Anna Bridgwater

Lato w Rzymie

- Intymne Wyznania Kobiety 2

Saga

Lato w Rzymie - Intymne wyznania kobiety 2
przełożył
Marcin Patera
tytuł oryginału
Sommeren i Rom - en kvindes intime bekendelser
Copyright © 2015, 2019 Anna Bridgwater i SAGA Egmont
Wszystkie prawa zastrzeżone
ISBN: 9788726154016

1. Wydanie w formie e-booka, 2019

Format: EPUB 2.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora.

SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont

Myślałam, że znam siebie. Jeszcze nie tak dawno sądziłam, że wiem wszystko o tym, jakie radości i rozkosze może dać mi własne ciało. Myślałam, że znane mi są wszelkie doświadczenia erotyczne, jakich doznać może kobieta, czy to sama z sobą, czy z innymi. Ale myliłam się. Odkryłam to owego lata, gdy zostałam porzucona i wybrałam się samotnie w podróż do Włoch. A kiedy tam zmądrzałam, odkryłam też, że świat stał się znacznie bardziej różnorodny.

Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, kiedy wyprowadził się mój mąż Rune, był zakup biletu do Rzymu. Albo raczej: to pierwsza zrobiona przeze mnie rzecz, która była czymś innym niż codzienne czynności, jak przygotowywanie kolacji czy zajmowanie się dwunastoletnimi bliźniakami i mężem, który wynajął pokój u kolegi, żeby dać sobie czas na przemyślenie spraw.

Chciałam wyjechać do Rzymu, aby znaleźć się w miejscu, w którym mogłabym chodzić w cienkich sukienkach i poczuć, jak ciepłe powietrze owiewa moje gołe nogi. W upale chciałam wolniej się poruszać, zlizywać perły potu z górnej wargi, zobaczyć coś pięknego i pić białe wino. Jednym słowem chciałam dogadzać ciału. Potrzebna mi była przerwa od bycia mamą i specjalistką ds. HR w Kopenhadze, w dodatku świeżo po separacji. W Rzymie chciałam też być sama. Obiecałam sobie zachować wstrzemięźliwość seksualną. Chciałam trzymać się z dala od mężczyzn i marzeń o rozkoszach.

Do złożenia sobie obietnicy bycia samą nie skłonił mnie ani wstyd, ani kac moralny. Wiem po prostu, że bezkrytycznie mówiłam „tak” zbyt wielu mężczyznom – kobietom zresztą też – i to mnie gryzło. Często nie poznawałam samej siebie, kiedy całowałam się i kochałam z mężczyznami, których prawie nie znałam. Wiem też, że wszystkie moje eskapady, przygody i skoki w bok działały destrukcyjnie. Deptałam zaufanie bliskich mi ludzi. Kłamałam. Narażałam na szwank swoją relację z dziećmi. Co by się stało, gdyby odkryli, że ich matka uprawiała seks z tabunami mężczyzn? Gardziliby mną, a ich pogarda sprawiałaby mi ból i poróżniłaby nas.

Dzień przed wyjazdem stanęłam nago przed dużym lustrem w łazience i popatrzyłam na swe jasne ciało, obiecując sobie, że zachowam je dla siebie. Spojrzałam na krótko przycięte włosy łonowe, które tworzyły cienki pasek od skóry na brzuchu aż do szparki. Położyłam rękę na piersi i przymknęłam oczy. Przy takim niewyraźnym widoku zdawało mi się, iż podobna jestem do dziewiczej, zrodzonej z piany Wenus z obrazu. Ręką popieściłam krągłość brzucha, a potem położyłam ją na wzgórek. Czułam się piękna, lecz jednocześnie odczuwałam lęk.

„ Serce nigdy się nie myli”, jak napisała moja ulubiona poetka Emily Dickinson. Słowa te brzmią w moich uszach prawdziwie, ale mogła ująć to trochę bardziej precyzyjnie: „Ciało nigdy się nie myli”. Wątpiące i niepewne serce steruje ciałem, a ciało popychało mnie ku tym licznym mężczyznom, których poznałam. Serce szuka pocieszenia w ciele, a ciało wie, czego chce. Pożąda tego, kto mu się podoba, więc człowiek, którego serce bije przypadkowo, nie ma nic do powiedzenia. Moje ciało rzadko się myli, bo dało mi już tyle rozkoszy, że bez niej moje życie byłoby znacznie uboższe. Jednocześnie wiem jednak dobrze, iż radość płynąca z moich cielesnych żądz była jednym z powodów odejścia mojego męża. Bo kiedy odwracałam od niego wzrok, kierując go na chwilę w stronę innych mężczyzn, on nie mógł odnaleźć mojego serca. Stawał się wtedy samotny, więc zaczął oglądać się za innymi kobietami. Teraz spróbuję się zmienić.

