Sara Ejersbo Frederiksen

Kot Zombi

Saga

Kot Zombi
przełożyła
Aleksandra Szczepańska
tytuł oryginału
Zombiekatten
Copyright © 2012, 2019 Sara Ejersbo Frederiksen i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788711871522

1. Wydanie w formie e-booka, 2019
Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Grób kota

Tobiasz popatrzył przez okno. Jego nowe okno w jego nowym pokoju. Tak naprawdę miał to wszystko gdzieś. Zarówno okno, jak i cały dom. Na parapecie leżała martwa mucha. Z dołu dobiegały głosy rodziców. Byli w trakcie rozpakowywania. Cieszyli się z nowego domu. W gruncie rzeczy dom był całkiem zwyczajny. Ale widok z niego już nie.

Przez okno Tobiasz widział rzędy nagrobków. Spróbował je policzyć. Doszedł do 14, po czym się poddał.

– Idę się przejść.

– Nie miałeś się rozpakować? – zapytała mama.

Tylko wzruszył ramionami. Zupełnie nie miał na to ochoty.

– Pewnie, idź na spacer, rozejrzyj się po okolicy – powiedział tata. Uśmiechnął się przy tym z zadowoleniem.

Biedny tata. Długo szukał nowej pracy. To przecież nie jego wina, że znalazł jedynie posadę grabarza na cmentarzu. Grabarz. Ktoś, kto kopie doły na trumny. Zajmuje się także cmentarzem. Trochę jak ogrodnik.

Nie mieszkali na samym cmentarzu, ale mieli do niego bardzo blisko. Zaraz za oknem Tobiasza widać było drzewo. Rosło na terenie cmentarza, ale jego wierzchołek pochylony był w stronę ich domu. Wyglądało to tak, jakby drzewo chciało dosięgnąć okna w pokoju chłopca. Tobiasza przeszedł dreszcz, ale nie pisnął o tym ani słowa. Nie chciał martwić rodziców.

Na zewnątrz było całkiem pusto. Ani żywej duszy. Wcześniej mieszkali w mieście. Tobiasz wolał tamto mieszkanie. Ale chłopiec, który mieszkał w tym domu przed nimi, wolał mieszkać tutaj. Miał na imię Marcin. Tobiasz poznał go, gdy oglądali dom. Tata Marcina także był grabarzem. Pokazał tacie, jakie będą jego obowiązki.

Tobiasz usiadł na ławce. Nie podobało mu się, że nie było tu żadnych ludzi. Wyjął z kieszeni kopertę, którą znalazł w pokoju. Widniało na niej jego imię. Otworzył ją. W środku znalazł list i zdjęcie kota. Rozłożył kartkę.

Drogi Tobiaszu!

Mam nadzieję, że polubisz mieszkanie w tym miejscu. Ja lubiłem. Miałem kotkę o imieniu Sybi. Zmarła na krótko przed naszą przeprowadzką. Wpadła pod samochód. Była najsłodszą kotką na świecie. Wspinała się na drzewo i miauczała pod moim oknem, kiedy chciała wejść do środka. Pochowaliśmy ją na cmentarzu. W rogu, pod oknem. Zostawiłem ci jej zdjęcie, żebyś mógł zobaczyć, jak wyglądała. Chciałbym cię o coś poprosić, ale wiedz, że nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz. Czy nie położyłbyś na jej grobie czasami jakichś kwiatów? Bardzo za nią tęsknię.

Pozdrawiam

Marcin

Tobiasz przewrócił kartkę na drugą stronę. Nie było nic więcej. Znowu spojrzał na zdjęcie. Kotka wyglądała naprawdę słodko. Była całkiem czarna, tylko wokół jednego oka miała białą łatkę i biały czubek ogona. Tobiasz bardzo lubił koty.

Wszedł na teren cmentarza. W sumie może poszukać jej grobu. I tak nie ma niczego lepszego do roboty.

Nietrudno było go znaleźć. Malutki grób z napisem Sybi. Nic więcej. Spojrzał w górę. Po drugiej stronie ogrodzenia widać było jego okno. Drzewo stało w rogu cmentarza. Gałęzie rozrosły się aż do okna. To pewnie tędy kot się wspinał. Nie był jednak pewien, czy ma ochotę położyć na grobie kwiaty. To przecież nie był jego kot.

Zmarli wstają z grobów podczas pełni

– Widziałeś coś ciekawego? – zapytał tata, kiedy Tobiasz wrócił do domu.

Tobiasz nie wiedział, co odpowiedzieć. Bardzo chciał sprawić tacie przyjemność, ale przecież nie widział niczego interesującego.

– Ludzie w okolicy mają ładne ogrody – powiedział w końcu.

– Prawda? – powiedziała mama. – Pięknie tu. Zupełnie inaczej niż w mieście.

Tobiasz pokiwał głową. Z tym musi się zgodzić. Tu jest zupełnie inaczej.

Poszedł do swojego pokoju na górze. Powinien się chyba zabrać za te kartony. Ale naprawdę nie miał na to ochoty. Rozpakowanie oznaczałoby, że naprawdę tu mieszka. Dopóki rzeczy były w kartonach, ciągle należał do miasta. Tak mu się przynajmniej wydawało.

Otworzył pudło z napisem „Czasopisma”. Były w nim wszystkie numery z opowiadaniami grozy. Uwielbiał je. Jednego z nich jeszcze nie przeczytał. Zachował je sobie na później. Położył się na łóżku i otworzył pismo na pierwszej stronie. Opowiadanie nosiło tytuł: Zemsta umarłych. Akcja toczyła się na cmentarzu. Zmarli wstawali w nocy z grobów, aby mścić się na żywych. Usiadł na łóżku i wyjrzał przez okno. Same groby. Tam, pod ziemią leżeli zmarli. Uśmiechnął się do siebie. Nie bał się takich rzeczy. Po prostu nie chciał tu mieszkać.

Kiedy kończył czytać opowiadanie, z dołu dobiegł go głos mamy.

– Kolacja.

– Już idę – odkrzyknął.

Tylko dokończy czytanie. Na końcu zmarli zabili wszystkich ludzi. Potem wprowadzili się do ich domów i w nich zamieszkali. Zabawna historia.

– Jejku, jak tu ładnie – zauważył, że rodzice naprawdę się postarali.

– Tak – powiedział tata. – Czuj się jak w domu, a wtedy miejsce zacznie naprawdę przypominać twój dom.

– Rozpakowałeś się? – zapytała mama.

– Nie – odpowiedział Tobiasz z pełną buzią. – Jeszcze nie.

– A co w takim razie robiłeś? – zapytał tata.

– Czytałem nowy numer czasopisma z opowiadaniami grozy.