Daniel Zimakoff

Piekło sięgające nieba

Saga

Piekło sięgające nieba

Przełożyła

Agnieszka Świerk

Tutuł oryginału

Det tårnhøje helvede

Copyright © 2008, 2019 Daniel Zimakoff i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788711865712

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Rozdział 1

Święty słabeusz

Mateusz kopnął piłkę o ścianę przed swoją klatką. Ma za sobą kolejny bezsensowny dzień w szkole. Klasowy lider, Rasmus, wystawił go na pośmiewisko wszystkich kolegów.

Mateusz kopnął piłkę ze szczególną siłą. Czy powinien pójść na boisko? Nie, wszyscy oprócz niego byli członkami klubu. On musiał grać sam ze sobą. Nie należał do klubu. Członkostwo sporo kosztowało, a jego rodzina nie była zbyt bogata. Poza tym mama została dzisiaj w domu. Skarżyła się na ból głowy, coś, co nazywała migreną.

Mateusz stanął na rękach przy ścianie. Podniósł jedną i stał dalej tylko na tej drugiej. Był silnym chłopcem, nie jakimś tam mazgajem.

W tym samym momencie zobaczył Rasmusa. Szedł w towarzystwie Tobiasza i Andreasa.

Mateusz wrócił z powrotem na nogi. Dokąd się wybierają? Pewnie na stację po słodycze. Powinien ich zawołać? Bez wątpienia tylko by mu dokuczali.

Któregoś dnia zaprosił do siebie Andreasa. Rozmawiali i grali w „Warcraft”. Mama Mateusza przyniosła domowe ciasto i sok. Andreas powiedział, że Mateusz ma superpokój i miłą mamę. Andreas był najsympatyczniejszym chłopcem w klasie i Mateusz myślał, że zostaną prawdziwymi przyjaciółmi. Ale potem ten zaczął się trzymać z Rasmusem i Tobiaszem.

Mateusz odprowadził ich wzrokiem. Śmiali się i bili na niby. Tak jak mają w zwyczaju przyjaciele. A on mógł spędzać czas tylko sam ze sobą albo z mamą. Rozbolał go brzuch.

W klasie mówili na niego Mat. Nie miał z tym problemu. Ale dziś wymyślili wierszyk i przeczytali go na głos. „Mateusz rymuje się ze słabeusz” – napisał Rasmus.

Koledzy z klasy zniknęli już z pola widzenia. Po chwili wahania Mateusz ruszył za nimi.

Rozdział 2

Wyższy niż Okrągła Wieża

Stacja benzynowa znajdowała się przy ulicy Fabrycznej. Dokładnie na przeciwko fabryki. Mateusz podszedł bliżej i postanowił poczekać na zewnątrz. Gdyby miał przy sobie pieniądze, mógłby wejść do środka i coś kupić. Tymczasem siedział ukryty za jakimś budynkiem. Rasmus, Andreas i Tobiasz wyszli, trzymając w rękach reklamówki ze słodyczami. Stali tak przez chwilę i rozmawiali, wskazując na fabrykę.

Co oni knuli?

Rasmus wyciągnął z kieszeni bluzy lornetkę i zaczął przyglądać się wysokiemu kominowi fabrycznemu. Następnie przekazał lornetkę po kolei pozostałym chłopcom. Mateusz zrobił krok do przodu, żeby lepiej widzieć.

– Cześć, Mat!

Ojej. Dostrzegli go. To Andreas go zawołał. Rasmus dał mu ręką znać, żeby się zbliżył. Mateusz się zawahał. Czy powinien po prostu się ulotnić? Ale przecież spotka ich znowu jutro w szkole. Powoli zaczął iść w ich kierunku. Teraz na pewno będą mu docinać.

– Co ty tu robisz? – zapytał Rasmus.

– Mieszkam rzut beretem stąd. Zobaczyłem was i…

– I postanowiłeś za nami pójść – rzekł Rasmus i zmarszczył czoło. – Śledziłeś nas.

– Nie. Nic z tych rzeczy. Ja… – Mateusz się zaciął. To była w zasadzie prawda. Właściwie faktycznie ich śledził.

– Nic nie szkodzi – rzucił Andreas i zerknął na Rasmusa.

– No, nie wiem… – powiedział po chwili Rasmus. – Idzie za nami, ale trzęsie portkami – zrymował.

Tobiasz wybuchnął śmiechem.

– Może do nas dołączyć – oznajmił zaraz Andreas. – Mateusz jest twardzielem, nie cyka się.

Rasmus wzruszył ramionami.

– Jak wysoki jest twoim zdaniem ten komin? – zapytał Tobiasz i podał Matowi lornetkę.

– Pięćdziesiąt metrów. Tak mówi mój tata. Jest wyższy niż Okrągła Wieża .

– Byłeś tam kiedyś?