Nie miałam ochoty być na wakacjach sama, ale nie było też nikogo, z kim chciałabym je spędzić. Nie miałam ochoty godzić się na to, żeby na mój czas wpływ miały słowa innych ludzi, rutyna i codzienne potrzeby. Nie zapytałam więc ani jednej ze swoich przyjaciółek, czy chciałaby pojechać ze mną. Ponadto odkryłam też, że jestem najbardziej samotnym człowiekiem ze wszystkich ludzi – człowiekiem, który przez całe życie otoczony był innymi i który wpakował się w ramy rodziny, sprawunków, znajomych i proszonych wizyt. A teraz wszystko to zniknęło – moja rodzina, spotkania z nią, mecze piłkarskie i obiady z innymi parami. Byłam naprawdę sama, kiedy wyjeżdżałam.

Już na kopenhaskim lotnisku Kastrup poczułam motylki w brzuchu mówiące mi, że mój pociąg do mężczyzn wcale nie zmniejszył się tylko dlatego, że postanowiłam trzymać się z dala od nich. W kolejce do kontroli bezpieczeństwa stałam za mężczyzną w jasnoszarych, skórzanych spodniach, którego krągły i muskularny tyłek był tak idealnie kształtny, jakby należał do jakiejś rzeźby. Moja ręka chętnie dotknęłaby tych zgrabnych pośladków albo chociaż otarłaby się o nie grzbietem dłoni. Biodro też pragnęło zbliżyć się do tego obcego mężczyzny i poczuć jędrność mięśni. Dałam jednak temu spokój i poszłam dalej na teren lotniska, obok tłoczących się tu ciał ludzkich z ich mięśniami, ścięgnami, krągłościami, wypukłościami, skórą i zmysłami. Moje oczy nie widziały ludzi, lecz potrzeby. Potrzeby zauważania innych, poczucia żądzy, przyjemności i radości. Ciała, które wciśnięte były w ubrania, nosiły torby na ramionach, reklamówki, dzieci, zabawki i aparaty fotograficzne, ale jednocześnie oddychały, czuły i tęskniły za spełnieniem i rozkoszą. Byłam pełna sympatii i miłości do wszystkich tych ciepłych ciał z ich bijącymi sercami, niepokojem, tęsknotami, żądzami, żalami, z ich płynącą krwią i gestykulowaniem. Ciał, które teraz były w drodze na wakacje, żeby rozpiąć paski, guziki, zamki błyskawiczne i być po prostu ciałami przez chociaż parę dni. Miałam ochotę na dotykanie ludzi, szczególnie mężczyzn. Miałam ochotę kłaść dłonie na dolne części ich pleców, najchętniej blisko kości ogonowej. Miałam także ochotę głaskać kobiety po włosach i przykładać policzek do ich policzków, poczuć ich delikatną skórę i wdychać perfumy. Miałam ochotę poczuć idealną, miękką skórę na ramionach dzieci i położyć dłoń na karku któregoś z nich – tam, gdzie włosy są lekko mokre od potu i napięcia. Nie zrobiłam jednak żadnej z tych rzeczy. Usiadłam w jednym z barów, zamówiłam lampkę wina i nawiązałam kontakt wzrokowy z mężczyzną w garniturze, który pisał coś na iPadzie i pił piwo. W końcu przerwałam, ześlizgnęłam się ze stołka barowego i podążyłam w kierunku mojego samolotu, dumna z faktu, że nie przysiadłam się do tego człowieka.

