie. Od swojego przyjazdu nie zamienili z Torbenem zbyt wielu słów. Również wcześniej, gdy zaprosił ich do środka, aby zobaczyli, jak Disa mieszkała przez całe swoje dotychczasowe życie.

− Może innym razem − powiedzieli. Jeśli będą w okolicy. Jeszcze dziś wieczorem muszą złapać samolot na Islandię, czas już więc najwyższy, aby ruszać w drogę.