– W Okrągłej Wieży? Jasne…

– Na kominie – przerwał mu Rasmus.

– W Okrągłej Wieży byli wszyscy, idioto – Tobiasz zarechotał.

– Pięćdziesiąt metrów – powiedział Andreas. – To wysoko. Nic dziwnego, że mój starszy brat nazywa go piekłem sięgającym nieba.

Na dźwięk słowa „piekło” Mateuszowi przewróciło się w żołądku. Nie znosił go. W szkółce niedzielnej mówili, że pójdzie do piekła, jeśli nie będzie dobrym chrześcijaninem. A tam wieczne płomienie i katusze.

– Na kominie są takie żelazne klamry – rzucił Tobiasz. – Sam zobacz.

Mateusz przyłożył lornetkę do oczu. Żelazne klamry było widać wyraźnie. Umieszczono je na całej wysokości komina w odległości chyba co pół metra.

Mateusz przytaknął i wręczył lornetkę Rasmusowi. Rasmus chwycił ją, nawet na niego nie spoglądając. Andreas wyciągnął w kierunku Mateusza swoją torebkę ze słodyczami. Poczęstował go lukrecją.

– Myślicie, że z góry jest fajny widok? – zagadnął Tobiasz.

– Widać wszystko aż do Szwecji – odparł Andreas.

– No, przynajmniej do Norwegii – sprostował Rasmus.

– Do Norwegii? – Andreas żachnął się lekko, ale szybko się zreflektował, widząc, że Rasmus mówił poważnie.

– A tak, do Norwegii. Masz z tym jakiś problem? – głos Rasmusa zabrzmiał groźnie.

– Nie, nie – odpowiedział Andreas pośpiesznie.

Ma się rozumieć, że nie było widać Norwegii, wszyscy o tym wiedzieli. Również Mateusz i Tobiasz. Ale żaden z nich nic nie powiedział.

– Nie byłoby klawo się na niego wspiąć? – spytał Tobiasz. – Czterech dziesięciolatków zdobywa piekło sięgające nieba…

Cała czwórka uznała, że brzmiało to kapitalnie. Przy czym było to bez wątpienia surowo wzbronione. Fabrykę otaczał wysoki płot z drutem kolczastym na szczycie. Dodatkowo bramy pilnował stróż, który od czasu do czasu udawał się na obchód po terenie. Postawny, otyły mężczyzna w mundurze. Nosił saszetkę na pasku, w której miał klucze i telefon, a może nawet pistolet. W zeszłym roku Sebastian z 7A przelazł przez ogrodzenie po piłkę. Stróż go złapał i nie wypuścił przez kilka dobrych godzin, aż w końcu przyjechała policja i zabrała chłopca. Piłkę natomiast dozorca przebił nożem.

– Gdyby tylko udało nam się przejść przez płot – powiedział Rasmus – moglibyśmy przekonać się, kto z nas będzie miał odwagę wspiąć się najwyżej.

– Taaa – odparł Tobiasz – ale to pewnie zbyt niebezpieczne.

– Jasne, że niebezpieczne – potwierdził Rasmus. – Sam mówiłeś, że byłoby fajowo. No, ale tak naprawdę nie masz odwagi.

– Tego nie powiedziałem – odpalił szybko Tobiasz.

Rasmus zerknął na Andreasa.

– A ty? Zrobiłbyś to?

– Tak, no… Oczywiście – odpowiedział Andreas, ale nie brzmiał zbyt przekonująco.

– A ty, Mat? – Spojrzał na Mateusza.

Mateusz pochłonął ostatni kawałek lukrecji o mocnym smaku. Gdyby jego tata się dowiedział… a nawet gdyby się nie dowiedział. Bóg przecież wszystko widział. Za coś takiego na bank trafia się do piekła. Zatem jego cała rodzina poszłaby do nieba, do Pana Boga, podczas gdy on sam trafiłby zupełnie gdzie indziej. Mateusz zobaczył oczyma wyobraźni, że kończy we wnętrzu Ziemi, gdzie jest tysiąc stopni Celsjusza i wieczne płomienie. A do tego cała masa przestępców, którzy jak jeden mąż będą chcieli się na niego rzucić. Na samą myśl o piekle przechodziły go ciarki.

– No i… Co powiesz, Mateusz Słabeusz?

Gdyby odpowiedział przecząco… Rasmus nazywałby go Mateuszem Słabeuszem do dnia ukończenia szkoły.

– Zrobię to, jeśli i wy to zrobicie – odparł Mateusz schrypniętym głosem. Rasmus wyglądał na zadowolonego.

– Zrobimy to wszyscy. Zdobędziemy piekło sięgające nieba. Kto nie jest z nami, jest przeciwko nam. Takiej osoby nie chcemy w naszej paczce. – Rasmus świdrował każdego z osobna wzrokiem.