Kiedy wysiadłam w Rzymie z kolei podziemnej, poczułam na twarzy delikatne ciepło. Było to połączenie uderzenia, a zarazem pieszczoty. W drodze do hotelu kupiłam morele i wodę. Kiedy zamknęły się za mną drzwi pokoju, z radością położyłam się na chłodne, białe prześcieradło. Zapadłam w wirujący, ciepły półsen, a do mej głowy dobiegały dźwięki samochodów i motorowerów. Gdy się zbudziłam, włosy przyklejały mi się do czoła. Po mostku między piersiami spływała kropla potu, zmierzając łaskoczącą dróżką aż do talii. Badawczo położyłam dłoń na wzgórek łonowy, a wtedy przez krocze przebiegła paląca rozkosz. Podciągnęłam kolana do piersi, nogi rozchyliły się na boki, a ja położyłam rękę na majtki w miejscu, gdzie czuć było wilgoć na kręcącym się owłosieniu łonowym. Pod cienkim materiałem szukałam ostrożnie szparki. Czubek paznokcia palca wskazującego zmierzał do jej dołu, po czym powrócił na poprzednie miejsce. Uniosłam rękę i we wpadającym przez okno świetle podziwiałam na palcu klarowny blask masy perłowej. Chroboczący dźwięk podciąganych rolet obwieścił, że właśnie skończyła się sjesta. Ja jednak pozostałam w łóżku. Powąchałam palec wskazujący, który nabrał delikatnie słonego zapachu. Woń ta była bardziej zwierzęca niż zazwyczaj. Pomyślałam, że to pewnie z powodu upału. Teraz włożyłam dłoń pod krawędź majtek i dwoma palcami dotykałam spoconych i nabrzmiałych fałd. Znam swoje ciało i potrafię doprowadzić się do orgazmu w ciągu paru minut, lecz tego dnia dałam sobie czas. Wzięłam jedną morelę i obracałam nią wyprostowaną dłonią na skórze – od piersi aż do brzucha i dalej do łona. Poturlałam ją pod krawędź majtek i leżałam tak, cicho, z owocem przyłożonym do wzgórka. Wtedy ściągnęłam majtki i potoczyłam morelę dalej, ku dołowi. Otworzyłam się tak, jakby moje ciało potrafiło ssać owoc. Morela chłodziła i pobudzała mnie jednocześnie, więc przyciskałam ją trochę mocniej i obracałam za pomocą dłoni. Jej sok łączył się z moimi sokami, a jej aromat zmieszał się z moją słonawą wonią oraz z pokojowym zapachem letniego, ciepłego kurzu i czystej pościeli. Podniosłam morelę do ust i ugryzłam ją tak, że wypłynął z niej sok. Podczas gdy powolnymi ruchami jednej ręki pieściłam samą siebie, otwartym i kapiącym owocem rysowałam małe okręgi wokół sutków. Kiedy szczytowałam, przeszył mnie gorący wstrząs.

Długo leżałam na hotelowym łóżku, z jedną ręką na wzgórku Wenery, a z drugą na piersiach, słuchając ulicznych dźwięków i patrząc na firanki, które poruszały się od wpadającej przez uchylone okno bryzy. Kiedy zrobiło się ciemno, zmyłam z siebie sok z moreli, założyłam sandały i wyszłam na zewnątrz. Długo chodziłam – byłam przy Fontannie di Trevi, dotarłam nad Tyber, a po przekroczeniu go spacerowałam też po Zatybrzu. Niepewna, bez rodzinnej rutyny, przyjaciół i zajęć w pracy, które nadają życiu strukturę, chodziłam po mieście, wymachując często torebką oraz skrupulatnie unikając męskich spojrzeń. Miałam być teraz człowiekiem, który nie potrzebuje innych ludzi do tego, by przeżyć rozkosz, i który nie oferuje swojego ciała, czasu i towarzystwa każdemu, kto ma odwagę wyjść naprzeciw mojemu spojrzeniu.

W jednej z popularnych pizzerii na szerokiej ulicy na Zatybrzu zjadłam pizzę i smażone kwiaty cukinii. Wystawiony na chodnik stół musiałam dzielić z trzema młodymi, amerykańskimi turystami, ubranymi w sportowe stroje. Byli ciekawscy, nastawieni chyba na poznanie kogoś, kto w ich mętnych oczach sprawiał egzotyczne i pierwotnie europejskie wrażenie. Ale mimo że byli przystojni, to wydali się interesujący jak czerstwy chleb – trzeba by być bardzo głodnym, żeby dać się skusić. Skinęłam ku nim, uśmiechnęłam się i patrzyłam na jeżdżące po ulicy samochody. Chociaż mnie nie zagadnęli, to byłam dumna, gdy wstałam i tą samą drogą wróciłam do hotelu, sama.

Uderzyła mnie jedna myśl: to był chyba pierwszy raz w moim dorosłym życiu, gdy siedziałam tak blisko mężczyzn i nie dopasowywałam do nich swojego zachowania.